เฟรยา POV:
ความเงียบที่ตามมาหลังจากการประกาศต่อสาธารณะของฉันเป็นสิ่งมีชีวิต มันหนาทึบและน่าอึดอัด
ดวงตาสีทองของอัลฟ่าของอลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ แล้วก็หรี่ลงด้วยความโกรธเกรี้ยว
แต่ฉันไม่ได้อยู่ดูผลที่ตามมา
ฉันหันหลังและเดินออกจากห้องโถง ไม่สนใจเสียงอ้าปากค้างและเสียงกระซิบกระซาบอย่างตื่นตระหนกที่ตามหลังฉันมา
ต่อมา ดึกมากแล้ว อลันมาที่ห้องของเรา
ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูดวงจันทร์ทอดเงายาวพาดผ่านลานฝึก
เขาเดินเข้ามาข้างหลังฉัน กลิ่นสนและอากาศฤดูหนาวที่คุ้นเคยห่อหุ้มรอบตัวฉัน
เขาพยายามจะโอบแขนรอบเอวฉัน ท่าทางที่เขาทำจนเป็นนิสัย ไม่ใช่ด้วยความรัก
ฉันผงะถอยราวกับสัมผัสของเขาเป็นไฟ
มือของเขาตกลง
เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงกำแพงน้ำแข็งที่ฉันสร้างขึ้นระหว่างเรา
พันธะคู่ครองของเรา ซึ่งควรจะเป็นแม่น้ำที่อบอุ่นและปลอบโยน บัดนี้กลายเป็นดินแดนรกร้างที่เยือกแข็ง
“เฟรยา” เขาเริ่มพูด เสียงต่ำ
“อย่า” ฉันพูด เสียงของฉันเองก็กลวงโบ๋
ฉันไม่ได้นอน
ทั้งคืน จิตใจของฉันเป็นพายุโหมกระหน่ำไปด้วยคำอวยพรจากสมาชิกฝูง เสียงในใจของพวกเขาเป็นส่วนผสมที่สับสนระหว่างคำแสดงความยินดีในวันเกิดและความสงสารที่น่าอึดอัด
“สุขสันต์วันเกิดค่ะ ท่านลูน่า”
“ท่านสบายดีไหมคะ ท่านลูน่า”
“ท่านอัลฟ่าดู...อารมณ์ไม่ดีเลย”
ทุกคนส่งข้อความมา
ทุกคนยกเว้นคู่ของฉัน
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันนั่งที่โต๊ะอาหารยาว เขี่ยอาหารไปมาในจาน
อลันเข้ามา แต่งกายด้วยเสื้อหนังสำหรับปฏิบัติหน้าที่ในวันนี้แล้ว
เขามองรอยคล้ำใต้ตาฉัน ประกายบางอย่าง—ความรำคาญ? ความรู้สึกผิด?—ปรากฏในแววตาของเขา
“นอนไม่หลับเหรอ” เขาถาม น้ำเสียงสบายๆ ราวกับว่าเมื่อคืนเป็นเพียงฝันร้าย
ฉันเงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ
เสียงของฉันราบเรียบ ปราศจากอารมณ์ใดๆ
“วันนี้เป็นวันครบรอบการผูกพันธะของเรา”
เขาแข็งทื่อ ขนมปังปิ้งอยู่ครึ่งทางถึงปาก
ประกายความตื่นตระหนกวาบผ่านใบหน้าของเขาก่อนที่เขาจะปิดบังมันด้วยความเฉยเมยตามปกติ
“ฉันให้คนดูแลนำเครื่องบรรณาการของปีนี้ไปไว้ในคลังของเธอแล้ว” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ไปซื้ออะไรก็ได้ที่เธออยากได้”
เสียงหัวเราะขมขื่นหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน
เขาคิดว่าอัญมณีและทองคำจะสามารถเยียวยาจิตวิญญาณที่แตกสลายได้
สายตาเย้ยหยันของฉันดูเหมือนจะทำให้เขาประหม่า กระทบสัญชาตญาณอัลฟ่าลึกๆ ในตัวเขา ทำให้เขาตั้งรับและหงุดหงิด
เขาหันไปใช้เกราะกำบังที่เก่าแก่และน่าเชื่อถือที่สุดของเขา
ฟิโอน่า
เสียงของเขาแข็งขึ้น มีแววของคำสั่งแห่งอัลฟ่า น้ำเสียงที่ไม่ยอมให้มีการโต้เถียง
“ฟิโอน่าแตกต่างออกไป หมาป่าของเธอเจ็บปวดทางใจตั้งแต่เด็ก เธอไม่มีใครนอกจากฉัน”
ทั้งฝูงรู้เรื่องนี้ขึ้นใจ
ในวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของเธอ วันที่มนุษย์หมาป่าควรจะเปลี่ยนร่างครั้งแรก ไฟไหม้ได้ทำลายปราสาทของครอบครัวฟิโอน่า
พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตเพื่อปกป้องเธอ และความบอบช้ำทางใจนั้นถูกกล่าวหาว่าทำให้จิตวิญญาณหมาป่าของเธอแตกสลาย เปราะบางเกินกว่าจะแปลงร่างได้อย่างสมบูรณ์
มันเป็นโศกนาฏกรรมที่ทำให้เธอได้รับความเห็นใจอย่างไม่สิ้นสุด
ฉันจำได้ว่าได้ยินเรื่องนั้นเมื่อห้าปีก่อน
ฉันเคยเชื่อมัน
ฉันเคยเชื่อในแผนของเทพธิดาแห่งดวงจันทร์
ฉันยอมรับพิธีผูกพันธะของเรา คิดว่าความรักของฉันและความแข็งแกร่งของพันธะแห่งโชคชะตาจะสามารถเยียวยาความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ผิดที่ผิดทางของเขาได้
ตอนนี้ ฉันรู้ดีขึ้นแล้ว
เทพธิดาไม่ได้มอบของขวัญให้ฉัน
พระองค์ล่ามฉันไว้กับคำสาป
และถ้าตอนนั้นฉันรู้ในสิ่งที่ฉันรู้ตอนนี้ ฉันคงจะหนีออกจากปราสาทนี้ไปแล้วและไม่เคยหันกลับมามองอีกเลย
ความเจ็บปวดจากการปฏิเสธคู่แห่งโชคชะตาคงไม่มีอะไรเทียบได้กับการตายอย่างช้าๆ และทรมานตลอดห้าปีที่ผ่านมา
เฟรยา POV:
ความทรงจำเกี่ยวกับพิธีผูกพันธะของเราสลักอยู่ในใจฉันด้วยความชัดเจนของความอัปยศ
ฉันยืนอยู่ต่อหน้าฝูงในชุดขนสัตว์สีขาวตามประเพณีของลูน่าคนใหม่
อลันอยู่ข้างฉัน มือของเขาอยู่ในมือฉัน แต่สายตาของเขากำลังกวาดมองฝูงชน
ขณะที่ผู้อาวุโสสวดมนต์ตามพิธีกรรมโบราณ เตรียมพร้อมสำหรับการกระทำสุดท้ายที่ผูกมัด—การประทับรอย—เสียงสะอื้นไห้ก็ดังขึ้นในห้องโถงที่เงียบสงบ
ฟิโอน่า
เธอยืนอยู่แถวหน้า ในชุดสีขาวเช่นกัน น้ำตาไหลอาบแก้ม
เธอเปิดการเชื่อมจิตถึงทุกคน เสียงของเธอเป็นเสียงคร่ำครวญอย่างสิ้นหวังเหมือนเด็กๆ
“อลัน คุณจะทิ้งฉันไปเหรอ”
เขาแข็งทื่อ
เขี้ยวของเขาหดกลับ
ทั้งฝูงมองดูอัลฟ่าของพวกเขาสะดุด ลังเลระหว่างโชคชะตาและความหลงใหลของเขา
เป็นเบต้าของเขา ฟิลิป ที่ทำลายมนต์สะกดในที่สุด
ฟิลิปเดินไปข้างหน้า ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความเด็ดเดี่ยว และบังคับพาฟิโอน่าที่กำลังร้องไห้ออกจากห้องโถงไป
หลังจากนั้นอลันจึงทำพิธีให้เสร็จสิ้น
เขารีบร้อน การกัดของเขาเงอะงะและตื้น
รอยประทับบนคอของฉันจางจนแทบมองไม่เห็น สัญลักษณ์ที่น่าสมเพชของหัวใจที่แตกแยกของเขา
คืนวิวาห์ของเราเป็นเรื่องตลก
ฉันรอเขาอยู่ในห้องของเรา แต่เขาใช้เวลาทั้งคืนบนระเบียง เชื่อมจิตกับฟิโอน่า ปลอบโยนอาการฮิสทีเรียของเธอ
เขาเข้ามาข้างในก็ต่อเมื่อพระอาทิตย์กำลังขึ้น ดวงตาของเขาอ่อนล้า
“เธอเป็นแค่หมาป่าน้อยที่ไร้เดียงสาและแตกสลายนะ เฟรยา” เขาอธิบาย “เธอไม่เข้าใจ”
ในตอนแรก ฉันสงสารเธอ
ฉันสงสารจริงๆ
ฉันถึงกับไปเยี่ยมเธอกับอลัน นำสมุนไพรรักษาโรคหายากจากสวนส่วนตัวของฉันไปให้เพื่อบรรเทาจิตวิญญาณหมาป่าที่ ‘เปราะบาง’ ของเธอ
แต่ความสงสารก็เปลี่ยนเป็นความสงสัยอย่างรวดเร็ว
ความโศกเศร้าของฟิโอน่าไม่รู้สึกเหมือนความโศกเศร้า
มันรู้สึกเหมือนการครอบงำ
ดวงตาของเธอ เมื่อใดก็ตามที่มองมาที่ฉัน เต็มไปด้วยความเป็นปรปักษ์ที่เย็นชาและไม่ปิดบัง
เธอมองฉันไม่ใช่ในฐานะลูน่าที่ต้องเคารพ แต่เป็นคู่แข่งที่ต้องเอาชนะ
ภาพลวงตาสุดท้ายแตกสลายในคืนที่มีพายุคืนหนึ่ง
อลันไม่อยู่ ไปลาดตระเวนชายแดน เมื่อเขาเชื่อมจิตมาหาฉัน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
“หมาป่าของฟิโอน่าไม่เสถียรอีกแล้ว เธอมีไข้สูง เธอช่วยไปดูเธอหน่อยได้ไหม”
แน่นอน
ฉันคือลูน่าที่ห่วงใยและเข้าใจ
ฉันขึ้นม้าและขี่ฝ่าสายฝนที่ตกกระหน่ำไปยังกระท่อมอันเงียบสงบที่ฝูงจัดหาให้เธอ
ฉันพบว่าประตูของเธอไม่ได้ล็อก
ห้องนั้นไม่ใช่ห้องคนป่วยของคนอ่อนแอ
มันเป็นถ้ำแห่งความหรูหรา
ขวดไวน์เปล่าและจานอาหารราคาแพงเกลื่อนโต๊ะ
และตัวฟิโอน่าเองก็นอนเล่นอยู่ข้างกองไฟ ไม่ได้อยู่ในชุดคนป่วย แต่เป็นชุดนอนผ้าไหมที่บางจนแทบจะโปร่งใส
เมื่อเธอเห็นฉันยืนอยู่ที่ประตู เปียกโชก ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป
สีหน้านั้นไม่ใช่ของหมาป่าป่วยที่ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ
มันคือความผิดหวังอย่างแท้จริงและไม่เจือปนของหญิงสาวที่ยั่วยวนซึ่งเป้าหมายที่ตั้งใจไว้มาไม่ถึง
ในวินาทีนั้น ฉันรู้
เธอไม่ได้ป่วย
เธอไม่เคยป่วยเลย
เธอกำลังรออัลฟ่าของฉัน
คู่ของฉัน
