ตาหวาน....
ฉันถูกพี่คีย์อุ้มเข้ามาในห้องนอน และเป็นครั้งแรกที่ได้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของพี่คีย์เพราะปรกติเวลาฉันมาที่ห้องเขาฉันก็จะอยู่แต่ด้านนอกตรงห้องรับแขกค่ะ
เขาโยนฉันลงมาบนเตียง
"อ๊ะ หวานเจ็บนะพี่คีย์"
"มันจะเจ็บกว่านี้ถ้าหวานยังไม่เปลี่ยนใจ"
"เปลี่ยนใจอะไรหวานไม่เข้าใจ"
"ไหนบอกอยากจะเป็นผู้หญิงของพี่"
"เอ่อออ ก็ใช่ไง"
"จะไม่เปลี่ยนใจ?? "
"อื้มมมม" ฉันพยักหน้าอีกครั้ง
"งั้นก็ถอดเสื้อผ้า" ห๊า?? เจ็บที่ว่าคือการมีอะไรกันสินะ
"เอ่อออ คือออ หวานนน" ฉันเริ่มกลัวขึ้นมาแล้วค่ะ ความกล้าความแรดเมื่อกี้หายไปไหนหมด ><
"ว่าไง ถ้าอยากก็ถอดถ้าไม่อยากก็เชิญออกไปจากห้องพี่"
"ถ้าหวานยอมเป็นของพี่ พี่จะยอมคบกับหวานใช่มั้ย" ต้องมีข้อต่อรองค่ะก่อนที่ฉันจะเป็นของเขาทั้งตัวและหัวใจ
"อืมม"
ฉันหลับตาลงนับหนึ่งถึงสิบในใจก่อนจะค่อยๆ ถอดชุดของตัวเองออกทีละชิ้นด้วยมือที่สั่นเทาเพราะอายที่เขายืนกอดอกจ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่ละสายตา
ฉันคิดถูกใช่ไหมที่จะยอมเป็นของพี่คีย์ ผู้ชายที่ฉันหลงรักมาหลายปี
"พี่ให้หวานตัดสินใจอีกที"
"หวานตัดสินใจดีแล้ว หวานรักพี่คีย์หวานยอมพี่คีย์"
"พี่อาจจะได้เป็นคนแรกของหวานแต่หวานไม่ใช่คนแรกและคนเดียวของพี่ เข้าใจใช่มั้ย ถ้าหวานเจอใครที่จริงจังกับหวานๆ ก็ไปได้เลย เพราะพี่ไม่ชอบผูกมัดใครพี่คบกับใครไม่เคยนานหวานก็น่าจะรู้ เพราะฉะนั้นหวานอย่าคิดว่าพี่จะหยุดอยู่ที่หวานได้แค่คนเดียว ถ้าหวานรับได้ก็ถอดเสื้อผ้านอนรอพี่บนเตียงได้เลย"
พูดจบเขาก็เดินออกไปยืนรออยู่นอกระเบียงระหว่างที่เขาให้ฉันตัดสินใจ
และสุดท้ายฉันก็ยอมที่จะเป็นของพี่คีย์ ครั้งแรกของฉันกับคนที่ฉันรักแม้จะรู้ว่าเขายังไม่ได้รักตอบ แต่ฉันสัญญากับตัวเองว่าฉันจะทำให้เขารักให้ได้
หลังจากวันนั้นที่ฉันตกเป็นของพี่คีย์ฉันก็ได้มาที่ห้องเขาบ่อยขึ้นแต่ก็ไม่ได้มาทุกวัน มีบ้างที่ฉันมานอนค้างที่ห้องของพี่คีย์โดยอ้างกับแม่ว่ามาค้างบ้านเพื่อน ฉันกะว่าจะบอกเรื่องนี้กับแม่หลังจากที่ฉันเรียนจบมอหกแล้วถ้าบอกตอนนี้แม่อาจตกใจจนเป็นลมที่ลูกสาวเพียงคนเดียวมีแฟนและแฟนของฉันก็คือพี่คีย์ แม่มักจะพูดเสมอว่าเป็นไปไม่ได้หรอกที่พี่คีย์จะมาสนใจฉันเพราะเรารู้จักกันตั้งแต่เด็ก เขาเห็นฉันเป็นแค่น้องเป็นแค่เด็กข้างบ้าน ฉันลืมบอก เขากับฉันอายุห่างกันสองปี ตอนนี้เขาเรียนอยู่ปีสองส่วนฉันอยู่มอหก แต่ไม่นานฉันจะไปเรียนที่เดียวกับเขา เราคงได้เจอกันบ่อยขึ้นมากกว่านี้
เราตกลงเป็นแฟนกันหลายเดือนแล้วค่ะแต่ไม่สามารถบอกให้ใครรู้ได้เพราะมันเป็นคำสั่งของเขา เขาบอกยังไม่อยากให้ใครรู้เขาบอกฉันยังอยู่มอหกมันดูไม่ดีที่จะมีแฟน ฉันก็เข้าใจค่ะ เขาว่ายังไงก็ว่าตามกัน ขอแค่ได้อยู่กับเขาแบบนี้ฉันก็พอใจแล้ว
แต่ช่วงหลังๆ มานี้เขาดูเปลี่ยนไป ฉันโทรหาเขาก็ไม่ค่อยรับสายจะไปหาที่ห้องก็บอกไม่ต้องมาเพราะเพื่อนเขามากินเหล้าที่ห้อง ฉันเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนี้แต่ก็ไม่อยากถาม เพราะกลัว กลัวว่าเขาจะเบื่อและขอเลิก นิสัยพี่คีย์เป็นคนเบื่อง่ายค่ะ เป็นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คบใครก็ไม่นาน จะมีแค่คนเดียวที่พี่คีย์คบนานที่สุดนั่นคือพี่สายไหม พี่สายไหมเป็นเพื่อนพี่คีย์ตั้งแต่สมัยประถมจนถึงมัธยม ทั้งคู่เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันและเพิ่งจะมาคบกันก็ตอนขึ้นปีหนึ่งด้วยกัน แต่เพราะความเจ้าชู้ของพี่คีย์พี่สายไหมก็เลยขอเลิก พี่คีย์ก็เหมือนไม่แคร์แต่ฉันรู้ค่ะว่าเขาเสียใจมากที่ต้องสูญเสียความเป็นเพื่อนและแฟนไปพร้อมกัน พี่สายไหมตัดขาดกับพี่คีย์อย่างเด็ดขาดโดยการย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ ฉันจึงเข้ามาในจังหวะที่เขากำลังเสียใจเพราะเลิกกับพี่สายไหม
ย้อนกลับมาในวันฉันกับพี่คีย์ทะเลาะกัน
หลังจากที่เขาออกไปจากห้องแล้วทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียว ฉันตัดสินใจกลับบ้านค่ะ เจอแม่กำลังจะไปทำงานพอดี
"อ้าววหวานไหนบอกจะนอนค้างบ้านเพื่อนไงลูก"
"หวานปวดหัวน่ะค่ะเลยอยากกลับมานอนที่บ้าน"
"งั้นก็ขึ้นไปนอนพักนะลูก แม่ไปเข้าเวรก่อน ปิดบ้านล็อคประตูให้เรียบร้อยนะ"
"ค่ะแม่"
แม่ฉันเป็นพยาบาลค่ะ กำลังจะไปเข้าเวรกลับมาก็คงตอนเช้า ฉันหอมแก้มแม่ก่อนจะเดินเข้าบ้านและจัดการปิดประตูลงกลอน
ฉันเข้าห้องมาก็โทรหาเขาก็ไม่รับสาย พอโทรย้ำไปหลายรอบเขาก็ปิดเครื่อง ฉันนอนร้องไห้จนหลับไป พอตื่นเช้ามาก็รู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียนเลยรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ฉันเป็นแบบนี้มาสักพักแล้วค่ะ แต่คิดว่าคงเครียดหลายเรื่องทั้งเรื่องเรียนเรื่องพี่คีย์ พออาเจียนออกมาก็รู้สึกดีขึ้น เลยรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปโรงเรียน
ขณะทีฉันกำลังนั่งใส่รองเท้านักเรียนอยู่ตรงหน้าบ้านป้าคริสก็ตะโกนเรียกเพราะรั้วบ้านเราติดกันค่ะ
"ตาหวาน ตาหวานลูก"
"อ้าววป้าคริส สวัสดีตอนเช้าค่ะ"
"ไมค่อยได้เจอกันเลยนะจ๊ะพักนี้ เรียนหนักเหรอลูก"
"ค่ะป้าคริส แล้วนี่ป้าคริสจะไปไหนคะ"
"ไปหาตาคีย์น่ะสิ เมื่อคืนตาคีย์ไปนอนที่ห้องหนูไหม พอตอนเช้าก็ไม่สบายให้ไปหาหมอก็ไม่ยอมไปหนูไหมเลยโทรหาแม่ขอแม่ไปดูอาการตาคีย์ให้หน่อย"
ฉันแทบล้มทั้งยืนเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่พี่คีย์พูด พี่สายไหมกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเมื่อคืนที่โทรหาแล้วปิดเครื่องเพราะไปอยู่กับแฟนเก่า??
ตาหวาน....
"ขอหวานไปด้วยได้มั้ยคะป้าคริส"
"แล้วหวานไม่ไปเรียนเหรอลูก"
"ไปสายหน่อยก็ได้ค่ะใกล้จบแล้วช่วงนี้อาจารย์ไม่ค่อยสอนอะไรแค่ไปส่งงานที่ค้างเท่านั้นเอง ขอหวานไปด้วยนะคะป้าคริส"
"ก็ได้จ๊ะ"
ตอนนี้ฉันนั่งรถมากับป้าคริส ไม่นานก็มาถึงคอนโดพี่สายไหม ฉันฝืนตัวเองลงจากรถและเดินตามป้าคริสไป ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงต้องทำหน้าแบบไหนถ้าไปเจอพี่คีย์ที่ห้องพี่สายไหม เขาจะรู้สึกผิดสักนิดมั้ยที่ทำแบบนี้กับฉันที่เป็นแฟนคนปัจจุบัน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ป้าคริสเคาะห้องพี่สายไหม ไม่นานประตูก็เปิดออก พี่สายไหมไหว้ป้าคริสก่อนจะหันมายิ้มให้ฉัน แต่เป็นยิ้มที่ฉันสัมผัสได้ว่าเป็นรอยยิ้มของผู้ชนะ รอยยิ้มมุมปากที่ฉันเห็นจะให้ฉันเข้าใจว่ายังไง...
ฉันเดินตามป้าคริสเข้าไปในห้อง สายตาของฉันมองหาพี่คีย์แต่ไม่เจอ
"คีย์นอนอยู่ในห้องค่ะแม่"
พี่สายไหมพูดกับป้าคริสแต่สายตามองมาที่ฉัน ฉันได้แต่ทำหน้านิ่งๆ ทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร
พี่สายไหมเรียกป้าคริสว่าแม่แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร แต่ทำไมครั้งนี้ฉันรู้สึกว่าพี่สายไหมจงใจพูดคำนี้ให้ฉันได้ยินก็ไม่รู้ หรือฉันคิดมากไปเอง
ป้าคริสเดินตามพี่สายไหมเข้าไปในห้องนอนส่วนฉันก็ยืนลังเลว่าจะตามเข้าไปดีไหม ฉันกลัวตัวเองจะรับไม่ได้กับสิ่งที่เห็น ภาพพี่คีย์นอนอยู่บนเตียงของพี่สายไหมฉันจะต้องรู้สึกยังไงดี ฉันตัดสินใจยืนอยู่ตรงประตูห้องค่ะ และสิ่งที่ฉันคิดไว้ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ พี่คีย์นอนไม่ใส่เสื้อและคงไม่ได้ใส่อะไรด้วยเพราะตาฉันเหลือบไปเห็นชุดที่พี่คีย์ใส่ออกมาจากห้องของเขาตั้งแต่เมื่อวานวางพาดอยู่ตรงเก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง พี่คีย์คงยังไม่เห็นว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้
"คีย์ เป็นยังไงบ้างลูก"
"ผมเวียนหัวแม่ อ๊วกไปสองรอบแล้ว ดีที่ไหมช่วยพยุงไปห้องน้ำ"
"กินเหล้ารึเปล่าเมื่อคืน"
ป้าคริสถามพี่คีย์ที่ตอนนี้กำลังนอนหนุนตักพี่สายไหมอยู่บนเตียง
"ไม่ได้กินครับ"
"อาการยังกะคนแพ้ท้อง"
"แม่ก็พูดไปเรื่อย ผมกับไหมเราเพิ่งกลับมาคินดีกันเมื่อคืนนี้เอง เอ๊ะรึว่าไหมจะท้องแล้ว"
"คีย์พูดอะไรอายแม่บ้าง"
น้ำตาฉันไหลออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้น ทำให้ทุกคนหันมา และคนที่ทำหน้าตกใจทีสุดก็คือพี่คีย์
"หวาน!! "
"หวาน"
ฉันไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้อีกแล้ว ฉันรับมันไม่ไหวจริงๆ ฉันวิ่งออกมาจากห้องของพี่สายไหมทันที ฉันวิ่งลงบันไดมานั่งอยู่ตรงล็อบบี้เพราะไม่มีแรงจะวิ่งไปไหนอีกแล้ว ขามันอ่อนแรงจนไม่ไม่แรงแม้จะก้าวเดิน
ฉันหวังว่าเขาจะวิ่งตามออกมาเพื่ออธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ฉันคงหวังมากเกินไป คนที่วิ่งตามฉันออกมาคือป้าคริสค่ะ
"หวาน เป็นอะไรลูก หนูร้องไห้ทำไม"
"ฮืออออ ป้าคริส ฮืออออ"
"หวานบอกป้ามาลูก ว่าหนูเป็นอะไร ที่ร้องไห้เพราะตาคีย์ใช่ไหม"
"ฮึก ฮึก ฮืออออ ป้าคริสขา หวาน หวานเจ็บไปหมดแล้วค่ะเจ็บตรงนี้ค่ะ"
ฉันจับไปที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองพร้อมกับทุบมันแรงๆ ปึก ปึก ปึก
"หวานอย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้ลูก"
"หวานเกลียดตัวเอง เกลียดหัวใจตัวเองที่มันไม่รักดี ทั้งที่รู้ว่าพี่คีย์ไม่เคยรักแต่ก็พยายามหลอกตัวเองมาตลอด ฮือออ ฮืออออ"
ฉันพยายามใช้มือเช็ดน้ำตาของตัวเองแต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหล ฉันฝืนลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินออกไปจากที่นี่ แต่พอฉันยืนขึ้น ทุกอย่างก็ดับวูบลง
คีย์.........
"คีย์เป็นอะไร ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น"
"เปล่า"
"เพราะน้องตาหวานใช่มั้ย"
ผมเงียบครับไม่อยากตอบว่าใช่
"คีย์ ควรจะพูดให้น้องเค้าเข้าใจนะว่าคีย์กับไหมเรากลับมาคบกันแล้ว"
"อืมมม"
"อย่าทำหน้าเหมือนรู้สึกผิดสิ น้องเค้ารู้ทั้งรู้ว่าคีย์ไม่ได้รักเค้าเพราะคีย์รักไหมแล้วเราก็กลับมาคบกันเหมือนเดิมแล้ว"
ผมรู้สึกไม่ดีที่เห็นน้ำตาของตาหวานเมื่อครู่ ผมจะวิ่งตามออกไปก็ไม่ได้เพราะเสื้อผ้าไม่ได้ใส่สักชิ้น แม่ผมเลยรีบตามออกไป เมื่อคืนผมทะเลาะกันหวานเพราะนัดกับไหมเอาไว้แต่หวานไม่ยอมให้ผมออกมาเราเลยทะเลาะกัน อันที่จริงเมื่อคืนผมไม่ได้ตั้งใจจะมาค้างที่คอนโดไหมหรอกนะ แต่เพราะเราไม่ได้เจอกันนาน ถ่านไฟเก่าก็เลยจุดติดง่ายเมื่อคืนเราเลยมีอะไรกันอีกครั้ง แต่ผมก็ป้องกันตัวเองนะทั้งที่เมื่อก่อนกับไหมผมไม่เคยจะป้องกันเลยเพราะไหมมีแค่ผมคนเดียว แต่คราวนี้ผมไม่แน่ใจว่าตอนที่เราเลิกกันไหมมีคนอื่นรึเปล่าผมเลยต้องป้องกันไว้ก่อน แต่ผมรู้สึกได้ว่าเมื่อคืนไหมจะพยายามที่จะสดกับผมแต่ผมบอกยังไงก็ต้องป้องกันไว้ก่อน ผมอ้างว่ากลัวทำไหมท้องเพราะเรายังเรียนกันอยู่
