5 ปีที่แล้ว คฤหาสน์บดินเดชา

"ไม่แต่งนะครับคุณย่าน้อย คุณแม่ครับผมไม่มีทางแต่งงานกับเด็กที่คุณย่ารับมาเลี้ยงเด็ดขาดนะครับ " 

"ไม่ได้แกต้องแต่งงานกับหนูนิดให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นแกก็ออกจากบ้านของฉันไปและอย่าหวังว่าจะได้อะไรติดตัวไปแม้แต่ชิ้นเดียว"

คุณหญิงสมรที่เป็นประมุขใหญ่ที่สุดในบ้านเอ่ยกับชายหนุ่มที่เป็นหลานชายวัย 23 ปีที่ตอนนี้โมโหอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับเรื่องที่เกิดขึ้น

"โธ่เว้ย!! เลิกร้องไห้เรียกคะแนนสงสารจากคุณย่าฉันสักที ฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายโดนกระทำไม่ใช่เธอยัยเด็กเก็บมาเลี้ยง" 

"หยุดเดี๋ยวนี้นะตานนท์ แกห้ามไปว่าน้องอย่างนั้นเด็ดขาดเลยนะ แกเองไม่ใช่หรือไงที่เมาแล้วลากน้องเข้าห้องไปทำไม่ดีไม่ร้ายแกยังจะมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกงั้นเหรอ " 

"แต่คุณย่าครับมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆนะครับไม่เชื่อถามเด็กนั้นดูก็ได้ จะมัวแต่ร้องไห้อยู่ทำไมว่ะ พูดออกมาสักทีสิว่าฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลย"

"นนท์น้องอายุเพิ่งจะ 17 ปีเข้า 18 ยังไม่ดีเลยนะอย่างน้อยแกก็บรรลุนิติภาวะแล้วสมควรที่จะมีความรับผิดชอบได้แล้วฉันไม่เคยเลี้ยงแกมาให้เป็นคนไม่มีความรับผิดชอบชั่วดีแบบนี้นะ "

คุณหญิงสมรไม่พอใจเป็นอย่างมากที่หลานชายเพียงคนเดียวของเธอทำนิสัยที่แย่เกินที่เธอจะรับได้ 

ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ชั่วโมงที่แล้วณนนท์เมาอย่างหนักหลังจากไปสังสรรค์กับเพื่อนเพื่อเลี้ยงส่งที่เขาจะไปเรียนโทต่อที่ต่างประเทศ 

เขาเมามากจนแทบเดินขึ้นบันไดไม่ไหวเลยคิดว่าจะนอนที่ห้องนั่งเล่นมันนี่แหละแต่แล้วเดินเข้าบ้านมาก็เจอกับ หนูนิดหลานสาวคนโปรดของคุณย่าน้อยที่ยืนค่อยเสนอหน้ารอเขาอยู่ ไม่สิต้องบอกว่าคนโปรดของคนทั้งบ้านยกเว้นเขาคนเดียวที่เสน่ห์ของแม่นี่ทำอะไรเขาไม่ได้

เธอชอบทำตัวเป็นผู้ปกครองคอยตามดูแลเขาไม่ว่าจะเรื่องต่างๆที่เกี่ยวกับเขาคุณย่าน้อยและคุณแม่ของณนนท์จะสอนให้เธอทำทุกอย่าง เหมือนกับเตรียมมาเป็นเมียของเขาอย่างนั้นแหละ

แล้วยัยเด็กคนนี้ก็ชอบทำตัวน่าสงสารหาเรื่องให้เขาโดนด่าประจำ เธอจะคอยมายืนรอต้อนรับเขาเวลากลับบ้านทุกครั้งด่าไปก็อ้างแต่ 'คุณย่าน้อยสั่งหนูนิดค่ะ'

เขาโดนคุณย่าบ่นอยู่ประจำว่าชอบสร้างเรื่องให้กับหนูนิดต้องคอยตามดูแลตลอด อย่าว่าหนูนิดนะ​ อะไรๆก็หนูนิดเขาล่ะรำคาญชื่อนี้เอามากๆ ดีที่สอบติดโทที่ฝรั่งเศสจะได้หนีไปจากยัยเด็กนี่เสียที แต่แล้วเหมือนยิ่งหนีเรื่องมันก็ยิ่งวิ่งตาม

ใครจะไปรู้พอพยุงมาถึงห้องเขาแล้วชายหญิงอยู่ในห้องเดียวกัน และด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์รึเปล่าไม่รู้ทำให้เขามองเด็กสาวในบ้านที่เขาเคยรังเกียจ แถมยังด่าทอเธออยู่ตลอดว่าเป็นเด็กที่เก็บมาเลี้ยง

ณนนท์คิดว่าหนูนิดคนดีคนนี้ต้องตั้งใจอ่อยเขาแน่ๆ ทำไมยิ่งมองยิ่งสวยน่ารักอ่อนหวานท่าทีที่อ่อนแอแต่แววตาดื้อรั้นเวลามองมาที่เขานั้นมันช่างมีเสน่ห์เสียเหลือเกินมันทำให้เขาอยากปกป้องและอยากปราบพยศเธอด้วยในที

ไม่รู้อะไรโดนใจให้ณนนท์ก้มลงไปจูบเธออย่างดูดดื่มโดยที่เธอขัดขืนไม่ได้ด้วยแรงผู้ชายและเธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กแต่หน้าอกหน้าใจนั้นดันแก่แดดแก่ลมเกินสาวน้อยวัย 17 ปีไปเสียแล้ว

เขามัวแต่มัวเมากับรสจูบที่หอมหวานดังน้ำผึ้งเดือน 5 ก็ไม่ปานอยู่นั้นเสียงเอะอะโวยวายตรงหน้าประตูก็ดังขึ้น เมื่ออยู่ดีๆผู้เป็นแม่ก็เดินเข้ามาในห้องเขาและเห็นฉากที่เขากำลังทำไม่ดีไม่ร้ายลูกสาวคนโปรดของท่านอยู่ นั่นแหละเรื่องมันเลยมาถึงตรงนี้ 

"แต่หลานสาวคนโปรดของคุณย่าเข้ามาอ่อยผมถึงในห้องเองนะครับ ทำไมผมถึงจะต้องรับผิดชอบเธอด้วยในเมื่อเรายังไม่ได้มีเพศสัมพันธ์กันเลยผมเอาเธอแล้วนะสิว่าไปอย่าง " 

ชายหนุ่มเอ่ยอย่างหน้าตายโดยที่ไม่ได้หันไปสนใจสาวน้อยที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาอาบสองแก้มนุ่มนิ่มนั้นอย่างน่าสงสาร ที่นั่งอยู่ข้างคุณหญิงสมรเลยแม้แต่นิดเดียว 

"เอาเลยสิแกก็ไม่ต้องแต่งสิฉันจะได้ทำตามที่พูด แกจะได้รู้ว่าฉันเอาจริงไหม" 

"โถ่คุณย่าครับจะให้อนาคตผมจบลงเพราะเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้จริงๆหรือครับคุณย่า" 

"ทำไมจะไม่มีอนาคตแกแต่งแล้วแกก็ไปเรียนได้ จบแล้วก็กลับมาทำธุรกิจที่บ้านไม่ต้องไปตะลอนหางานที่ไหน แกไม่มีอนาคตตรงไหนแกบอกฉันมาสิ" 

"นนท์แม่ว่าฟังคุณย่าน้อยเขาเถอะนะลูกคุณย่าน้อยท่านทำเพื่อลูกนะ " 

"เหอะ!!ทำเพื่อผมงั้นเหรอ ได้!ผมจะแต่งงานกับหลานสาวสุดที่รักนอกคอกคนนี้ของคุณย่า แต่หลังจากที่ผมเรียนจบกลับมาผมจะหย่ากับเธอทันที และครั้งนี้คุณย่าเองก็ห้ามผมไม่ได้ด้วย" 

พูดจบคนอารมณ์ร้อนก็เดินหนีขึ้นห้องไปเสียงดังตึ้งตั้งจนคนที่เป็นย่าเอามือมากุมหัวใจตัวเองกับความเอาแต่ใจของหลานชายคนเดียวคนนี้จริงๆ 

"คุณย่าน้อยขา หนูนิดไม่แต่งไม่ได้เหรอคะคุณย่า " หนูนิดเอ่ยกับผู้มีพระคุณท่วมหัวเธอ

"ทำเพื่อย่านะหนูนิดถือว่าทำเพื่อคนแก่ๆใกล้ตายให้ชื่นใจสักครั้งเถอะนะย่าขอ"

คุณหญิงสมรจับมือของหลานสาวและมองดูใบน่าจิ้มลิ้มนั้นอย่างเอ็นดูพลางคิดว่าไม่มีใครเหมาะสมจะเป็นภรรยาของณนนท์เท่าเธอคนนี้อีกแล้ว

"ถ้าเป็นความต้องการของคุณย่าหนูนิดก็จะทำให้ค่ะ" 

หนูนิดตอบรับคำคุณหญิงสมรด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอชอบณนนท์มานานแสนนานเพียงแค่คิดว่าได้ดูเขาอยู่ห่างๆ ก็เพียงพอแล้วแต่นี่เธอได้แต่งงานกับเขาแถมเขายังเกลียดเธอมากกว่าเดิมอีก เธอจะต้องดีใจหรือเสียใจดีที่ทุกสิ่งทุกอย่างออกมาแบบนี้ 

เช้าวันต่อมาคุณหญิงสมรและคุณสุดารัตน์แม่ของณนนท์ก็ไปหาฤกษ์แต่งงานกับพระอาจารย์ที่ครอบครัวนับถือกันแต่เช้าตรู่ 

"มาทำอะไรแต่เช้าล่ะโยมน้อย" พระอาจารย์ทักขึ้น 

"อิฉันจะมาดูฤกษ์แต่งงานให้หลานชายและหลานสาวเจ้าค่ะ อยากได้แบบเร็วๆ​ วันที่ดีที่ทั้งสองอยู่กันจนแก่เฒ่าเลยเจ้าค่ะ" 

"ฤกษ์ดีคือฤกษ์สะดวกนะโยม มันไม่มีหรอกฤกษ์ที่โยมว่ามา ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแต่มีกรรมเป็นตัวกำหนด หมดกรรมก็เลิกกันถ้ายังมีกรรมต่อกันก็ยังอยู่ด้วยกันแค่นั้น "

พระอาจารย์บอกกับทั้งสามแล้วกลับไปนั่งสมาธิเช่นเดิมไม่ได้พูดอะไรต่อ จนคุณหญิงสมรก็ไม่อยากกวนท่านแล้วคงต้องเอาฤกษ์สะดวกนั่นแหละ

"งั้นเราก็แต่งหลังวันเกิดหนูนิดต้นเดือนเลยแล้วกัน คงเตรียมงานทันอีกอย่างหนูนิดอายุพอที่จะจดทะเบียนสมรสได้ด้วย" 

คุณหญิงสมรหันมาพูดกับลูกสะใภ้ที่คอยดูแลท่านมาอย่างดีตั้งแต่พ่อของณนนท์เสียชีวิตไปด้วยโรคมะเร็ง เธอก็อยู่ดูแลแม่สามีตลอดมาตามที่ผู้เป็นสามีร้องขอก่อนสิ้นใจ

"ค่ะคุณแม่ หนูนิดล่ะลูกเตรียมตัวทันไหมอีกแค่สองอาทิตย์เอง"

คุณสุดารัตน์หันมาหาลูกสาวคนโปรดและกำลังจะเลื่อนขั้นมาเป็นลูกสะใภ้ของเธอ

"หนูนิดยังไงก็ได้ค่ะแล้วแต่คุณย่าน้อยกับคุณแม่เลย" 

"แม่ดาไม่ต้องกลัวจะเตรียมตัวไม่ทันหรอกเราก็จ้างทีมงานเก่งๆที่เขาสามารถทำงานได้ตามเวลาที่เรากำหนดมาทำสิ อีกอย่างงานเราก็ไม่ได้จัดอะไรใหญ่โตจัดแค่คนรู้จักและคนในครอบครัวเท่านั้น มันคงจะไม่ยุ่งยากจนเกินไปหรอกนะ" 

"ค่ะคุณแม่"

"มานี่เลย! แล้วหุบปากเงียบด้วยนะไม่งั้นฉันไม่รับรองความปลอดภัยของเธอแน่"

หนูนิดกำลังจะเดินขึ้นห้องไปพักผ่อนหลังจากที่เก็บของและส่งคุณย่าเข้านอนชั้นหนึ่งเสร็จแล้ว พอเดินขึ้นมาชั้นสองก็โดนมือปริศนาที่ไหนไม่รู้ลากเข้ามาในห้องของเธออย่างเร็ว ตอนแรกเธอก็แอบตกใจคิดว่าเป็นขโมย แต่พอได้ยินเสียงและได้กลิ่นน้ำหอมของเขาจางๆก็รู้ได้ทันทีว่าคือใคร 

เข้ามาในห้องได้แล้วชายหนุ่มก็จัดการล็อกประตูให้แน่นหนาเพื่อความมั่นใจว่าจะไม่มีใครมาขัดจังหวะเขาได้อีก 

"เธอไปทำเสน่ห์ใส่คุณย่าและคุณแม่ของฉันใช่ไหม หรือเธอไปพูดอะไรทำไมคุณย่าถึงอยากให้ฉันแต่งงานกับเธอขนาดนั้น" 

"หนูนิดไม่ได้ไปพูดอะไรเลยนะคะพี่นนท์ แล้วอีกอย่างหนูนิดก็ไม่ได้ทำเสน่ห์ใส่ใครด้วย" 

"ไม่จริงเธอมันแม่มดชัดๆไม่งั้นทุกคนจะหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นไม่ว่าเธอจะพูดอะไรคุณย่ากับคุณแม่ของฉันก็เห็นดีเห็นงามไปด้วยหมด "

"พี่นนท์อยากพูดอะไรก็พูดไปเถอะค่ะ หนูนิดไม่อยากจะเถียงเดี๋ยวพี่นนท์ก็หาเรื่องมาว่าให้หนูนิดอีกเหมือนเดิม" 

"ไม่ต้องมาพูดจาเหมือนฉันใจร้ายกับเธอเลยแล้วก็ฉันไม่มีน้องสาวฉันเป็นลูกคนเดียว อย่ามาเรียกฉันว่าพี่เธอมันก็แค่เด็กที่เก็บมาเลี้ยงไม่แม้จะมีสิทธิ์มานับญาติกับฉันจำใส่หัวเธอเอาไว้" 

"ค่ะ..หนูนิดจะจำเอาไว้"

"อ๋อแล้วก็จำเอาไว้อีกอย่างนะว่าที่ฉันยอมแต่งงานกับเธอไม่ใช่เพราะฉันพิศวาสอะไรในตัวเธอทั้งนั้น แต่ถึงแม้ฉันจะแต่งงานกับเธอแค่ในนามระหว่างที่ฉันไม่อยู่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปคบหรือไปคุยกับผู้ชายคนอื่นทั้งนั้น เพราะเธอยังเกาะทะเบียนสมรสของฉันอยู่ถ้าอดใจไม่ไหวก็ช่วยตัวเองไปก่อน และก็รอฉันกลับมาก่อน​ ฉันจะกลับมาหย่าให้เธอเองทีนี้เธอจะไปมั่วไปร่านกับใครที่ไหนก็ไปเข้าใจที่ฉันพูดไหมหนูนิด"

"ค่ะ"

หญิงสาวตอบรับคำที่เขาพูดให้เธออย่างเสียไม่ได้ เธอไม่อยากจะต่อปากต่อคำเพราะยังไงเธอก็แพ้เขาอยู่ดี 

"ดี! เข้าใจง่ายๆแบบนี้ค่อยคุยกันได้หน่อย " 

พูดจบชายหนุ่มก็ดึงตัวหญิงสาวเข้ามาใกล้หวังจะหอมแก้มนิ่มๆนั้นอีกสักครั้ง เขาเป็นอะไรไม่รู้ตั้งแต่วันนั้นกลิ่นของเด็กสาวก็ติดอยู่ที่จมูกเขาตลอด กลิ่นแป้งเด็กหอมผสมกับกลิ่นตัวของเธอแล้วมันทำให้เขาร้อนรุ่มแทบทนไม่ไหว นี่เป็นอีกเหตุผลที่เขาไม่อยากอยู่ใกล้กับเธอและอยากหนีไปให้ไกล เผื่อกลิ่นหอมของเธอจะจางไปได้บ้าง 

"อุ้ย! พะ..เอ่อคุณนนท์จะทำอะไรคะ" หญิงสาวร้องขึ้นด้วยความตกใจ 

"อยู่นิ่งๆ อย่าขัดใจฉัน"

พอสั่งแกมบังคับเธอเสร็จคนเอาแต่ใจก็ก้มลงหอมแก้มนวลอย่างหลงใหล จมูกโด่งค่อยๆ คลอเคลียแก้มนุ่มลงมาที่ลำคอระหงอยู่แบบนั้นเป็นนานสองนานจนหญิงสาวทนแรงจักจี้ไม่ไหวหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยๆ ชายหนุ่มเองก็เพิ่งได้สติขึ้นมา 

เขากำลังทำอะไรอยู่​กับเด็กที่เขาบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนากัน นี่อย่าบอกนะว่าเขาหลงเสน่ห์เธอแล้วอีกคน พอคิดได้ดังนั้นณนนท์ก็ผลักหนูนิดออกจนล้มไปที่เตียงอย่างแรง 

"โอ๊ย"

หญิงสาวเองก็ร้องด้วยความเจ็บและจุกถึงแม้จะเป็นเตียงนอนแต่ด้วยแรงเหวี่ยงก็ทำให้เจ็บตัวได้เช่นกัน

"อะ..เอ่อฉัน..ฉัน..ไปล่ะจำที่พูดเอาไว้ด้วย" 

พูดจบชายหนุ่มที่ลุกลี้ลุกลนทำตัวไม่ถูกรีบเดินเร็วออกจากห้องของหญิงสาวไป โดยที่หญิงสาวเองก็มองตามเขาด้วยความงงงวยเช่นกัน​ เมื่อกี้เขายังดีๆอยู่เลย ทำไมอารมณ์ขึ้นๆลงๆง่ายจัง 

เมื่อกำหนดงานแต่งงานมาถึงญาติพี่น้องและคนที่สนิทต่างมาร่วมแสดงความยินดีกับทั้งสองที่แต่งงานกันแบบสายฟ้าแลบ แต่ก็ไม่มีใครกล้าถามหาสาเหตุความเป็นไปในครั้งนี้อยู่ดี 

งานแต่งถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่เรียบหรูตามแบบฉบับผู้ดีเก่าของคุณหญิงสมร 

"ดิฉันยินดีด้วยนะคะคุณหญิง ทั้งสองแต่งงานกันแบบสายฟ้าแลบดิฉันก็เลยเตรียมของขวัญงานแต่งงานไม่ทันเลยค่ะ"

"ไม่ต้องเตรียมอะไรมาเยอะแยะหรอกค่ะแค่คุณหญิงมาดิฉันก็ดีใจแล้วเชิญตามสบายเลยนะคะ " 

คุณหญิงสมรที่ชวนเราบรรดาคุณหญิงและเชื้อพระวงศ์ที่เคยรู้จักมาร่วมงานด้วยเพื่อที่จะประกาศเป็นนัยๆว่าหลานชายของเธอแต่งงานแล้ว และเจ้าสาวก็คือคนๆนี้ถึงแม้ไม่ได้ป่าวประกาศแต่เดี๋ยวพวกคุณหญิงคุณนายก็ไปป่าวประกาศกันในวงสังคมไฮโซอยู่ดี และก็หวังว่าจะไม่มีใครนำลูกสาวหรือหลานสาวมายัดเยียดให้กับหลานชายของเธออีกเหมือนที่ผ่านมา 

หลังจากที่งานแต่งผ่านพ้นไป ทั้งสองได้จดทะเบียนสมรสกันเสร็จแล้วผู้คนในงานก็ต่างทยอยกันกลับ เนื่องจากเจ้าสาวยังอายุน้อยอยู่คุณหญิงสมรจึงเว้นขั้นตอนการส่งเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอเอาไว้ก่อน ทำให้ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันห้องใครห้องมัน 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

"เข้ามาเลยค่ะหนูนิดไม่ได้ล็อกประตู" 

เธอคิดว่าไม่เป็นคุณแม่ดาก็คุณย่าน้อยที่มาเคาะประตูเรียกเธอจึงไม่ได้สนใจอะไร พร้อมกับยืนถอดชุดงานแต่ที่ค่อนข้างถอดยากมาก 

"ขอโทษนะคะพอดีว่าหนูนิดกำลังเปลี่ยนชุดอยู่เลยไม่ได้ไปเปิดประตูให้คุณแม่ค่ะ "

เพราะปกติแล้วคุณหญิงสมรจะไม่ค่อยขึ้นมาชั้นบนเพื่อตามเธอเองเนื่องด้วยอายุท่านมากแล้วจึงเดินขึ้นชั้น 2 ไม่สะดวกจะเป็นคุณ​สุดารัตน์เสียมากกว่าที่ขึ้นมาตามเธอข้างบนแบบนี้ 

"คุณแม่ช่วยรูดซิปข้างหลังให้หนูนิดได้ไหมคะหนูนิดพยายามแล้วมันเอื้อมไม่ถึงจริงๆค่ะ " 

หญิงสาวตะโกนบอกโดยไม่ได้หันกลับไปมองบุคคลที่เข้ามาในห้องเลยยังเข้าใจว่าเป็นบุคคลที่เธอเอ่ยขอให้ช่วยอยู่ 

จนร่างสูงเดินมาประชิดข้างหลังแล้วค่อยๆรูดซิปเธอลงอย่างช้าๆจนเธอเองก็สะดุ้งตกใจที่เห็นเงาเขาในกระจกสะท้อนแววตาที่ต่างออกไปจากเดิม 

"ขอโทษค่ะ หนูนิดคิดว่าเป็นคุณแม่​ คุณนนท์ไม่ต้องช่วยหนูนิดก็ได้นะคะเดี๋ยวหนูนิดทำเองค่ะ" 

"ยืนอยู่นิ่งๆฉันจะช่วยถอดชุดให้เธอเอง อย่าลืมสิว่าเธอเป็นเมียฉันแล้ว"

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับพยายามรูดซิปข้างหลังของเธอลงอย่างช้าๆจนมันลงไปถึงเอวเล็กคอดของเธอ แต่ด้วยความที่เธอตกใจจึงไม่ได้จับชุดเอาไว้ทำให้ชุดแต่งงานที่เป็นแบบเกาะอกหลุดลงจนแทบคว้าไม่ทัน 

"อุ้ย! "

น่าขายหน้าจริงๆเลย​ หนูนิดได้แต่คิดและมองคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังเธอด้วยใบหน้าแดงก่ำไม่ใช่สิตอนนี้หน้าเธอแดงลามไปทั้งตัวแล้ว 

"ฉันไม่อยู่เธอก็จำคำพูดของตัวเองที่รับปากฉันเอาไว้วันนั้นให้ดีด้วย ฉันจะกลับมาทวงถามเธออีกครั้ง" 

ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่สักพักโดยไม่พูดไม่จาอะไร อยู่ดีๆก็พูดถึงเรื่องวันนั้นขึ้นมาและย้ำกับเธอด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยไม่สามารถเดาอารมณ์และสิ่งที่คิดได้ในตอนนี้ พอพูดจบก็จ้องมองเธอเพื่อรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ แล้วก็เป็นเธอเองที่รู้สึกอึดอัดใจกับท่าทีแบบนี้ของเขา 

"ค่ะหนูนิดจะจำเอาไว้​" 

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอแล้วณนนท์ก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้หญิงสาวมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยสายตาที่อาลัยรัก เพราะรู้ว่าเขาจะต้องไปในที่ๆแสนไกลจากการมองเห็นของเธอมากและไม่รู้จะกลับมาเจอกันอีกตอนไหน

ปัจจุบัน...

ปีนี้เป็นปีสุดท้ายในชีวิตมหาลัยของเธอเวลาช่างผ่านมาเร็วเสียเหลือเกิน เธอยังคงอยู่ที่เดิมแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นยังไงบ้าง สามีในนามของเธอแทบไม่ติดต่อมาหาเธอเลย เขาโทรหาแต่คุณย่าน้อยและคุณสุดารัตน์ 

ผ่านมาแล้ว 5 ปีที่เขาจากเธอไปไกลแสนไกลตอนนี้หนูนิดได้เติบโตเป็นสาวเต็มตัวมีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่แวะเวียนมาขายขนมจีบไม่ขาดสาย แต่เธอก็ได้แต่บอกคนพวกนั้นไปว่าเธอมีแฟนแล้ว​ ไม่กล้าบอกใครว่าเธอแต่งงานแล้วด้วยกลัวว่าทุกคนจะไม่เชื่อเพราะไม่มีอะไรยืนยัน

เขาเรียนจบนานหลายปีแล้วแต่ที่ยังไม่กลับไทยเห็นคุณย่าน้อยบอกว่าต้องการหาความรู้เรื่องงานบริหารต่ออีกหน่อยเลยเข้าทำงานที่บริษัทเพื่อนที่ฝรั่งเศสยังไม่มีกำหนดกลับมาไทยเลย 

"หนูนิดคิดอะไรอยู่จ๊ะ จ๋าเรียกตั้งนานก็ไม่หัน" จ๊ะจ๋าถามขึ้นเมื่อเรียกผู้เป็นเพื่อนรักอยู่นานแต่ก็ไม่หันเสียที 

"จ๋ามาตั้งแต่เมื่อไหร่หนูนิดไม่ทันมองเลย" 

"โหจ๋าเรียกหนูนิดคอแทบแตกแน่ะ คิดอะไรอยู่เหรอจ๊ะ"

จ๊ะจ๋าถามเพื่อนด้วยความสงสัยปกติหนูนิดไม่ใช่คนเหม่อลอยแบบนี้

"เปล่าๆ เราคิดว่าใกล้จบแล้วต่อไปคงจะเจอกันยากขึ้นเนอะ" 

"แหมจ๋าก็คิดว่าหนูนิดคิดถึงสามีอยู่"

จ๊ะจ๋าเป็นเพื่อนคนเดียวที่รู้ว่าหนูนิดแต่งงานแล้วเพราะวันงานเธอก็ไปร่วมด้วยเนื่องจากแม่ของจ๊ะจ๋าเป็นเพื่อนสนิทของคุณสุดารัตน์ เธอเลยเป็นคนช่วยกันหนุ่มๆที่เข้ามาจีบหนูนิดอีกแรงเพราะรู้ว่าเพื่อนรักเป็นคนดีและสุขภาพเกินกว่าจะปฏิเสธไปตรงๆ 

"หนูนิดจะคิดถึงเขาทำไม อยู่​ที่​โน้นเขาคงจะมีคนที่รักไปแล้วมั้ง" 

หนูนิดพูดด้วยแววตาเศร้าสร้อย จนคนเป็นเพื่อนไม่กล้าที่จะถามต่อเพราะรู้ว่าดันไปพูดจี้จุดเข้าให้แล้ว 

"เอ่อ...วันนี้ศุกร์นี้ส่งงานวันสุดท้ายทุกคนนัดกันไปฉลองที่ผับน่ะ หนูนิดไปกันนะๆ" 

"หนูนิดต้องถามคุณย่าน้อยก่อนนะ หนูนิดกลัวท่านจะเป็นห่วง"

ปกติแล้วหนูนิดไม่เคยออกเที่ยวกลางคืนเลยหรือแม้แต่จะกลับบ้านเกิน 6 โมงเย็นก็ไม่เคย เธอทำตัวอยู่ในกรอบและปฏิบัติตัวให้เป็นกุลสตรีดังที่คุณย่าน้อยสั่งสอนมาเป็นอย่างดี ครั้งนี้เลยไม่รู้ว่าคุณย่าน้อยจะว่ายังไงหากเธอไปขอเที่ยวกลางคืนแบบนี้ 

"โถ่ครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายไม่รู้เราจะกลับมารวมตัวครบอีกเมื่อไหร่ไปเถอะนะๆๆ "

"จ๊ะหนูนิดจะพยายามนะ "

หญิงสาวเองก็ตอบรับแบ่งรับแบ่งสู้ ไม่รู้จะปฏิเสธเพื่อนได้ยังไงไม่ใช่ว่าเธอโดนบังคับให้อยู่แต่ในกรอบแต่เธอเต็มใจที่จะปฏิบัติตามคำสั่งสอนของคุณหญิงย่าและคุณสุดารัตน์ที่มีพระคุณเลี้ยงดูเธอมาเป็นอย่างดีจนถึงทุกวันนี้

แค่ตอบแทนพระคุณเล็กๆ น้อยๆ เธอคิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรจึงไม่เคยมีข้อโต้แย้งหรือมีข้อกังขาในคำสั่งสอนอะไร​ เธอพร้อมทำทุกอย่างเพื่อผู้มีพระคุณ 

คฤหาสน์บดินทร์เดชา

"คุณย่าน้อยขา..หนูนิดกลับมาแล้วค่ะ "

หนูนิดที่กลับจากมหาลัยแล้วเข้าไปกราบคุณย่าน้อยที่ตักอย่างนอบน้อม เป็นประจำเสมอมาไม่เคยขาด ทำให้คุณย่าน้อยที่เธอเรียกถึงทั้งรักและเอ็นดูเธอเป็นอย่างมาก 

สายตาที่เริ่มฝ้าฟางตามอายุแต่ใบหน้ายังคงเค้าความงดงามตั้งแต่เป็นสาวอยู่เหมือนเดิม มองเด็กสาวที่เธอเลี้ยงดูมากับมือเติบโตมาเป็นหญิงสาวที่สวยสะพรั่งจนใครเห็นต้องเหลียวมอง ทั้งหน้าตาและกิริยามารยาทเพียบพร้อมตามที่เธอสั่งสอนมาอย่างไม่มีผิด

"กลับมาแล้วเหรอลูก ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วลงมาหาย่านะ" 

"ค่ะคุณย่า แล้วคุณแม่ท่านไปไหนคะหนูนิดไม่เจอท่านเลยตั้งแต่กลับมา" 

"เห็นบอกไปงานสมาคมอะไรนี่แหละย่าก็จำไม่ค่อยได้เห็นว่าจะกลับมืดหน่อยนะ " 

"อ่อค่ะงั้นหนูนิดขอตัวนะคะ เดี๋ยวหนูนิดลงมาค่ะ" 

ว่าเสร็จเธอก็เดินออกไปทิ้งให้คนแก่นั่งมองหลานสาวสุดที่รักด้วยความสงสารปนเห็นใจ เหตุเพราะพ่อหลานชายตัวดีของเธอยังไม่มีวี่แววจะกลับมาเลยหลังเรียนจบแล้ว อ้างจะขอฝึกงานที่ต่างประเทศเพื่อกลับมาพัฒนาบริษัทของตัวเองเธอเองก็โต้แย้งอะไรไม่ได้เพราะมองว่ามันก็เป็นผลดีกับตัวณนนท์และบริษัทเองด้วย 

หวังว่าสักวันหลานชายคนเดียวของเธอจะมองเห็นความดีที่อยู่ในตัวของหนูนิด และรักเธอเหมือนกับที่ผู้เป็นย่ารักเช่นเดียวกัน 

"วันนี้หนูนิดทำลูกตาลลอยแก้วเป็นของหวานด้วยนะคะคุณย่าน้อย" 

"ย่ากำลังอยากกินเลย " ผู้เป็นย่าอดยิ้มให้กับความช่างเอาใจของเด็กสาวคนนี้ไม่ได้ 

"เอ่อ...คุณย่าน้อยขาพอดีวันศุกร์นี้หนูนิดสอบวันสุดท้ายก่อนจบแล้วเพื่อนๆเขานัดกันไปเลี้ยงที่ผับค่ะ หนูนิดเลยมาขออนุญาตคุณย่าน้อยค่ะ" หนูนิดเข้ามานั่งที่พื้นใกล้กับเก้าอี้ที่ผู้เป็นย่านั่งอยู่

"แล้วหนูอยากไปรึเปล่าลูก" ผู้เป็นย่าถามพร้อมกับเอื้อมมือมาลูบหัวหลานสาวคนโปรดเบาๆอย่างเอ็นดู

"หนูนิดแล้วแต่คุณย่าน้อยเลยค่ะ หนูนิดยังไงก็ได้" 

เธอไม่ได้พูดเพื่อเอาใจคุณย่าน้อยแต่เธอพูดตามความเป็นจริง ถึงแม้เธอจะไปหรือไม่ไปยังไงเพื่อนก็ยังมีงานเลี้ยงสังสรรค์กันได้ตามปกติ 

"งั้นไปเถอะลูกย่าเชื่อว่าหนูนิดดูแลตัวเองได้ ย่าอยากให้หนูใช้เวลาในช่วงวัยรุ่นหนุ่มสาวให้เต็มที่เพราะอีกหน่อยเราทำงานช่วงเวลานั้นก็จะหายไป อย่ามาจมอยู่กับคนแก่ๆแบบย่าทุกวี่ทุกวันเลย " 

"ไม่นะคะหนูนิดเต็มใจอยู่กับคุณย่าไปจนวันตายเลย ถ้าไม่มีคุณย่าน้อยหนูนิดคงไม่ได้มีชีวิตที่ดีแบบนี้ได้ "

หญิงสาวพูดด้วยน้ำตาคลอไม่ชอบให้คุณย่าน้อยที่เป็นเหมือนคนในครอบครัวของเธอพูดแบบนี้เลยมันทำให้เธอใจหาย 

"ดูพูดเข้าเด็กคนนี้ หนูมีสามีแล้วนะและสามีหนูก็กำลังจะกลับมาด้วย เอ้...ย่าบอกเรารึยังนะว่าพี่เขาจะกลับมาวันสองวันนี้แล้ว" 

"ยะ...ยังค่ะคุณย่าน้อยหนูนิดเพิ่งจะทราบค่ะ" 

หนูนิดเองก็ตกใจพูดอะไรไม่ออกเพราะตนคิดว่าอีกสองสามปีนู้นมั้งเขาถึงจะกลับมาไม่คิดว่าจะกลับมาเร็วขนาดนี้ เท่าที่ฟังคุณสุดารัตน์พูดถึงตอนที่ไปเยี่ยมที่ฝรั่งเศสคราวที่แล้ว ตอนแรกคุณย่ากะจะให้หนูนิดไปด้วยแต่เธอติดสอบจึงไม่สามารถไปด้วยได้ทำให้คาดกันตลอดไม่ได้เจอกันเลยตลอด 5 ปีที่ผ่านมา 

"โอ๊ย..ฉันนี่มันคนแก่ขี้หลงขี้ลืมเสียจริง ยังไงก็เตรียมตัวต้อนรับพี่เขาแล้วกันนะ" 

"ค่ะคุณย่าน้อย" 

หญิงสาวรับคำพร้อมกับคิดว่าเขากลับมาคราวนี้จะเป็นแบบไหนนะ จะยังใจร้ายกับเธอแบบเดิมอยู่หรือเปล่า หรือเขาจะพาใครกลับมาด้วยไหม แต่ถ้าเกิดเขามีใครแล้วมันก็คงจะเป็นสิทธิ์ของเขาเพราะเขาได้บอกกับคุณย่าเอาไว้ก่อนแต่งงานแล้วว่าหลังจากกลับจากต่างประเทศจะหย่ากับเธอทันที