“จะทำยังไงให้ได้มันคืนมา” หญิงสาวร่างเล็กบอบบางเพ้อกับตัวเองเพราะยังหาทางออกไม่ได้ เธอรักโรงแรมแห่งนี้ และต้องทำให้ตระกูลวีระพันษ์ติโชติกลับมายืนในวงการธุรกิจโรงแรมอีกครั้ง เธอต้องทำให้คนอื่นมองตัวเธอและครอบครัวเสียใหม่ นี่คือสิ่งที่หญิงสาวคาดหวังและมาดมั่นมาตลอด 

ธัญญาธรลงไปเดินเล่นบนชายหาด ถอดรองเท้าวางไว้ก่อนจะใช้เท้าบางสัมผัสผืนทรายขาวละเอียดที่แสนคิดถึง ภาพความทรงจำในอดีตค่อยๆ ฉายเข้ามา โดยเฉพาะชายหนุ่มคนนั้น คนที่ได้จูบแรกของเธอไป ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะเป็นยังไงบ้าง จะสบายดีหรือเปล่า ที่สำคัญพี่สาวเขาจะหายดีแล้วหรือยัง ผ่านมาตั้งหลายปีไม่รู้ว่าพวกเขาจะยกโทษให้เธอกับเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นไหม

“แนนนี่...มาทำอะไรที่นี่ครับ” นันทภพเอ่ยทักอย่างดีใจเขาลงมาเดินเล่นที่ชายหาดหลังจากเคลียร์งานที่กองจนล้นโต๊ะเรียบร้อย เขานั้นชวนธัญญาธรมาเที่ยวที่โรงแรมของเขาหลังจากสอบเทอมสุดท้ายเรียบร้อย แต่เธอกลับปฏิเสธแล้วทำไมเวลานี้หญิงสาวถึงได้มาอยู่ตรงนี้กัน 

“อ้าว…พี่ซัน” ธัญญาธรเอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจเช่นกัน แต่ลึกๆ เธอรู้แล้วว่าต้องมาเจอนันทภพที่นี่อย่างแน่นอน เพราะเขาเป็นเจ้าของโรงแรมคนใหม่ ไม่ได้พบคงแปลกไม่น้อย ครอบครัวของนันทภพซื้อกิจการโรงแรมของเธอไปบริหารต่อ และเขาก็เข้าบริหารอย่างเต็มตัวหลังจากเรียนจบเมื่อปีก่อน

“พี่ดีใจมากรู้ไหมที่ได้เจอแนนนี่” นันทภพเอ่ยบอก แววตาเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าคิดยังไงกับหญิงสาวตรงหน้า ชายหนุ่มพยายามจีบเธอมาตั้งแต่ยังเรียนด้วยกัน ซึ่งก็ผ่านมาหลายปีแต่    ธัญญาธรกลับไม่ยอมใจอ่อน แต่เขาก็ไม่มีวันยอมแพ้อย่างแน่นอนเช่นกัน 

“พี่ซันมาทำอะไรที่นี่คะ หรือว่ามาเที่ยว” ธัญญาธรเอ่ยถามทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ก่อนจะเล่นมุกถามเองตอบเองเสร็จสรรพ 

“อ้อ…จริงด้วย แนนนี่จำได้ว่าพี่ซันมีโรงแรมที่ต้องมาบริหาร อย่าบอกนะคะว่าคือที่นี่” ธัญญาธรทำท่าทางตื่นเต้นที่จำได้ เธอชี้นิ้วไปยังโรงแรมตรงหน้า 

“ใช่ครับ” นันทภพถึงกับยิ้มที่ธัญญาธรจำเรื่องราวที่เขาบอกได้ แม้ระยะหลังมานี้พวกเขาจะไม่ค่อยได้พบกันเพราะอยู่คนละที่ แต่ชายหนุ่มนั้นก็ยังคงหมั่นโทรศัพท์ไปพูดคุยกับเธอบ่อยๆ ถ้ามีโอกาสได้ขึ้นไปกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ก็จะแวะเวียนไปเยี่ยมให้หายคิดถึง 

ความที่ทั้งคู่ไปมาหาสู่ให้ความสนิทสนมกันมาตั้งแต่เรียนถึงเดี๋ยวนี้ จนคนรอบข้างหลายๆ คนคิดว่าพวกเขานั้นเป็นแฟนกันเสียด้วยซ้ำ และบ่อยครั้งที่การกระทำของนันทภพจะแสดงออกแบบบอกโต้งๆ ว่าคิดกับธัญญาธรมากกว่าเพื่อน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่กล้าพอที่จะสารภาพรักกับเธออยู่ดี แต่หลังจากนี้ก็ไม่แน่ 

“อากาศกำลังดี เราไปเดินเล่นกันนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยชวน ธัญญาธรทำเพียงพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามเขาไปยังแนวชายหาด พอพ้นโรงแรมที่มีแสงสว่างตอนนี้ทำให้เธอเห็นดาวบนฟ้าที่พราวระยับได้อย่างชัดเจน หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองอย่างหลงใหล รู้สึกอยากนอนมองดาวตรงนี้ทั้งคืนจัง 

“แนนนี่ชอบมองดาวเหรอ” จากท่าทางที่ธัญญาธรแสดงออกทำให้ชายหนุ่มเอ่ยถาม เพราะเห็นเธอยืนนิ่งมองท้องฟ้าตาไม่กะพริบ แม้จะรู้จักกันมานานแต่มีบางอย่างที่เขายังไม่รู้เกี่ยวกับหญิงสาวตรงหน้า 

“ค่ะ…สวยดี มองทีไรจะเพลินจนลืมคิดอะไรตั้งหลายครั้ง” ธัญญาธรบอกความรู้สึก เพราะเวลาเธอท้อหรือเหงาเมื่อไหร่ ก็มักจะนั่งมองดาวเสมอ 

“ลืมคิดเรื่องพี่ด้วยหรือเปล่า” นันทภพเอ่ยถามเพราะไม่อยากให้เธอลืมเขา ธัญญาธรละสายตาจากท้องฟ้าตรงหน้ากลับมามองชายหนุ่ม 

“บางครั้งค่ะ” คำตอบของเธอทำให้ชายหนุ่มยิ้มแห้ง 

“ดึกแล้ว แนนนี่ขอตัวกลับก่อนนะคะ” เธอเอ่ยขอตัว แต่ก่อนที่หญิงสาวจะเดินผ่านตัวเขา ชายหนุ่มกลับรั้งข้อมือไว้ 

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ธัญญาธรพยายามยื้อข้อมือให้หลุดแต่กลับไม่สำเร็จ นันทภพเลื่อนจากการจับข้อมือไปเป็นจับมือเธอไว้ก่อนจะสัมผัสมันเบาๆ

“ไม่รบกวนดีกว่า แนนนี่กลับเองได้ค่ะ” 

“แต่พี่อยากไปส่ง นะครับ” ธัญญาธรอึกอัก พยายามดึงมือตัวเองกลับ 

“แนนนี่รู้ใช่ไหมว่าพี่คิดยังไง” ในที่สุดนันทภพก็ยิงคำถามตรงประเด็น มืออีกข้างรั้งใบหน้าสวยของธัญญาธรที่เอาแต่ก้มมองพื้นให้เงยสบตากับเขา 

“เอ่อ…” ธัญญาธรถึงกับพูดไม่ออก ถ้าเขาถามตรงๆ อีก เธอจะตอบยังไงดี  

“พี่ชอบแนนนี่นะครับ ชอบตั้งแต่อยู่ที่มหาวิทยาลัยแล้ว พี่ไม่เคยมองผู้หญิงคนอื่นเลยเพราะอะไรนั้นแนนนี่คงรู้ดี เราคบกันเป็นแฟนได้ไหม” และแล้วสิ่งที่ธัญญาธรคิดก็เป็นจริง หญิงสาวกำลังสับสน แต่ความที่อยากได้โรงแรมคืนกลับมาเป็นของตัวเองอีกครั้ง คือตัวกระตุ้นอย่างดีที่ทำให้เธอได้คำตอบในคำถามนี้ของนันทภพ หลอกให้เขารักแล้วทวงคืนทุกอย่าง

ถึงจะตั้งใจใช้ความรักที่นันทภพมีให้เป็นสะพาน แต่ลึกๆ แล้วธัญญาธรก็ยังคงมีความลังเลอยู่ไม่น้อยว่าสิ่งที่เธอคิดและกำลังจะทำต่อจากนี้ถูกหรือผิดกันแน่ มันไม่ยุติธรรมสำหรับชายหนุ่มสักเท่าไหร่นัก แต่ถึงอย่างนั้นธัญญาธรก็คิดหาหนทางอื่นไม่ได้แล้วจริงๆ บางทีการได้ใกล้ชิดกับเจ้าของโรงแรมคนใหม่ในฐานะคนรักคงช่วยให้ทำอะไรง่ายขึ้นไม่น้อย 

“เป็นคนรักของพี่นะครับ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้แนนนี่เสียใจ” เมื่อเห็นเธอนิ่งเงียบยังไม่ตอบอะไรกลับมา นันทภพจึงเอ่ยถามอีกครั้ง คำพูดของชายหนุ่มทำให้ธัญญาธรไม่สบายใจ เขาสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอเสียใจ แต่เธอกลัวว่าจะเป็นฝ่ายทำให้เขาเสียใจมากกว่า 

“พี่อยากใกล้ชิด อยากดูแลแนนนี่มากกว่านี้ ให้โอกาสพี่ได้ทำตรงนั้นได้ไหมครับ คำขอนี้พี่จะพูดมาตั้งนานแล้ว แต่มันไม่กล้าสักที จนต้องมาอยู่ห่างแบบนี้พี่ถึงรู้ว่าหัวใจตัวเองได้มอบให้แนนนี่ไปจนหมด” นันทภพสารภาพความในใจออกมา 

“พี่ซัน…” ธัญญาธรไม่มีสิทธิ์ได้พูดอะไร เมื่อนันทภพประทับริมฝีปากลงมาปิดกั้นคำพูดของเธอจนหายไปในลำคอ หญิงสาวยืนนิ่งด้วยความตกใจแต่ก็ยอมให้มันเป็นไป จูบที่อ่อนหวานไม่ได้จาบจ้วงแต่อย่างใด ไม่นานชายหนุ่มก็ค่อยๆ ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งระคนความแสนเสียดาย แม้จะถอนจูบออกแล้วแต่ความหอมหวานก็ยังคงตราตรึงอยู่ในความรู้สึก รวมทั้งไม่อยากให้เธอมองว่าเอาเปรียบ 

“ขอโทษ...ถ้าพี่จะถือว่าจูบนี้คือคำตอบว่าแนนนี่ตกลงเป็นแฟนจะได้ไหมครับ” นันทภพเอ่ยด้วยรอยยิ้ม มองเข้าไปในดวงตากลมโตแสนหวานของธัญญาธร

“ค่ะ” ธัญญาธรเอ่ยตอบรับ หนทางที่เธอเลือกเดินต่อจากนี้แม้จะวุ่นวายด้วยการนำความรักของนันทภพมาพัวพัน ถึงอย่างนั้น   ธัญญาธรก็ยอมที่จะทำ และดูเหมือนว่าเรื่องแบบนี้จะอยู่ในความคิดเธอตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ ในใจหญิงสาวกำลังขอโทษชายหนุ่มตรงหน้า แต่หัวใจนันทภพตอนนี้กลับอิ่มเอิบที่ธัญญาธรตอบรับรักและยอมคบหาด้วย เขาทุ่มเทเพื่อเธอมานานหลายปี ในที่สุดธัญญาธรก็ยอมใจอ่อน หรือเหตุการณ์ในวันนี้จะเป็นวันที่ถูกกำหนดไว้แล้ว 

“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มคว้าตัวหญิงสาวเข้ามากอดด้วยความรักเต็มหัวใจ ธัญญาธรนั้นได้แต่ยืนนิ่ง หลังจากนี้เธอจะทำทุกทางให้ได้โรงแรมคืนมา แม้คนอื่นจะมองว่าเธอเอาตัวเองเข้าแลกก็ตาม

ภายในงานวันเกิดครบหนึ่งขวบของภูผาและธารา สองแฝดชายหญิงลูกๆ ของตะวันและพัทธนันท์ที่จัดขึ้นบริเวณสนามหญ้าหน้าบ้านกำลังครึกครื้น เจ้าของวันเกิดทั้งสองคนอยู่ในอ้อมกอดของพ่อและแม่ต่างยิ้มแย้มแก้มแทบปริ ออกเสียงชัดบ้างไม่ชัดบ้างตามประสา แต่งานนี้คงต้องเป่าเค้กเร็วเสียหน่อยก่อนที่เจ้าตัวเล็กทั้งสองคนจะง่วงนอน ภายในงานมีคู่รักข้าวใหม่ปลามันอย่างพระนายและขวัญข้าวมาร่วมแสดงความยินดี รวมไปทั้งแม่ตะวันที่มีของรับขวัญวันเกิดหลานติดมือมาจากกรุงเทพฯ ด้วย

“เมื่อไหร่จะมีข่าวดีล่ะพี่ขวัญ” อนวัฒน์เอ่ยถามเพื่อนพี่สาว เพราะขวัญข้าวกับพระนายแต่งงานกันมาเกือบปีแต่ยังไม่มีข่าวดีว่าขวัญข้าวตั้งท้องเลย

“ยังจ้ะ…พี่อยากใช้ชีวิตคู่กับพี่พระนายสักปีสองปีก่อนค่อยมีน้อง” ขวัญข้าวหันไปมองหน้าสามีที่กำลังปิ้งย่างอะไรที่มุมบาร์บีคิวอยู่ คนที่ยืนข้างๆ พระนายคือลุงเดชที่วันนี้มาแต่หัวค่ำเพื่อเตรียมงานให้เหลนทั้งสองคน 

“อยากให้แม่มาด้วยจัง” พัทธนันท์เปรยขึ้น วันนี้เธอโทรศัพท์ไปบอกแม่แต่เช้าว่าเป็นวันเกิดหลานทั้งสองคน แม่จึงอวยพรมาหลายนาที อาการของแม่เธอนับวันยิ่งทรุดลง ตั้งแต่คลอดเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนเธอก็ขึ้นไปเยี่ยมท่านที่ปายบ้าง แต่พักหลังๆ ยุ่งเรื่องนั่นนี่บ้างจึงไม่ได้ขึ้นไปเยี่ยมเยียนอย่างที่ใจต้องการนัก 

“เราค่อยหาเวลาว่างขึ้นไปเยี่ยมท่านแล้วกันนะฟ้า รอให้ผมเคลียร์งานก่อน” ตะวันหันมารับปาก พัทธนันท์จึงพยักหน้าให้สามีก่อนหันมาชวนเพื่อนรัก

“ไปด้วยกันนะขวัญ” 

“ดีเลย เราก็อยากไป” ขวัญข้าวเอ่ยสมทบ เพราะที่รีสอร์ทแห่งนั้นมันมีความทรงจำของเธออยู่ด้วย ก่อนที่จะหันไปยิ้มหวานให้ผู้เป็นสามี

“พี่พระนายเองก็ต้องรีบเคลียร์งานด้วยรู้หรือเปล่า” 

“ครับ…คุณภรรยาที่รัก” คำพูดของพระนายสร้างรอยยิ้มให้ทุกคนที่ได้ยิน เพราะพระนายเองก็อยากไปพักผ่อน อยากอยู่กับขวัญข้าวในบรรยากาศดีๆ บ้างเหมือนกัน 

“ไอ้คลื่น เข้าไปยกเค้กในครัวมาหน่อย ลูกๆ ข้าชักจะง่วงแล้ว” ตะวันมองหน้าลูกสาวในอ้อมกอดที่หาวติดกันหลายครั้งพร้อมยกมือน้อยๆ ขึ้นขยี้ตาไปมาหลังจากนั่งเล่นมานาน บ่งบอกว่าเวลานอนใกล้มาถึงแล้ว เพราะแฝดทั้งคู่จะนอนประมาณทุ่มสองทุ่ม ซึ่งนี่ก็ใกล้จะถึงเวลา

“เออ…” อนวัฒน์เอ่ยออกไปก่อนจะปลีกตัวไปยกเค้กวันเกิดฝีมือขวัญข้าวออกมาให้ตามที่ตะวันบอก พร้อมกับจุดเทียนออกมาด้วย เมื่อเห็นแสงเทียนทุกคนในงานต่างร้องเพลงวันเกิดให้เด็กทั้งสองคน แม้จะฟังไม่รู้เรื่องแต่ภูผากับธาราก็ยิ้มให้ ปรบไม้ปรบมือตามจังหวะที่ได้ยินไปด้วย 

“สุขสันต์วันเกิดค่ะลูก” พัทธนันท์หอมแก้มลูกชาย สลับกับลูกสาวในอ้อมกอดตะวันไปมาอย่างรักใคร่ ก่อนจะพาลูกไปเป่าเทียนเด็กน้อยทำท่าจะเล่นแสงไฟและยังเป่าอะไรไม่เป็นนัก พัทธนันท์กับตะวันจึงเป็นคนเป่าเทียนนั้นให้แทน

“ขอบคุณที่มีลูกน่ารักๆ ให้ผม” เมื่อเป่าเทียนเรียบร้อยตะวันก็เอ่ยขึ้นก่อนจะหอมแก้มภรรยาเบาๆ เพราะวันที่ลูกๆ เกิดมา มันคือวันที่พัทธนันท์เจ็บปวดที่สุดเช่นเดียวกัน ความน่ารักของคนทั้งคู่ทำให้ลุงเดชยิ้มให้ ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีตะวันยังดูแลพัทธนันท์ดีเช่นเดิม 

เด็กแฝดทั้งสองคนเล่นในอ้อมกอดพ่อและแม่ฉลองงานวันเกิดปีแรกสักพัก พัทธนันท์เห็นว่าลูกๆ ง่วงนอนมากจนงอแงแล้วจึงปลีกตัวพาขึ้นไปนอน ซึ่งตะวันก็อุ้มธาราตามไป ทั้งคู่กล่อมลูกให้หลับก่อนจะกลับลงมาคุยกับทุกคนที่สนามหญ้าหน้าบ้านอีกครั้ง เพราะนานๆ กว่าจะมารวมตัวกันครบแบบนี้ จะขาดก็แค่แม่เธอเท่านั้นที่ตอนนี้ป่วยมาก ซึ่งเธอจะขึ้นไปเยี่ยมในเร็วๆ นี้เช่นกัน  

“ลูกๆ หลับแล้วหรือจ๊ะ” แม่ตะวันเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นคนทั้งสองเดินลงมา

“ครับแม่ หลับปุ๋ยไปแล้วฮะ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกแม่ก่อนจะเข้าไปนั่งข้างๆ

“งั้น…เชิญคุยกันตามสบายนะจ๊ะ แม่ขอขึ้นไปอยู่กับหลานๆ ก่อน เผื่อแกจะตื่นมากลางคัน ที่สำคัญไม่ได้เจอหน้าตั้งหลายเดือน ขอนอนมองให้หายคิดถึงหน่อย” 

“ขอบคุณค่ะแม่” พัทธนันท์เอ่ยบอกแม่สามี แม่ตะวันคงอยากอยู่กับหลานๆ บ้างหลังจากไม่ได้เจอหน้ามาหลายเดือนตามที่บอก เพราะแม่ตะวันอยู่ที่กรุงเทพฯ สองสามเดือนก็ลงมาเยี่ยมตะวันกับเธอที่นี่ แต่พอมีเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนก็ดูเหมือนจะเป็นขวัญใจย่าไปเสียแล้ว 

ทั้งหมดคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้ สร้างเสียงหัวเราะออกมาเป็นระยะๆ เหมือนเล่าเรื่องราวในช่วงที่ไม่ได้เจอกันให้กันและกันฟัง แม้จะเป็นเพื่อนเป็นน้อง แต่ต่างก็โตขึ้นมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบแตกต่างกันออกไป ตะวันกับพัทธนันท์ พระนายกับขวัญข้าว ก็แต่งงานในเวลาไล่เลี่ยกัน ต่างก็มีชีวิตคู่ที่อบอุ่น แม้พัทธนันท์กับขวัญข้าวจะเป็นหุ้นส่วนธุรกิจโรงเรียนสอนทำอาหาร เจอกันในที่ทำงานบ้างแต่นั่นมันก็ไม่เหมือนการได้นั่งคุยอย่างตอนนี้

อนวัฒน์หลังจากเรียนจบก็ออกมาทำงานใช้ทุนให้กับรัฐ เพราะเขาเป็นนักเรียนทุกอันดับต้นๆ ส่วนลุงเดชก็ยังทำงานหนักเช่นเดิม จนอนวัฒน์อดห่วงเรื่องสุขภาพไม่ได้ รวมทั้งอยากให้มีคนมาคอยดูแลเป็นเรื่องเป็นราวหรือเรียกอีกอย่างว่าภรรยา แต่ลุงเดชกับเมินเฉยเสียอย่างนั้น 

“คลื่น เราเป็นยังไงบ้าง” พัทธนันท์ที่ถูกตะวันสะกิดที่ข้อศอกเป็นการให้สัญญาณ ตัดสินใจเอ่ยถามน้องชายขึ้น ในใจเธอนั้นอยากถามเรื่องธัญญาธรออกไปตรงๆ มากกว่า แต่ก็พูดไม่ออก ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี 

“ก็ดีฮะ งานโอเค ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ออกพื้นที่สักเท่าไหร่” อนวัฒน์เป็นวิศวกร งานของเขาแทบไม่อยู่นิ่งต้องเดินทางไปนั่นนี่ตลอดเวลาเพื่อดูงานที่รับผิดชอบ แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีเวลาควงสาวจนพัทธนันท์จำไม่ได้แล้วว่าเพื่อนหญิงคนสนิทของน้องชายชื่ออะไรกันบ้าง