ปกป้องมีมายาในใจอยู่ก่อนแล้ว เมษาหรือผู้หญิงคนอื่น ที่เคยเขามาพัวพันกับเขาจึงกลายเป็นส่วนเกิน บางที มันอาจจะเรียกได้ว่าเป็นอุปสรรคเลยล่ะ

เมษาแค่นยิ้มเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต

เมื่อหลายปีก่อน ญาติผู้ใหญ่ของปกป้องต้องเขาโรงพยาบาลแบบฉุกเฉิน และอยู่พักรักษาตัวในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่เป็นเวลานานมาก ด้วยสาเหตุคืออาการป่วย ป่วยด้วยโรคร้าย มีอาการเป็นโรคหัวใจทำงานได้ไม่สม่ำเสมอ ในขณะที่พักรักษาตัวในโรงพยาบาลนั้น ปกป้องได้บังเอิญเจอ ทั้งเธอและน้องสาว มายาเป็นนางพยาบาลผู้อารี จิตใจดีและสวยสะดุดตา ส่วนเมษาเป็นคุณหมอที่สีหน้าติดเคร่งขรึมไปสักหน่อย

ปกป้องสานสัมพันธ์กับมายา ผ่านการเฝ้าแอบมองของเธอ

ช่วงเวลาสองปีนั่น คือความสุขเล็กๆ ของเมษา แม้จะมีความทรมานแทรกอยู่บ้างเล็กน้อยด้วยก็ตาม เมษาทนได้ ขอแค่เพียงได้พบเขาเป็นบางโอกาส

แม้ปกป้องจะทำเหมือนเมษาไม่มีตัวตน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธออกมาตรงๆ เลยนับว่าชายผู้นั้นยังให้เกียรติเธอบ้าง ถึงมันจะน้อยนิดแทบมองไม่เห็นเลยก็ตาม

ความสัมพันธ์นั่นผ่านไปด้วยดี มาถึงตอนนี้ ญาติผู้ใหญ่ท่านนั้นของเขาได้จากไปแล้ว ปกป้องก็ไม่รีรอที่จะให้ผู้หลักผู้ใหญ่ของเขา เข้ามาทาบทามมายาไว้ เขาต้องการยกย่องเชิดชูเธอ

“แกตั้งใจไว้แบบนั้นจริงๆ ใช่มั้ย?” คำถามแรกของพาฝันตอนที่เมษาโผล่หน้าเข้าไปในห้องทำงานของเธอ

“อืม...” เมษาพยักหน้ารับ

“ฉันจะไม่ถามหาเหตุผลนะ ฉันแน่ใจว่าแกตัดสินใจดีแล้ว เรื่อง ‘เด็ก’ แกคิดไว้แล้วหรือยัง”

เมษาส่ายหน้า เธอเองก็ยังตั้งตัวไม่ติด

“ไม่เป็นไร แกยังมีฉัน ในเมื่อแกตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปด้วย” พาฝันยัดซองเอกสารของตัวเองใส่มือเมษา

บางทีการเริ่มต้นใหม่ มีเพื่อนรู้ใจอยู่ข้างๆ ก็ไม่ได้เลวร้ายนัก

“ฉันจะรอวันที่แกเล่าให้ฉันฟังทั้งหมดนะ” พาฝันกระซิบบอก ตอนที่เดินมาส่งเมษาที่รถยนต์ของเธอ เมษายิ้มออก เธอกรีดม่านน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมาทิ้ง วันนี้ไม่ใช่วันโลกแตกสักหน่อย เธอไม่ควรร้องไห้ ในเมื่อมีเรื่องที่น่ายินดีรออยู่

ตอนที่ 2. ความจริงมักโหดร้ายเสมอ

สองเดือนก่อน...

เมษาแค่นยิ้ม ในที่สุดเธอก็เดินทางกลับมาถึงบ้าน ฟ้ามืดลงเล็กน้อย มีฝนพร่ำปละปลายตลอดเส้นทาง บ้านหลังใหญ่ตรงหน้านั้นว่างเปล่าดูราวกับบ้านร้าง อาจเพราะบางที คนที่นี่กำลังมีความสุขกับบ้านหลังใหม่ ที่ใหญ่กว่าบ้านหลังเดิมถึงสามเท่า

บ้านหลังนั้น คือของขวัญที่ปกป้องมอบให้กับคนที่เขารัก

เพราะเหนื่อยหนักหลังอยู่เวรข้ามวัน ดังนั้น เธอจึงเดินตรงไปที่ห้องนอนเลย เมษอาบน้ำชำระกาย และยุติความคิดสับสนในสมองทิ้ง

ในความสะลืมสะลือจวนจะหลับไม่หลับแหล่ เมษาได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์ดังเบาๆ รถคันนี้แล่นมาจอดที่ลานด้านหน้า

ใครมาที่บ้านหลังนี้นะ?

เมษาถามตัวเอง หนังตาเธอหนักอึ้งและขี้เกียจที่จะลงมาดู เธอหลุบเปลือกตาลงเตรียมจะหลับต่อ

เมษาเงี่ยหูฟัง...เสียงรถยนต์ที่เสียงเบาแบบนี้ มีแค่คันเดียวเท่านั้นแหละที่เธอรู้จัก รถหรูของปกป้องไง ว่าแต่เขามาที่นี่ทำไมนะ?

เขาควรจะอยู่กับมายา และครอบครัวของเธอไม่ใช่หรือ?

ประตูห้องนอนของเมษาถูกผลักเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เมษาจะตั้งสติ หรือได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ มีใครบางคนยืนขวางอยู่กลางประตูด้วยท่าทางคุกคาม เนื้อตัวเขาเปียกปอน และเมษาได้ยินเสียงฝนที่กระหน่ำลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตาอยู่ด้านนอก

เธอผุดลุกขึ้นนั่งแล้วก็รีบตรงดิ่งไปปิดบานหน้าต่าง ก่อนที่ฝนห่าใหญ่จะสาดละอองฝนเข้ามาด้านในห้อง

ไฟฟ้าถูกกดเปิด “หึ!!” มีเสียงกระแทกลมหายใจแรงดังออกมาจากปากสีเข้มของผู้ชายที่มาพร้อมกับสายฝน

“คุณอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?” ปกป้องมองตามเมษา

ดูเธอไม่ได้ยี่หระกับการที่เขาปรากฏตัวที่นี่เท่าไหร่เลย

เมษาเป็นผู้หญิงแปลก หล่อนสามารถสนทนากับผู้คนได้ทุกคน ยกเว้นเขา

ริมฝีปากสีระเรื่อนั่นจะเม้มสนิท หากบริเวณใกล้ๆ มีเขาอยู่ด้วย

ปกป้องเคยแอบสังเกต ท่าทางของหล่อนเหมือนตั้งใจเป็นปรปักษ์ แต่หลายครั้งแววตาของเธอก็แปลกออกไป คล้ายๆ กับ...ปกป้องรีบสะบัดศีรษะ ขับไล่ความฟุ้งซ่านของตนเอง เขากำลังไขว่เขว้เพราะผู้หญิงตรงหน้า

ซึ่งมันไม่ควรเป็นแบบนั้น...

ตอนนี้เป็นฤดูมรสุม ฝนเริ่มตกห่าใหญ่อยู่ภายนอก ท้องฟ้าดำมืด มีเสียงฟ้าร้องเป็นระยะ เสียงเม็ดฝนกระทบกับหลังคากระเบื้องได้ยินรางๆ

“พอดีฝนตกหนัก ผมไม่อยากขับรถฝ่าฝนออกไป” ปกป้องเปรยลอยๆ

เมษาสูดลมหายใจลึกๆ “คุณมาผิดห้องค่ะ นี่ห้องนอนฉันไม่ใช่ห้องนอนของยัยหยา!!”

ปกป้องขมวดคิ้ว มองสีหน้าไร้ความรู้สึกจนยากที่จะเดาออก

สิ่งเดียวที่ปกป้องจับสังเกตได้ ผู้หญิงตรงหน้าเก็บความรู้สึกเก่ง หล่อนซ่อนอะไรๆ หลายๆ อย่างไว้ใต้สีหน้าสงบเงียบนั่น

เขาสังเกตเห็นว่าเมษาแอบชำเลืองมองอยู่ เขาจึงเหลือบตามองเมษาด้วยคิ้วที่ขมวดน้อยๆ “ทำไมคุณไม่ย้ายไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นด้วยกันกับหยาละครับ?”

เมษาคุ้นเคยกับความเย็นชาของปกป้องมานานแล้ว แต่เธอไม่คิดว่าปกป้องจะยอมพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เสียงทุ้มนุ่มที่เขาใช้กับมายาแค่เพียงผู้เดียว

“ฉันกลับบ้านไม่เป็นเวลาค่ะ เลยไม่อยากให้ใครต้องคอยเป็นห่วง” ข้อแก้ตัวของเธอฟังไม่ขึ้น เมษารู้ดี การที่เธอไม่ยอมย้ายเป็นเพราะอะไรกันแน่

เธอเกลียดการเป็นส่วนเกิน

ความรู้สึกริษยาเกิดขึ้นทุกครั้ง หากเธอได้เห็นภาพความสนิทสนมระหว่างน้องสาวกับปกป้อง ความรู้สึกนั่นบั่นทอนกำลังใจของเธอ บางครั้งเมษาก็ท้อแท้ จนไม่อยากมีชีวิตอยู่

มายาเกิดมาพร้อมกับความโชคดี

ในขณะที่เธอรู้สึกตรงกันข้าม เมษากระเสือกกระสนแทบตายกว่าจะมีเสียงชื่นชม มายากลับได้รับโอกาสดีๆ ไปแบบง่ายดาย โดยที่บางครั้งไม่ต้องทำอะไรเลย ขอแค่เพียงมายายิ้ม...

โลกโหดร้ายกับเมษาเหลือเกิน

“อ้อ” ปกป้องครางในลำคอ และเขาก็ไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย

เมษารู้ดีว่าเขาไม่ต้องการพูดคุยกับเธอหรอก ปกป้องเว้นระยะห่างจากเธอจนเห็นได้ชัด เมษาจึงเดินออกมาด้านนอก พร้อมกับเอียงคอมองปกป้อง

“เชิญคุณปกป้องไปพักที่ห้องของยัยหยาดีกว่ามั้ยคะ” เธอไม่ได้จงใจไล่เขา แต่การมีปกป้องในห้องส่วนตัวของเธอ มันออกจะเกินเลยไปหน่อย เธอรู้ว่าชายตรงหน้าไม่มีทางปริปากพูดให้คนอื่นได้ยิน แต่การกันไว้ ก็ปลอดภัยกับตัวเอง ในเมื่อเธอแอบมีใจให้เขา หากเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา คนที่เสียหายคือเธอ ไม่ใช่ปกป้องสักหน่อย

“โทษทีนะ ผมลืมไป”

ปกป้องเดินออกจากห้องนอนของเมษา เธอแตกต่างจากภาพที่เขาคิดไว้เกินคาด ผู้หญิงที่เคร่งครัดในระเบียบ ไม่น่าเชื่อว่าห้องนอนของเธอจะหวานได้แบบนี้ เขาเห็นตุ๊กตาจำนวนมากในห้องนอนของเธอ ซึ่งต่างจากท่าทางเคร่งขรึมที่เห็นจนชินตา

เมษาสูดลมหายใจลึกๆ มองตามแผ่นหลังเหยียดตรงจนปกป้องหายลับไปจากสายตา เธอเดินกลับเข้าห้อง ตั้งใจจะนอนพักให้เต็มตา แต่ความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นในใจ เมษากลับข่มตาให้หลับไม่ลง

บ้านทั้งหลังมีแค่เธอกับปกป้องเท่านั้น

ตึกๆ เสียงหัวใจเธอเต้นกระหน่ำจนต้องรีบปรามตัวเอง “เธอดีใจอะไรยะ เขาไม่ได้มาที่นี่เพราะเธอหรอกนะ เขามาเพราะเขาเกรงว่าตัวเองจะมีอันตราย เขาแค่อยากมีชีวิตอยู่ถึงวันที่เขาสมรัก กับคนที่เขารักต่างหาก”

เป็นการตอกย้ำให้ตัวเองเจ็บปวดมากขึ้น

เมษาแค่นยิ้ม ความเจ็บปวดนี่จะยังติดค้างอยู่ในใจจนกว่าความรู้สึกของเธอจะเปลี่ยนไปนั่นแหละ “เห้อ!!” เสียงถอนหายใจดังท่ามกลางความมืด เพราะเมษารู้ไง เธอไม่มีทางทำเช่นนั้นได้ ความรู้สึกแบบนี้จะอยู่กับเธอไปจนวันตาย

บางที เธอควรจัดการบางอย่าง

เธออยู่แบบนี้ไม่ได้ เธอกลัวว่าสักวันจะเผยพิรุธออกมา

และนั่นจะเป็นหายนะสำหรับเธอ

เธอควรทบทวนเรื่องการ ‘ย้าย’ ให้จริงจังกว่านี้ หากเธอเลือกที่จะหลบหน้าเพื่อรักษาแผลใจ นั่นอาจเป็นทางออกที่ดีก็ได้

“จริงสิ เราควรไปจากที่นี่สักพัก” เมษาพึมพำ เธอทรงตัวลุกขึ้นนั่ง มองเลยไปที่โต๊ะทำงานที่ยังมีดวงไฟเปิดอยู่ เมษาเบี่ยงปลายเท้าลงยืนที่พื้น เธอลุกขึ้นยืน เดินไปควานหาเอกสารบางอย่างที่ถือติดมือมาด้วย

เมษาใช้เวลากว่าชั่วโมงในการอ่านทบทวนข้อสัญญาบนเอกสาร

ข้อเสนอไม่เลวเลย แม้เธอต้องเริ่มต้นทำงานในที่ทำงานใหม่ แต่ตำแหน่งและเงินเดือนสูงขึ้น

เธอก้มมองวันเริ่มงานซ้ำอีกครั้ง เมษาแค่นยิ้ม มันเป็นเรื่องบังเอิญที่ค่อนข้างใจร้ายกับเธอไปสักหน่อย เธอคงไม่มีวันลืมวันแห่งความเศร้านี้ได้ วันที่นั้น คือวันที่มายากับปกป้องจะแต่งงานกันนี่นา เธอจะลืมได้ไง

เมษาคว้าปากกามาจรดลงบนช่องว่างนั่นแบบไม่ต้องคิดซ้ำอีก

เธอตกลงปลงใจเลือกทางนี้ เพื่อตัวเองและน้องสาว