“ฮึ... มันจะไปไหนได้ล่ะ ก็คงทำเพื่อจะเรียกร้องความสนใจนะสิ แผลงฤทธิ์เดชให้ฉันเป็นห่วงมั้ง นี่นาถทำเหมือนไม่รู้จักยายดาวเสียแล้ว ยายดาวไม่อยากให้ฉันแต่งงานกับคุณต้า นาถก็รู้ และใคร ๆ ก็รู้” น้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก คุณเภาพูดในเรื่องที่ทุกคนก็ทราบกันดี
“แต่ถึงยังไง แม้ว่าคุณดาวจะทะเลาะกับท่านหนักแค่ไหน คุณดาวก็ไม่เคยออกไปจากบ้าน แล้วไปค้างคืนที่อื่นนะคะ” ชมนาถทำน้ำตาคลอแล้ว ยืนจับมือตัวเองแน่น
“แล้วจะให้ฉันทำอย่างไง ต้องยกเลิกงานแต่ง ไปตามลูกสาวเอาแต่ใจของฉันคนนั้นนะหรือ” คุณเภาทำท่าอารมณ์ไม่ดีออกมา ตวาดและทำตาเขียวเข้าใส่
“คุณเภาคะอย่าอารมณ์เสียเลยค่ะ” สิราณีจับมือ เขาหันมามองเธอแล้วตบมือของสิราณี แล้วถอนหายใจ เรื่องของดาวประดับทำให้ท่านอารมณ์ขุ่นอีกแล้ว
ชมนาถนางเข้าใจความรู้สึกของคุณหนูดาวประดับมาก ถ้าคุณหนูมาเห็นภาพเหล่านี้เธอก็คงเจ็บปวด คุณแม่ของเธอเพิ่งจะเสียไปได้แค่ปีเดียว คุณพ่อก็มาแต่งงานใหม่เสียแล้ว แถมยังเป็นสาวรุ่น ๆ อายุห่างจากคุณหนูไม่กี่ปี เป็นใคร ใครก็ทนไม่ได้
“หึ-หึ นาถ แกก็เห็น ยายดาวมันประกาศออกมาปาว ๆ แล้วนี่ว่า มันจะไม่มาดูดำดูดีฉัน แล้วมันก็จะไม่มาร่วมงานแต่งงานของฉันด้วย คงจะทำประชด เรียกร้องความสนใจเหมือนเดิมนั่นแหละ” พูดแบบมีน้ำโหออกมาอีก
“แต่ นาถเป็นห่วงคุณดาวจริง ๆ นะคะ รู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเลย นาถนั่งคอยคุณหนูทั้งคืน” ชมนารถยกมือขึ้นทุบไปที่หน้าอกของตัวเอง
“นาถจะมานั่งเป็นห่วงทำไม คงไปไหนได้ไม่ไกลหรอก ยายดาวมีเพื่อนสนิทไม่กี่คน ใครจะไปทนนิสัยเอาแต่ใจแบบนั้นได้ เฮ้อ... ยายดาวก็คงจะไปกับเพื่อน ๆ ของเธอนั่นแหละ คงจะหนีหน้าไปสักสองสามวัน ประเดี๋ยวหมดสนุก หรือเงินหมด ก็คงจะกลับมาเอง” คุณเภาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง รู้สึกท้อใจกับลูกสาวคนเดียวของท่านเหลือเกิน ดาวประดับไม่รู้จักโตสักที
“ไม่โทร. มาบอกหรือคะ ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน” สิราณีถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่ค่ะ” ชมนาถส่ายหน้า
“เอาเถอะน่า ถึงนาถจะเป็นห่วงยายดาวมากแค่ไหน นาถจะทำอะไรได้ ทำไมนาถไม่กลับไปรอยายดาวอยู่ที่บ้านล่ะ คนอย่างยายดาวจะไปไหนได้สักกี่น้ำ ไม่แน่นะ ตอนนี้ยายดาวอาจกลับไปนั่งอยู่ที่บ้านแล้วก็ได้”
“ค่ะ” ชมนาถพยักหน้าช้า ๆ พยายามจะเข้าใจอยู่ เห็นสีหน้าและท่าทางที่ไล่ให้นางไปพ้น ๆ แล้ว ชมนาถก็รีบเดินหายหน้าไปจากตรงนั้นทันที
สิราณีถอนหายใจยาว ๆ จ้องสบตากับคุณเภา
“นี่ก็เป็นอีกเรื่องนึงนะคะที่ต้าไม่ค่อยสบายใจเลย ที่คุณดาวลูกสาวของคุณเภาไม่ชอบหน้าต้า” ความรู้สึกข้างในเจ็บปวด
“ต้า เราสองคนคุยเรื่องนี้กันจบไปแล้วนะ ต้าอย่าเอาเรื่องของยายดาวมาเป็นประเด็น และเอามาเป็นเรื่องทำลายบรรยากาศความสุขของเราเลย วันนี้เป็นวันดีของผมกับคุณนะ” ท่านยิ้มให้เจ้าสาวอย่างอ่อนโยน
“ค่ะ” เธอถอนลมหายใจออกมาหนัก ๆ อีกที
“คุณรักผมไหม และคุณพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างผมตลอดไปไหม” คุณเภาสบตา และถามสิราณีตรง ๆ อีกครั้ง
“พร้อมค่ะ ต้ารักคุณ” เขายิ้มให้เธอเต็มใบหน้า
“นี่แหละเป็นคำตอบที่ดีที่สุดสำหรับผม ไปเถอะแขกเหรื่อรออยู่” ทั้งคู่พากันเดินออกมาจากห้องนั้น
ชมนาถที่ยืนแอบอยู่ตรงมุมหนึ่งของระเบียงนั้น มองตามด้านหลังของสองคนด้วยความรู้สึกปวดใจ ‘คุณหนูของนาถคงไม่อยากจะมาเห็นอะไรแบบนี้ นี่ขนาดเป็นนาถ นาถยังรู้สึกเจ็บแทนคุณหนูเลยค่ะ” นางนึกไปถึงความรู้สึกของดาวประดับ รู้สึกน้อยอกน้อยใจแทนหญิงสาว แต่คงไม่มีใครไปเปลี่ยนใจของคุณเภาท่านได้หรอก
‘กลับไปรอคุณหนูอยู่ที่บ้านดีกว่า ประเดี๋ยวคุณหนูกลับมาไม่เจอใคร จะคิดมากอีก ถึงไม่มีใครรักคุณหนู พี่นาถนี่แหละค่ะ คือ คนที่รักคุณหนูที่สุด’
ชมนาถเดินออกไปจากตรงนั้น มุ่งตรงกลับบ้าน น้ำตาไหล คิดถึงแต่ใบหน้าของดาวประดับที่มีน้ำตาอาบทั้งสองแก้ม เมื่อวันที่ทราบข่าวว่าคุณพ่อของเธอจะแต่งงานใหม่กับคุณสิราณีที่อายุห่างกันมากและอายุมากกว่าเธอแค่สามปี
เมื่อเดือนก่อน ทั้งพ่อทั้งลูกยืนโต้เถียงกันอยู่กลางห้องโถงของคฤหาสน์หลังใหญ่
“คุณพ่อจะแต่งงาน”
“ใช่”
“กับยายผู้หญิงคนนั้นหรือคะ” สีหน้าบึ้งตึงไร้รอยยิ้ม และใบหน้าขาว ๆ แต่งมาสวย ๆ แดงก่ำด้วยความรู้สึกโกรธข้างใน
“แล้วยังไง ถ้าพ่อจะแต่งงานกับหนูต้า” คุณเภาโต้ลูกสาวไป
“มันน่าสมเพชค่ะคุณพ่อ ยายนี่อายุมากกว่าหนูแค่สามปี คุณพ่อแต่งงานกับมัน ก็เหมือนกับแต่งงานกับหนู” ดาวประดับนึกอาย ทั้งกระดากปากที่จะพูดออกมาแบบนี้อีกด้วย
“คุณพ่อไม่คิดเลยหรือว่า ผู้หญิงที่อายุน้อยกว่า และมาแต่ตัวแบบนั้น สมบัติพัสถานอะไรก็ไม่มีมาสักชิ้น เธอจะรักกับคนแก่ ที่แก่คราวพ่อได้อย่างไง คุณพ่อเชื่ออย่างนั้นจริง ๆ หรือคะ ว่าแม่นั่นรักคุณพ่อจริง ๆ ไม่ได้รักเงินของเรา”
ทั้งดูถูกและหยามหยัน
“ยายดาวจะดูถูกพ่อมากเกินไปแล้วนะ”
“เชอะ... ดาวไม่ได้ดูถูกค่ะ ดาวพูดความจริง ดาวไม่เชื่อหรอกค่ะ ว่ายายนั่นมันรักที่ตัวคุณพ่อไม่ได้รักเงินของเรา ยายนั่นมันไม่ได้รักคุณพ่อจริง ๆ หรอกค่ะ คงจะหลงรักเงินของคุณพ่อมากกว่า คิดจะมาเกาะและปอกลอกคุณพ่อ คุณพ่อแค่หลงไปเท่านั้นค่ะ คุณพ่อเชื่อคำพูดของผู้หญิงคนนั้นลงไปได้ยังไง ผู้หญิงอะไรไร้ยางอาย ทุเรศสิ้นดี” สายตาดูแคลนคุณพ่อของเธอสุด ๆ
“ยายดาว” น้ำเสียงขุ่นเขียว คุณเภาโกรธลูกสาวจนตัวสั่น ดาวประดับกำลังปรามาสว่าที่ภรรยาคนใหม่ของท่าน และกำลังดูถูกความรักของท่านกับสิราณีด้วย
“ค่ะ ดาวเองค่ะพ่อ พ่อเพิ่งจำได้หรือคะว่ามีดาวเป็นลูกของคุณพ่อ และดาวยังยืนอยู่ตรงนี้”
“ฉันคิดว่า แกจะรักฉัน และอยากเห็นฉันมีความสุขจริง ๆ ซะอีก แกมัน...”
“ค่ะ ดาวอยากเห็นพ่อมีความสุข แต่ความสุขของพ่อต้องไม่มีผู้หญิงคนนั้น และพ่อรู้ไหมคะ ถ้าแม่รู้ แม่จะเสียใจมากแค่ไหน หากแม่รู้ว่าพ่อกำลังจะแต่งงานใหม่ กำลังนอกใจคุณแม่” เธอย้ำให้ท่านได้คิด
“ยายดาว แม่ของแกนะตายไปแล้ว แม่ของแกไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว”
เธอน้ำตาไหลและหยดลงมาแบบพรั่งพรู เจ็บปวดหนึบอยู่ในหัวใจ
“แม่ตายไปแค่ปีเดียว คุณพ่อก็ลืมคุณแม่ซะแล้ว และยังไปมีความรักครั้งใหม่กับเด็กสาวคราวลูก หึ-หึ นี่หรือคะ คนรักกัน หนูไม่อยากจะเชื่อเลย พ่อทำให้ศรัทธาในรักแท้ของหนูหมดลงไป พ่อเป็นคนทำลายความเชื่อมั่นของหนูทั้งหมด พ่อไม่รักหนูกับแม่แล้ว คุณพ่อใจร้าย ทำแบบนี้กับหนูกับแม่ได้ยังไง” เธอยังตัดพ้อต่อว่าคุณเภามากมาย
“แม่แกก็ไปสบายแล้ว มันไม่เกี่ยวอะไรกับหนูต้าทั้งนั้น พ่อแค่อยากได้คนดูแลพ่อก็เท่านั้น”
“ดาวก็อยู่ พี่นาถก็อยู่ และบ้านเราก็มีคนรับใช้อีกเยอะแยะ ทุกคนดูแลคุณพ่อได้ค่ะ”
“มันไม่เหมือนกัน” ผู้เป็นพ่อเถียง
“ไม่เหมือนกันยังไงคะ” เธอก็ต้องการเอาชนะท่านให้ได้ คุณเภาส่ายหน้าและก็เดินหนี ดาวประดับเข้าไปดึงแขนของคุณพ่อ
“คุณพ่อจะไปไหน เราสองคนยังคุยกันไม่จบ ยังไงก็ตาม จะไม่มีการแต่งงานใหม่อะไรทั้งนั้น ถ้าคุณพ่อแต่งงานกับมัน ก็เท่ากับคุณพ่อเป็นคนแก่ตัณหากลับ”
“ยายดาว แกจะหยาบคายมากเกินไปแล้วนะ ฉันเป็นพ่อแก” คุณเภาสะบัดมือลูกสาวออก แรงสะบัดนั้นทำให้ร่างเล็ก ๆ ของดาวประดับเซไปเกือบล้ม ชมนาถรีบเข้ามารับร่างและประคองเธอเอาไว้ พ่อลูกหันมาจ้องตากันด้วยแววตาเจ็บแค้น ดาวประดับน้ำตาไหล ไร้เสียงสะอื้น ได้แต่สะท้อนความเจ็บปวดอยู่ในทรวงอก ขบเม้มริมฝีปากแน่นจนรับรู้ได้ถึงความเจ็บตรงนั้น
“ยังไง ฉันก็จะแต่งงานกับหนูต้า เราสองคนรักกัน”
ดาวประดับหัวเราะออกมาด้วยความคับข้องใจ พร้อมกับมีรอยยิ้มหยัน ๆ บนใบหน้าที่มองจ้องสบตากับบิดาแบบไม่ลดละ
“ก็เอาสิคะ ถ้าคุณพ่ออยากจะมีเมียใหม่ เชิญคุณพ่อแต่งงานกับมันเลย และให้มันย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ก็ได้ แต่ที่อยู่ของมันก็คือ เรือนหลังเล็กในสวนหลังบ้านนั้น ดาวไม่อนุญาตให้มันมาอยู่ใต้ร่มชายคาเดียวกันกับดาว ยายนั่นมันไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่ในบ้านหลังนี้ เพราะบ้านหลังนี้เป็นบ้านของแม่และบ้านของดาว บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่คุณแม่หมดลมหายใจลงไปค่ะ บ้านที่คุณแม่นอนตายค่ะ” เธอตอกย้ำ
“บ้านหลังนี้ก็เป็นบ้านของฉัน ฉันจะให้ใครมาอยู่ หรือจะไล่ใครให้ออกไปจากบ้านหลังนี้ก็ได้” ท่านพูดพร้อมชี้หน้าลูกสาวด้วยอาการเดียวกัน คือโกรธจนหน้าเขียว
“คุณพ่อหลงมันจนตามืดตามัว”
“ยายดาว แก...” คุณเภาชี้หน้าลูกสาวของท่านด้วยอาการสั่น
ดาวประดับกัดฟันข่มความรู้สึกน้อยใจและโกรธขึ้งจนเลือดห้อ
“ฉันประกาศให้ทุกคนได้ยิน ต่อไปแกอยู่ส่วนแก ฉันอยู่ส่วนฉัน ฉันได้เลือกและตัดสินใจลงไปแล้ว ฉันจะแต่งงานกับคุณต้า และต้าจะมาอยู่ที่นี่ในฐานะเมียของฉัน รู้เอาไว้ซะด้วย” เสียงกร้าวและแข็งกระด้าง พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ใบหน้าของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น
ชมนาถเห็นท่าไม่ดี นางรีบฉุดรั้งแขนของดาวประดับเอาไว้
“คุณหนูคะ อย่าเลยค่ะ พอเถอะค่ะ” ชมนาถเอ่ยเตือน หญิงสาวที่ร้องไห้น้ำตาอาบแก้มไปหมดแล้ว ดาวประดับมองหน้าของคุณเภาเหมือนเขาไม่ใช่คุณพ่อของเธออีกต่อไป
“ไม่ค่ะ พี่นาถ ไม่ค่ะ ปล่อยแขนของดาว” เธอหันไปพูดกับชมนาถ นางรีบปล่อยแขนของดาวประดับ ถอยออกไปยืนห่าง ๆ และเงียบเสียงลงไป
สิราณีที่แอบฟังอยู่นานแล้ว เดินออกมาจากห้องหนังสือของคุณเภา เธอนั่งอยู่ในนั้นตั้งนานแล้ว และได้ยินในสิ่งที่พ่อลูกกำลังโต้เถียงกันอย่างเผ็ดร้อน
ดาวประดับหันไปมองสิราณีดวงตาเหมือนเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาร่างของสิราณีให้กลายเป็นผงฝุ่น ดาวประดับยกมือขึ้นชี้หน้าของสิราณีโดยไม่เกรงใจพ่อของเธออีกต่อไป
“อยากรวยทางลัด จะหาจับแต่คนแก่ตัณหากลับเพราะอยากจะเป็นคุณนาย แกอย่าฝันไป พอแกเข้ามา แกก็ทำให้ฉันกับพ่อมีปัญหากัน ผู้หญิงอะไร หน้าด้าน ไร้ยางอาย”
“ยายดาว” เสียงพ่อดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ส่งมือมากระชากแขนลูกสาวที่กำลังชี้หน้าสิราณีให้ลดลง และบีบแขนน้อย ๆ ของลูกสาวเอาไว้แน่น
“คงอยากจะได้พ่อของฉันจนตัวสั่นนะสิ ได้ข่าวว่าพ่อก็ตาย แม่ก็ตาย อยู่แบบไร้ญาติขาดมิตร ใคร ๆ ก็ทิ้ง เพราะเขารับกันไม่ได้ที่เธออยากได้ผัวแก่ สาบานออกมาสิ ให้ตายโหงตายหาว่าเธอรักพ่อของฉันจริง ๆ ไม่ใช่แค่อยากได้เงินพ่อของฉันเท่านั้น และฉันอยากจะบอกเธอว่า สิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นี่ มันทุเรศ”
