ห้องคลอด......

"อุแว๊ อุแว๊/ อุแว๊ อุแว๊"

"ยินดีด้วยนะคะคุณได้ลูกแฝดเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง เด็กสุขภาพแข็งแรงดีค่ะ"

"ลูก" ฉันมองดูลูกน้อยทั้งสองคนที่พยาบาลอุ้มมาให้ฉันดูใกล้ๆ ตัวแกขาวแก้มยุ้ยมากเลยค่ะน่ารักที่สุด นี่คือลูกของฉันจริงๆ ใช่ไหม ลูกที่ฉันอุ้มท้องมาเพียงลำพัง9เดือนกว่า

"แม่สัญญาว่าจะเลี้ยงหนูให้ดีที่สุด"

น้ำตาฉันไหลออกเองเลยค่ะทันทีที่ได้เห็นหน้า บรรยายไม่ถูกเงยจริงๆ มันทั้งดีใจตื้นตันใจที่ได้เจอหน้าพวกแกครั้งแรก แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกเศร้าที่พวกแกเกิดมามีแค่แม่เท่านั้น ส่วนพ่อของลูก.......

8เดือนก่อน.........

ตาหวาน...

"พี่จะไปไหนอีกพี่คีย์นี่มันจะห้าทุ่มแล้วนะ"

"ไปกินเหล้า"

"หวานไม่ให้ไป"

"อย่าทำตัวงี่เง่าได้ป่ะ"

"ก็หวานไม่อยากอยู่คนเดียว"

"อยู่คนเดียวไม่ได้ก็กลับไปอยู่บ้านดิมาอยู่ที่นี่กับพี่ทำไม"

"หวานเป็นเมียพี่นะหวานต้องอยู่ที่นี่กับพี่ดิ"

"ถ้าจะอยู่ที่นี่ก็อย่าทำตัวน่าเบื่อน่ารำคาญ"

"ทำไมพี่เปลี่ยนไป เมื่อก่อนพี่ไม่เคยพูดจาแบบนี้กับหวานเลยนะ"

"อยู่ด้วยกันทุกวันมันก็น่าเบื่อป่าววะห๊ะ"

"แต่หวานไม่เคยเบื่อ เพราะหวานรักพี่"

"แต่พี่เบื่อ เบื่อ เบื่อๆๆๆๆ "

"เพราะพี่ไม่รักหวานแล้วไง ใช่มั้ย พี่มีคนอื่นใช่มั้ยพี่บอกหวานมาสิ บอกมา!!!! "

"เออใช่แล้วทำไม!!! และอีกอย่างพี่ไม่เคยบอกว่าพี่รักหวาน!! " เขาตะคอกใส่ฉันดังมากจนน่าตกใจ

"พี่คีย์ ฮือออออ ไม่จริงใช่มั้ย พีโกหกใช่มั้ย พี่ต้องรักหวานสิ และพี่ก็ไม่มีใครด้วย พี่แค่พูดโกหก" ฉันเข้าไปสวมกอดเขาไว้แน่นและไม่อยากจะเชื่อคำตอบที่ฉันถามเขา ฉันแค่ถามเพราะความน้อยใจที่เขาเปลี่ยนไปแค่นั้น แต่คำตอบที่ได้มันทำให้ฉันไม่อยากจะเชื่อ

''พี่ว่าเราเลิกกันเหอะหวาน"

"ไม่...หวานไม่เลิก"

"แต่พี่เบื่อเข้าใจมั้ย"

"ทำไมพี่ใจร้ายแบบนี้ ฮืออออ "

"พี่บอกแล้วไงว่าพี่เบื่อพี่รำคาญ!!! "

"ไม่เลิกนะคะ หวานสัญญาว่าหวานจะปรับปรุงตัว ไม่ทำตัวงี่เง่าอีกนะพี่คีย์ พี่อย่าเลิกกับหวานนะ หวานอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่ ฮือออออ"

เขาผลักฉันให้ออกห่างจากตัวเขาก่อนจะเดินไปหยิบกุญแจรถแล้วก็เปิดประตูออกไปจากห้อง

ฉันทรุดตัวลงกับพื้นนั่งร้องไห้อยู่แบบนั้น ฉันไม่ได้อยากทำตัวงี่เง่าแบบนี้ แต่ไม่รู้ทำไมถึงเป็นนี้ ฉันแค่อยากอยู่กับเขาตลอดเวลาไม่อยากให้เขาไปไหน

***********

เรื่องราวของฉันกับเขามันเริ่มต้นมาจากที่ฉันและเขาเราอยู่บ้านติดกันเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ ฉันอยู่บ้านกับแม่แค่สองคนส่วนพ่อเลิกกับแม่ไปนานแล้วตั้งแต่ฉันยังเล็กพอพ่อกับแม่แยกทางกันพ่อก็ย้ายไปทำงานอยู่ต่างประเทศ ส่วนพี่คีย์ก็อยู่กับพ่อกับแม่ แต่พอเข้ามหาลัยพี่คีย์ก็ไม่อยู่บ้านเขาย้ายไปอยู่คอนโดใกล้มหาลัยที่เขาเรียน ส่วนฉันกำลังจะจบมอหกและคิดว่าจะสอบเข้ามหาลัยเดียวกันกับเขา

ฉันแอบชอบเขามาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ ส่วนเขาไม่ได้คิดอะไรแต่ด้วยความที่ฉันตามตื้อเขาไปหาเขาที่บ้านเวลาเขากลับบ้าน ไปหาเขาที่คอนโดเวลาป้าคริสทำของโปรดของเขาฉันก็จะอาสาเอาไปให้พี่คีย์เอง เรื่องที่ฉันชอบพี่คีย์แม่ฉันกับพ่อแม่พี่คีย์รู้ดีค่ะ ท่านก็ไม่ว่าอะไร

จนวันนึงฉันไปหาเขาที่คอนโดเพราะเมื่อวานเป็นวันเกิดของเขาแต่เขาไปฉลองกับเพื่อนวันนี้ฉันเลยอยากไปเซอไพรส์ซะหน่อยเลยซื้อเค้กวันเกิดไปให้ ฉันกดออดหน้าห้องพี่คีย์อยู่นานก็ไม่มีวี่แววว่าเขาประตูให้ ฉันคิดว่าเขาไม่อยู่ห้องเลยจะกลับ แต่จู่ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงประตูห้องเขาเปิดออก ฉันหันกลับไปดู เป็นพี่คีย์ที่เดินออกมาในสภาพหัวยุ่งๆ ชุดก็ยังคงเป็นชุดนักศึกษา ดูจากสภาพชุดนี้คงตั้งแต่เมื่อวาน

"หวาน มาทำไม"

"เมื่อวานวันเกิดพี่ไงวันนี้หวานเลยเอาเค้กมาให้อยากจะมาฉลองกับพี่ย้อนหลัง"

"ขอบใจแต่ไม่ต้อง กลับไปได้ละพี่อยากนอน"

"ทำไมล่ะก็หวานมาแล้วพี่คีย์เป่าเค้กที่หวานซื้อมาหน่อยสิ นะ นะ "

"พี่อยากนอนไม่ว่างมาเป่าเค้กไร้สาระแบบนี้หรอกนะ" เขาพูดจบก็หันหลังเพื่อจะกลับไปนอนแต่ฉันยังดื้อดึงเดินตามเขาเข้ามาแล้วก็ปิดประตูให้เรียบร้อย

"แต่หวานอุส่าห์ซื้อมันมาเพื่อฉลองกับพี่นะ"

"ถามจริงเหอะเมื่อไหร่จะเลิกตามตื้อพี่ซะที"

"พีก็รู้ว่าหวานรักพี่"

"แต่พี่ไม่ได้คิดอะไรกับหวานไง"

"แล้วทำไมไม่ลองคิดล่ะ หวานมีอะไรที่พี่ไม่ชอบเหรอ หวานไม่สวยเหรอพี่ถึงไม่สนใจ พี่ลองมองสิ หวานก็สวยไม่แพ้ผู้หญิงที่พี่เคยคบเลยนะ ตอนนี้หวานรู้ว่าพี่เลิกกับแฟนแล้วด้วย เป็นหวานบ้างได้มั้ยที่ได้อยู่ข้างๆ พี่"

ฉันเดินเข้ามาใกล้และยืนอยู่ตรงหน้าของเขา ฉันเอื้อมมือไปจับที่แก้มของเขาทั้งสองข้าง มองไปที่ตาของเขาที่กำลังจ้องมองมาที่ฉัน

และ...ฉันก็ทำในสิ่งที่อยากจะทำกับเขามานานจะว่าฉันแรดก็ได้นะคะ ฉันเขย่งเท้าเพื่อให้ความสูงของเราเสมอกันและฉันก็จูบปากเขา เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ใกล้ชิดเขาขนาดนี้ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่จูบผู้ชาย เขานิ่งไปไม่ตอบรับสัมผัสของฉันเลยแม้แต่น้อย ฉันเริ่มใจเสีย เริ่มละอายใจที่ทำขนาดนี้แล้วเขายังไม่มีทีท่าอะไรเลยสักนิด น้ำตาฉันเริ่มไหลออกมามันพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลยจริงๆ ว่าต้องทำตัวยังไงหลังจากที่ฉันถอนจูบจากเขา

ฉันหลับตาลงก่อนที่จะค่อยๆ ถอยริมฝีปากของตัวเองออกมาอย่างช้าๆ

"หวานขอโทษนะต่อไปหวานจะไม่มีวุ่นวายกับพี่อีก"

ฉันก้มหน้าพูดออกไปทั้งที่ไม่รู้ตัวเองจะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่า

ขณะที่ฉันกำลังจะหันหลังกลับ จู่ๆ เขาก็กระชากตัวฉันให้เข้าไปชิดติดกายและก้มลงมาจูบฉันอย่างรุนแรงและเร่าร้อน

"อื้มมมม" ฉันรับสัมผัสของเขาอย่างยินยอมพร้อมใจ เรายืนจูบกันตรงนั้นสักพัก เขาก็ถอนริมฝีปากและพูดกับฉัน

"อยากเป็นผู้หญิงของพี่จริงๆ ใช่มั้ยตาหวาน"

ฉันพยักหน้าเป็นคำตอบ

"แล้วรู้มั้ยว่าผู้หญิงของพี่ต้องทำอะไรบ้างนอกจากยืนจูบกันแบบนี้"

ฉันก็พยักหน้าเป็นครั้งที่สอง ฉันรู้สิว่าเป็นแฟนกันต้องทำอะไรบ้าง ฉันไม่ได้ใสซื่อจนไม่รู้เรื่องอะไรแบบนั้น เพื่อนที่โรงเรียนก็คุยกันออกบ่อยเวลามีแฟน และแฟนทำอะไรกับพวกเธอบ้าง ตอนนั้นฉันแค่นั่งฟังเท่านั้นเพราะไม่เคยมีประสบการณ์ไม่เคยมีแฟน มีแต่คนที่แอบชอบนั่นก็คือเขานั่นเอง

ตาหวาน....

ฉันถูกพี่คีย์อุ้มเข้ามาในห้องนอน และเป็นครั้งแรกที่ได้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของพี่คีย์เพราะปรกติเวลาฉันมาที่ห้องเขาฉันก็จะอยู่แต่ด้านนอกตรงห้องรับแขกค่ะ

เขาโยนฉันลงมาบนเตียง

"อ๊ะ หวานเจ็บนะพี่คีย์"

"มันจะเจ็บกว่านี้ถ้าหวานยังไม่เปลี่ยนใจ"

"เปลี่ยนใจอะไรหวานไม่เข้าใจ"

"ไหนบอกอยากจะเป็นผู้หญิงของพี่"

"เอ่อออ ก็ใช่ไง"

"จะไม่เปลี่ยนใจ?? "

"อื้มมมม" ฉันพยักหน้าอีกครั้ง

"งั้นก็ถอดเสื้อผ้า" ห๊า?? เจ็บที่ว่าคือการมีอะไรกันสินะ

"เอ่อออ คือออ หวานนน" ฉันเริ่มกลัวขึ้นมาแล้วค่ะ ความกล้าความแรดเมื่อกี้หายไปไหนหมด ><

"ว่าไง ถ้าอยากก็ถอดถ้าไม่อยากก็เชิญออกไปจากห้องพี่"

"ถ้าหวานยอมเป็นของพี่ พี่จะยอมคบกับหวานใช่มั้ย" ต้องมีข้อต่อรองค่ะก่อนที่ฉันจะเป็นของเขาทั้งตัวและหัวใจ

"อืมม"

ฉันหลับตาลงนับหนึ่งถึงสิบในใจก่อนจะค่อยๆ ถอดชุดของตัวเองออกทีละชิ้นด้วยมือที่สั่นเทาเพราะอายที่เขายืนกอดอกจ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่ละสายตา

ฉันคิดถูกใช่ไหมที่จะยอมเป็นของพี่คีย์ ผู้ชายที่ฉันหลงรักมาหลายปี

"พี่ให้หวานตัดสินใจอีกที"

"หวานตัดสินใจดีแล้ว หวานรักพี่คีย์หวานยอมพี่คีย์"

"พี่อาจจะได้เป็นคนแรกของหวานแต่หวานไม่ใช่คนแรกและคนเดียวของพี่ เข้าใจใช่มั้ย ถ้าหวานเจอใครที่จริงจังกับหวานๆ ก็ไปได้เลย เพราะพี่ไม่ชอบผูกมัดใครพี่คบกับใครไม่เคยนานหวานก็น่าจะรู้ เพราะฉะนั้นหวานอย่าคิดว่าพี่จะหยุดอยู่ที่หวานได้แค่คนเดียว ถ้าหวานรับได้ก็ถอดเสื้อผ้านอนรอพี่บนเตียงได้เลย"

พูดจบเขาก็เดินออกไปยืนรออยู่นอกระเบียงระหว่างที่เขาให้ฉันตัดสินใจ

และสุดท้ายฉันก็ยอมที่จะเป็นของพี่คีย์ ครั้งแรกของฉันกับคนที่ฉันรักแม้จะรู้ว่าเขายังไม่ได้รักตอบ แต่ฉันสัญญากับตัวเองว่าฉันจะทำให้เขารักให้ได้

หลังจากวันนั้นที่ฉันตกเป็นของพี่คีย์ฉันก็ได้มาที่ห้องเขาบ่อยขึ้นแต่ก็ไม่ได้มาทุกวัน มีบ้างที่ฉันมานอนค้างที่ห้องของพี่คีย์โดยอ้างกับแม่ว่ามาค้างบ้านเพื่อน ฉันกะว่าจะบอกเรื่องนี้กับแม่หลังจากที่ฉันเรียนจบมอหกแล้วถ้าบอกตอนนี้แม่อาจตกใจจนเป็นลมที่ลูกสาวเพียงคนเดียวมีแฟนและแฟนของฉันก็คือพี่คีย์ แม่มักจะพูดเสมอว่าเป็นไปไม่ได้หรอกที่พี่คีย์จะมาสนใจฉันเพราะเรารู้จักกันตั้งแต่เด็ก เขาเห็นฉันเป็นแค่น้องเป็นแค่เด็กข้างบ้าน ฉันลืมบอก เขากับฉันอายุห่างกันสองปี ตอนนี้เขาเรียนอยู่ปีสองส่วนฉันอยู่มอหก แต่ไม่นานฉันจะไปเรียนที่เดียวกับเขา เราคงได้เจอกันบ่อยขึ้นมากกว่านี้

เราตกลงเป็นแฟนกันหลายเดือนแล้วค่ะแต่ไม่สามารถบอกให้ใครรู้ได้เพราะมันเป็นคำสั่งของเขา เขาบอกยังไม่อยากให้ใครรู้เขาบอกฉันยังอยู่มอหกมันดูไม่ดีที่จะมีแฟน ฉันก็เข้าใจค่ะ เขาว่ายังไงก็ว่าตามกัน ขอแค่ได้อยู่กับเขาแบบนี้ฉันก็พอใจแล้ว

แต่ช่วงหลังๆ มานี้เขาดูเปลี่ยนไป ฉันโทรหาเขาก็ไม่ค่อยรับสายจะไปหาที่ห้องก็บอกไม่ต้องมาเพราะเพื่อนเขามากินเหล้าที่ห้อง ฉันเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนี้แต่ก็ไม่อยากถาม เพราะกลัว กลัวว่าเขาจะเบื่อและขอเลิก นิสัยพี่คีย์เป็นคนเบื่อง่ายค่ะ เป็นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คบใครก็ไม่นาน จะมีแค่คนเดียวที่พี่คีย์คบนานที่สุดนั่นคือพี่สายไหม พี่สายไหมเป็นเพื่อนพี่คีย์ตั้งแต่สมัยประถมจนถึงมัธยม ทั้งคู่เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันและเพิ่งจะมาคบกันก็ตอนขึ้นปีหนึ่งด้วยกัน แต่เพราะความเจ้าชู้ของพี่คีย์พี่สายไหมก็เลยขอเลิก พี่คีย์ก็เหมือนไม่แคร์แต่ฉันรู้ค่ะว่าเขาเสียใจมากที่ต้องสูญเสียความเป็นเพื่อนและแฟนไปพร้อมกัน พี่สายไหมตัดขาดกับพี่คีย์อย่างเด็ดขาดโดยการย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ ฉันจึงเข้ามาในจังหวะที่เขากำลังเสียใจเพราะเลิกกับพี่สายไหม

ย้อนกลับมาในวันฉันกับพี่คีย์ทะเลาะกัน

หลังจากที่เขาออกไปจากห้องแล้วทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียว ฉันตัดสินใจกลับบ้านค่ะ เจอแม่กำลังจะไปทำงานพอดี

"อ้าววหวานไหนบอกจะนอนค้างบ้านเพื่อนไงลูก"

"หวานปวดหัวน่ะค่ะเลยอยากกลับมานอนที่บ้าน"

"งั้นก็ขึ้นไปนอนพักนะลูก แม่ไปเข้าเวรก่อน ปิดบ้านล็อคประตูให้เรียบร้อยนะ"

"ค่ะแม่"

แม่ฉันเป็นพยาบาลค่ะ กำลังจะไปเข้าเวรกลับมาก็คงตอนเช้า ฉันหอมแก้มแม่ก่อนจะเดินเข้าบ้านและจัดการปิดประตูลงกลอน

ฉันเข้าห้องมาก็โทรหาเขาก็ไม่รับสาย พอโทรย้ำไปหลายรอบเขาก็ปิดเครื่อง ฉันนอนร้องไห้จนหลับไป พอตื่นเช้ามาก็รู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียนเลยรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ฉันเป็นแบบนี้มาสักพักแล้วค่ะ แต่คิดว่าคงเครียดหลายเรื่องทั้งเรื่องเรียนเรื่องพี่คีย์ พออาเจียนออกมาก็รู้สึกดีขึ้น เลยรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปโรงเรียน

ขณะทีฉันกำลังนั่งใส่รองเท้านักเรียนอยู่ตรงหน้าบ้านป้าคริสก็ตะโกนเรียกเพราะรั้วบ้านเราติดกันค่ะ

"ตาหวาน ตาหวานลูก"

"อ้าววป้าคริส สวัสดีตอนเช้าค่ะ"

"ไมค่อยได้เจอกันเลยนะจ๊ะพักนี้ เรียนหนักเหรอลูก"

"ค่ะป้าคริส แล้วนี่ป้าคริสจะไปไหนคะ"

"ไปหาตาคีย์น่ะสิ เมื่อคืนตาคีย์ไปนอนที่ห้องหนูไหม พอตอนเช้าก็ไม่สบายให้ไปหาหมอก็ไม่ยอมไปหนูไหมเลยโทรหาแม่ขอแม่ไปดูอาการตาคีย์ให้หน่อย"

ฉันแทบล้มทั้งยืนเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่พี่คีย์พูด พี่สายไหมกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเมื่อคืนที่โทรหาแล้วปิดเครื่องเพราะไปอยู่กับแฟนเก่า??

ตาหวาน....

"ขอหวานไปด้วยได้มั้ยคะป้าคริส"

"แล้วหวานไม่ไปเรียนเหรอลูก"

"ไปสายหน่อยก็ได้ค่ะใกล้จบแล้วช่วงนี้อาจารย์ไม่ค่อยสอนอะไรแค่ไปส่งงานที่ค้างเท่านั้นเอง ขอหวานไปด้วยนะคะป้าคริส"

"ก็ได้จ๊ะ"

ตอนนี้ฉันนั่งรถมากับป้าคริส ไม่นานก็มาถึงคอนโดพี่สายไหม ฉันฝืนตัวเองลงจากรถและเดินตามป้าคริสไป ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงต้องทำหน้าแบบไหนถ้าไปเจอพี่คีย์ที่ห้องพี่สายไหม เขาจะรู้สึกผิดสักนิดมั้ยที่ทำแบบนี้กับฉันที่เป็นแฟนคนปัจจุบัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ป้าคริสเคาะห้องพี่สายไหม ไม่นานประตูก็เปิดออก พี่สายไหมไหว้ป้าคริสก่อนจะหันมายิ้มให้ฉัน แต่เป็นยิ้มที่ฉันสัมผัสได้ว่าเป็นรอยยิ้มของผู้ชนะ รอยยิ้มมุมปากที่ฉันเห็นจะให้ฉันเข้าใจว่ายังไง...

ฉันเดินตามป้าคริสเข้าไปในห้อง สายตาของฉันมองหาพี่คีย์แต่ไม่เจอ

"คีย์นอนอยู่ในห้องค่ะแม่"

พี่สายไหมพูดกับป้าคริสแต่สายตามองมาที่ฉัน ฉันได้แต่ทำหน้านิ่งๆ ทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร

พี่สายไหมเรียกป้าคริสว่าแม่แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร แต่ทำไมครั้งนี้ฉันรู้สึกว่าพี่สายไหมจงใจพูดคำนี้ให้ฉันได้ยินก็ไม่รู้ หรือฉันคิดมากไปเอง

ป้าคริสเดินตามพี่สายไหมเข้าไปในห้องนอนส่วนฉันก็ยืนลังเลว่าจะตามเข้าไปดีไหม ฉันกลัวตัวเองจะรับไม่ได้กับสิ่งที่เห็น ภาพพี่คีย์นอนอยู่บนเตียงของพี่สายไหมฉันจะต้องรู้สึกยังไงดี ฉันตัดสินใจยืนอยู่ตรงประตูห้องค่ะ และสิ่งที่ฉันคิดไว้ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ พี่คีย์นอนไม่ใส่เสื้อและคงไม่ได้ใส่อะไรด้วยเพราะตาฉันเหลือบไปเห็นชุดที่พี่คีย์ใส่ออกมาจากห้องของเขาตั้งแต่เมื่อวานวางพาดอยู่ตรงเก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง พี่คีย์คงยังไม่เห็นว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้

"คีย์ เป็นยังไงบ้างลูก"

"ผมเวียนหัวแม่ อ๊วกไปสองรอบแล้ว ดีที่ไหมช่วยพยุงไปห้องน้ำ"

"กินเหล้ารึเปล่าเมื่อคืน"

ป้าคริสถามพี่คีย์ที่ตอนนี้กำลังนอนหนุนตักพี่สายไหมอยู่บนเตียง

"ไม่ได้กินครับ"

"อาการยังกะคนแพ้ท้อง"

"แม่ก็พูดไปเรื่อย ผมกับไหมเราเพิ่งกลับมาคินดีกันเมื่อคืนนี้เอง เอ๊ะรึว่าไหมจะท้องแล้ว"

"คีย์พูดอะไรอายแม่บ้าง"

น้ำตาฉันไหลออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้น ทำให้ทุกคนหันมา และคนที่ทำหน้าตกใจทีสุดก็คือพี่คีย์

"หวาน!! "

"หวาน"

ฉันไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้อีกแล้ว ฉันรับมันไม่ไหวจริงๆ ฉันวิ่งออกมาจากห้องของพี่สายไหมทันที ฉันวิ่งลงบันไดมานั่งอยู่ตรงล็อบบี้เพราะไม่มีแรงจะวิ่งไปไหนอีกแล้ว ขามันอ่อนแรงจนไม่ไม่แรงแม้จะก้าวเดิน

ฉันหวังว่าเขาจะวิ่งตามออกมาเพื่ออธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ฉันคงหวังมากเกินไป คนที่วิ่งตามฉันออกมาคือป้าคริสค่ะ

"หวาน เป็นอะไรลูก หนูร้องไห้ทำไม"

"ฮืออออ ป้าคริส ฮืออออ"

"หวานบอกป้ามาลูก ว่าหนูเป็นอะไร ที่ร้องไห้เพราะตาคีย์ใช่ไหม"

"ฮึก ฮึก ฮืออออ ป้าคริสขา หวาน หวานเจ็บไปหมดแล้วค่ะเจ็บตรงนี้ค่ะ"

ฉันจับไปที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองพร้อมกับทุบมันแรงๆ ปึก ปึก ปึก

"หวานอย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้ลูก"

"หวานเกลียดตัวเอง เกลียดหัวใจตัวเองที่มันไม่รักดี ทั้งที่รู้ว่าพี่คีย์ไม่เคยรักแต่ก็พยายามหลอกตัวเองมาตลอด ฮือออ ฮืออออ"

ฉันพยายามใช้มือเช็ดน้ำตาของตัวเองแต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหล ฉันฝืนลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินออกไปจากที่นี่ แต่พอฉันยืนขึ้น ทุกอย่างก็ดับวูบลง

คีย์.........

"คีย์เป็นอะไร ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น"

"เปล่า"

"เพราะน้องตาหวานใช่มั้ย"

ผมเงียบครับไม่อยากตอบว่าใช่

"คีย์ ควรจะพูดให้น้องเค้าเข้าใจนะว่าคีย์กับไหมเรากลับมาคบกันแล้ว"

"อืมมม"

"อย่าทำหน้าเหมือนรู้สึกผิดสิ น้องเค้ารู้ทั้งรู้ว่าคีย์ไม่ได้รักเค้าเพราะคีย์รักไหมแล้วเราก็กลับมาคบกันเหมือนเดิมแล้ว"

ผมรู้สึกไม่ดีที่เห็นน้ำตาของตาหวานเมื่อครู่ ผมจะวิ่งตามออกไปก็ไม่ได้เพราะเสื้อผ้าไม่ได้ใส่สักชิ้น แม่ผมเลยรีบตามออกไป เมื่อคืนผมทะเลาะกันหวานเพราะนัดกับไหมเอาไว้แต่หวานไม่ยอมให้ผมออกมาเราเลยทะเลาะกัน อันที่จริงเมื่อคืนผมไม่ได้ตั้งใจจะมาค้างที่คอนโดไหมหรอกนะ แต่เพราะเราไม่ได้เจอกันนาน ถ่านไฟเก่าก็เลยจุดติดง่ายเมื่อคืนเราเลยมีอะไรกันอีกครั้ง แต่ผมก็ป้องกันตัวเองนะทั้งที่เมื่อก่อนกับไหมผมไม่เคยจะป้องกันเลยเพราะไหมมีแค่ผมคนเดียว แต่คราวนี้ผมไม่แน่ใจว่าตอนที่เราเลิกกันไหมมีคนอื่นรึเปล่าผมเลยต้องป้องกันไว้ก่อน แต่ผมรู้สึกได้ว่าเมื่อคืนไหมจะพยายามที่จะสดกับผมแต่ผมบอกยังไงก็ต้องป้องกันไว้ก่อน ผมอ้างว่ากลัวทำไหมท้องเพราะเรายังเรียนกันอยู่