ตอนที่ 2

พยัคฆ์ยกแขนขึ้นสอดไขว้ระหว่างอก ขณะมองยายตัวแสบที่ยิ้มเยาะเย้ยเขาอยู่ หัวใจเขาสะดุดเล็กน้อยก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืน สองมือเท้าสะเอว ขณะกวาดตาหารมณีย์เลขาวัยกลางคนที่น่าจะกันสองสาวนี้ไว้ แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา พยัคฆ์ถึงกับหัวเสียทั้งโกรธและเจ็บปวดกึ่งกลางเรือนกาย

“อะไรกันเนี่ย นายกำลังจะแต่งงานกับพี่สาวฉันในวันพรุ่งนี้แล้ว ยังจำว่าที่เจ้าสาวไม่ได้อีกหรือไงไอ้เสือเจ้าชู้” บุษย์น้ำเพชรตวาดเสียงแปดหลอดใส่ชายหนุ่มที่ยังไม่ยอมติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อย อวดแผงกล้ามล่ำๆ อย่างคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำให้สาวไร้คู่อย่างเธอใจสั่นเล่น

บุษย์น้ำเพชรสบถ ทั้งเขินจนหัวใจเต้นแรงเร็ว แล้วก็โกรธตัวเองที่ดันเผลอมองแผงอกนั่น อย่างที่ไม่อาจจะละสายตาได้

ใบหน้านวลผ่องร้อนผ่าวขึ้นอย่างรวดเร็ว บุษย์น้ำเพชรรีบหลบสายตาราวกับยิ้มได้ของพยัคฆ์ที่มองมาอย่างเกรี้ยวกราด แต่มันก็ปะปนไปด้วยความกระหายและเร่าร้อน ราวกับว่าจะกลืนกินเธอเข้าไปจนหมดทั้งตัวอย่างไรอย่างนั้น

“ว่าที่เจ้าสาวของฉันหรือ” พยัคฆ์ตวัดสายตาคมและดุร้าย ไปมองบุษย์น้ำพราวที่ยิ้มแหยๆ หญิงสาวส่ายหน้าดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างน่ารำคาญมากกว่าที่จะเห็นเป็นน่ารัก

ไอ้รูปร่างหน้าตาก็สวยดีอยู่หรอก แต่ไม่เข้าสเปกเขาเลยให้ตายซิ แล้วไอ้ท่าทางตื่นกลัวนั่นอีก คิดแล้วอยากจะบ้า นี่ย่าจะเอายายเด็กหน้าอ่อนที่มาเป็นเมียเขาหรือไง แค่เจอกับพวกที่เขาเคยมีอะไรด้วยสักคนสองคน ที่จ้องจะมาอาละวาดในงาน แม่คนนี้ก็คงจะเป็นลมล้มพับทันทีที่ได้ยินเสียงด่า แต่ถ้ายายคนปากกล้าอีกคน...อาจจะพอฟัดพอเหวี่ยงไปได้

“แล้วเธอล่ะเป็นใคร เข้ามาในห้องทำงานฉันทำไม” ชายหนุ่มเปลี่ยนเป้าหมายไปหาสาวสวยอีกคนที่ยืนแยกเขี้ยวอยู่ใกล้ๆ กับว่าที่ภรรยาของเขา ดวงตาคมปลาบมองหญิงสาวราวกับต้องการจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างกายที่ปลุกเร้าความต้องการของเขาให้ปะทุขึ้น ราวกับไฟที่มันกำลังเผาไหม้อย่างไม่รู้ตัว

“ฉันเป็นใครไม่สำคัญ แต่ฉันมาเตือนนายว่า หลังจากแต่งงานกับบุษย์น้ำพราวแล้ว จะต้องรักเขาคนเดียว ห้ามมีผู้หญิงคนอื่นอีกเข้าใจไหม”

บุษย์น้ำเพชรไม่เรียกบุษย์น้ำพราวว่าพี่สาว เพราะดูว่าคนตรงหน้าเองไม่ได้สนใจอะไร นอกจากผู้หญิงสาวสวยที่นั่งอิงแอบแนบชิด จนแทบจะขึ้นไปกายเก่ยอยู่บนตักกว้าง

ขนาดต่อหน้าต่อตาเธอและพี่สาวนะ ไอ้บ้านี่ยังทำได้ถึงเพียงนี่ แล้วหลับหลังมันไม่พาผู้หญิงเข้าไปกกกันถึงเตียงนอนในห้องหอหรือไง คิดแล้วอยากจะบ้าตาย

‘พ่อนะพ่อหาผู้ชายดี ๆ กว่านี้ให้พี่พราวไม่ได้แล้วหรือไง ถึงต้องเลือกไอ้ผู้ชายเจ้าชู้ที่เห็นผู้หญิงเป็นของใช้สิ้นเปลือง ใช้แล้วก็ทิ้งอย่างไอ้บ้าเสือนี่นะ แม่ง...เห็นแล้วขัดตาขัดใจ จนอยากจะหาอะไรขว้างใส่หัวให้แตกจนเลือดอาบ แล้วก็เอาเท้ากระทืบๆ ให้สะใจจริงๆ ’

“พี่ว่ากลับเถอะเพชร” บุษย์น้ำพราวดึงแขนเรียวของน้องสาวให้ออกจากห้องทำงานพยัคฆ์ เธออับอายและขยะแขยงเหลือเกินกับสิ่งที่ได้เห็นได้รับรู้เหลือเกิน

เธอกับพยัคฆ์กำลังจะแต่งงานกันในวันพรุ่งนี้แล้ว แต่ว่าที่เจ้าบ่าวกลับไม่สนใจว่าที่เจ้าสาว...ยังจะทำอะไรกับหญิงอื่นต่อหน้าต่อตาเธออีก ทำให้เธออับอายขายหน้าและอัปยศอดสูจนแทบไม่อยากจะออกไปเจอหน้าแขกเหรื่อที่จะมาร่วมงานในวันพรุ่งนี้เลย

“ไม่! เพชรไม่กลับ ยังไงก็จะต้องตกลงกับไอ้บ้านี่ให้รู้เรื่อง ไม่งั้นแต่งงานกันไปแล้วพี่จะต้องถูกมันทิ้งให้นอนเฝ้าห้องหอคนเดียวแน่ๆ พี่ทนได้หรือไง”

“ได้จ้ะเพชร พี่ทนได้ เรากลับกันเถอะนะ พี่ขอร้อง” บุษย์น้ำพราวบอกเสียงสั่น ตอนนี้จะให้ทำอะไรก็ได้ ขอแค่ได้ออกไปจากห้องที่แสนจะน่าเกลียดนี่เร็วๆ และเธอก็จะดีใจเป็นที่สุด ถ้าในคืนแต่งงานและคืนต่อๆ ไปจะไม่มีเงาของพยัคฆ์ในห้องที่เธอนอน

บุษย์น้ำเพชรหันมาตวัดค้อนใส่พี่สาววงโต “พี่ทนได้ แต่เพชรทนไม่ได้”

พยัคฆ์มองคนที่กำลังพูด มุมปากสวยได้รูปยกขึ้นเล็กน้อย เขาจับอัญญิกาที่ใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว ทุกชิ้นยกเว้นบราเซียสีขาวที่ตกอยู่ใกล้ๆ กับเท้าบุษย์น้ำพราวนั่งบนตักกว้างใหม่อีกครั้ง พลางดันตัวเสื้อให้ตกลงมาอย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอิ่มสีขาวตัดกับปลายยอดสีชมพู และช้อนมันขึ้นมา แต่ดวงตากลับมองไปหาคนที่กำลังอาละวาดอยู่อย่างมีเลศนัย

“อุ้ย!” อัญญิกาอุทานเสียงหลง เมื่อปทุมถันถูกครอบครองและปลายนิ้วปัดผ่านปลายยอดทับทิมแผ่วเบา

“ว้าย! ไอ้บ้าไอ้ลามก” บุษย์น้ำเพชรร้องอุทาน อ้าปากค้างกับความใจกล้าหน้าด้านหน้าหนาของพยัคฆ์ และหญิงสาวอีกคน ที่ไม่ร้องห้ามแต่กลับแอ่นตัวเข้าหา พลางโอบแขนรอบคอใหญ่และร้องอือๆ ไม่ขาดปาก

“น่าเกลียด บัดสีบัดเถลิง”

“ฉันลามกตรงไหน ก็นี่มันที่ของฉัน เธอสองคนเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ฉันไม่ให้ยามจับพวกเธอลากออกไปจากห้องนี้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว” พยัคฆ์สวนกลับในทันที มือยังคงนวดเฟ้นปทุมงาม ราวกับต้องการให้หญิงสาวที่ยืนหน้าแดงรู้ว่าความจริงแล้วคนที่เขาต้องการกระทำสิ่งนี้หาใช่คนที่นั่งอยู่บนตัวเขาไม่ แต่เป็นคนที่กำลังถกเถียงอยู่นั่นแหละ

“ไปเถอะเพชร” บุษย์น้ำพราวร้องเรียกน้องสาว และพยายามดึงมือบุษย์น้ำเพชรให้เดินออกไปจากห้องของพยัคฆ์พร้อมๆ กับเธอ

“ไม่...พี่พราวไปก่อน เพชรขอตบสั่งสอนไอ้ว่าที่พี่เขยบ้าผู้หญิงนี่สักทีก่อน” บุษย์น้ำเพชรยื่นมือไปขอกระเป๋าจากพี่สาว เธอไม่อยากให้มืออันขาวสะอาดของเธอ ได้แตะต้องไอ้ผู้ชายหื่นและใจร้ายอย่างพยัคฆ์ แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยเธอก็ทนไม่ได้เหมือนกัน

“รีบตามมานะเพชร” บุษย์น้ำพราวยื่นกระเป๋าให้น้องสาว แล้วก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“ค่ะ เพชรขอทีเดียว ทีเดียวเท่านั้นจริงๆ ” บุษย์น้ำเพชรตอบพี่สาวพร้อมกับเดินลิ่วๆ เข้าไปหาพยัคฆ์ที่นัวเนียอยู่กับอัญญิกา หญิงสาวยกมือขึ้นหมายจะฝาดกระเป๋าใส่ศีรษะทุย แต่แค่เพียงแวบเดียวเท่านั้น เธอก็ถลาลงไปอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม โดยไม่ทันจะรู้ตัวเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“เธอขอตบฉันทีเดียวใช่ไหมสาวน้อย แต่ฉันจะไม่ขอเอาคืนทีเดียวนะ” พยัคฆ์กระซิบข้างใบหู ก่อนจะฉกริมฝีปากมาประทับบนเรียวปากนุ่มอิ่มเต็มสีชมพูระเรื่อ เขาจับแขนเรียวยาวไพล่หลัง และอีกมือก็โบกสะบัดไล่อัญญิกา ที่ตอนนี้หล่นลงไปนั่งบนพื้นโดยไม่ทันรู้ตัวให้ออกไปจากห้อง

ชายหนุ่มดึงร่างหญิงสาวเข้ามาจนแนบชิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากสาวน้อยในอ้อมแขนช่างหอมยั่วใจเขาเหลือเกิน แล้วไหนจะความอ่อนเยาว์ไร้เดียงสาที่มีมัน ทำให้เขาร้อนเป็นไฟขึ้นในทันที

ปลายลิ้นสากร้อนแทรกเข้าไปหาความหวานหอม จากน้ำค้างหยดแรกของต้นกล้า มือเคล้าคลึงปทุมถันเต่งตึงแผ่วเบาและนุ่มนวล เมื่อครู่เขาได้ยินว่าสาวน้อยในอ้อมแขนนี่เรียกตัวเองว่าเพชร

ถ้าเช่นนั้นนั้นเธอคนนี้ก็คงจะเป็นบุษย์น้ำเพชร ลูกสาวคนเล็กของคุณภมรและคุณบุหงา เกษมศิริกรณ์ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ ที่ถูกพิษเศรษฐกิจเล่นงานและการทำงานที่ผิดพลาดจนต้องเกือบจะล้มละลาย จึงคิดหาวิธีฟื้นตัวด้วยการส่งลูกสาวคนโตมาเป็นภรรยาของเขา ทั้งที่ความจริงแล้วทั้งสองคนรักลูกสาวทั้งสอง ดั่งแก้วตาดวงใจไม่น่าคิดสั้นส่งเนื้อเข้าปากเสืออย่างเขาเลย

ตอนแรกเขาคิดว่ามากไป แค่อยากได้หลานสะใภ้ ถึงกับลงทุนขนาดนั้นเชียวหรือ แต่ตอนนี้...ถ้าเป็นเนื้อนุ่มนิ่มอย่างคนตรงหน้า กับเงินแค่ร้อยสองร้อยล้านเขาก็ว่าคุ้มเกินคุ้ม แลกกับการได้ความบันเทิงใจและความสุขทางกายกับหญิงสาวที่บริสุทธิ์ไร้ราคีคาว

“อื้อ...อื้อ...”

ตอนที่ 3

บุษย์น้ำเพชรพยายามส่ายหน้าหนี หัวใจเต้นแรงเร็ว ดวงตาเบิกกว้าง เพราะเพิ่งจะได้เจอกับสัมผัสที่เรียกร้องเป็นครั้งแรก ยิ่งมือไอ้บ้าพยัคฆ์ลูบไล้นวดคลึงลำขาเสลา มันเหมือนกับเธอถูกไฟฟ้าช๊อตจนร่างกายให้อ่อนแรง รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะเป็นลมอยู่ในไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้แล้ว

“เสือ!” อัญญิการ้องเรียก แต่พยัคฆ์กลับไม่สนใจ เธอจับมือบนแขนเขาก็ถูกสะบัดออกมา

“เสือคะ...คุณทำอย่างนี้ไม่ได้นะคะ” อัญญิกาประท้วง เธอต้องปลุกเร้าความต้องการของพยัคฆ์แทบตาย กว่าจะได้รับการตอบสนอง พอเข้าด้ายเข้าเข็มก็โดนนังเด็กหน้าอ่อนพร้อมผู้หญิงอีกคนมาขัดจังหวะ

อัญญิกากระแทกเท้าปึงปังเรียกความสนใจ เพราะยังคาดหวังว่าจะได้ของติดไม้ติดมือกลับไป ที่ความพยายามของเธอเป็นผล

“น่ารำคาญจริงๆ ต้องการอะไรอีกอัญญิกา” มือหนึ่งของพยัคฆ์จับสองแขนบุษย์น้ำเพชรเอาไว้จนแน่น อีกมือก็ปิดปากหญิงสาวเอาไว้

“เออ...คือ...” อัญญิกากระอึกกระอัก ถ้าทำให้ถูกใจจะขออะไร พยัคฆ์ก็ให้ได้ทั้งนั้น แต่ถ้าไม่ถูกใจ...ก็อาจจะโดนลากเอาตัวไปโยนไว้หน้าตึกก็เป็นไปได้

“แล้วฉันจะให้คนส่งของขวัญไปให้” พูดจบพยัคฆ์ก็เลิกสนใจสิ่งอื่นใดนอกจาก...

“เปลี่ยนเมียจากพี่สาวเธอมาเป็นเธอดีกว่านะบุษย์น้ำเพชร” ริมฝีปากหนาขบกัดติ่งหูเล็ก “ฉันชอบม้าพยศอย่างเธอมากกว่ายายพี่สาวอ่อนแอแหยๆ อย่างกับยายขี้โรคนั่นเสียอีก”

“อื้อ...”

“เธอคิดเหมือนกันใช่ไหม” พยัคฆ์แนบปากคลอเคลียกับผิวแก้มนุ่มพร้อมเสียงเราะ ก่อนจะแนบจุมพิตไปบนเรียวปากนุ่ม

บุษย์น้ำเพชรใช้ความพยายามยามอย่างหนักหน่วงที่จะบอกให้พยัคฆ์ปล่อยตัว แต่เหมือนเขาจะยิ่งกลั่นแกล้งโดยการรัดร่างของเธอให้แนบชิดมากยิ่งขึ้น ไหนจะจุมพิตดูดดื่มที่แทบจะดูดกลืนเอาลมหายใจออกไปจากร่างอีกเล่า

“ไม่!” เธอพยายามบอกกับใจอย่างนั้น หากสัมผัสที่ได้รับทำให้แรงฝืนต้านดูยิ่งจะลดน้อยลงไปทีละน้อย

“อืม...” พยัคฆ์คำราม ลิ้นสากเกี่ยวกระหวัดเลาะเล็มในช่องปากนุ่ม จูบหญิงสาวในอ้อมแขนช่างให้ความรู้สึกดีเหลือเกิน จนชายหนุ่มบอกตัวเองแล้วว่าไม่ไหว เขาจะต้องได้หญิงสาวคนนี้!

ชายหนุ่มถอนจุมพิตออกอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล ดวงตาคมดุจ้องมองสาวน้อยที่อ่อนระทวยในอ้อมแขนเขาด้วยรอยยิ้ม

“เอ๊ย! ปล่อยฉันน่ะไอ้เสือ ไอ้บ้าผู้หญิง” บุษย์น้ำเพชรที่ได้สติตวาดใส่ชายหนุ่มและยังจะพยายามทำร้ายชายหนุ่มด้วย

“โอ๊ะโอ๋...พูดไม่เพราะเลยสาวน้อย แต่ไม่เป็นไรอีกเดี๋ยวเธอก็ต้องพูดเพราะๆ ให้ฉันได้ยินแล้วล่ะ” ชายหนุ่มบอกยิ้ม ๆ และวางหญิงสาวลงบนพื้น พร้อมกับดึงเนคไทที่แม้มันจะถูกดึงออกแล้ว แต่ก็ยังค้างอยู่กับตัวเสื้อมาผูกมือบุษย์น้ำเพชรเอาไว้ ก่อนจะควานหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ามาใส่ปากคนที่กำลังอ้าปากจะด่าเขา

ชายหนุ่มช้อนร่างบางขึ้นในวงแขนและเดินลิ่วๆ ออกจากห้องทำงานไปทางด้านหลังที่เป็นทางเดินสำหรับผู้บริหารโดยเฉพาะ จุดหมายปลายทางคือตึกอีกหลัง สถานที่อันเป็นห้องพักส่วนตัวของเขา ที่จะเป็นอาณาจักรแห่งรักที่เขาจะมอบให้กับบุษย์น้ำเพชรตลอดค่ำคืนนี้ หรือว่าอาจจะเป็นทุกๆ ค่ำคืนก็ได้ถ้าหากหญิงสาวติดใจในสิ่งที่เขามอบให้

“อื้อ..อื้อ...” บุษย์น้ำเพชรเริ่มที่จะกลัวจนตัวสั่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างสบกับสายตาคมดุของอีกฝ่าย ที่มีแต่รอยยิ้มอย่างมีความสุขและสนุกสนาน ปลายนิ้วยาวใหญ่ลากไล้ไปตามใบหน้าที่พยายามสะบัดหนี

เธอไม่เคยเจอใครร้ายเท่า พยัคฆ์ ปาศัยสุนัย เลยในชีวิตนี้ พรุ่งนี้เขากำลังจะแต่งงานกับพี่สาวเธออยู่แล้ว แต่วันนี้เขากลับจับตัวเธอมาอีก

‘ใครก็ได้ช่วยเพชรด้วย พ่อจ๋า แม่จ๋าช่วยเพชรด้วย พี่พราวช่วยเพชรด้วย’

เขาร้ายกว่าที่เธอคิดไว้...บุษย์น้ำเพชรที่รู้ตัวว่าคิดผิดไปแล้ว พยายามครุ่นคิดหาทางหลีกเลี่ยงจากน้ำมือของ...พยัคฆ์ ปาศัยสุนัย!

บุษย์น้ำพราวรีบวิ่งออกมาจากห้องทำงานพยัคฆ์อย่างรวดเร็ว ทั้งหวาดกลัว อับอายและขยะแขยงกับสิ่งที่ชายหนุ่มได้กระทำขึ้น ตอนนี้เธอรู้เพียงอย่างเดียว ทนแต่งงานกับชายหนุ่มไม่ได้ ไม่ว่าจะต้องทำอย่างไรถึงก็จะไม่ยอมแต่งงานกับพยัคฆ์...ผู้ชายเจ้าชู้ที่เห็นผู้หญิงเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้น

หญิงสาววิ่งกระหืดกระหอบไปที่รถที่จอดไว้อีกฝั่งหนึ่งของถนน เพราะตอนที่ตกลงเข้าไปที่ออฟฟิศของพยัคฆ์นั้น เธอกับบุษย์น้ำเพชรคิดว่าคงจะใช้เวลาไม่นาน จึงไม่อยากจะพารถเข้าไปจอดยังด้านหลังของตึกนี้ ซึ่งทำไว้ให้กับลูกค้าที่มาติดต่อธุรกิจ

บุษย์น้ำพราววิ่งทะเล่อทะล่าออกมาด้วยความรังเกียจจนไม่ทันมองว่าถนนที่เธอกำลังจะข้ามนั้นมีรถคันหนึ่งวิ่งมาอย่างรวดเร็ว

เอี๊ยด!!

เสียงของล้อรถบดเบียดกับพื้นถนนคอนกรีตและถลำขึ้นไปจอดแน่นิ่งอยู่บนขอบถนน เพียงครู่เดียวก็มีชายหนุ่มสองคนก้าวลงมาจากรถด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยว

“อยากตายหรือไงคุณ ถึงวิ่งทะเล่อทะล่าไม่มองรถมองราแบบนี้” หนึ่งในสองคนนั้นเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย ตวัดสายตาคมดุมองมายังร่างเล็กบางราวกับเฉือนเนื้อออกเป็นริ้วๆ

บุษย์น้ำพราวยืนกอดกระเป๋าใบเล็กไว้แนบอก สองขาอ่อนแรงและสั่นเทาด้วยความตกใจที่เกือบจะถูกรถชน ยังตกใจกับน้ำเสียงราวกับฟ้าผ่าของคนตรงหน้าอีกที่ทำให้ต้องมองด้วยความตกตะลึงในความงามประดุจเทพบุตร

“แล้วนี่มองอะไรอีก รีบๆ ถอยไปซิคนยิ่งกำลังรีบอยู่” ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่ยังทำตาโตใส่เขาด้วยความไม่สบอารมณ์ มือใหญ่ยกขึ้นโบกให้ลูกน้องคนที่สนิทไปจัดการเรื่องรถให้เรียบร้อย แต่ชายอีกคนที่มาด้วยกลับเดินมากระซิบบางอย่างอย่างที่ข้างหูเขาแทน

“งั้นหรือชาติ”

“ครับนาย”

คนถูกกระซิบมองสาวน้อยตรงหน้าใหม่อีกครั้ง พร้อมด้วยรอยยิ้มแบบมีเลศนัย ดวงตากลมโตประกายหวานและตื่นตระหนก จมูกโด่งรับกับริมฝีปากอิ่มเต็มสีชมพูระเรื่อ

อืม...ยายคุณหญิงอมราเลือกหลานสะใภ้ให้กับพยัคฆ์ได้หน้าตาน่ารักไม่เลวเลยนี่ แต่จะว่าไป ไอ้ท่าทางแบบนี้มันดันไม่ถูกสเปกเจ้านั่นเลยนี่น่า เท่าที่เขารู้มา พยัคฆ์จะชอบผู้หญิงจัดจ้าน ที่สำคัญคือต้องบริการความต้องการได้อย่างถึงอกถึงใจเสียมากกว่า

แต่ไม่เป็นไรนะเสือ เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะจัดการเข้าหอแทนนายเอง นายคงไม่ว่าด้วยใช่ไหม ถ้าฉันจะเอาผู้หญิงของนายนอนกอดสักเดือนสองเดือน...ไอ้น้องชาย!

“ฉันขอโทษนะคะคุณ ฉันผิดเอง ฉันไม่ทันมอง” บุษย์น้ำพราวพยายามเรียกสติตัวเองคืนมาเอ่ยคำขอโทษเสียงสั่น เธอยังรู้สึกตื่นตระหนกจนตัวสั่น ขณะมองเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความตกใจ

สีหราชเลิกคิ้ว มองสองมือกอดอกด้วยความชอบใจ น้ำเสียงหวานนุ่มที่ออกจากปากอิ่มเต็มไพเราะและหวานหูดี ถ้ามาดังอยู่ใต้ร่างเขาก็จะกลายเป็นเสียงครางหวานหู ท่าทางจะน่าฟังดีและคงจะเร้าอารมณ์ให้เขาไปถึงจุดหมายปลายทางเร็วขึ้น

“คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ” หญิงสาวถาม เมื่อแรกเธอตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและเสียงของชายหนุ่ม แต่พอมาตอนนี้...มองมาด้วยท่าทางและแววตาแปลกๆ ทำเอาเธอเริ่มจะกลัวขึ้นมา

บุษย์น้ำพราวชะเง้อมองไปด้านหลังร่างใหญ่ที่ตอนนี้มีรถ FORTUNER สีดำสนิท ได้ลงมาจอดเทียบข้างชายหนุ่มเรียบร้อยแล้ว

“ใช่ ฉันไม่เป็นอะไร ว่าแต่เธอล่ะดูท่ายังตกใจอยู่มากนี่ ขึ้นรถก่อนซิฉันจะพาไปหาหมอ”

“ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ คะ ไม่ต้องไปหาหมอหรอก”

“แต่ฉันว่าเป็นนะ ดูเหมือนว่าเธอตกใจจนหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย เป็นแบบนี้ฉันว่าไม่ค่อยดีนะ ทางที่ดีฉันควรที่จะพาเธอไปหาหมอไม่ใช่หรือ โทษฐานที่คนของฉันสะเพร่า ขับรถเกือบจะชนเธอเอานะ”

บุษย์น้ำพราวตกใจจนแทบช็อก ตัวเย็นและแข็งทื่อ เมื่อชายหนุ่มเดินเพียงแค่สองสามก้าวก็มาประชิด เขายังช้อนร่างเธอขึ้นจากพื้นราวกับว่าเธอเป็นเพียงแค่เด็กน้อยไม่มีน้ำหนัก

“ว้าย! ปล่อยฉันนะคุณ” หญิงสาวรีบยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งด้วยเพราะกลัวจะตก