ตี๊ด! ตี๊ด!
เสียงโทรศัพท์ปลุกคนตัวใหญ่ให้ตื่นขึ้น ชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำ ใบหน้าคมเข้ม คิ้วหนาได้รูป ริมฝีปากหยักลึก ดวงตาเรียวคม นัยน์ตาสีอำพัน คาเอล เดอร์มินอฟลุกนั่งหยิบมือถือหัวเตียงขึ้นมาดูเบอร์ เขากดรับแล้วกรอกเสียงตามสาย
“โทรมาหาพี่มีอะไรเหรอมิร่า”เขาถามปลายสายน้ำเสียงอ่อนโยน เพราะคุ้นเคยกับน้ำเสียงหวานแผ่วดี
“พี่คาเอล” เสียงสะอื้นทำให้ชายหนุ่มชะงัก รู้สึกตกใจไม่น้อย
“มีเรื่องอะไรมิร่า!”
“ฟาเบียนเค้ากำลังจะแต่งงาน ฟาเบียนขอเลิกกับมิร่า มิร่าจะทำยังไงดีคะพี่คาเอล มิร่ากำลังท้องลูกของเขาอยู่”มิร่าสะอื้นไห้หัวใจแทบแหลกสลาย คำมั่นสัญญาแต่เก่าก่อนไม่มีความหมายเหตุใดเขาถึงเห็นหญิงอื่นดีกว่าเธอ ทั้งที่อยู่ด้วยกันมานาน
ได้ฟังคำน้องสาวชายหนุ่มครุ่นคิด มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่ไอ้ฟาเบียนกล้าทำกับน้องเขาขนาดนี้เชียวเหรอ ทีเมื่อก่อนมันมาขอร้องคบหา แทบจะคุกเข่าเอาหน้าแนบเท้า แต่มาวันนี้คิดจะทิ้งก็ตัดกันอย่างไรเยื่อใย ไม่สนแม้แต่ลูกตัวเอง บัดซบ! หากไม่ได้สั่งสอนคงไม่รู้สำนึกสินะ
“มิร่าใจเย็นนะมันอาจไม่เป็นความจริงก็ได้”คนเป็นพี่ช่วยปลอบ ใจภาวนาอย่าให้สิ่งที่น้องบอกเป็นความจริง เขาเองตอนนี้ยุ่งยากวุ่นวาย เพราะโปรเจคใหม่กำลังจะสำเร็จ หากได้ตั้งบริษัทน้องสาวคงสบาย
ปลายสายเงียบกัดริมฝีปากแน่น หากเธอไม่แน่ใจคงไม่ติดต่อพี่ชายหรอก ที่พึ่งสุดท้ายมีเพียงพี่คาเอลเท่านั้น
“มิร่าแน่ใจพี่คาเอล มิร่าเห็นกับตาตัวเอง”
เสียงน้องสาวทำเอาหัวใจกระตุกวูบ ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้เขาใจคอไม่ดี
“มิร่ารอพี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่บินไปหา มันยังไม่แต่งตอนนี้หรอกใช่ไหม!”
“อีกสองวันค่ะพี่คาเอล”
“รอพี่นะ พี่จะไปจัดการไอ้ฟาเบียนมันเอง”
“แล้วมิร่าจะรอนะคะพี่คาเอล”
มือใหญ่ยกขึ้นเสยผมด้วยความหงุดหงิด กดเบอร์ติดต่อว่าที่น้องเขยกลับไม่มีสัญญาณตอบรับ หากฟาเบียนทำเรื่องนี้จริงเขาไม่มีวันให้อภัยแน่ แล้วผู้หญิงที่กล้าแต่งงานกับคนที่มีพันธะมันเป็นใครกัน ช่างไร้ยางอายไม่มีจิตสำนึกในส่วนดี นั่งประจำเครื่องคอมพิวเตอร์จัดการจองตั๋วเดินทางไปยังอเมริกา เร็วที่สุดคือมะรืน กัดฟันข่มกลั้นความขุ่นเคืองเอาไว้ พยายามทำใจให้เย็นทั้งที่มันร้อนจนแทบระอุ หากฟาเบียนคิดถึงตอนที่ตนมาขอคบน้องสาวสักหน่อยมันคงใช้สมองครุ่นคิดถึงการเลิกรากับมิร่า
ไม่เป็นไรหากเขาเกลี่ยกล่อมอาจยังทัน ฟาเบียนไม่ใช่คนโง่งม หมอนั้นพอมีส่วนดีในตัวบ้างหากเอาเรื่องลูกมายึดไว้คงคิดได้ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงบนฟูกหนาหลับตาลงในที่สุด
งานวิวาห์บุตรสาวนักธุรกิจระดับแนวหน้าของประเทศไทย พิมพ์วลี ปัทมพิสุทธิ์ สาวชาวไทยมาศึกษายังอเมริกา ด้วยใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตาเรียวสวย จมูกโด่งรั้น ผิวขาวเนียนลออ ริมฝีปากบางระเรื่อสีชมพู จึงมีชายหนุ่มมากมายมาขายขนมจีบแต่ทว่าเธอไม่เล่นด้วย เพราะถูกใจกับอดีตนักศึกษาดีเด่นเจ้าของบริษัทซีเจคจำกัด ลูกครึ่งสเปนไทย ฟาเบียน อาลาโน่ พรหมจักร งานแต่งถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีเพื่อนนักศึกษาสมัยร่วมเรียน รวมถึงแวดวงนักธุรกิจ ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวถึงความงดงามของเจ้าสาว และความหล่อเหลาของเจ้าบ่าว
ร่างสูงในชุดทักซิโด้สีขาวก้าวออกมาต้อนรับแขกในงาน การแต่งงานครั้งนี้เพื่อบริษัทซีเจค หากได้เงินทุนจากบริษัทภรรยามาหมุนเวียน เขาจะเติบโตก้าวหน้าในงานมากยิ่งขึ้น แม้ความรู้สึกผิดมันเกาะกุมเต็มใจก็ตาม ยังไงเสียเขาเองคิดดูแลมิร่าอยู่แล้ว แต่ในฐานะภรรยาลับไม่อาจเชิดหน้าชูตาได้
เวลาผ่านไปพักใหญ่พิธีกรเริ่มงาน เจ้าสาวในชุดวิวาห์เกาะอกสีขาวยามกร่อมเท้า เรียวแขนสวมถุงมือถึงข้อศอก ผมถูกรวบประดับด้วยดอกลิลลี่ใบหน้าแต่งแต้มโทนสีอ่อนปรากฎตัว ฟาเบียนยกยิ้มพึงพอใจในตัวเจ้าสาวตนเอง สองร่างก้าวเคียงกันยืนบนเวทีเพื่อบอกถึงความในใจที่มีต่อกันให้แขกเหรื่อได้รับรู้
“คุณสองคนพบกันได้ยังไงเหรอครับ”พิธีกรเอ่ยถามชายหนุ่ม
“เราพบกันที่มหาวิทยาลัยครับ”
“แล้วเป็นรักแรกพบเลยหรือเปล่า”
ฟาเบียนหันมองว่าที่ภรรยาแล้วอมยิ้ม เดินเข้ามาโอบไหล่บาง
“ครับ รักแรกพบ”
เสียงผู้คนโห่ร้องด้วยความยินดี กับคำพูดของเจ้าบ่าว ก่อนพิธีกรจะหันมาทางเจ้าสาวบ้าง
“แล้วคุณพิมพ์วลี ชอบอะไรในตัวเจ้าบ่าวครับ”
“ฉันชอบที่เขาเป็นคนเก่งค่ะ”เธอตอบชัดเจน
การที่ยินยอมแต่งงานกับฟาเบียน เขาเก่งมีความสามารถในการบริหารธุรกิจ หน้าตาใช้ได้ควงไปไหนมาไหนไม่อาย มีดีกรีถึงนักเรียนดีเด่นของมหาวิทยาลัยชื่อดัง มีหรือเธอจะปล่อยให้หลุดมือ ต่อให้เขาจะมีใครควงอยู่ก็ตาม
“ตอบชัดเจนมากเลยนะครับ”พิธีกรหัวเราะเบาๆ “ถ้าอย่างนั้นเรามาตัดเค้กกันต่อเลยนะครับ”
สองบ่าวสาวก้าวลงจากเวที แต่ทว่ากลับมีเสียงฮือฮาดังขึ้น สาวร่างอวบอิ่มเนื่องจากการตั้งครรภ์ปรากฏในงาน มิร่าสาวเท้าอย่างเชื่องช้าในชุดราตรีสีดำ หยุดยืนกลางงาน ทุกคนต่างมองเป็นตาเดียว เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น ฟาเบียนจ้องมองใบหน้าซีดเผือด พิมพ์วลีกัดฟันแน่นความโกรธพุ่งทะยาน
“ใครปล่อยให้คนบ้าเข้ามาในงาน ไล่มันออกไป!”พิมพ์วลีตะโกนลั่น บอดี้การ์ดวิ่งกรูกันเข้ามา
มิร่าล้วงกระเป๋าหยิบมัจจุราชสีดำออกมา
“กรี๊ด!”เสียงแขกในงานกรีดร้อง แล้วพากันวิ่งหนีแตกตื่น
ทุกคนยืนนิ่งจดๆ จ้องๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ มิร่าหันมัจจุราชสีดำไปทางผู้ชายที่รัก เหตุใดเขาถึงทำร้ายกัน เพียงเพราะเธอไม่ได้มีทุกอย่างทัดเทียมกับผู้หญิงไทยคนนี้หรือ จึงต้องเสียสละทุกอย่าง
“มิร่าใจเย็นก่อนนะ”ฟาเบียนพยายามเกลี่ยกล่อม
“คุณทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!”
“มิร่าคุณอย่าทำแบบนี้เลยมันไม่มีประโยชน์”
“ฉันท้องลูกของคุณอยู่นะ คุณทิ้งฉันไปแต่งงานกับคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง ผู้หญิงคนนี้มันแค่ต้องการชื่อเสียงคุณเท่านั้นไม่ได้รักคุณจริงเลยฟาเบียน!”
เขาชะงัก ใช่รู้ดีว่าพิมพ์วลีต้องการชื่อเสียงเขา เขาเองก็เหมือนกันต้องการชื่อเสียงผู้หญิงคนนี้ และเงินทุนก้อนใหญ่ในภายภาคหน้า
“แต่ผมรักพิมพ์วลี ผมหมดรักคุณแล้วมิร่าคุณควรหยุดได้แล้ว”เขายืนยันหนักแน่น แล้วหันมองว่าที่ภรรยาเห็นเธอยิ้มเหยียด เจ็บใจเหมือนกันแต่บริษัทต้องมาก่อน แม้หัวใจยังคงมีมิร่าอยู่
ถ้อยคำบาดลึกเจ็บเหลือเกิน คนรักผันแปรเป็นอื่นแล้วลูกในท้องจะทำเช่นไร
“ได้ยินแล้วก็ไสหัวไป ผู้หญิงอย่างเธอไม่คู่ควรกับฟาเบียนหรอก!”พิมพ์วลีตอกกลับ
คนมีแผลยกมัจจุราชกระบอกสีดำหันไปทางเจ้าสาว พิมพ์วลีหน้าตาตื่นรีบหลบหลังฟาเบียนด้วยความกลัว
“แกรู้อยู่แล้วว่าเขามีฉัน แต่แกก็ยังจะแย่ง ใช้ฐานะทางสังคมเป็นตัวล่อ นังแพศยาผู้หญิงอย่างเธอต้องได้รับความเจ็บปวดแบบฉันคอยดู!”
“สมัยนี้ใครดีใครได้ แกมันโง่เองจะเอาอะไร อยากเกิดมาจนทำไมล่ะ!”เจ้าสาวเถียงกลับ
คนฟังกัดฟันน้ำตาไหลอาบแก้ม ดีเหมือนกันได้รู้ธาตุแท้คน หากเธอคบหากันไปในอนาคตอาจเจ็บปวดเช่นนี้ได้ ยกมือลูบท้องแผ่วเบา แม่ขอโทษ... แต่ใจดวงนี้มันแหลกสลายมิอาจทานทนอยู่ได้อีก จำต้องจบชีวิตตนเอง อยากให้ชายใจดำมีแผลติดตัวไปตลอดชีวิต
“ฟาเบียน... ฉันรักคุณมากเหลือเกิน ได้โปรด... มองฉันให้ดีๆ มองฉันแล้วจดจำไว้ ขออวยพรให้คุณมีความสุขตลอดกาล”ยกมือขึ้นจอศีรษะตนเอง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างถลาเข้าหาร่างกลางห้อง
“มิร่าอย่า!”เสียงหนึ่งตะโกนแทรกเข้ามา
ร่างสูงใหญ่วิ่งสุดฝีเท้ามองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก
น้องสาวหันมองผู้เป็นพี่แล้วยิ้มเย็น “ลาก่อนพี่คาเอล”
เสียงลั่นกระสุนดังขึ้น ร่างในชุดดำล้มฟุบกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลนอง แขกในงานยืนตะลึกกับเหตุการณ์ ฟาเบียนกระโจนเข้าโอบกอดร่างนั้นน้ำตาคลอ
“มิร่า ทำไมคุณทำแบบนี้!”เจ้าบ่าวตะโกนลั่น
คาเอลผลั่กร่างฟาเบียนออกห่างน้องสุดแรง
“อย่ามายุ่งกับน้องสาวฉันได้สารเลว!”คาเอลด่าทอแล้วโอบกอดน้องสาวตนเองไว้แทน กวาดตามองรอบๆ ทั้งน้ำตา “เรียกรถพยาบาลสิวะ ได้ยินไหม!”
“รีบพามันออกไปสิ อย่าให้นักข่าวมาทำข่าวได้นะ”เสียงพิมพ์วลีตะโกนออกมา
ดวงตาเรียวคมช้อนมองความแค้นฝังแน่น ยกนิ้วขึ้นชี้คู่บ่าวสาวด้วยความอาฆาต
“พวกแกสองคน รอไว้เถอะอีกไม่นาน พวกแกจะต้องมาก้มหัวแทบเท้าฉัน จำเอาไว้แค้นนี้ไม่มีวันหายฉันจะเอาคืนให้สาสม!”
พิมพ์วลีชะงักเมื่อเห็นเปลวไฟลุกโชนในแววตาคู่นั้น น่าเสียดายเหลือเกินหากเขามีเงินทองเฉกเช่นฟาเบียน เธออาจเดินหน้าคบหากับหนุ่มคนนี้ ทั้งหล่อเหลามีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด
ร่างไร้สติถูกนำส่งโรงพยาบาลคาเอลติดตามไปอย่างใกล้ชิด ไม่อยากเชื่อว่าตนมาช้าไป หากเครื่องบินไม่ดีเลย์คงไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้น อาจห้ามน้องสาวได้ทัน ไอ้สารเลวฟาเบียนสุดท้ายมันก็ทำตามสัญญาไม่ได้ หากน้องสาวเป็นอะไรจะทำให้พวกมันต้องกระอักเลือดออกมาเลยทีเดียว
ห้าชั่วโมงแพทย์ออกมาจากห้องผ่าตัดเพียงแค่เห็นสีหน้า คาเอลรับรู้ได้ว่าความหวังคงริบหรี่ ชายหนุ่มตรงเข้าจับท่อนแขนของแทพย์
“น้องสาวของผมเป็นยังไงบ้างครับ”เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ
“พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ แต่ว่า...” แพทย์หลุบตามองพื้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เธอมีโอกาสเป็นเจ้าหญิงนิททรา”
“หมายความว่ายังไงครับ ผมไม่เข้าใจ”
“ถึงแม้จะพ้นขีดอันตรายแต่เธออาจจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย หมอพยายามสุดความสามารถแล้วครับ”
“แล้ว... เด็กในท้องล่ะครับ”ชายหนุ่มถามเสียงเศร้า น้ำตาคลอ
“เด็กในท้องยังมีชีวิตอยู่ ถ้าคุณต้องการเด็กไว้ผมจะช่วยอีกแรง”
“ขอบคุณมากครับคุณหมอ”
ร่างสูงใหญ่ทิ้งกายบนเก้าอี้ ความรู้สึกถาโถมเข้าหา หัวใจเหมือนถูกบดขยี้ ใครเลยจะคิดว่าน้องใจเด็ดถึงเพียงนี้ ขบกรามแน่นนึกถึงภาพงานวิวาห์ของชายที่เคยเป็นดั่งดวงใจน้อง แค้นจนอยากฆ่าให้ตายเสีย พวกมันต้องชดใช้กับการกระทำในครั้งนี้
คาเอลลุกยืนสาวเท้าไปยังแพทย์ประจำ นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเพื่อปรึกษา เด็กในท้องประดุจตัวแทนของน้องสาวเขาไม่อาจทอดทิ้งได้ จะเก็บหลานเอาไว้เมื่อวันหนึ่งพ่อมันมาคุกเข่าตรงหน้า คงได้รับรู้ความเจ็บปวดบ้าง
“ผมต้องทำยังไงบ้างครับ ถ้าต้องการเด็กในท้อง”
“ผมแนะนำให้จ้างพยาบาลชำนาญการคอยดูแลนะครับ”
ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงเข้าใจ
“พอดีผมติดงานที่ต่างประเทศ ผมสามารถฝากน้องสาวไว้ที่นี่ได้ไหมครับ”เขาคิดว่าการแพทย์ของอเมริกาน่าจะดีกว่า หากเคลื่อนย้ายน้องซึ่งอาการหนักอยู่คงไม่ดีเท่าไหร่ อีกอย่างทางสายการบินคงไม่ยินยอมด้วย
“ได้ครับ แต่คุณอาจต้องเสียค่าใช้จ่ายค่อนข้างมาก”
“ครับผมตกลง ฝากน้องสาวผมด้วยนะครับคุณหมอ”
“ครับ ผมยินดีช่วยเหลือเต็มที่”แพทย์รับคำ
ตอนนี้ยังพอมีเงินเก็บอยู่แม้จะไม่มากนัก แต่คงประวิงเวลาได้ ไม่นานหรอกโปรเจคที่กำลังยื่นเสนอคงนำพาเงินก้อนใหญ่มาให้ เมื่อนั้นเขาคงตั้งบริษัท
ท่าอากาศยานนานาชาติมาดริดบาราคัส
ร่างสูงใหญ่เปิดประตูรถยนต์ขึ้นนั่งหลังลงจากเครื่องบิน รถแล่นออกจากสนามบินสู่บ้านพักขนาดเล็ก คาเอลก้าวลงเพื่อจัดการเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย หลังจากน้องสาวยิงตัวเอง หัวใจเขายิ่งเยือกเย็นด้วยมีเป้าหมายอันแน่วแน่ สูทสีดำถูกสวมใส่ เจ้าตัวตรวจสอบตนเองหน้ากระจกอีกครั้ง แล้วเดินทางสู่ธนาคารยักษ์ใหญ่ ที่ตนเสนอผลงานเอาไว้ก่อนหน้า
ถึงหน้าตึกชายหนุ่มรีบสาวเท้าเพื่อให้ทันเวลานัด ห้องประชุมใหญ่ประธานและกรรมการต่างเข้ามาฟังการบรรยาย สองชั่วโมงจบลง เขาถูกเชิญให้รอนอกห้องประชุม คณะกรรมการปรึกษากันทันที คาเอลนั่งรออย่างใจจดใจจ่อหากผ่านสิ่งนี้คือใบเบิกทางสู่อนาคต และมันช่วยให้เขาแก้แค้นให้น้องได้สำเร็จอีกด้วย
ประตูห้องประชุมใหญ่เปิดออก คาเอลจ้องมองแววตาไหววูบ การรอคอยมันสร้างความรู้สึกทรมาน
“เชิญครับคุณคาเอล”เขาถูกเรียกเข้าด้านใน
ชายหนุ่มก้าวเดินอย่างเชื่องช้า เท้าเบาหวิวราวกับขนนก เข้ามาด้านในเห็นสายตาหลายคู่จับจ้องมา แต่ทุกคนกับยิ้มแย้ม โล่งใจไปเปราะหนึ่ง
“หุ้นส่วนในบริษัทและผมตกลงเซ็นสัญญาซื้อขายโปรแกรมตัวนี้ครับ”ประธานเคจีประกาศผล
ผลออกมาเขาอยากยิ้มแต่จำต้องเก็บมันไว้เสีย สิ่งสำคัญคือการต่อสัญญาเรื่อยๆ
“ผมคงไม่ขายโปรแกรมตัวนี้ครับ ผมอยากให้เป็นสัญญาเช่าซื้อ ผมยังพัฒนาโปรแกรมตัวนี้ได้อีก และคุณจะได้ประโยชน์จากมันมาก”ชายหนุ่มยืนยันเสียงหนัก
“ผมคิดว่า...”มาคาลอฟครุ่นคิด ปกติแล้วเขาชอบการซื้อขาดมากกว่า
“ธนาคารของคุณดูแลเรื่องการเงินของชาวต่างชาติ และสินทรัพย์อีกนับไม่ถ้วน หากมีแฮกเกอร์มือดีเข้าระบบมันจะเป็นเรื่องยุ่ง โปรแกรมของผมจะสกัดกั้นและเตือนภัยอย่างรวดเร็วผมมั่นใจครับ อีกอย่างผมยังรับประกันความเสียหายตามสัญญาอีกด้วย”
มาคาลอฟถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หันไปปรึกษาหุ้นส่วนอีกครั้งและได้ข้อสรุป
“ตกลงครับ เราจะเซ็นสัญญากับคุณ”
คาเอลยกยิ้มพึงพอใจ ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี มันเป็นอีกก้าวที่เข้าสู่แผนการแก้แค้น อำนาจเงินบันดาลได้ทุกอย่าง และเขาจะใช้มันเป็นบันได พวกมันต้องชดใช้กับการกระทำของตัวเอง
บริษัทฟรีดอมแพลนเนทเปิดตัว เขาทำมันสำเร็จหลังจากเสร็จพิธี ชายหนุ่มรีบรุดไปยังโรงพยาบาล มือใหญ่จับมือน้องสาวขึ้นมากุม ก้มลงจุมพิตแผ่วเบาผ่านไปเกือบปี น้องสาวยังคงความงดงามไม่เปลี่ยน ตอนนี้หลานตัวน้อยคลอดออกมาแล้ว แต่ยังคงแบเบาะอยู่ เขาไม่กล้าแม้แต่จะอุ้ม เลยต้องจ้างพยาบาลคอยดูแลไม่ห่าง
มิร่าเพิ่งย้ายมารักษาตัวที่นี่ หลังจากอาการทรงตัวและคลอดน้องมาแล้ว ทางสายการบินถึงยอมให้เคลื่อนย้ายคนป่ายมา มันคงเกี่ยวเนื่องด้วยอำนาจเงินของเขา ตอนนี้ที่สเปนไม่มีใคร ไม่รู้จักชื่อคาเอล เคอร์มินอฟแล้ว และเขาเชื่อว่าไอ้ฟาเบียนมันก็ต้องรู้เช่นกัน
ร่างสูงสาวเท้าออกจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง สองมือล้วงกระเป๋าสีหน้าครุ่นคิด ก่อนก้าวมาเปิดประตูรถตนเองแล้วขับเคลื่อนออก เดินทางมาถึงบริษัทพนักงานสาวๆ ชำเลืองมองไม่หยุด เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของประธานหนุ่ม อายุเพียงสามสิบสองแต่ฝีมือเรื่องการทำงานไม่เป็นรองใคร เป็นนักธุรกิจเลือดใหม่ไฟแรง
ประตูห้องทำงานเปิดออกติดตามด้วยร่างสูงกำยำในชุดสูทสีดำสองคนก้าวเข้ามา เขาหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานประธานบริษัทแล้วก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม
“สวัสดีครับคุณคาเอล ผมอัลเดรมาทำงานเป็นบอดี้การ์ดของคุณครับ”เขาแนะนำตัว อีกคนเลยเริ่มบ้าง “ผมคาลครับ”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“มาวันแรกความจริงอยากให้พักผ่อนก่อน แต่ผมขอให้พวกคุณช่วยสืบเรื่องหนึ่งให้หน่อย”เขาหยิบรูปออกมาจากซองเป็นภาพถ่ายของพิมพ์วลี “ช่วยสืบว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แล้วทำงานอยู่ที่ไหน”
“ได้ครับ”คาลรับคำแล้วสาวเท้าออกจากห้องทันที
ชายหนุ่มชำเลืองมองบอดี้การ์ดอีกคน “อังเดรผมอยากให้คุณไปหาคนในบริษัทซีเจคที่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน และดูแลฝ่ายการตลาด”
“ได้ครับคุณคาเอล”
