ทุกคนยืนนิ่งจดๆ จ้องๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ มิร่าหันมัจจุราชสีดำไปทางผู้ชายที่รัก เหตุใดเขาถึงทำร้ายกัน เพียงเพราะเธอไม่ได้มีทุกอย่างทัดเทียมกับผู้หญิงไทยคนนี้หรือ จึงต้องเสียสละทุกอย่าง
“มิร่าใจเย็นก่อนนะ”ฟาเบียนพยายามเกลี่ยกล่อม
“คุณทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!”
“มิร่าคุณอย่าทำแบบนี้เลยมันไม่มีประโยชน์”
“ฉันท้องลูกของคุณอยู่นะ คุณทิ้งฉันไปแต่งงานกับคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง ผู้หญิงคนนี้มันแค่ต้องการชื่อเสียงคุณเท่านั้นไม่ได้รักคุณจริงเลยฟาเบียน!”
เขาชะงัก ใช่รู้ดีว่าพิมพ์วลีต้องการชื่อเสียงเขา เขาเองก็เหมือนกันต้องการชื่อเสียงผู้หญิงคนนี้ และเงินทุนก้อนใหญ่ในภายภาคหน้า
“แต่ผมรักพิมพ์วลี ผมหมดรักคุณแล้วมิร่าคุณควรหยุดได้แล้ว”เขายืนยันหนักแน่น แล้วหันมองว่าที่ภรรยาเห็นเธอยิ้มเหยียด เจ็บใจเหมือนกันแต่บริษัทต้องมาก่อน แม้หัวใจยังคงมีมิร่าอยู่
ถ้อยคำบาดลึกเจ็บเหลือเกิน คนรักผันแปรเป็นอื่นแล้วลูกในท้องจะทำเช่นไร
“ได้ยินแล้วก็ไสหัวไป ผู้หญิงอย่างเธอไม่คู่ควรกับฟาเบียนหรอก!”พิมพ์วลีตอกกลับ
คนมีแผลยกมัจจุราชกระบอกสีดำหันไปทางเจ้าสาว พิมพ์วลีหน้าตาตื่นรีบหลบหลังฟาเบียนด้วยความกลัว
“แกรู้อยู่แล้วว่าเขามีฉัน แต่แกก็ยังจะแย่ง ใช้ฐานะทางสังคมเป็นตัวล่อ นังแพศยาผู้หญิงอย่างเธอต้องได้รับความเจ็บปวดแบบฉันคอยดู!”
“สมัยนี้ใครดีใครได้ แกมันโง่เองจะเอาอะไร อยากเกิดมาจนทำไมล่ะ!”เจ้าสาวเถียงกลับ
คนฟังกัดฟันน้ำตาไหลอาบแก้ม ดีเหมือนกันได้รู้ธาตุแท้คน หากเธอคบหากันไปในอนาคตอาจเจ็บปวดเช่นนี้ได้ ยกมือลูบท้องแผ่วเบา แม่ขอโทษ... แต่ใจดวงนี้มันแหลกสลายมิอาจทานทนอยู่ได้อีก จำต้องจบชีวิตตนเอง อยากให้ชายใจดำมีแผลติดตัวไปตลอดชีวิต
“ฟาเบียน... ฉันรักคุณมากเหลือเกิน ได้โปรด... มองฉันให้ดีๆ มองฉันแล้วจดจำไว้ ขออวยพรให้คุณมีความสุขตลอดกาล”ยกมือขึ้นจอศีรษะตนเอง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างถลาเข้าหาร่างกลางห้อง
“มิร่าอย่า!”เสียงหนึ่งตะโกนแทรกเข้ามา
ร่างสูงใหญ่วิ่งสุดฝีเท้ามองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก
น้องสาวหันมองผู้เป็นพี่แล้วยิ้มเย็น “ลาก่อนพี่คาเอล”
เสียงลั่นกระสุนดังขึ้น ร่างในชุดดำล้มฟุบกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลนอง แขกในงานยืนตะลึกกับเหตุการณ์ ฟาเบียนกระโจนเข้าโอบกอดร่างนั้นน้ำตาคลอ
“มิร่า ทำไมคุณทำแบบนี้!”เจ้าบ่าวตะโกนลั่น
คาเอลผลั่กร่างฟาเบียนออกห่างน้องสุดแรง
“อย่ามายุ่งกับน้องสาวฉันได้สารเลว!”คาเอลด่าทอแล้วโอบกอดน้องสาวตนเองไว้แทน กวาดตามองรอบๆ ทั้งน้ำตา “เรียกรถพยาบาลสิวะ ได้ยินไหม!”
“รีบพามันออกไปสิ อย่าให้นักข่าวมาทำข่าวได้นะ”เสียงพิมพ์วลีตะโกนออกมา
ดวงตาเรียวคมช้อนมองความแค้นฝังแน่น ยกนิ้วขึ้นชี้คู่บ่าวสาวด้วยความอาฆาต
“พวกแกสองคน รอไว้เถอะอีกไม่นาน พวกแกจะต้องมาก้มหัวแทบเท้าฉัน จำเอาไว้แค้นนี้ไม่มีวันหายฉันจะเอาคืนให้สาสม!”
พิมพ์วลีชะงักเมื่อเห็นเปลวไฟลุกโชนในแววตาคู่นั้น น่าเสียดายเหลือเกินหากเขามีเงินทองเฉกเช่นฟาเบียน เธออาจเดินหน้าคบหากับหนุ่มคนนี้ ทั้งหล่อเหลามีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด
ร่างไร้สติถูกนำส่งโรงพยาบาลคาเอลติดตามไปอย่างใกล้ชิด ไม่อยากเชื่อว่าตนมาช้าไป หากเครื่องบินไม่ดีเลย์คงไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้น อาจห้ามน้องสาวได้ทัน ไอ้สารเลวฟาเบียนสุดท้ายมันก็ทำตามสัญญาไม่ได้ หากน้องสาวเป็นอะไรจะทำให้พวกมันต้องกระอักเลือดออกมาเลยทีเดียว
ห้าชั่วโมงแพทย์ออกมาจากห้องผ่าตัดเพียงแค่เห็นสีหน้า คาเอลรับรู้ได้ว่าความหวังคงริบหรี่ ชายหนุ่มตรงเข้าจับท่อนแขนของแทพย์
“น้องสาวของผมเป็นยังไงบ้างครับ”เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ
“พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ แต่ว่า...” แพทย์หลุบตามองพื้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เธอมีโอกาสเป็นเจ้าหญิงนิททรา”
“หมายความว่ายังไงครับ ผมไม่เข้าใจ”
“ถึงแม้จะพ้นขีดอันตรายแต่เธออาจจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย หมอพยายามสุดความสามารถแล้วครับ”
“แล้ว... เด็กในท้องล่ะครับ”ชายหนุ่มถามเสียงเศร้า น้ำตาคลอ
“เด็กในท้องยังมีชีวิตอยู่ ถ้าคุณต้องการเด็กไว้ผมจะช่วยอีกแรง”
“ขอบคุณมากครับคุณหมอ”
ร่างสูงใหญ่ทิ้งกายบนเก้าอี้ ความรู้สึกถาโถมเข้าหา หัวใจเหมือนถูกบดขยี้ ใครเลยจะคิดว่าน้องใจเด็ดถึงเพียงนี้ ขบกรามแน่นนึกถึงภาพงานวิวาห์ของชายที่เคยเป็นดั่งดวงใจน้อง แค้นจนอยากฆ่าให้ตายเสีย พวกมันต้องชดใช้กับการกระทำในครั้งนี้
คาเอลลุกยืนสาวเท้าไปยังแพทย์ประจำ นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเพื่อปรึกษา เด็กในท้องประดุจตัวแทนของน้องสาวเขาไม่อาจทอดทิ้งได้ จะเก็บหลานเอาไว้เมื่อวันหนึ่งพ่อมันมาคุกเข่าตรงหน้า คงได้รับรู้ความเจ็บปวดบ้าง
“ผมต้องทำยังไงบ้างครับ ถ้าต้องการเด็กในท้อง”
“ผมแนะนำให้จ้างพยาบาลชำนาญการคอยดูแลนะครับ”
ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงเข้าใจ
“พอดีผมติดงานที่ต่างประเทศ ผมสามารถฝากน้องสาวไว้ที่นี่ได้ไหมครับ”เขาคิดว่าการแพทย์ของอเมริกาน่าจะดีกว่า หากเคลื่อนย้ายน้องซึ่งอาการหนักอยู่คงไม่ดีเท่าไหร่ อีกอย่างทางสายการบินคงไม่ยินยอมด้วย
“ได้ครับ แต่คุณอาจต้องเสียค่าใช้จ่ายค่อนข้างมาก”
“ครับผมตกลง ฝากน้องสาวผมด้วยนะครับคุณหมอ”
“ครับ ผมยินดีช่วยเหลือเต็มที่”แพทย์รับคำ
ตอนนี้ยังพอมีเงินเก็บอยู่แม้จะไม่มากนัก แต่คงประวิงเวลาได้ ไม่นานหรอกโปรเจคที่กำลังยื่นเสนอคงนำพาเงินก้อนใหญ่มาให้ เมื่อนั้นเขาคงตั้งบริษัท
ท่าอากาศยานนานาชาติมาดริดบาราคัส
ร่างสูงใหญ่เปิดประตูรถยนต์ขึ้นนั่งหลังลงจากเครื่องบิน รถแล่นออกจากสนามบินสู่บ้านพักขนาดเล็ก คาเอลก้าวลงเพื่อจัดการเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย หลังจากน้องสาวยิงตัวเอง หัวใจเขายิ่งเยือกเย็นด้วยมีเป้าหมายอันแน่วแน่ สูทสีดำถูกสวมใส่ เจ้าตัวตรวจสอบตนเองหน้ากระจกอีกครั้ง แล้วเดินทางสู่ธนาคารยักษ์ใหญ่ ที่ตนเสนอผลงานเอาไว้ก่อนหน้า
ถึงหน้าตึกชายหนุ่มรีบสาวเท้าเพื่อให้ทันเวลานัด ห้องประชุมใหญ่ประธานและกรรมการต่างเข้ามาฟังการบรรยาย สองชั่วโมงจบลง เขาถูกเชิญให้รอนอกห้องประชุม คณะกรรมการปรึกษากันทันที คาเอลนั่งรออย่างใจจดใจจ่อหากผ่านสิ่งนี้คือใบเบิกทางสู่อนาคต และมันช่วยให้เขาแก้แค้นให้น้องได้สำเร็จอีกด้วย
ประตูห้องประชุมใหญ่เปิดออก คาเอลจ้องมองแววตาไหววูบ การรอคอยมันสร้างความรู้สึกทรมาน
“เชิญครับคุณคาเอล”เขาถูกเรียกเข้าด้านใน
ชายหนุ่มก้าวเดินอย่างเชื่องช้า เท้าเบาหวิวราวกับขนนก เข้ามาด้านในเห็นสายตาหลายคู่จับจ้องมา แต่ทุกคนกับยิ้มแย้ม โล่งใจไปเปราะหนึ่ง
“หุ้นส่วนในบริษัทและผมตกลงเซ็นสัญญาซื้อขายโปรแกรมตัวนี้ครับ”ประธานเคจีประกาศผล
ผลออกมาเขาอยากยิ้มแต่จำต้องเก็บมันไว้เสีย สิ่งสำคัญคือการต่อสัญญาเรื่อยๆ
“ผมคงไม่ขายโปรแกรมตัวนี้ครับ ผมอยากให้เป็นสัญญาเช่าซื้อ ผมยังพัฒนาโปรแกรมตัวนี้ได้อีก และคุณจะได้ประโยชน์จากมันมาก”ชายหนุ่มยืนยันเสียงหนัก
“ผมคิดว่า...”มาคาลอฟครุ่นคิด ปกติแล้วเขาชอบการซื้อขาดมากกว่า
“ธนาคารของคุณดูแลเรื่องการเงินของชาวต่างชาติ และสินทรัพย์อีกนับไม่ถ้วน หากมีแฮกเกอร์มือดีเข้าระบบมันจะเป็นเรื่องยุ่ง โปรแกรมของผมจะสกัดกั้นและเตือนภัยอย่างรวดเร็วผมมั่นใจครับ อีกอย่างผมยังรับประกันความเสียหายตามสัญญาอีกด้วย”
มาคาลอฟถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หันไปปรึกษาหุ้นส่วนอีกครั้งและได้ข้อสรุป
“ตกลงครับ เราจะเซ็นสัญญากับคุณ”
คาเอลยกยิ้มพึงพอใจ ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี มันเป็นอีกก้าวที่เข้าสู่แผนการแก้แค้น อำนาจเงินบันดาลได้ทุกอย่าง และเขาจะใช้มันเป็นบันได พวกมันต้องชดใช้กับการกระทำของตัวเอง
บริษัทฟรีดอมแพลนเนทเปิดตัว เขาทำมันสำเร็จหลังจากเสร็จพิธี ชายหนุ่มรีบรุดไปยังโรงพยาบาล มือใหญ่จับมือน้องสาวขึ้นมากุม ก้มลงจุมพิตแผ่วเบาผ่านไปเกือบปี น้องสาวยังคงความงดงามไม่เปลี่ยน ตอนนี้หลานตัวน้อยคลอดออกมาแล้ว แต่ยังคงแบเบาะอยู่ เขาไม่กล้าแม้แต่จะอุ้ม เลยต้องจ้างพยาบาลคอยดูแลไม่ห่าง
มิร่าเพิ่งย้ายมารักษาตัวที่นี่ หลังจากอาการทรงตัวและคลอดน้องมาแล้ว ทางสายการบินถึงยอมให้เคลื่อนย้ายคนป่ายมา มันคงเกี่ยวเนื่องด้วยอำนาจเงินของเขา ตอนนี้ที่สเปนไม่มีใคร ไม่รู้จักชื่อคาเอล เคอร์มินอฟแล้ว และเขาเชื่อว่าไอ้ฟาเบียนมันก็ต้องรู้เช่นกัน
ร่างสูงสาวเท้าออกจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง สองมือล้วงกระเป๋าสีหน้าครุ่นคิด ก่อนก้าวมาเปิดประตูรถตนเองแล้วขับเคลื่อนออก เดินทางมาถึงบริษัทพนักงานสาวๆ ชำเลืองมองไม่หยุด เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของประธานหนุ่ม อายุเพียงสามสิบสองแต่ฝีมือเรื่องการทำงานไม่เป็นรองใคร เป็นนักธุรกิจเลือดใหม่ไฟแรง
ประตูห้องทำงานเปิดออกติดตามด้วยร่างสูงกำยำในชุดสูทสีดำสองคนก้าวเข้ามา เขาหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานประธานบริษัทแล้วก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม
“สวัสดีครับคุณคาเอล ผมอัลเดรมาทำงานเป็นบอดี้การ์ดของคุณครับ”เขาแนะนำตัว อีกคนเลยเริ่มบ้าง “ผมคาลครับ”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“มาวันแรกความจริงอยากให้พักผ่อนก่อน แต่ผมขอให้พวกคุณช่วยสืบเรื่องหนึ่งให้หน่อย”เขาหยิบรูปออกมาจากซองเป็นภาพถ่ายของพิมพ์วลี “ช่วยสืบว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แล้วทำงานอยู่ที่ไหน”
“ได้ครับ”คาลรับคำแล้วสาวเท้าออกจากห้องทันที
ชายหนุ่มชำเลืองมองบอดี้การ์ดอีกคน “อังเดรผมอยากให้คุณไปหาคนในบริษัทซีเจคที่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน และดูแลฝ่ายการตลาด”
“ได้ครับคุณคาเอล”
