“ลงเลย ถ้าคุณคิดจะกลับบ้าน ก็เดินข้ามลำธารด้านหลังไป แต่ระวังงูหน่อยนะ มันชอบไหลมากับน้ำ และเดินเลาะเขาไปอีกไม่ถึงห้าสิบกิโลคุณก็จะเจอถนนใหญ่”

หญิงสาวปิดประตูรถทันที เมื่อได้ยินคนขับอธิบายเส้นทางกลับบ้านให้เธอฟัง

“ใครจะกล้า”

“เธอพูดว่าอะไรนะคุณเขม”

เพลิงเรียกเพียงชื่อตัวหน้าของชื่อจริงของเขมจุฑา ซึ่งมันเป็นชื่อเล่นของเขมจิราอยู่แล้ว จึงทำให้หญิงสาวไม่ได้ปฏิเสธอะไร

“บอกฉันมาเถอะนะ ฉันขอร้อง ฉันกลัวไปหมดแล้ว คุณพาฉันมาทำไม เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนฉันแน่ใจ มองหน้าคุณกี่ครั้งก็ไม่คุ้นหน้าเลย ”

หญิงสาวรู้สึกกลัวก็จริง ๆ แต่เธอก็ทำใจดีสู้เสือ เพราะตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกแล้ว อย่างไรเสีย เธอคงต้องนั่งบนรถข้าง ๆ เขาไปแบบนี้จนกว่า จะถึงจุดหมาย

“ผมชื่อเพลิง คุณไม่รู้จักผมหรอก แต่น้องชายผมคุณคงรู้จักแน่ เขาชื่อวายุ คุ้นดีไหมล่ะชื่อนี้”

เพลิงหยุดรถทันทีกลางป่าที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ เพื่อต้องการคำตอบจากปากของหญิงสาวที่เขาลักพาตัวมา

“ทั้งเพลิง ทั้งวายุเลย ฉันไม่เห็นเคยรู้จักคนชื่อนี้ ฉันว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิดแล้วแหละ”

หญิงสาวทำหน้าไม่เข้าใจ เธอไม่รู้จักคนทั้งสองชื่อนี้ แล้วเขาจับตัวเธอมาเพื่ออะไร

“อย่ามาแสดงละคร”

เพลิงตะคอกสุดเสียง มือทั้งหนาทั้งใหญ่ของเขาคว้าแขนเล็กของเขมจิราไว้ ด้วยใบหน้าที่แสดงความเกลียดชัง

“ฉันไม่ใช่วายุ เธอไม่ต้องมาเล่นละครใสซื่อ ผู้หญิงอย่างเธอมันงูร้าย ต้องเจอกับเสือย่างฉันมันถึงจะเหมาะสมกัน”

เพลิงใส่ความโกรธลงไปกับมือของเขา บีบแขนของเขมจิราจนแดงช้ำไปทั้งแขน หญิงสาวได้แต่บิดแขนไปมาและร้องโอดครวญเพราะรู้สึกเหมือนแขนตัวเองกำลังจะหัก

“คุณจะบ้าหรือไง ฉันก็บอกอยู่ว่าไม่รู้จักทั้งคุณและน้องคุณ ถึงคุณจะฆ่าฉันให้ตายก็ไม่รู้จัก ได้ยินไหม!”

หญิงสาวทั้งเจ็บทั้งโกรธ เธอจึงตะโกนใส่หน้าคนขับกลับไป เพราะเบื่อหน่ายที่จะพูดดีแล้ว เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมรับฟังเลย

“เธอคงยังไม่รู้ใช่ไหม ว่าวายุฆ่าตัวตาย เพราะผู้หญิงที่เห็นแก่เงินอย่างเธอ น้องชายฉันกำลังจะมีอนาคตที่สดใส แต่ดันมาเจอผู้หญิงเลว ๆ ที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตเขา เธอต้องรับผิดชอบ”

“ฆ่าตัวตาย” เขมจิราทวนคำพูดของเพลิง

“ใช่ตั้งแต่วันที่เธอบอกเลิกเขา เขาก็หายเงียบไป พอเพื่อนของเขามาดูที่บ้านก็เห็นว่าเขาตายแล้ว”

เพลิงหยุดรถอีกครั้ง เขาก้มร้องไห้ฟุบลงกับพวงมาลัย เขมจิราสับสนไปหมด เธอไม่รู้จักวายุแล้วเธอจะบอกเลิกเขาได้อย่างไร แต่ไม่มีประโยชน์ที่จะอธิบาย เพราะอีกฝ่ายไม่มีสติที่จะรับฟังอะไรจากเธอทั้งสิ้น

เขมได้แต่นั่งเงียบ หญิงสาวมองภาพชายหนุ่มที่ตัวใหญ่ดูภายนอกแข็งแกร่ง แต่สภาพเขาตอนนี้ดูอ่อนแอมาก เธออยากจะปลอบเขาแต่ก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไร เพราะตอนนี้ตัวเธอเองก็ยังเอาไม่รอดเลย

เพลิงตั้งสติ เขาขับรถต่อไปเรื่อย ๆ โดยที่ไม่หันมาพูดกับ หญิงสาวที่นั่งข้างๆ เขาสักคำ ส่วนเขมจิราก็ได้แต่มองข้างทางด้วยความอยากรู้ว่าที่นี่มันคือที่ไหนกันแน่ แต่รอบตัวมีแต่ป่าที่ดูเหมือนกันไปหมด เธอจึงได้แต่ทำใจและคอยดูว่าเขาจะทำอะไรกับเธอต่อไป

ตอนที่2

สาแก่ใจ

เพลิงกำลังพาเขมไปที่บ้านหลังหนึ่งที่เขาสร้างไว้แต่ไม่เคยได้เข้ามาอยู่เลย เพราะบ้านหลังนี้เขาตั้งใจที่จะสร้างเป็นเรือนหอให้กับคู่หมั้นของเขา แต่แอนดันมาจากไปด้วยโรคร้ายที่กว่าจะรู้ก็ลุกลามเกินรักษา

แอนจากเขาไปได้สองปีแล้ว บ้านหลังนี้มันจึงเป็นเหมือนตัวแทนความรู้สึกที่แสนจะเจ็บปวดของเขา แต่ที่นี่อยู่ไกลจากผู้คน การคมนาคมแสนลำบาก ไม่มีทางที่หญิงสาวจะหนีไปไหนได้ และไม่มีใครผ่านมาที่นี่แน่นอน

“ถึงแล้ว”

ชายหนุ่มหันไปบอกหญิงสาวที่ยังคงไม่เข้าใจ ว่าถึงไหน เพราะรอบตัวเต็มไปด้วยป่าไปหมด ยังไม่เห็นบ้านสักหลัง

“ถึงไหน เห็นมีแต่ต้นไม้ ไม่มีไฟสักดวง คุณจะทิ้งฉันไว้กลางป่าเหรอ ไม่เอานะฉันกลัว”

เขมจิรากระโดดเกาะแขนชายหนุ่มที่ทำท่าจะเดินนำหน้าเธอไปยังเส้นทางที่เป็นถนนดิน

“อย่ามาทำเป็นอ่อย มันใช้กับผมไม่ได้หรอก”

ชายหนุ่มสะบัดแขนตัวเองจนมือเล็กที่เกาะเขาไว้กระเด็นหลุด หญิงสาวไม่ทันตั้งตัวเผลอล้มไม่เป็นท่า และเมื่อเช้าฝนเพิ่งตกไป ดินจึงยังเปียกอยู่ เขมจิราเปื้อนไปด้วยขี้นดินเต็มไปทั้งตัว

“สะบัดแค่นี้ ทำเป็นล้ม อ่อยเก่งแบบนี้นี่เอง วายุมันเป็นเด็กหัวอ่อนมันถึงได้หลงหัวปักหัวปำ”

เพลิงนอกจากจะไม่สงสารแล้วเขายังหันไปพูดจาแย่ ๆ ใส่ โดยที่ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะกำลังเจ็บหรือรู้สึกอะไรอยู่

ชายหนุ่มเดินนำหน้าไป โดยที่เขาไม่ได้หันมาดูด้านหลังเลยว่าอีกฝ่ายไม่ได้เดินตามไปด้วย กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เดินจนถึงประตูหน้าบ้านแล้ว

“เอ้า! ไปไหน หรือหนีไปแล้ว”

เพลิงรีบวิ่งกลับไป เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงตัดสินใจหนีไปแน่ๆ แต่เมื่อไปถึงตรงที่เธอกับเขาลงจากรถ เขมจิรายังคงอยู่ที่นั่นแต่คราวนี้เธอไม่ได้อยู่ในท่านั่งเหมือนตอนที่ล้ม แต่เธอกลับนอนลงไปกับถนนดินที่เปียกอยู่

“ลุกขึ้นมา เป็นบ้าอะไรถึงได้นอนลงไปแบบนั้น อย่าทำตัวเรียกร้องความสนใจแถวนี้นะ จะลุกหรือจะให้ลากไป”

เพลิงทั้งขู่ก็แล้ว ก็ยังไม่มีเสียงตอบของหญิงสาวที่นอนตัวเปื้อนไปด้วยดิน เธอลืมตามองเขาและเอาแต่เงียบไม่พูดอะไรสักคำ

ชายหนุ่มตัดสินใจลากหญิงสาวมาตามทาง เพราะคิดว่าที่เธอไม่ยอมลุก และคงคิดว่าเขาคงไม่ทำจริง แต่เพลิงลากคนตัวเล็กมาได้เพียงแค่หน่อยเดียว เขาก็อดสงสารไม่ได้ จึงเปลี่ยนจากลากเป็นอุ้มเธอพาดกับไหล่แทน และพากันเดินกลับมายังบ้าน

“โอ๊ย! คุณเพลิงไปแบกใครมาคะ ตัวเปื้อนไปหมดเลย”

ป้าอ้อยแม่บ้านที่ทำหน้าที่ดูแลที่นี่ รีบวิ่งมาหาเจ้านาย เพราะคำสามีของเธอได้บอกไว้ว่าคืนนี้ เพลิงจะพาคนมาอยู่ที่นี่

“ตัวเล็กนิดเดียว หน้าซีดหมดเลย คุณคะเป็นอะไรหรือเปล่า”

เมื่อเพลิงวางหญิงสาวลงกับพื้นกระเบื้องหน้าบ้าน ป้าอ้อยก็รีบเขาไปดูคนมาใหม่ใกล้ ๆ

“หนูเหมือนจะเป็นลม แล้วมันก็ปวดที่ข้อเท้า พอจะพยายามลุก มันก็ลุกไม่ขึ้น”

เขมจิราพูดเหมือนคนหมดแรง น้ำใส ๆ ไหลงลงมาอาบแก้มแบบที่เธอก็ไม่รู้ตัว

หญิงสาวทั้งเหนื่อย ทั้งกลัว ทั้งเจ็บ แต่น้ำเสียงของป้าอ้อยที่แสดงถึงความเป็นห่วงทำให้เธอกล้าที่จะบอกว่าตอนนี้เธอเป็นอะไร

“คุณเพลิงมาดูเร็ว เท้าเธอบวมค่ะ”

ป้าอ้อยไม่กล้าจับ ได้แต่เรียกให้เจ้านายที่ทำเป็นยืนกอดอกมองอยู่ห่าง ๆ เข้าไปดู

“ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวจะนวดยาพันผ้าให้ สงสัยจะเป็นเพราะล้มเมื่อกี้ แล้วก็ไม่รู้จักพูด สงสัยลืมเอาปากมา”

พูดจบคนตัวใหญ่ก็อุ้มหญิงสาวเดินเข้าบ้าน โดยมีป้าอ้อยเดินตามเข้าไปด้วย

“ฉันอาบเองก็ได้ ขอเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัวหน่อย”

หญิงสาวตกใจ กลัวอีกฝ่ายจะทำหน้าที่อาบน้ำให้เธอ เพราะเขาวางเธอไว้ที่พื้นห้องน้ำแล้วไม่ยอมออกไปเสียที

“คุณครับ ผมไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวคุณขนาดนั้นหรอก ไม่ต้องกลัวว่าผมจะอาบน้ำให้ ผมแค่จะให้ป้าอ้อยช่วยคุณเท่านั้น เดี๋ยวล้มหัวฟาดในห้องน้ำตายขึ้นมา ผมกลัวผี”

เขมจิราหมั่นไส้ในคำพูดของเพลิง เธอจึงคว้างเขาด้วยแปรงขัดห้องน้ำที่วางอยู่ใกล้ตัว

“ไม่ต้องขว้างมา เก็บเอาไว้แปรงฟันคุณเถอะ”

เพลิงก่อนจะออกไป เขายังมิวายพูดจาร้าย ๆ ใส่หญิงสาวที่สภาพตอนนี้ดูย่ำแย่มาก

ป้าอ้อยหาเสื้อผ้าของลูกสาวเธอที่ทิ้งไว้ที่นี่มาให้เขมจิราใส่ชั่วคราวก่อน เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ คนอายุมากแล้วอย่างป้าอ้อยไม่มีแรงพอที่จะพยุงหญิงสาวที่ขาเจ็บให้เดินออกจากห้องน้ำได้ จึงต้องเรียกเจ้านายมาช่วย