"เป็นอะไรไปกอหญ้า..เห็นพี่ๆแล้วถึงกับอึ้งหน้าซีดเลยเหรอแก"รุ้งว่า
"เอ่อ..แกว่า..พี่ๆนั่นเรียนวิศวะเหรอวะ"กอหญ้าถามเบาๆ
"ก็ใช่น่ะสิ..พี่ภีมที่นั่งหน้านิ่งๆน่ะ..เป็นเดือนมหาลัยปีที่แล้วด้วยนะ..ส่วนอีกสองคนนั่นก็พี่วิทย์กับพี่ชาเพื่อนสนิทของพี่ภีม"เมย์บอก
"ตาย!.. ตายแน่ๆ!!"กอหญ้าอุทาน
"มีอะไร..กอหญ้า!?"รุ้งถามอย่างสงสัย
"ก็วันนั้นที่ชั้นเล่าให้ฟังว่าวิ่งชนคนน่ะ..คนนั้นก็คือพี่ที่นั่งหน้าดุๆอยู่นั่นแหละ"กอหญ้าเล่าเสียงอ่อยๆ
"จริงเหรอ!..กอหญ้า"เมย์ถามเสียงตกใจ
"จริงสิ..พี่แกโคตรดุอ่ะ..ชั้นอย่างกลัวเลย..นี่พี่เค้าจะจำชั้นได้มั้ยอ่ะ"กอหญ้าหน้าซีดๆ
"คงจำไม่ได้หรอกมั้ง...สาวๆรอบๆตัวพี่แกเยอะแยะ..แกไม่ต้องกลัว"รุ้งปลอบ
"ใช่ๆ..แกไม่ต้องกลัว..พวกชั้นอยู่"เมย์ว่า
"ชั้นก็หวังอย่างนั้นนะ...ไปหาข้าวกินกันก่อนเถอะ..เดี๋ยวต้องไปประชุมกับพี่ปี2อีก"กอหญ้าบอก
"เออ..ไปๆ"เมย์บอก
สามสาวจึงพากันเดินไปที่ร้านขายอาหาร
"เฮ้ย!...นั่นน้องตุ๊กตานี่หว่า"วิทย์พูดอย่างตื่นเต้น
"ไหนวะ!?..เออใช่..เดินมากับเพื่อนอีกสองคน..น้องตุ๊กตาแม่งโคตรเด่นแต่ตัวนิดเดียวเองว่ะ"ชาพูด
ภีมหันหน้าไปมองทางที่เพื่อนมองก็เห็นผู้หญิงที่วิ่งชนเขากำลังเดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนอีกสองคน สองวันมานี้เขาพยายามมองหาเธอมาตลอดแต่ไม่เคยเจอ จนเขาคิดว่าเธอเรียนคณะอื่นเสียอีกจึงยกยิ้มอย่างพอใจ
"งั้น..น้องตุ๊กตาก็เรียนวิศวะจริงๆน่ะสิวะ"ชาว่า
"เออ..ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว..แต่น้องคิดยังไงถึงเรียนวิศวะวะ..ตัวเล็กแค่นั้น"วิทย์พูด
"ทำไมวะ!?"ชาถาม
"ก็มึงลองดูสาวๆที่มาเรียนคณะเราสิ..แต่ละคนตัวบิ๊กๆทั้งนั้น..น้อยที่จะตัวเล็กๆ..แต่น้องตุ๊กตานี่..ยิ่งกว่าเล็กอีกมึง"วิทย์ว่า
"เออใช่..ขนาดเพื่อนน้องยังตัวใหญ่กว่าน้องเลย..ว่าแต่พื่อนน้องก็น่ารักเหมือนกันนะโว้ย!555"ชายิ้ม
"เอ้า!...ไอ้ภีม..มองน้องตุ๊กตาตาไม่กระพริบเลยนะโว้ย!555"วิทย์แซวขำๆ
"เสือก!"
ภีมว่าเพื่อนแล้วลุกขึ้นเดินไปทางร้านขายน้ำเพราะเขาเห็นคนตัวเล็กถือจานข้าวแล้วกำลังเดินตรงไปที่ร้านน้ำ
"มึงจะไปไหนวะ!?..ไอ้ภีม"ชาถาม
ภีมไม่ตอบแต่เดินตรงไปที่ร้านขายน้ำ
"อะไรของมันวะ!?"วิทย์งงๆแล้วหันมามองหน้าของชา
"ป้าคะ..น้ำชามะนาวแก้วหนึ่งค่ะ"กอหญ้าบอกป้าที่ขายน้ำ
"ได้แล้วจ้า"ป้าขายน้ำส่งน้ำให้
กอหญ้าจ่ายเงินแล้วหันหลังกลับมาโดยมือหนึ่งถือจานข้าว ส่วนอีกมือถือแก้วน้ำ
"อุ้ย!..ขอโทษค่ะ..หนูไม่ได้ตั้งใจ..เลอะหรือป่าวคะ!?"
กอหญ้ารีบพูดโดยยังไม่ได้มองหน้าคนที่ถูกเธอชนเพราะมัวแต่มองแก้วน้ำกับจานข้าวอยู่
"ซุ่มซ่ามจริงๆนะ..เธอเนี่ย..วันก่อนก็วิ่งชน..ตอนนี้ยังจะเดินมาชนอีก"
ภีมพูดนิ่งๆ จริงๆแล้วเขาตั้งใจมายืนข้างหลังเธอเพื่อให้เธอเดินชนเขาเองนั่นแหละ
"พี่!...เอ่อ..หนูขอโทษ..หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะคะ"
กอหญ้าก้มหน้าพูดเพราะกลัวตาดุๆของเขา
"ไม่เป็นไร"
ภีมบอก เขาเห็นเธอทำท่าเหมือนกลัวเลยอดขำในใจไม่ได้
"เอ่อ..แล้วน้ำหกเปื้อนพี่หรือป่าวคะ!?"
กอหญ้าเงยหน้ามองภีมอย่างสำรวจ
"ไม่เปื้อนหรอก"ภีมพูดนิ่งๆ
"งั้น..งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ"
กอหญ้าบอกแล้วก็เดินหลบข้างๆภีมออกไป
"ตัวเล็ก!..หยุดก่อน"ภีมเรียก
กอหญ้าได้ยินเสียงภีมเรียกแต่ไม่รู้ว่าเรียกใครจึงหันมองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นมีใครจึงหันกลับไปที่ภีมอีกครั้ง
"พี่เรียกหนูเหรอคะ!?"กอหญ้าถามงงๆ
"ใช่!..ไม่งั้นจะเรียกใครล่ะ?"ภีมบอกกวนๆ
"หนูไม่ได้ชื่อตัวเล็กเสียหน่อย"กอหญ้าทำปากยื่นๆบอก
"แล้วชื่ออะไรล่ะ?"
ภีมถามแล้วยิ้มมุมปาก เขาเห็นเธอทำปากยื่นๆแล้วอยากเข้าไปกดจูบสักทีจริงๆ..มันโคตรน่ารัก
"หนูชื่อกอหญ้าค่ะ..ว่าแต่พี่เรียกหนูทำไมคะ?"กอหญ้าถาม
ภีมไม่ตอบแต่เดินมาหยิบจานข้าวของกอหญ้ามาถือไว้
"เอ่อพี่!...นั่นจานข้าวของหนู"กอหญ้างงๆ
"เดี๋ยวถือไปให้..นั่งตรงไหนล่ะ"ภีมถาม
"เอ่อ..ไม่ต้องหรอกค่ะ..หนูถือเองได้..ขอบคุณค่ะ"กอหญ้ายื่นมือจะไปหยิบจานข้าว
"ไม่ต้อง...เดี๋ยวเธอก็เดินไปชนคนอื่นอีก"ภีมยกจานหลบมือของกอหญ้า
"แต่ว่า.."
"อย่าดื้อ!!"ภีมบอกเสียงดุๆ
"ก็..ก็ได้ค่ะ"
กอหญ้าบอกอย่างกลัวๆ แล้วเดินนำภีมไปที่โต๊ะที่รุ้งกับเมย์นั่งรออยู่แล้ว
ตลอดทางที่เดินไปมีนักศึกษาทั้งชายและหญิงมองมาที่กอหญ้ากับภีมอย่างไม่ละสายตาเลยทีเดียว
"เอ่อ!...สวัสดีค่ะพี่ภีม"
รุ้งกับเมย์ยกมือไห้วภีมเพราะเป็นรุ่นพี่
ภีมพยักหน้ารับรู้แต่ไม่พูดอะไร
"เอ่อ...ขอบคุณนะคะที่ช่วยถือมาส่ง"กอหญ้ายกมือไหว้ภีม
"ไม่เป็นไร..คราวหลังก็ระวังๆตัวเองบ้าง"ภีมบอกเรียบๆ
"ค่ะ"กอหญ้าก้มหน้าพูด
"ไปแล้ว..เอาไว้เจอกันใหม่นะ..ตัวเล็ก!"
ภีมพูดจบแล้วหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะที่วิทย์กับชานั่งอยู่ท่ามกลางสายตาของสาวๆที่มองมาที่เขาอย่างไม่ละสายตา
"เฮ้อ!!"
กอหญ้าถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นภีมเดินจากไปแล้ว
"โอ๊ย!...กอหญ้า..แกโชคดีจริงๆ..พี่ภีมพูดกับแกแถมเดินถือจานข้าวมาให้อีก"รุ้งตื่นเต้น
"โชคดีกะผีน่ะสิ!...เกือบตายน่ะสิไม่ว่า"กอหญ้าบ่น
"นี่แกไม่เข้าใจเลยใช่มั้ย..ไอ้กอหญ้า"เมย์ว่า
"เข้าใจอะไรอ่ะ!"กอหญ้าถามงงๆ
"โอ๊ย!ชั้นอยากจะบ้า..แกรู้มั้ยว่ามีสาวๆอยากจะคุยกับพี่ภีมกันทั้งมหาลัย..แต่พี่ภีมไม่เคยจะคุยกับใครแถมยังทำหน้าตาเย็นชาใส่อีกต่างหาก..แล้วนี่กับแก..พี่ภีมคุยด้วยแถมสีหน้าก็ไม่เย็นชา..และยังช่วยถือจานข้าวมาส่งยังบอกอีกว่าไว้เจอกันใหม่..อย่างนี้ไม่เรียกว่าโชคดีแล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะห๊ะ!"รุ้งว่ายิ้มๆ
"เหรอ!..แต่ชั้นว่าไม่เจอกันอีกจะดีที่สุด..คนอะไรวะ!..น่ากลัวชิบ!!"กอหญ้าว่า
"แต่ชั้นว่า...แกต้องได้เจอพี่เขาอีกแน่ๆเพราะเขาเป็นรุ่นพี่คณะเรานะ"เมย์บอก
"ใช่ๆ..ชั้นล่ะอยากเป็นน้องสายรหัสของพี่ๆจังเลยว่ะ!...บ่ายนี้ต้องลุ้นหน่อยล่ะ"รุ้งยิ้ม
"โอ๊ย!..ชั้นขออย่าให้อีตาพี่หน้าดุนั่นเป็นพี่สายรหัสชั้นเลย..เพี้ยง!!"
กอหญ้ายกมือพนมขึ้นเหนือหัว ก่อนจะหันไปเห็นว่าภีมกำลังนั่งมองเธออยู่จึงรีบก้มหน้าลงกินข้าวต่อพลางคิดว่าเขาจะมองเธอทำไมนักหรือยังโกรธเรื่องที่เธอเดินชนเขาอยู่
"นี่ไอ้กอหญ้า...มีแต่เขาอยากจะได้พี่เขาเป็นพี่สายรหัส..แกนี่นะ.."เมย์ว่า
"ช่างชั้นเถอะน่า..ใครอยากได้ก็ให้เขาได้ไปสิ..แต่ชั้นไม่อยาก..ไปๆกินข้าว..เดี๋ยวไปรวมตัวสายโดนลงโทษแน่ๆ"กอหญ้าบอก
สามสาวจึงลงมือกินข้าวต่อเพื่อเตรียมเข้าประชุมที่โรงยิมของคณะตามที่พี่ปี2เรียก
"ไงมึง?.."วิทย์ถามภีมเมื่อเขาเดินมาถึงโต๊ะ
"อะไร..ยังไงวะ!?"ภีมถามหน้าเฉยๆ
"มึงไม่ต้องมาทำเนียนเลย..พวกกูรู้นะ..มึงตั้งใจเดินไปหาน้องตุ๊กตาแล้วแกล้งยืนให้น้องมันเดินมาชน..แถมยังอาสาถือของไปให้อีก"ชาว่า
"ใช่..ตั้งแต่พวกกูเป็นเพื่อนมึงมา..ไม่เคยเห็นมึงจะเข้าหาสาวคนไหนเลย..แล้วนี่มันยังไงวะ!?"วิทย์ถาม
"ก็..ไม่ยังไง"ภีมตอบกวนๆ
"ไม่ยังไง!?...มึงสนใจน้องเค้าล่ะสิ.."ชาว่า
"ใช่..ถึงได้ออกตัวให้ผู้ชายในคณะที่จ้องน้องมันรู้..ว่าน้องเป็นคนของมึง..ใช่มั้ยวะ!?"วิทย์ถาม
"รู้แล้วจะถามทำเหี้..!อะไรวะ"
ภีมว่าเสียงดุๆ ที่เขาทำก็เพราะเห็นสายตาผู้ชายมองกอหญ้าจนเขาทนไม่ได้
"555เจ้าชายน้ำแข็ง...แม่งเจอคนที่ใช่เหรอวะ"ชาขำ
"แต่กูว่าน้องเค้าดูกลัวๆมึงนะ..และเหมือนจะไม่อยากเข้าใกล้มึงด้วย"วิทย์บอก
"เพราะอย่างนั้น..กูถึงต้องเข้าใกล้ไงล่ะวะ"ภีมบอก
"แต่มึงคงต้องรีบนะโว๊ย!..เพราะกูเห็นมีหนุ่มๆจ้องน้องตาเป็นมันเลยนะ"ชาบอก
"ถ้ากล้าก็เข้ามา..กูไม่ปล่อยตัวเล็กไปแน่ๆ"ภีมพูดจริงจัง
"เอาแน่เหรอมึง.?."ชาถาม
"ขนาดนี้ไม่ต้องถามแล้วมั้ง"
วิทย์ยิ้มเขารู้จักภีมดีพอๆกับชาจึงรู้ว่าถ้าลองภีมออกตัวแบบนี้มันจริงจังแน่ๆ
"เออๆ..แต่กูก็เห็นด้วยนะ..น้องมันน่ารักแถมไม่เหมือนสาวๆคนอื่นที่พยายามเข้าใกล้มึงอีกด้วย"ชาบอก
"มึงไม่ต้องชมบ่อย..ไอ้ชา"ภีมบอกเสียงเข้มๆ
"เออ..ไอ้ขี้หวง..กูเพื่อนมึงนะโว๊ย!"ชาว่า
"แต่กูว่า..มึงเลิกมองน้องมันสักทีมั้ย..จ้องขนาดนั้น..น้องมันไม่หายหรอก..ไอ้ขี้หวง"
วิทย์ว่าเพราะเขาเห็นภีมมองไปที่โต๊ะน้องตุ๊กตาตลอดตั้งแต่เดินกลับมานั่งที่แล้ว
"เอ่อ..พี่ๆคะ..หนูชื่อริสาเรียนวิศวะปีหนึ่งนะคะ.."
มีสาวสวยหน้าตาดีพอๆกับน้องตุ๊กตาเดินเข้ามายืนข้างๆโต๊ะที่สามหนุ่มนั่งอยู่ สายตาของเธอจ้องมองหน้าภีมอย่างอ่อยเต็มที่แต่ภีมไม่แม้แต่จะมองเขายังคงมองไปที่โต๊ะของกอหญ้าตลอด
"สวัสดีคับพี่ชื่อตรีวิทย์คับ..เรียกพี่วิทย์ก็ได้"
วิทย์ยิ้มให้ก็แหม!.มีสาวสวยมาทักทายก็ต้องต้อนรับหน่อยสิ
"ส่วนพี่ชื่อเดชานะคับ...เรียกพี่ชาก็ได้..ส่วนเพื่อนพี่คนนี้ชื่อ...เอ่อ"
ชาจะแนะนำให้ริสารู้จักกับภีมแต่ถูกเจ้าตัวหันมามองด้วยสายตาข่มขู่เลยต้องเงียบ
"แล้วพี่คนนี้จะไม่บอกชื่อริสาหน่อยเหรอคะ"ริสาถามภีม
"....."เงียบ
"เอ่อ..นี่เบอร์โทรของริสานะคะ..แล้วของพี่ๆล่ะคะ..เผื่อริสาอยากได้คำแนะนำตอนที่เรียนน่ะค่ะ"
ริสายังไม่ยอมแพ้ เธอมั่นใจในความสวยของตัวเองว่าจะต้องทำให้ภีมสนใจเธอได้
"นี่เบอร์ของพี่ๆคับ"
วิทย์กับชารีบส่งเบอร์โทรให้ริสาทันที มีสาวมาเล่นด้วยพวกเขาไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว
"เอ่อ..แล้วของพี่ล่ะคะ"ริสาหันมาถามภีม
ภีมลุกขึ้นทันทีที่ริสาพูดจบก่อนจะเดินออกไปจากโรงอาหารทันที
"เฮ้ย!..มึงจะไปไหน..รอพวกกูด้วย..น้องริสาพี่ไปก่อนนะคับ..เอาไว้เจอกัน"
วิทย์กับชารีบเดินตามภีมออกไปโดยทิ้งให้ริสายืนงงอยู่ตรงนั้นคนเดียว
ภีมเดินออกมาเพราะเห็นว่ากอหญ้ากับเพื่อนเดินออกไปแล้ว เขาไม่ได้สนใจริสาแม้แต่น้อย
"มึงจะรีบไปไหนวะ..น้องริสาอยากจะคุยกับมึงนะ..ไม่สนใจหน่อยเหรอวะ..สวยแถมอึ๊ม!อีกต่างหากนะโว้ย!"ชายิ้ม
"มึงพูดเหมือนไม่รู้จักไอ้ภีมนะ...มันไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้ที่สุด..มึงก็รู้..แถมตอนนี้มันก็มีคนที่หมายตาอยู่แล้วด้วย"วิทย์ว่า
"เออ..กูรู้..กูแค่แกล้งแซวมัน..แล้วนี่พวกมึงจะไปประชุมหรือป่าววะ..ที่ไอ้ชาตรีมันเรียกประชุมพวกน้องปี1น่ะ"ชาถาม
"กูไปอยู่แล้ว...กูอยากไปดูว่าน้องปี1จะมีใครสวยๆถูกใจกูบ้าง..นอกจากน้องตุ๊กตากับน้องริสาเมื่อกี้นี้น่ะ..อ้อ!..แล้วมึงอย่าเสือกไปเรียกไอ้ชาตรีแบบนี้ต่อหน้ามันล่ะ..มันเปลี่ยนชื่อเป็นซาร่าแล้วนะโว้ย!555"วิทย์ขำ
ชาตรีหรือซาร่าเป็นเพื่อนสนิทของพวกเขาสามคนนี่แหละ แต่มันชอบผู้ชายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
"เออ..กูรู้..ว่าแต่ไอ้ภีม..มึงจะไปด้วยหรือป่าววะ"
ชาถามเพราะเขารู้ว่าภีมไม่ค่อยชอบเรื่องแบบนี้
"ไป"ภีมตอบสั้นๆ
"มึงก็ถามแปลกๆ..มันก็ต้องไปสิวะเพราะน้องตุ๊กตาต้องไปด้วยอยู่แล้ว..ขืนไม่ไปคงมีหนุ่มๆคาบไปแดกแน่ๆ"วิทย์ว่ายิ้มๆ
"เออ..กูก็อยากเป็นพี่สายรหัสน้องมันนะ...กูอยากรู้จริงๆว่าใครจะได้เป็น"ชาว่า
ภีมเริ่มขมวดคิ้ว เขาลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลยและถ้าตัวเล็กของเขาไปเป็นน้องสายรหัสคนอื่นเขาจะทำยังไงวะ ไม่รู้ล่ะถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆเขาคงต้องไปกำหราบไอ้คนที่เป็นพี่สายรหัสว่าห้ามยุ่งกับตัวเล็กของเขาไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าเขาไม่เตือน
ณ.โรงยิมของคณะวิศวะ
"ว่าไงไอ้สุดหล่อทั้งสาม..มาเหมือนกันเหรอย่ะ..พวกมึง..แล้วนี่ทำยังไงไอ้คุณชายน้ำแข็งถึงมาด้วยได้ล่ะย่ะ"
ซาร่าหรือชาตรีถามยิ้มๆเมื่อเห็นสามหนุ่มเดินเข้ามาในโรงยิมที่ตอนนี้มีปี2มานั่งรออยู่บนอัฒจันทร์บ้างแล้วและก็มีน้องปี1ที่ลงชื่อรับป้ายชื่อแล้วนั่งอยู่ที่พื้นหน้าอัฒจรรย์
"แหม..ถ้าพวกกูไม่มามึงก็จ้องจะด่าพวกกูนะสิไอ้ซาร่า"ชาว่า
"ใช่..อีกอย่างกูก็ต้องมาส่องสาวๆคณะเราสิวะ"วิทย์บอก
"ให้มันได้อย่างนั้นสิยะ...จ้องแต่จะมาส่องชะนี..เออ!..แต่กูเห็นน้องปี1อยู่คนโคตรน่ารักว่ะ..กูโคตรชอบเลย..ท่าทางนิสัยดี..ยิ้มเก่ง..เวลายิ้มที..แม่งโคตรสดใสเลยว่ะ..น่ารักเหมือนตุ๊กตาญี่ปุ่นเลยมึง"ซาร่ายิ้ม
"จริงเหรอวะ..พวกกูก็เห็นนะ..คนที่เหมือนตุ๊กตาน่ะ..จะใช่คนเดียวกันหรือป่าววะ!?"วิทย์บอก
"เดี๋ยวก็รู้...มึงพาคุณชายน้ำแข็งขึ้นไปนั่งก่อนไป..กูจะไปดูเช็คชื่อน้องๆก่อน"ซาร่าบอก
สามหนุ่มจึงพากันเดินขึ้นไปนั่งข้างบนอัฒจันทร์
กอหญ้า รุ้งและเมย์เดินเข้ามาในโรงยิมพร้อมกับเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่ง
"ว้าย!...น้องสามคนนั้น..มาทางนี้เลยค่ะ..ชื่ออะไรกันบ้างคะ..มาค่ะเจ๊จะเขียนป้ายให้"
ซาร่ากวักมือเรียกเมื่อเห็นกอหญ้ากับเพื่อนอีกสองคนเดินเข้ามา
"หนูชื่อรุ้งดาวค่ะ..พี่เรียกว่ารุ้งก็ได้ค่ะ"รุ้งบอก
"จ้า..น้องรุ้งนะจ๊ะ"ซาร่าพูดพร้อมกับเขียนป้าย
"หนูชื่อเมยาค่ะ..เรียกว่าเมย์ก็ได้ค่ะ"เมย์บอก
"จ้า..น้องเมย์นะ"ซาร่าพูด
"หนูชื่อกอหญ้าค่ะ..แต่หนูไม่มีชื่อเล่นนะคะ"กอหญ้ายิ้ม
"อุ้ย!ชื่อน่ารักนะคะลูก..หน้าตาก็เหมือนตุ๊กตา..เจ๊ชื่อซาร่านะจ๊ะ.."ซาร่ายิ้มแล้วเขียนป้ายชื่อให้
"ขอบคุณที่ชมนะคะ..เจ๊ซาร่า"
กอหญ้ายิ้มกว้าง เธอรู้สึกถูกชะตากับซาร่ามาก
"เรียกเจ๊แบบนี้..น่ารักมากเลยค่ะลูก..แก้มนิ้ม..นิ่ม..น่าหยิกมากเลยค่ะ"
ซาร่าหยิกแก้มของกอหญ้าเพราะหมั่นเขี้ยว
"นี่เธอ..หลบไปหน่อยสิ..จะยืนขวางคนอื่นอีกนานมั้ย"
ริสาที่ยืนอยู่ข้างหลังกอหญ้าพูดขึ้น
"ตรงโน้นก็ว่าง..ไปลงตรงนั้นก็ได้นี่"รุ้งว่า
"ก็ชั้นจะลงตรงนี้...เธอจะทำไม"ริสาพูดกวนๆ
"จะหาเรื่องหรือไงห๊ะ!"เมย์เดินเข้าไปหาริสา
"รุ้ง..เมย์..พอเถอะ..ขอโทษนะ..เจ๊ซาร่าคะ..งั้นพวกหนูขอตัวไปหาที่นั่งก่อนนะคะ"
กอหญ้าจับมือเพื่อนก่อนจะหันไปบอกซาร่า
"จ้า..เดี๋ยวเจ๊ไปคุยด้วยใหม่นะจ๊ะ..เอ้า!ชะนี..จะลงชื่อก็รีบๆลงซะสิย่ะ"
ซาร่าบอกกอหญ้าและหันมาพูดกับริสาก่อนจะสะบัดหน้าเดินไปทางอัฒจันทร์
