เจ้าสาวนั่งหงอยอยู่ในห้องแต่งตัวเพราะโดนแม่จับแต่งตัวเหมือนตุ๊กตา คุณนายพูนสินไม่ยอมให้ลูกสาวได้คิดเอง เพราะนางจัดแจงให้เสร็จสรรพ จนถึงตอนนี้วิเวียนเริ่มกลัวว่างานงานไม่ใหญ่แน่นะวิของเธอจะไม่เล็กเหมือนอย่างที่ตกลงกับคีรติ

คุณนายพูนสินขอตัวออกไปดูแลแขกที่เป็นเพื่อนร่วมธุรกิจ เมื่อเห็นว่าเพื่อนของลูกสาวมาถึงงานแล้ว

“แม่ฝากยัยวิด้วยนะอันดา อย่าให้ออกจากห้องแต่งตัวนี้ไปจนกว่าจะมีคนมาเชิญล่ะ” 

“ค่ะแม่ วันนี้คุณแม่ดูสวยมากเป็นพิเศษนะคะ” อันดาเอ่ยชม โดยปกติวิเวียนจะชอบแซวเธออยู่แล้วว่าเข้ากับผู้ใหญ่ได้ดี เปลี่ยนสีได้เหมือนจิ้งจก สาบานว่านี่คือการอวยยศให้เพื่อนจริง ๆ

“ก็ต้องสวยอยู่แล้วสิจ๊ะ แม่น่ะมีลูกดี ๆ แบบวิเวียน วาสนาดีได้ลูกเขยหมื่นล้าน” คุณนายพูนสินได้ทีอวดอีก นับว่าช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมานางพูดประโยคเดิม ๆ ซ้ำ ๆ จนติดปาก ยกระดับตัวเองเป็นว่าที่แม่ยายลูกเขยหมื่นล้านไป

แต่จะว่าไป ก็ดีไปอย่าง พอวิเวียนอ้างว่าเปิดบ่อนการพนันจะทำให้เสียชื่อเสียง หากคนอื่นเขารู้ว่าแม่ยายของมหาเศรษฐีหมื่นล้านเปิดบ่อนการพนัน นั่นทำให้นางยอมปิดบ่อนและหยุดการทำธุรกิจมืดถาวร ถึงตอนนี้วิเวียนรู้แล้วว่า ถ้าจะบอกแม่เรื่องอะไรให้ยกชื่อของคีรติขึ้นมาอ้าง นางจะทำตามแบบร้อยเปอร์เซ็นต์โดยไม่มีเกี่ยงงอน

“ไงแก นั่งหงอยเป็นปลาซิวตากแห้งเลย” อันดาเอ่ยแซวเพื่อน

“ไม่หงอยได้ไงวะ แม่เล่นเจ้ากี้เจ้าการ ไม่รู้เปลี่ยนงานแต่งที่ฉันคิดไว้ไปหมดหรือเปล่าเนี่ย ตอนแรกจะให้ไปจัดในฮอลล์ของโรงแรมด้วยซ้ำ ฉันเลยยื่นคำขาดว่าถ้าไม่จัดที่ทะเลก็เตรียมส่งแขกกลับบ้านได้เลย”

“เออ! ฉันก็งงเหมือนกัน ตอนคุยกับแกบอกว่างานเล็ก ๆ ตอนขับรถมาไหงกลายเป็นเหมาโรงแรมเลี้ยงแขกซะงั้น”

อันดาเสริม เธอยังเสียดายไม่หายที่ไม่มีโอกาสได้เตรียมชุดใหม่มาอ่อยผู้ชายในงาน

“จริงเหรอแก” วิเวียนตาโต เพราะเธอเองเพิ่งจะรู้เหมือนกัน หลังจากที่เข้ามาในโรงแรมเมื่อวานตอนบ่ายคีรติก็ไม่อนุญาตให้เธอออกจากห้อง บอกเพียงแค่ว่าเขาอยากจะเซอร์ไพรส์เธอตั้งแต่ออกจากห้องแต่งตัวไปเลย โดยที่นี่ก็มีคุณนายพูนสินมาคุมไม่ห่าง 

“ฉันกับอิงยังแซวอยู่เลยว่าสงสัยแกสนิทกับคนทั้งประเทศ ได้จัดงานอภิมหาอลังการขนาดนี้” 

“ไม่นะแก เพื่อนของฉัน ฉันเชิญแค่ 2 คนเอง”

“แกโดนต้มแล้วล่ะ ไม่รู้จักแม่ของตัวเองหรือไง หน้าใหญ่ใจโตขนาดนั้น แถมคุณคีรติอีก เขาเป็นมหาเศรษฐีที่คนรู้จักมากมาย แต่งงานทั้งทีก็ต้องมีคนรู้จักสิ”

“ไม่…ฉันยังเชื่อว่าเขาจะทำตามคำขอร้องของฉัน” เจ้าสาวส่ายหน้า เธอยังเชื่อในคำสัญญาของคีรติ

“แล้วแกกินอะไรหรือยัง” อิงถามเจ้าสาว

“รองท้องไปแล้ว พวกแกล่ะ”

“รองท้องไม่พอหรอกแก กินให้เยอะ ๆ ไปเลย งานแต่งมันนานนะบอกให้ แถมยืนตลอดงานด้วย เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไปทำไง”

“ไม่ได้สิ กินเยอะชุดก็แน่นตาย”

“ก็ว่างั้นแหละ ใครมันเป็นคนเริ่มว่าชุดเจ้าสาวต้องกรุยกรายขนาดนี้ก็ไม่รู้ ของผู้ชายนี่โคตรจะสบาย” อิงเสริม ถึงแม้ว่าวิเวียนจะดูสวยในชุดนี้ แต่มันดูยากลำบากเหลือเกินเวลาที่จะขยับทำอะไร

“งานแกก็ใส่ชุดผู้ชายสิ” อันดาแซว

“แกใส่เป็นเพื่อนฉันสิ”

“พอแล้ว ทั้งสองคนนั่นแหละ” วิเวียนเป็นคนห้ามทัพ 

“พี่แสงระวีเลขาของคุณคีย์จ้างเมกอัปอาร์ตติสท์ชื่อดังมาทั้งทีม เอาไว้แต่งหน้าเพื่อนเจ้าสาวด้วย พวกแกอยากได้แบบไหนก็แจ้งไปได้เลยนะ”

“แกได้กลิ่นหรือยังว่างานแกไม่ได้เล็ก” อันดากระซิบถาม

“ทุกอย่างที่เกิดขึ้นฉันเพิ่งรู้เมื่อ 2 ชั่วโมงนี้เองแก” คนเป็นเจ้าสาวบอก 

“อีกหลาย ๆ ชั่วโมงหลังจากนี้ก็น่าจะมีอะไรให้แกเซอร์ไพร์สอีกเรื่อย ๆ แหละ ยังไงก็ฮึบไว้ อย่างน้อยงานก็จัดริมทะเลอย่างที่แกต้องการ”

“อือ มาถึงขนาดนี้แล้วนี่”

“วันสำคัญเนอะ อย่าคิดอะไรไม่เป็นเรื่องดีกว่า”

สองสาวตบบ่าให้กำลังใจเพื่อน อีกเดี๋ยวพิธีการก็จะเริ่มแล้ว ทั้งอันดาและอิงต่างรีบไปเปลี่ยนชุดและแต่งหน้าทำผม พร้อมทำหน้าที่เพื่อนเจ้าสาว

หลังจากพิธีการของวิเวียนเสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่น แขกเหรื่อทุกคนก็ย้ายกันมารวมตัวที่ห้องจัดเลี้ยงเพื่อรับประทานอาหาร คุณนายพูนสินอยากจัดโต๊ะจีน แต่วิเวียนต้องการให้เป็นงานค็อกเทลเหมือนกับพิธีที่ชายหาด เรื่องนี้เถียงกันแทบตายตั้งแต่เมื่อคืนจนในที่สุดลูกสาวก็เป็นฝ่ายชนะ

เวลานี้เจ้าบ่าวและเจ้าสาวยืนพูดคุยกับพิธีกรอยู่บนเวที งานช่วงบ่ายจัดแบบงานเลี้ยงแต่งงานทั่วไป มีพูดคุยถึงประวัติของทั้งสอง ฉายสไลด์ รวมถึงตัดเค้กตามธรรมเนียม

แต่อันดาไม่ได้สนใจพิธีเหล่านี้นัก หลังเสร็จหน้าที่เพื่อนเจ้าสาวบนเวทีแล้ว เธอก็ลงมาเดินเล่น โถงที่จัดงานใหญ่โตมีโต๊ะวางอาหารค็อกเทลอยู่ตามมุมต่าง ๆ ทว่าเป้าหมายของเธอนอกเหนือไปจากนี้ก็คือหา ‘คนที่ใช่ในวันเหงา ๆ’ สักคนตามประสาหญิงสาวรักสนุก

แต่เพราะว่าคีรติเชิญเพื่อนมาน้อยมากตามความต้องการของวิเวียนที่อยากให้เป็นงานเล็ก ๆ สบาย ๆ งานนี้จึงมีแต่แขกของคุณนายพูนสินเสียเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งก็เป็นรุ่นราวคราวเดียวกับคุณนายเองนั่นแหละ หลังพยายามกวาดตามองหาเหยื่อจนท้อ อันดารู้สึกปวดหัว นี่ฉันมางานแต่งหรือมางานแซยิดสมาคมผู้สูงอายุกันแน่

“เจอหล่อ ๆ ไหมแก” อิงที่เดินเข้ามาสมทบเอ่ยถาม

“เจอ หล่ออยู่ แต่รุ่นพ่อ”

อันดาตัดพ้อกับตัวเอง หยิบไส้กรอกหนึ่งชิ้นใส่ปาก ในขณะที่อิงกำลังส่งสายตาให้กับหนุ่มร่างเบิ้มซิกแพคแน่นที่เห็นเมื่อตอนบ่ายในโรงจอดรถ

“ฉันเจอแล้วแก…” อิงบอกเพ้อ ๆ แต่อันดาไม่ได้ยิน

“พยายามเข้า เราต้องเจอช้างเผือก ฉันเชื่อ” อันดาบอกเพื่อนไปอีกประโยค โดยไม่รู้ว่าคู่สนทนาที่เธอกำลังพูดด้วยเดินออกจากโต๊ะไปแล้ว

“อ้าว..”

พอหันมาอีกทีเธอก็เห็นอิงเดินตรงไปที่มุมโถง ตรงนั้นมีผู้ชายสูงใหญ่คนหนึ่ง แต่เธอยังไม่ทันได้เห็นหน้าเขาถนัดนัก เพื่อนนักธุรกิจของคีรติเดินเข้ามาขอชนแก้วกับอันดา หญิงสาวตกใจเล็กน้อย ตอนมองหากลับไม่เจอ พอยืนเฉย ๆ ดันได้ปลาใหญ่เสียนี่

ภาพที่ว่าก็ตรงเข้าสู่สายตาของผู้ชายคนที่อิงเดินเข้าไปทักทายอยู่ตลอด เฮียเบิ้มหรือนายบุรีของอันดา ในความเป็นจริงเขายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ต้น มองมาที่อันดาอยู่ตลอดเพียงแต่เจ้าหล่อนไม่รู้ตัว

“สวัสดีครับคนสวย”

“สวัสดีค่ะ” อันดาชนแก้วกับเขาอย่างเป็นมิตร เพราะมองหาชายหนุ่มได้ยากเย็นในงาน อย่างน้อยก็มีหลงมาสักคน 

“ผมองศาครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณ…”

“อันดาค่ะ เป็นเพื่อนของเจ้าสาว”

“เราเป็นคู่ที่เหมาะสมกันดีนะครับนี่ คุณเป็นเพื่อนเจ้าสาวส่วนผมเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว” ชายหนุ่มร้องว้าว ส่งสายตาแพรวพราว ซึ่งหญิงสาวที่ได้ขึ้นชื่อว่าเจนจัดในการดูผู้ชายอย่างอันดาดูออกได้ไม่ยากว่าเขากำลังรุกเธอ

องศาเป็นเพื่อนรักและหนึ่งในคู่ค้านักธุรกิจของคีรติ เขาเป็นหนุ่มเพลย์บอยเนื้อหอม แต่ระดับความเจ้าชู้หาตัวจับยาก  รสนิยมของเขาชอบแบบวันไนต์สแตนด์ จบและแยกย้ายแบบไม่มีข้อผูกมัด ซึ่งบุรีก็รู้จักองศาเป็นอย่างดีเพราะพวกเขารู้จักกันมาเกือบ 15 ปี 

คีรติ องศา บุรี อลงกต นพรัตน์ เป็น 5 เสือวิศวกรรมศาสตร์ก่อสร้างที่เนื้อหอมที่สุดในรุ่นนั้น พวกเขาเรียนจบมาด้วยกัน จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังติดต่อเพื่อส่งงานให้เพื่อนทำอยู่เรื่อย ๆ

ที่จริงก็เหมือนโชคชะตาเล่นตลก เพราะเพื่อนรักของคีรติกลับกลายมาเป็นคู่หมั้นของอันดา  ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของวิเวียน

แถมพี่ชายสุดที่รักของอันดาก็เป็นเพื่อนสนิทของว่าที่เพื่อนเขยอย่างคีรติ หากคีรติรู้มาก่อนหน้าว่าเขาเป็นเพื่อนของพี่ชายอันดา คงจะได้ใช้ให้เป็นพ่อสื่อจีบวิเวียนไปตั้งแต่ตอนนั้น

มันเป็นโลกกลมที่คาดไม่ถึงจริง ๆ แม้แต่บุรีเองก็ไม่เคยคิดฝันมาก่อน

“ดูอะไรอยู่เหรอคะ” อิงถามขึ้นเมื่อเริ่มรู้ตัวว่าชายหนุ่มไม่ได้โฟกัสสายตามาทางเธอเท่าที่ควร

“อ๋อ ผู้หญิงคนนั้น..เพื่อนของคุณหรือเปล่าครับ” บุรีถามออกไปตรง ๆ พลางชี้ไปยังอันดาที่ยืนคุยกับองศาอยู่อย่างออกรส

“ใช่ค่ะ อันดาเป็นเพื่อนของอิงเอง”

บุรีพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่าเพื่อนของเขาองศาเป็นคนอย่างไร แต่ครั้นจะเข้าไปขวางเสียตอนนี้คงผิดใจกันแน่ แถมอันดาเองก็เคยประกาศเอาไว้ว่าไม่ได้ชอบหรืออยากแต่งงานกับเขา แต่ลึก ๆ ก็ยังแอบเป็นห่วง ชายหนุ่มยังคงเลือกที่จะยืนนิ่ง เฝ้ามองทั้งสองคนต่อไปเงียบ ๆ จนอิงจับบรรยากาศได้ว่าหนุ่มที่หมายตาไว้คนนี้ดูท่าจะสนอกสนใจอันดาเข้าแล้ว

“ให้ไปเรียกมาให้ไหมคะ” อิงถาม ข้อดีของอิงก็คือเธอเป็นคนง่าย ๆ รักเพื่อนและมูฟออนได้เร็วมาก

“ไม่หรอกครับ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น..” บุรีตอบ

“ถ้าสนใจเพื่อนอิงก็บอกได้นะคะ ขืนช้าล่ะก็เดี๋ยวโดนหนุ่มหล่อคนนั้นแย่งไปนะ”

เพราะอิงรู้สึกถูกชะตากับบุรีมากกว่า ถึงแม้ไม่รู้ฐานะของคนทั้งสองเธอก็ยังอยากเชียร์อยู่ดี ทว่าบุรีกลับขอร้องให้เธออยู่คุยกับเขาก่อน เพราะอย่างน้อยจากตรงนี้ก็ยังมองเห็นอันดาได้อย่างชัดเจน ซ้ำทั้งสองสาวยังเป็นเพื่อนกันมีโอกาสมากที่อันดาจะเดินกลับมาหา

ในขณะเดียวกันนั้น ระหว่างที่พูดคุยกับบุรีอยู่ อิงก็แอบส่งข้อความไปหาอันดา

‘แก ตรงนี้มีคนสนใจ หันมาทาง 7 นาฬิกาซิ’

พออันดาหันมาเธอก็ได้เห็นเต็มตาเสียทีว่าคนที่คุยอยู่กับอิงนั้นเป็นใคร บุรีนั่นเอง อันดาขมวดคิ้ว ตอนแรกก็แค่สงสัยว่ามันคงเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ แต่ตอนนี้เธอเริ่มแน่ใจ บุรีผิดสัญญาที่ว่าจะไม่ตามตื๊อและให้ความเป็นส่วนตัวกับเธอ เขาตามเธอมาถึงนี่ ไม่รู้ว่านี่เป็นคำสั่งของป๊ากับม๊าที่ให้มาควบคุมพฤติกรรมของเธอด้วยหรือเปล่า ความเข้าใจผิดข้อนี้ก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง อันดาโมโหนัก

อิง : เขาชื่อบุรี เขาดูสนใจแกมากเลยนะ มาคุยหน่อยไหม 

อิงยังคงส่งข้อความมาเพิ่ม

อันดา : ไม่ ฉันไม่ชอบคนแบบนี้ แกเอาไปได้เลย จะเอาไปต้มยำทำแกงอะไรก็เชิญ

อิง : ดี แกพูดแล้วนะ งั้นฉันจะเอาไปต้มกินละ

อีกฝั่งของอันดากับองศาที่นั่งอยู่โต๊ะตรงข้าม อันดายังส่งสายตาไปมองอิงเป็นระยะ เธอปฏิเสธกับตัวเองว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับผู้ชายตัวใหญ่คนนั้นสักนิด แต่เพราะเป็นห่วงเพื่อนต่างหากล่ะ

“คุณอันดามีแฟนหรือยังครับ” องศาชวนคุยหลังจากที่ชนแก้วไปแล้วหลายครั้ง คิดในใจว่าผู้หญิงตรงหน้าดื่มเก่งพอสมควร คืนนี้คงลากขึ้นเตียงไม่ยาก 

“โสดค่ะ”

“โสดเหมือนกันเลยครับ เราลองคบกันดูไหม”

อันดาหัวเราะคิกคัก ไม่เชื่อว่าคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึง 20 นาทีจะมาขอคบ นอกจากจะหลอกฟันเท่านั้น เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนต่อโลก จะได้เคลิ้มฝันไปกับคำหวานของผู้ชายแบบนี้ 

“เรายังเจอกันไม่ถึง 20 นาทีเลยนะคะ”

“แต่ทำไมผมกลับรู้สึกว่าเหมือนรู้จักคุณมานาน มันเป็นความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ในหัวใจ” องศาพร่ำหยอดคำหวาน แถมเป็นคำหวานที่มักใช้กันตามตำราเป๊ะ ในขณะที่ดีกรีแอลกอฮอล์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ 

“ฉันไม่หลงคำหวานคุณง่าย ๆ หรอกนะคะ”

มองไปที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวพวกเขาทั้งคู่ยังคงเดินต้อนรับแขก ซึ่งส่วนมากผู้ค้าธุรกิจของคีรติจะเป็นคนสูงวัยเลยวัยกลางคนไปเสียมากกว่า คิดไปแล้ว…งานแต่งงานมันช่างลำบากสิ้นดี จัดเพื่อคนอื่นแท้ ๆ

“คุณเป็นผู้หญิงสวย ที่น่าค้นหาที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา สวย เฉี่ยว เป็นตัวของตัวเองและมั่นใจ ตรงสเปกผมสุด ๆ” ชายหนุ่มหยอดคำหวานเอ่ยปากชมอีกครั้ง 

“คุณก็พูดเกินไป ฉันไม่เชื่อน้ำคำผู้ชายที่เพิ่มดีกรีแอลกอฮอล์ที่ไหลลงคอเรื่อย ๆ แบบนี้หรอกนะคะ”

ชายหนุ่มหัวเราะขำ “คุณนี่พูดตรงดีเหมือนกันนะครับ”

“ตามสไตล์คนเรียนก่อสร้างแหละค่ะ เพื่อนผู้ชายทั้งนั้น เลยโดนสอนวิชามาเยอะ” หญิงสาวหยอกไปอย่างสนุก

“ไม่น่าเชื่อว่าจะเจอผู้หญิงสวยเรียนสายก่อสร้างด้วย”

“ที่บ้านทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่แม่สอดค่ะ เรียนเพื่อสานต่อธุรกิจที่บ้าน”

“จริงเหรอครับ ผมก็มีเพื่อนทำธุรกิจที่แม่สอดเหมือนกัน ว่าง ๆ จะได้แวะขึ้นไปเที่ยวหาคุณอันดาด้วย” ชายหนุ่มบอกพร้อมกับมองไปที่บุรีที่คุยกันอย่างออกรสกับสาวสวยอีกคนนึงอยู่ฝั่งตรงข้าม

“คนที่บ้านดุเป็นเสือ หวงเป็นจงอางหวงไข่เลยค่ะ” หญิงสาวบอกติดตลกนึกถึงใบหน้าพี่ชาย

“แน่ใจว่าไม่ใช่แฟนแน่นะครับ หวงแบบนี้ผมว่าแฟนชัวร์ ๆ”

“พี่ชายค่ะ แถมเพื่อนพี่ชายมาอีกคนนึง”

“ผมชอบบุกเข้าถ้ำเสือเสียด้วยสิ” เขาบอกต่อ

“ดื่มดีกว่าค่ะ อย่าพูดถึงเรื่องที่บ้านเลย นี่อันดาก็ตั้งใจลงมาเที่ยวสักอาทิตย์แล้วค่อยกลับไปอยู่ในกรงทองต่อ”