ณ.มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง
ตึก..ตึก..ตึก..พลั้ก!..ตุ๊บ..
"ว้าย!..ขอโทษนะคะ..ขอโทษค่ะ"
กอหญ้าก้มหน้าพลางพูดโดยไม่ได้เงยหน้ามองคนที่ถูกชน
"วิ่งยังไงวะ!..ไม่เห็นคนหรือไง"ภีรนัสหรือภีมพูดด้วยเสียงดุๆและหน้าตาที่หงุดหงิด
"ขอโทษค่ะ..ขอโทษจริงๆ"กอหญ้าพูดพร้อมกับก้มลงเก็บหนังสือที่หล่นอยู่ที่พื้น
"ใจเย็นๆโว้ย!...ไอ้ภีม"
ตรีวิทย์หรือวิทย์พูดพลางเอามือจับบ่าของภีมไว้
"ใช่..น้องเค้าคงไม่ได้ตั้งใจหรอก"เดชาหรือชาช่วยพูด
"กูว่าเธอตั้งใจวิ่งชนกูมากกว่าว่ะ"
ภีมพูดสีหน้ายังคงหงุดหงิดเพราะเขาเคยเจอมาบ่อยๆที่ชอบมีสาวๆแกล้งมาเดินชนเพราะอยากจะพูดคุยกับเขา
"ห่ะ..พี่ว่าอะไรนะคะ!?"
กอหญ้าลุกขึ้นหลังจากเก็บหนังสือที่หล่นหมดแล้วจึงเงยหน้ามองหน้าของภีมพลางขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด ผู้ชายคนนี้สูงมากน่าจะเกิน180ซม.หน้าตาหล่อมากๆ แต่ดวงตาที่ทั้งคมทั้งดุแถมสีหน้าที่เรียบเฉยและสายตาที่ค่อนข้างเย็นชาทำให้ดูน่ากลัวในสายตาของกอหญ้าแต่เธอจำเป็นต้องพยายามทำเหมือนไม่กลัวทั้งๆที่กลัวจะแย่อยู่แล้ว
พอกอหญ้าเงยหน้าขึ้นมาทำให้วิทย์ ชารวมถึงภีมถึงกับอึ้งไปเลยเพราะกอหญ้ามีดวงตาที่กลมโตสดใสเหมือนดาวบนท้องฟ้า จมูกโด่งรั้นนิดๆ ปากอิ่มสีชมพู แก้มป่องๆขาวๆที่ตอนนี้มีสีแดงนิดๆน่าจะเหนื่อยจากการวิ่ง ผมตรงยาวสีดำไปถึงกลางหลัง สูงน่าจะไม่เกิน165ซม.ตัวเล็กมากๆน่ากลัวว่าถ้าลมพัดแรงๆจะปลิวไปตามลมมากกว่าสรุปแล้วเธอทั้งน่ารักและสวยรวมอยู่ในคนๆเดียว
"พี่พูดว่ายังไงนะคะ!?"กอหญ้าเอียงคอถามอีกครั้ง
"เอ่อ..ผมว่าคุณตั้งใจจะวิ่งชนผมมากกว่า"
ภีมพูดนิ่งๆหลังตื่นจากภวังค์ เธอโคตรน่ารักถูกใจเขามากแต่เขาต้องทำตัวเข้มและเย็นชาเหมือนเดิมไว้ก่อน
"ทำไมหนูต้องตั้งใจวิ่งชนพี่ด้วยล่ะคะ"กอหญ้าถามอย่างงงๆ
"เพราะคุณอยากคุยกับผมและอยากตีสนิทด้วยไงล่ะ.."ภีมพูดแบบหยิ่งๆ
"หึหึ..พี่คิดมากไปแล้วค่ะ..หนูไม่ได้อยากคุยหรืออยากจะตีสนิทกับพี่หรอกนะคะ..และถ้าพี่ไม่ได้เจ็บตรงไหนหนูขอตัวก่อนนะคะ..ขอโทษอีกครั้งค่ะ!"
กอหญ้ายิ้มกว้างก่อนจะก้มหัวแล้วหันหลังวิ่งออกไปทันทีเพราะจะเข้าเรียนคาบแรกไม่ทันแล้วและอีกอย่างเธอรู้สึกกลัวผู้ชายที่ถูกเธอชนมากๆ
"นี่!..เธอ.."
ภีมอึ้งกับคำพูดของกอหญ้ามาก ตั้งแต่เขาโตมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขาเลยสักคน มีแต่พยายามเข้าหาเขาตลอดและนั่นทำให้เขารู้สึกเบื่อมากๆจนไม่ค่อยอยากจะพูดคุยกับผู้หญิงสักเท่าไร แต่คนตัวเล็กเมื่อกี้กลับบอกว่าไม่อยากจะคุยและสนิทกับเขา
"555..ตั้งแต่กูเป็นเพื่อนกับมึงมานะ..ไอ้ภีม..นี่เป็นครั้งแรกที่มีสาวมาบอกว่าไม่อยากคุยกับมึงว่ะ!"วิทย์ขำ
"ใช่ว่ะ!..แถมสาวคนนั้นทั้งสวยและน่ารัก..แม่งเหมือนตุ๊กตาเลยว่ะ"ชาสนับสนุน
"เออ..ไม่รู้ว่าเป็นคนหรือตุ๊กตา..แหม!..กูอยากรู้จริงๆว่าเรียนคณะไหน..จะได้ตามไปจีบเสียหน่อย"วิทย์พูด
"แต่เมื่อกี้...ตอนน้องเค้าเก็บหนังสือ..ดูเหมือนจะเป็นหนังสือเรียนวิศวะปี1นะ"ชาบอก
"จริงเหรอวะ!...มึงแน่ใจนะ"ภีมถาม
"ทำไม!?..มึงสนใจเหรอวะ..แต่ปกติมึงไม่เคยจะสนใจนี่หว่า"ชาถามพลางจ้องหน้าภีมตรงๆ
"ก็..ป่าว..แค่ถามดู"ภีมตอบเลี่ยงๆ
"ไม่จริงมั้ง!..พวกกูรู้จักมึงมาตั้งนานแล้วนะโว้ย!..จะไม่รู้จักนิสัยมึงเลยหรือไงวะ"วิทย์พูดยิ้มๆ
"ใช่...ถ้ามึงสนใจ..พวกกูก็จะไม่ยุ่งแถมยังจะช่วยมึงอีกด้วย..ใช่มั้ย..ไอ้วิทย์"ชาบอก
"ใช่สิวะ..น้ำแข็งจะได้กลายเป็นน้ำเสียที555"วิทย์ขำ
"พอๆ..เลิกพูด..ไปเข้าเรียนก่อนเถอะว่ะ"ภีมรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อถูกเพื่อนๆแซว
"เออๆ..ไม่พูดก็ได้..แต่สวยน่ารักขนาดนั้น..ถ้าไม่รีบ..กูว่าคงมีคนคาบเอาไปแดกแน่ๆ"ชาบอก
"ของที่กูสนใจ..ใครก็เอาไปไม่ได้ทั้งนั้น"ภีมบอกเสียงเรียบๆ
"งั้น..ก็ไปเข้าเรียนกัน..ไป..พวกมึง"
วิทย์บอกแล้วเดินนำไปทางตึกคณะวิศวะ
ภีม วิทย์และชาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ประถม เรียนด้วยกันมาตลอดจึงสนิทกันมาก ทางบ้านของทั้งสามคนมีฐานะร่ำรวยมาก มีกิจการเป็นของตัวเองแล้วทั้งสามคนยังได้ร่วมกันเปิดผับแบบกึ่งร้านอาหารด้วยกันอีกด้วย ทั้งสามคนเป็นหนุ่มฮอตประจำมหาลัยที่ทั้งหล่อทั้งรวย เป็นที่หมายปองของสาวๆทั้งในมหาลัยและข้างนอกโดยเฉพาะภีมมีดีกรีเป็นถึงเดือนของมหาลัยเมื่อปีที่แล้วด้วย ทั้งสามคนเรียนอยู่คณะวิศวะปี2แล้ว
"กอหญ้า..ทางนี้!"รุ้งดาวหรือรุ้งเรียกเมื่อเห็นกอหญ้ายืนอยู่ที่ประตูห้องเรียน
"ทำไมช้าจังล่ะ"เมยาหรือเมย์ถามเมื่อกอหญ้าเข้ามานั่งลงแล้ว
"พอดีมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ..ดีนะที่มาทัน"กอหญ้าพูดเหนื่อยๆเพราะวิ่งมา
"มีอะไร..!?"รุ้งถาม
"ไม่มีอะไรหรอก..ชั้นแค่วิ่งชนคนน่ะ..น่าจะเป็นรุ่นพี่..แต่ไม่รู้ว่าคณะอะไรตรงมุมตึกน่ะ"
กอหญ้าเล่าให้เพื่อนฟัง เธอกับรุ้งและเมย์เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กเพราะพ่อแม่ของทั้งสามคนเป็นเพื่อนกันมีบริษัทรับเหมาก่อสร้างเหมือนกัน เพียงแต่แม่ของกอหญ้าเสียไปตั้งแต่กอหญ้าได้2ขวบ เธอจึงอยู่กับป๊าและพี่ชายที่อายุมากกว่าถึง8ปี ดังนั้นเธอจึงสนิทกับรุ้งและเมย์จนเหมือนพี่น้องกันแท้ๆ
"ซุ่มซ่ามอีกแล้วล่ะสิแกน่ะ"เมย์บอก
"แหม!..ชั้นก็แค่รีบน่ะ"กอหญ้าเสียงอ่อยๆ
"ทุกทีเลยนะแกน่ะ..ปล่อยไปไหนคนเดียวทีไร..เกิดเรื่องทุกที"รุ้งว่า
"พวกแกเลิกว่าชั้นเถอะนะ..ต่อไปจะระวัง..นะ..นะ"กอหญ้าอ้อน
"ก็พูดอย่างนี้ทุกครั้งแหละ..ว่าแต่นี่แกบอกป๊าหรือยัง..ที่ออกมาอยู่ที่หอพักน่ะ"เมย์ถาม
"ยังเลยว่ะ...ว่าจะรอให้ป๊ากลับมาจากฮ่องกงแล้วรู้เองดีกว่า..อีกอย่างรอให้เฮียกลับมาจากมาเลย์ด้วย..จะได้มาช่วยพูดกับป๊าให้น่ะ"
กอหญ้าบอกหน้าเรียบๆ เธอเคยขอป๊าแล้วว่าจะออกมาอยู่หอพักใกล้ๆกับมหาลัยแต่ป๊าไม่ยอม เธอเลยแอบย้ายออกมาตอนที่ป๊าไปทำงานที่ฮ่องกง
"ชั้นว่านะ..ถ้าป๊ารู้มีหวัง..มาตามแกถึงมหาลัยแน่ๆ"รุ้งว่า
"ชั้นก็ว่าอย่างนั้นแหละ..แล้วนี่ป๊าจะกลับเมื่อไหร่วะ"เมย์ถาม
"ก็น่าจะวันสองวันนี้แหละ..ชั้นคงต้องหลบๆจนกว่าเฮียจะกลับมาน่ะ"กอหญ้าบอก
"แล้วเฮียจะกลับเมื่อไหร่ล่ะ"รุ้งถาม
"เห็นว่าวันศุกร์หรือเสาร์นี้แหละ"กอหญ้าบอก
"เออๆ..เอาไว้ค่อยคุย..อาจารย์มาแล้ว"เมย์ว่า
สามสาวจึงหันกลับไปตั้งใจเรียนก่อน
สองวันต่อมา โรงอาหารคณะวิศวะ
"ว้าย!แกดูนั่นสิ..พี่ภีมโคตรหล่อเลยอ่ะ"
"พี่วิทย์กับพี่ชาก็น่ารัก"
เสียงสาวๆนักศึกษาที่มารวมกันอยู่ในโรงอาหารพากันพูดและมองไปทางสามหนุ่มหล่อของมหาลัยที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ
"ทำไมวันนี้โรงอาหารคณะเรามีสาวๆมากจังล่ะ!..ไหนบอกว่าคณะวิศวะมีผู้หญิงเรียนน้อยไง"
กอหญ้าถามเมื่อเดินเข้ามาในโรงอาหาร
"อ้อ!..ชั้นรู้แล้ว..ก็พี่ๆสุดหล่อประจำมหาลัยมานั่งกินข้าวอยู่นั่นไงล่ะ..สาวๆจากหลายคณะจึงมารวมตัวกัน"เมย์บอก
"ไหนวะ..จริงด้วย..นั่นพี่ภีม..พี่วิทย์และพี่ชา..โอ้ย!โคตรหล่ออ่ะ"รุ้งทำท่าปลื้ม
กอหญ้าหันไปมองตามที่เพื่อนบอก เธอเห็นภีมแล้วถึงกับชะงัก นั่นมันพี่หน้าดุๆที่โดนเธอชนวันนั้นนี่นา นี่เขาเรียนวิศวะเหรอ ไม่ใช่มั้งถ้าใช่ ตาย! ตายแน่!!ไอ้กอหญ้า
"เป็นอะไรไปกอหญ้า..เห็นพี่ๆแล้วถึงกับอึ้งหน้าซีดเลยเหรอแก"รุ้งว่า
"เอ่อ..แกว่า..พี่ๆนั่นเรียนวิศวะเหรอวะ"กอหญ้าถามเบาๆ
"ก็ใช่น่ะสิ..พี่ภีมที่นั่งหน้านิ่งๆน่ะ..เป็นเดือนมหาลัยปีที่แล้วด้วยนะ..ส่วนอีกสองคนนั่นก็พี่วิทย์กับพี่ชาเพื่อนสนิทของพี่ภีม"เมย์บอก
"ตาย!.. ตายแน่ๆ!!"กอหญ้าอุทาน
"มีอะไร..กอหญ้า!?"รุ้งถามอย่างสงสัย
"ก็วันนั้นที่ชั้นเล่าให้ฟังว่าวิ่งชนคนน่ะ..คนนั้นก็คือพี่ที่นั่งหน้าดุๆอยู่นั่นแหละ"กอหญ้าเล่าเสียงอ่อยๆ
"จริงเหรอ!..กอหญ้า"เมย์ถามเสียงตกใจ
"จริงสิ..พี่แกโคตรดุอ่ะ..ชั้นอย่างกลัวเลย..นี่พี่เค้าจะจำชั้นได้มั้ยอ่ะ"กอหญ้าหน้าซีดๆ
"คงจำไม่ได้หรอกมั้ง...สาวๆรอบๆตัวพี่แกเยอะแยะ..แกไม่ต้องกลัว"รุ้งปลอบ
"ใช่ๆ..แกไม่ต้องกลัว..พวกชั้นอยู่"เมย์ว่า
"ชั้นก็หวังอย่างนั้นนะ...ไปหาข้าวกินกันก่อนเถอะ..เดี๋ยวต้องไปประชุมกับพี่ปี2อีก"กอหญ้าบอก
"เออ..ไปๆ"เมย์บอก
สามสาวจึงพากันเดินไปที่ร้านขายอาหาร
"เฮ้ย!...นั่นน้องตุ๊กตานี่หว่า"วิทย์พูดอย่างตื่นเต้น
"ไหนวะ!?..เออใช่..เดินมากับเพื่อนอีกสองคน..น้องตุ๊กตาแม่งโคตรเด่นแต่ตัวนิดเดียวเองว่ะ"ชาพูด
ภีมหันหน้าไปมองทางที่เพื่อนมองก็เห็นผู้หญิงที่วิ่งชนเขากำลังเดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนอีกสองคน สองวันมานี้เขาพยายามมองหาเธอมาตลอดแต่ไม่เคยเจอ จนเขาคิดว่าเธอเรียนคณะอื่นเสียอีกจึงยกยิ้มอย่างพอใจ
"งั้น..น้องตุ๊กตาก็เรียนวิศวะจริงๆน่ะสิวะ"ชาว่า
"เออ..ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว..แต่น้องคิดยังไงถึงเรียนวิศวะวะ..ตัวเล็กแค่นั้น"วิทย์พูด
"ทำไมวะ!?"ชาถาม
"ก็มึงลองดูสาวๆที่มาเรียนคณะเราสิ..แต่ละคนตัวบิ๊กๆทั้งนั้น..น้อยที่จะตัวเล็กๆ..แต่น้องตุ๊กตานี่..ยิ่งกว่าเล็กอีกมึง"วิทย์ว่า
"เออใช่..ขนาดเพื่อนน้องยังตัวใหญ่กว่าน้องเลย..ว่าแต่พื่อนน้องก็น่ารักเหมือนกันนะโว้ย!555"ชายิ้ม
"เอ้า!...ไอ้ภีม..มองน้องตุ๊กตาตาไม่กระพริบเลยนะโว้ย!555"วิทย์แซวขำๆ
"เสือก!"
ภีมว่าเพื่อนแล้วลุกขึ้นเดินไปทางร้านขายน้ำเพราะเขาเห็นคนตัวเล็กถือจานข้าวแล้วกำลังเดินตรงไปที่ร้านน้ำ
"มึงจะไปไหนวะ!?..ไอ้ภีม"ชาถาม
ภีมไม่ตอบแต่เดินตรงไปที่ร้านขายน้ำ
"อะไรของมันวะ!?"วิทย์งงๆแล้วหันมามองหน้าของชา
"ป้าคะ..น้ำชามะนาวแก้วหนึ่งค่ะ"กอหญ้าบอกป้าที่ขายน้ำ
"ได้แล้วจ้า"ป้าขายน้ำส่งน้ำให้
กอหญ้าจ่ายเงินแล้วหันหลังกลับมาโดยมือหนึ่งถือจานข้าว ส่วนอีกมือถือแก้วน้ำ
"อุ้ย!..ขอโทษค่ะ..หนูไม่ได้ตั้งใจ..เลอะหรือป่าวคะ!?"
กอหญ้ารีบพูดโดยยังไม่ได้มองหน้าคนที่ถูกเธอชนเพราะมัวแต่มองแก้วน้ำกับจานข้าวอยู่
"ซุ่มซ่ามจริงๆนะ..เธอเนี่ย..วันก่อนก็วิ่งชน..ตอนนี้ยังจะเดินมาชนอีก"
ภีมพูดนิ่งๆ จริงๆแล้วเขาตั้งใจมายืนข้างหลังเธอเพื่อให้เธอเดินชนเขาเองนั่นแหละ
"พี่!...เอ่อ..หนูขอโทษ..หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะคะ"
กอหญ้าก้มหน้าพูดเพราะกลัวตาดุๆของเขา
"ไม่เป็นไร"
ภีมบอก เขาเห็นเธอทำท่าเหมือนกลัวเลยอดขำในใจไม่ได้
"เอ่อ..แล้วน้ำหกเปื้อนพี่หรือป่าวคะ!?"
กอหญ้าเงยหน้ามองภีมอย่างสำรวจ
"ไม่เปื้อนหรอก"ภีมพูดนิ่งๆ
"งั้น..งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ"
กอหญ้าบอกแล้วก็เดินหลบข้างๆภีมออกไป
"ตัวเล็ก!..หยุดก่อน"ภีมเรียก
กอหญ้าได้ยินเสียงภีมเรียกแต่ไม่รู้ว่าเรียกใครจึงหันมองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นมีใครจึงหันกลับไปที่ภีมอีกครั้ง
"พี่เรียกหนูเหรอคะ!?"กอหญ้าถามงงๆ
"ใช่!..ไม่งั้นจะเรียกใครล่ะ?"ภีมบอกกวนๆ
"หนูไม่ได้ชื่อตัวเล็กเสียหน่อย"กอหญ้าทำปากยื่นๆบอก
"แล้วชื่ออะไรล่ะ?"
ภีมถามแล้วยิ้มมุมปาก เขาเห็นเธอทำปากยื่นๆแล้วอยากเข้าไปกดจูบสักทีจริงๆ..มันโคตรน่ารัก
"หนูชื่อกอหญ้าค่ะ..ว่าแต่พี่เรียกหนูทำไมคะ?"กอหญ้าถาม
ภีมไม่ตอบแต่เดินมาหยิบจานข้าวของกอหญ้ามาถือไว้
"เอ่อพี่!...นั่นจานข้าวของหนู"กอหญ้างงๆ
"เดี๋ยวถือไปให้..นั่งตรงไหนล่ะ"ภีมถาม
"เอ่อ..ไม่ต้องหรอกค่ะ..หนูถือเองได้..ขอบคุณค่ะ"กอหญ้ายื่นมือจะไปหยิบจานข้าว
"ไม่ต้อง...เดี๋ยวเธอก็เดินไปชนคนอื่นอีก"ภีมยกจานหลบมือของกอหญ้า
"แต่ว่า.."
"อย่าดื้อ!!"ภีมบอกเสียงดุๆ
"ก็..ก็ได้ค่ะ"
กอหญ้าบอกอย่างกลัวๆ แล้วเดินนำภีมไปที่โต๊ะที่รุ้งกับเมย์นั่งรออยู่แล้ว
ตลอดทางที่เดินไปมีนักศึกษาทั้งชายและหญิงมองมาที่กอหญ้ากับภีมอย่างไม่ละสายตาเลยทีเดียว
"เอ่อ!...สวัสดีค่ะพี่ภีม"
รุ้งกับเมย์ยกมือไห้วภีมเพราะเป็นรุ่นพี่
ภีมพยักหน้ารับรู้แต่ไม่พูดอะไร
"เอ่อ...ขอบคุณนะคะที่ช่วยถือมาส่ง"กอหญ้ายกมือไหว้ภีม
"ไม่เป็นไร..คราวหลังก็ระวังๆตัวเองบ้าง"ภีมบอกเรียบๆ
"ค่ะ"กอหญ้าก้มหน้าพูด
"ไปแล้ว..เอาไว้เจอกันใหม่นะ..ตัวเล็ก!"
ภีมพูดจบแล้วหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะที่วิทย์กับชานั่งอยู่ท่ามกลางสายตาของสาวๆที่มองมาที่เขาอย่างไม่ละสายตา
"เฮ้อ!!"
กอหญ้าถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นภีมเดินจากไปแล้ว
"โอ๊ย!...กอหญ้า..แกโชคดีจริงๆ..พี่ภีมพูดกับแกแถมเดินถือจานข้าวมาให้อีก"รุ้งตื่นเต้น
"โชคดีกะผีน่ะสิ!...เกือบตายน่ะสิไม่ว่า"กอหญ้าบ่น
"นี่แกไม่เข้าใจเลยใช่มั้ย..ไอ้กอหญ้า"เมย์ว่า
"เข้าใจอะไรอ่ะ!"กอหญ้าถามงงๆ
"โอ๊ย!ชั้นอยากจะบ้า..แกรู้มั้ยว่ามีสาวๆอยากจะคุยกับพี่ภีมกันทั้งมหาลัย..แต่พี่ภีมไม่เคยจะคุยกับใครแถมยังทำหน้าตาเย็นชาใส่อีกต่างหาก..แล้วนี่กับแก..พี่ภีมคุยด้วยแถมสีหน้าก็ไม่เย็นชา..และยังช่วยถือจานข้าวมาส่งยังบอกอีกว่าไว้เจอกันใหม่..อย่างนี้ไม่เรียกว่าโชคดีแล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะห๊ะ!"รุ้งว่ายิ้มๆ
"เหรอ!..แต่ชั้นว่าไม่เจอกันอีกจะดีที่สุด..คนอะไรวะ!..น่ากลัวชิบ!!"กอหญ้าว่า
"แต่ชั้นว่า...แกต้องได้เจอพี่เขาอีกแน่ๆเพราะเขาเป็นรุ่นพี่คณะเรานะ"เมย์บอก
"ใช่ๆ..ชั้นล่ะอยากเป็นน้องสายรหัสของพี่ๆจังเลยว่ะ!...บ่ายนี้ต้องลุ้นหน่อยล่ะ"รุ้งยิ้ม
"โอ๊ย!..ชั้นขออย่าให้อีตาพี่หน้าดุนั่นเป็นพี่สายรหัสชั้นเลย..เพี้ยง!!"
กอหญ้ายกมือพนมขึ้นเหนือหัว ก่อนจะหันไปเห็นว่าภีมกำลังนั่งมองเธออยู่จึงรีบก้มหน้าลงกินข้าวต่อพลางคิดว่าเขาจะมองเธอทำไมนักหรือยังโกรธเรื่องที่เธอเดินชนเขาอยู่
"นี่ไอ้กอหญ้า...มีแต่เขาอยากจะได้พี่เขาเป็นพี่สายรหัส..แกนี่นะ.."เมย์ว่า
"ช่างชั้นเถอะน่า..ใครอยากได้ก็ให้เขาได้ไปสิ..แต่ชั้นไม่อยาก..ไปๆกินข้าว..เดี๋ยวไปรวมตัวสายโดนลงโทษแน่ๆ"กอหญ้าบอก
สามสาวจึงลงมือกินข้าวต่อเพื่อเตรียมเข้าประชุมที่โรงยิมของคณะตามที่พี่ปี2เรียก
"ไงมึง?.."วิทย์ถามภีมเมื่อเขาเดินมาถึงโต๊ะ
"อะไร..ยังไงวะ!?"ภีมถามหน้าเฉยๆ
"มึงไม่ต้องมาทำเนียนเลย..พวกกูรู้นะ..มึงตั้งใจเดินไปหาน้องตุ๊กตาแล้วแกล้งยืนให้น้องมันเดินมาชน..แถมยังอาสาถือของไปให้อีก"ชาว่า
"ใช่..ตั้งแต่พวกกูเป็นเพื่อนมึงมา..ไม่เคยเห็นมึงจะเข้าหาสาวคนไหนเลย..แล้วนี่มันยังไงวะ!?"วิทย์ถาม
"ก็..ไม่ยังไง"ภีมตอบกวนๆ
"ไม่ยังไง!?...มึงสนใจน้องเค้าล่ะสิ.."ชาว่า
"ใช่..ถึงได้ออกตัวให้ผู้ชายในคณะที่จ้องน้องมันรู้..ว่าน้องเป็นคนของมึง..ใช่มั้ยวะ!?"วิทย์ถาม
"รู้แล้วจะถามทำเหี้..!อะไรวะ"
ภีมว่าเสียงดุๆ ที่เขาทำก็เพราะเห็นสายตาผู้ชายมองกอหญ้าจนเขาทนไม่ได้
"555เจ้าชายน้ำแข็ง...แม่งเจอคนที่ใช่เหรอวะ"ชาขำ
"แต่กูว่าน้องเค้าดูกลัวๆมึงนะ..และเหมือนจะไม่อยากเข้าใกล้มึงด้วย"วิทย์บอก
"เพราะอย่างนั้น..กูถึงต้องเข้าใกล้ไงล่ะวะ"ภีมบอก
"แต่มึงคงต้องรีบนะโว๊ย!..เพราะกูเห็นมีหนุ่มๆจ้องน้องตาเป็นมันเลยนะ"ชาบอก
"ถ้ากล้าก็เข้ามา..กูไม่ปล่อยตัวเล็กไปแน่ๆ"ภีมพูดจริงจัง
"เอาแน่เหรอมึง.?."ชาถาม
"ขนาดนี้ไม่ต้องถามแล้วมั้ง"
วิทย์ยิ้มเขารู้จักภีมดีพอๆกับชาจึงรู้ว่าถ้าลองภีมออกตัวแบบนี้มันจริงจังแน่ๆ
"เออๆ..แต่กูก็เห็นด้วยนะ..น้องมันน่ารักแถมไม่เหมือนสาวๆคนอื่นที่พยายามเข้าใกล้มึงอีกด้วย"ชาบอก
"มึงไม่ต้องชมบ่อย..ไอ้ชา"ภีมบอกเสียงเข้มๆ
"เออ..ไอ้ขี้หวง..กูเพื่อนมึงนะโว๊ย!"ชาว่า
"แต่กูว่า..มึงเลิกมองน้องมันสักทีมั้ย..จ้องขนาดนั้น..น้องมันไม่หายหรอก..ไอ้ขี้หวง"
วิทย์ว่าเพราะเขาเห็นภีมมองไปที่โต๊ะน้องตุ๊กตาตลอดตั้งแต่เดินกลับมานั่งที่แล้ว
"เอ่อ..พี่ๆคะ..หนูชื่อริสาเรียนวิศวะปีหนึ่งนะคะ.."
มีสาวสวยหน้าตาดีพอๆกับน้องตุ๊กตาเดินเข้ามายืนข้างๆโต๊ะที่สามหนุ่มนั่งอยู่ สายตาของเธอจ้องมองหน้าภีมอย่างอ่อยเต็มที่แต่ภีมไม่แม้แต่จะมองเขายังคงมองไปที่โต๊ะของกอหญ้าตลอด
"สวัสดีคับพี่ชื่อตรีวิทย์คับ..เรียกพี่วิทย์ก็ได้"
วิทย์ยิ้มให้ก็แหม!.มีสาวสวยมาทักทายก็ต้องต้อนรับหน่อยสิ
"ส่วนพี่ชื่อเดชานะคับ...เรียกพี่ชาก็ได้..ส่วนเพื่อนพี่คนนี้ชื่อ...เอ่อ"
ชาจะแนะนำให้ริสารู้จักกับภีมแต่ถูกเจ้าตัวหันมามองด้วยสายตาข่มขู่เลยต้องเงียบ
"แล้วพี่คนนี้จะไม่บอกชื่อริสาหน่อยเหรอคะ"ริสาถามภีม
"....."เงียบ
"เอ่อ..นี่เบอร์โทรของริสานะคะ..แล้วของพี่ๆล่ะคะ..เผื่อริสาอยากได้คำแนะนำตอนที่เรียนน่ะค่ะ"
ริสายังไม่ยอมแพ้ เธอมั่นใจในความสวยของตัวเองว่าจะต้องทำให้ภีมสนใจเธอได้
"นี่เบอร์ของพี่ๆคับ"
วิทย์กับชารีบส่งเบอร์โทรให้ริสาทันที มีสาวมาเล่นด้วยพวกเขาไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว
"เอ่อ..แล้วของพี่ล่ะคะ"ริสาหันมาถามภีม
ภีมลุกขึ้นทันทีที่ริสาพูดจบก่อนจะเดินออกไปจากโรงอาหารทันที
"เฮ้ย!..มึงจะไปไหน..รอพวกกูด้วย..น้องริสาพี่ไปก่อนนะคับ..เอาไว้เจอกัน"
วิทย์กับชารีบเดินตามภีมออกไปโดยทิ้งให้ริสายืนงงอยู่ตรงนั้นคนเดียว
ภีมเดินออกมาเพราะเห็นว่ากอหญ้ากับเพื่อนเดินออกไปแล้ว เขาไม่ได้สนใจริสาแม้แต่น้อย
"มึงจะรีบไปไหนวะ..น้องริสาอยากจะคุยกับมึงนะ..ไม่สนใจหน่อยเหรอวะ..สวยแถมอึ๊ม!อีกต่างหากนะโว้ย!"ชายิ้ม
"มึงพูดเหมือนไม่รู้จักไอ้ภีมนะ...มันไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้ที่สุด..มึงก็รู้..แถมตอนนี้มันก็มีคนที่หมายตาอยู่แล้วด้วย"วิทย์ว่า
"เออ..กูรู้..กูแค่แกล้งแซวมัน..แล้วนี่พวกมึงจะไปประชุมหรือป่าววะ..ที่ไอ้ชาตรีมันเรียกประชุมพวกน้องปี1น่ะ"ชาถาม
"กูไปอยู่แล้ว...กูอยากไปดูว่าน้องปี1จะมีใครสวยๆถูกใจกูบ้าง..นอกจากน้องตุ๊กตากับน้องริสาเมื่อกี้นี้น่ะ..อ้อ!..แล้วมึงอย่าเสือกไปเรียกไอ้ชาตรีแบบนี้ต่อหน้ามันล่ะ..มันเปลี่ยนชื่อเป็นซาร่าแล้วนะโว้ย!555"วิทย์ขำ
ชาตรีหรือซาร่าเป็นเพื่อนสนิทของพวกเขาสามคนนี่แหละ แต่มันชอบผู้ชายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
"เออ..กูรู้..ว่าแต่ไอ้ภีม..มึงจะไปด้วยหรือป่าววะ"
ชาถามเพราะเขารู้ว่าภีมไม่ค่อยชอบเรื่องแบบนี้
"ไป"ภีมตอบสั้นๆ
"มึงก็ถามแปลกๆ..มันก็ต้องไปสิวะเพราะน้องตุ๊กตาต้องไปด้วยอยู่แล้ว..ขืนไม่ไปคงมีหนุ่มๆคาบไปแดกแน่ๆ"วิทย์ว่ายิ้มๆ
"เออ..กูก็อยากเป็นพี่สายรหัสน้องมันนะ...กูอยากรู้จริงๆว่าใครจะได้เป็น"ชาว่า
ภีมเริ่มขมวดคิ้ว เขาลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลยและถ้าตัวเล็กของเขาไปเป็นน้องสายรหัสคนอื่นเขาจะทำยังไงวะ ไม่รู้ล่ะถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆเขาคงต้องไปกำหราบไอ้คนที่เป็นพี่สายรหัสว่าห้ามยุ่งกับตัวเล็กของเขาไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าเขาไม่เตือน
ณ.โรงยิมของคณะวิศวะ
"ว่าไงไอ้สุดหล่อทั้งสาม..มาเหมือนกันเหรอย่ะ..พวกมึง..แล้วนี่ทำยังไงไอ้คุณชายน้ำแข็งถึงมาด้วยได้ล่ะย่ะ"
ซาร่าหรือชาตรีถามยิ้มๆเมื่อเห็นสามหนุ่มเดินเข้ามาในโรงยิมที่ตอนนี้มีปี2มานั่งรออยู่บนอัฒจันทร์บ้างแล้วและก็มีน้องปี1ที่ลงชื่อรับป้ายชื่อแล้วนั่งอยู่ที่พื้นหน้าอัฒจรรย์
"แหม..ถ้าพวกกูไม่มามึงก็จ้องจะด่าพวกกูนะสิไอ้ซาร่า"ชาว่า
"ใช่..อีกอย่างกูก็ต้องมาส่องสาวๆคณะเราสิวะ"วิทย์บอก
"ให้มันได้อย่างนั้นสิยะ...จ้องแต่จะมาส่องชะนี..เออ!..แต่กูเห็นน้องปี1อยู่คนโคตรน่ารักว่ะ..กูโคตรชอบเลย..ท่าทางนิสัยดี..ยิ้มเก่ง..เวลายิ้มที..แม่งโคตรสดใสเลยว่ะ..น่ารักเหมือนตุ๊กตาญี่ปุ่นเลยมึง"ซาร่ายิ้ม
"จริงเหรอวะ..พวกกูก็เห็นนะ..คนที่เหมือนตุ๊กตาน่ะ..จะใช่คนเดียวกันหรือป่าววะ!?"วิทย์บอก
"เดี๋ยวก็รู้...มึงพาคุณชายน้ำแข็งขึ้นไปนั่งก่อนไป..กูจะไปดูเช็คชื่อน้องๆก่อน"ซาร่าบอก
สามหนุ่มจึงพากันเดินขึ้นไปนั่งข้างบนอัฒจันทร์
กอหญ้า รุ้งและเมย์เดินเข้ามาในโรงยิมพร้อมกับเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่ง
"ว้าย!...น้องสามคนนั้น..มาทางนี้เลยค่ะ..ชื่ออะไรกันบ้างคะ..มาค่ะเจ๊จะเขียนป้ายให้"
ซาร่ากวักมือเรียกเมื่อเห็นกอหญ้ากับเพื่อนอีกสองคนเดินเข้ามา
"หนูชื่อรุ้งดาวค่ะ..พี่เรียกว่ารุ้งก็ได้ค่ะ"รุ้งบอก
"จ้า..น้องรุ้งนะจ๊ะ"ซาร่าพูดพร้อมกับเขียนป้าย
"หนูชื่อเมยาค่ะ..เรียกว่าเมย์ก็ได้ค่ะ"เมย์บอก
"จ้า..น้องเมย์นะ"ซาร่าพูด
"หนูชื่อกอหญ้าค่ะ..แต่หนูไม่มีชื่อเล่นนะคะ"กอหญ้ายิ้ม
"อุ้ย!ชื่อน่ารักนะคะลูก..หน้าตาก็เหมือนตุ๊กตา..เจ๊ชื่อซาร่านะจ๊ะ.."ซาร่ายิ้มแล้วเขียนป้ายชื่อให้
"ขอบคุณที่ชมนะคะ..เจ๊ซาร่า"
กอหญ้ายิ้มกว้าง เธอรู้สึกถูกชะตากับซาร่ามาก
"เรียกเจ๊แบบนี้..น่ารักมากเลยค่ะลูก..แก้มนิ้ม..นิ่ม..น่าหยิกมากเลยค่ะ"
ซาร่าหยิกแก้มของกอหญ้าเพราะหมั่นเขี้ยว
"นี่เธอ..หลบไปหน่อยสิ..จะยืนขวางคนอื่นอีกนานมั้ย"
ริสาที่ยืนอยู่ข้างหลังกอหญ้าพูดขึ้น
"ตรงโน้นก็ว่าง..ไปลงตรงนั้นก็ได้นี่"รุ้งว่า
"ก็ชั้นจะลงตรงนี้...เธอจะทำไม"ริสาพูดกวนๆ
"จะหาเรื่องหรือไงห๊ะ!"เมย์เดินเข้าไปหาริสา
"รุ้ง..เมย์..พอเถอะ..ขอโทษนะ..เจ๊ซาร่าคะ..งั้นพวกหนูขอตัวไปหาที่นั่งก่อนนะคะ"
กอหญ้าจับมือเพื่อนก่อนจะหันไปบอกซาร่า
"จ้า..เดี๋ยวเจ๊ไปคุยด้วยใหม่นะจ๊ะ..เอ้า!ชะนี..จะลงชื่อก็รีบๆลงซะสิย่ะ"
ซาร่าบอกกอหญ้าและหันมาพูดกับริสาก่อนจะสะบัดหน้าเดินไปทางอัฒจันทร์
