“Hope Bar Club VIP one night stand งั้นเหรอ” ปราบมองบัตรเชิญที่เพื่อนยื่นให้ด้วยความเบื่อหน่าย หลังจากอ่านมันจบเขาก็วางมันลงบนโต๊ะ เอนตัวลงพิงโซฟาพร้อมกับยกขาขึ้นพาดบนโต๊ะหน้าโซฟา
“แกจะมาทำหน้าเบื่อโลก เป็นลิงอมลูกท้ออยู่อย่างนี้ไม่ได้ตลอดนะเว้ย ฉันจัดงานนี้เพราะแกเลยนะ ไปหาความสุข จิบเหล้าเคล้านารี เหมือนที่เราทำกันเมื่อก่อนไง” ภูชิตตบบ่าเพื่อนบอกด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน คนพูดโยกศีรษะไปด้วยเพื่อให้คู่สนทนามีอารมณ์ร่วมมากที่สุด แต่กลับไม่เป็นผลสักนิด ปราบยังทำหน้าเบื่อโลกอยู่อย่างนั้น
“เบื่อ” เขาทำหน้าเบื่ออย่างที่บอก
“ไปเปิดหูเปิดตาหน่อย แค่พัทยาเอง”
“ไม่ไป” ชายหนุ่มบอกย้ำอีกครั้ง
ปราบเหยียดตัวยาวบนโซฟาทอดสายตามองออกไปด้านนอก กระจกหน้าต่างบานใหญ่ถูกออกแบบให้เปิดกว้าง สำหรับมองทัศนียภาพด้านนอก 180 องศา เพนท์เฮ้าส์หรูหราชั้นบนสุดของโรงแรมกลายเป็นที่เก็บตัวเงียบของเขา หลังจากบิดาประกาศแต่งงานใหม่กับหญิงสาวรุ่นลูก
“ถ้าขี้เกียจขับรถ เดี๋ยวฉันให้คนมารับ” ภูชิตเสนอ เผื่อเขาอยากดื่มและไม่อยากขับรถ
“ขี้เกียจไป” ปราบตอบกลับทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด เขาทอดสายตามองออกไปด้านนอกอย่างไร้จุดหมาย แต่ภูชิตก็ไม่ละความพยายาม
ภูชิตทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ พร้อมกับพยักพเยิดและส่งสายตามองไปที่กระดาษแผ่นเล็ก
“แกดูวันที่ ในบัตรเชิญก่อนดิวะ”
“ทำไม” น้ำเสียงของคนพูดยังคงเบื่อหน่อย แต่ก็ยอมเหลือบสายตาไปมองวันที่ในบัตรเชิญตามความต้องการของเพื่อน เมื่อเห็นวันเวลาในการ์ดเชิญ เขาก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายเช่นเดิม
“ฉันไม่ศรัทธากับวันไหนทั้งนั้นแหละ”
“ฉันไม่ได้หมายถึงวันวาเลนไทน์นะ แต่มันเป็นวันแต่งงานของสาวิตรีต่างหาก หรือแกอยากอยู่กรุงเทพฯ ร่วมฉลองวันแต่งงานอันชื่นมื่นของพ่อกับแฟนเก่าของนายล่ะ ลืมไปแล้วหรือไง”
‘จริงสิ ระยะหลังเขาโหมงานหนัก จนแทบลืมวันลืมคืน’
ปราบส่ายหน้า ทั้งที่แววตายังสะท้อนถึงความปวดร้าว แต่เขาก็ยังปากแข็งคงเส้นคงวา
“ผู้หญิงคนนั้นไม่มีผลกับความรู้สึกของฉันอีกต่อไปแล้ว”
ภูชิตตบบ่าไหล่เพื่อนหนักๆ “เจ็บก็ยอมรับ อย่าเก็บมันไว้ แม้ว่านายจะปากแข็งบอกว่าไม่รู้สึกอะไร แต่นายจะทนอยู่บนนี้ ทั้งที่รู้ว่าอดีตแฟนเก่า แต่งงานกับพ่อของตัวเองอยู่ห้องจัดเลี้ยงข้างล่างโรงแรมงั้นเหรอ"
"อือ...คงงั้น" น้ำเสียงของคนพูด หลุดออกมาจากลำคอเพียงแผ่วเบา
ภูชิตบีบบ่าเพื่อนรักคะยั้นคะยออีกรอบ "เออน่า ถึงนายจะพยายามปกปิดความรู้สึกของตัวเองแค่ไหน แต่นายก็ปิดฉันไม่ได้หรอก”
ปราบนิ่งงัน นึกย้อนกลับไปถึงเดือนก่อน...บิดาของเขาเรียกทนายความประจำตระกูลมาพบ พร้อมกับเอกสารการโอนทรัพย์สิน จำได้ว่าวันนั้นเขาตกใจมาก
หุ้นของโรงแรมและทรัพย์สินทุกอย่าง ถูกโอนให้เป็นชื่อของเขา เหลือไว้เพียงหุ้นในบริษัทเพียง 10 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น
ปราบไม่เข้าใจการจัดการแบบกะทันหันเร่งด่วนแบบนี้ของบิดา ที่จู่ๆ ทนายประจำตระกูลนำเอกสารมาให้เขาเซ็น
“หมายความว่ายังไงครับ”
“ฉันจะแต่งงาน” วันนั้นบิดาของเขาบอกออกมาด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ แต่กลับทำให้ลูกชายเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง
จะไม่ให้เขาแปลกใจได้อย่างไรกัน ในเมื่อบิดาของเขาครองตัวเป็นโสดมาตลอด นับตั้งแต่มารดาของเขาเสียชีวิตลงเมื่อ 20 ปีก่อน ท่านไม่เคยคิดที่จะหาแม่เลี้ยงให้เขา แต่จู่ๆ กลับอยากจะลุกขึ้นมาแต่งงานในวัย 65 มันเป็นเรื่องแปลกประหลาดที่สุดในชีวิต
“ยอมเพื่อความสุขของฉันสักครั้งนะปราบ ฉันอยากมีคนดูแลตอนแก่”
“ผมไม่เคยคิดจะห้ามคุณพ่ออยู่แล้วนะครับ แต่แค่แปลกใจว่าทำไมคุณพ่อต้องรีบโอนทรัพย์สินมาให้ผม”
คนสูงวัยกว่ายื่นซองสีชมพูส่งให้ลูกชาย
“แลกกับความสุขของฉัน แลกกับเจ้าสาวที่ฉันกำลังจะแต่งงานด้วย นี่จะเป็นสิ่งยืนยันว่าฉันรักแกมากแค่ไหน” ประโยคนั้นยิ่งทำให้ปราบงงหนัก ทำไมจะต้องแลก ในเมื่อเจ้าสาวก็เป็นคนรักของท่าน
ปราบจำต้องหยิบซองขึ้นมาเปิดอ่าน ในจังหวะที่เขากวาดสายตาไปเห็นชื่อและนามสกุลที่คุ้นเคย พร้อมกับประโยคที่หลุดออกมาจากปากบิดาในเวลาเดียวกัน
“ฉันจะแต่งงานกับสาวิตรี เธอจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เพราะต้องเตรียมงานแต่งงาน ฉันจะขอยืมคฤหาสน์หลังนี้เป็นเรือนหอก่อน แกคงไม่ขัดข้องอะไรนะ”
ประโยคนั้นเหมือนหมัดน็อคเสยปลายคางของปราบอย่างจัง สิ่งที่ทำให้เขาช็อกคือ...เจ้าสาวของพ่อคือคนรักของเขา แต่สาวิตรีเป็นเลขาของท่าน ทั้งคู่ไม่มีทีท่าว่าจะรักกันมาก่อนเลย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ปราบสบตาบิดานิ่งเป็นเชิงถามย้ำ ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากหนา ความรู้สึกของเขาตอนนี้มันหนักอึ้งไปหมด
“ฉันรู้ว่านายเสียใจ ทำเพื่อความสุขของฉันได้ไหมปราบ”
“คนอื่นไม่มีแล้วเหรอครับ ทำไมจะต้องเป็นผู้หญิงคนนี้” เขาถามด้วยน้ำเสียงราวกับไฟสุมและพ่นออกมาจากใจ แต่นั่นก็ไม่ทำให้ผู้เป็นพ่อรู้สึกทุกร้อนกับปฏิกิริยาของลูกชาย
“ความรักมันห้ามกันได้ด้วยเหรอ” เจ้าสัวกลั้วหัวเราะในลำคอตอบกลับ แม้ว่าเขากำลังจะแย่งคู่รักของลูกชายอยู่ก็ตาม
“ครับ” ปราบตอบรับเบาๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้
“ถ้าพ่อไม่มีธุระอื่นกับผมอีก ขอตัวนะครับ” พูดจบเขาก็เดินออกไปทันที เขาไม่อยากถูกตราหน้าว่าแย่งผู้หญิงคนเดียวกับพ่อ จำต้องเก็บความรู้สึกเจ็บปวดและทุกข์ทนไว้ข้างใน
ในวันเดียวกัน ปราบยัดเสื้อผ้าลงในกระเป๋าเป้ลวกๆ จากนั้นก็เหวี่ยงกระเป๋าขึ้นบ่า ก้าวขาออกจากคฤหาสน์ เป้าหมายของเขามีเพียงที่เดียวเท่านั้น
แม้หัวใจจะปวดปร่า แต่เขาไม่สามารถอุทธรณ์ใดๆ ไม่แม้แต่จะอยากถามความจริงจากปากของแฟนสาว เขาจะยอมรับในสิ่งที่เธอเลือกและตัดสินใจ
สำหรับเขา...เวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่งให้หายไปเอง
ปราบวางกระเป๋าลงบนพื้น ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาเหยียดขายาว ทอดสายตามองโคมไฟระย้าที่อยู่บนเพดาน
เขาย้ายออกจากคฤหาสน์มาอยู่ที่เพนเฮาส์ในโรงแรม ถ้าสาวิตรีจะย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน เขาก็ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอกับความรักของคนทั้งคู่ ให้ตะขิดตะขวงใจกัน
หลังจากวันนั้น...ปราบก็ไปปาร์ตี้หนักกว่าเดิม จากคนที่ปาร์ตี้หนักอยู่แล้ว แต่เขาเป็นคนรับผิดชอบสูง เมื่อก่อนไม่เคยผิดพลาดเรื่องงาน แต่ในระยะหลังเลขาของเขาแทบจะสิงตัวและลากกลับ เธอตามติดและประคับประคองเจ้านายให้ทำงานได้
พอนึกไปถึงความเหลวแหลกของตัวเองเมื่อเดือนก่อน เขาก็อดสงสารเลขาตัวเองไม่ได้ ถ้าไม่มีเธอสักคน ทุกอย่างคงจะแย่กว่านี้
ภูชิตกระทุ้งหมัดเข้าที่หัวไหล่ของเพื่อนหนุ่มอีกครั้ง เมื่อเห็นอาการเหม่อลอยของเขา
“เฮ้ย! คิดอะไรอยู่วะ”
“เปล่า”
ภูชิตเลื่อนบัตรเชิญไปตรงหน้า ยกมือขึ้นบีบบ่าไหล่เพื่อนเบาๆ “ถ้านายยืนยันว่าผู้หญิงคนนั้น ไม่มีอิทธิพลกับความรู้สึกของนาย ก็เจอกันที่งานนะ พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่านายยังเป็นเสือ”
หลังจากเพื่อนเดินออกไป มุมปากของปราบก็คลี่ออกมาเล็กน้อย เขาเข้าใจในความปรารถนาดีของเพื่อนดี
“ใช่...หมดเวลาที่เสืออย่างฉัน จะมุดหัวอยู่แต่ในถ้ำแล้ว” มันคงถึงเวลาที่เขาต้องก้าวไปข้างหน้าเสียที ผู้หญิงคนนั้นจะไม่มีค่าในสายตาเขาอีกต่อไป
บ้านพักตากอากาศสุดหรูริมชายหาด ถูกตกแต่งขึ้นเป็นพิเศษ เพื่องาน Hope Bar Clup VIP one night stand ปกติภูชิตจะใช้บ้านหลังนี้สำหรับปาร์ตี้กับกลุ่มเพื่อนเป็นประจำอยู่แล้ว และเพื่อนสนิทอย่างปราบก็มาที่นี่จนคุ้นเคย
“อันนี้เอาไว้ตรงโน้น ช่วยกันยกเร็ว”
ภูชิตกำลังง่วนอยู่กับการช่วยลูกน้องจัดสถานที่ เพราะงานที่จัดขึ้นเป็นงานปาร์ตี้กับเล็กๆ สำหรับกลุ่มเพื่อนสนิทมากกว่าจะทำในเชิงธุรกิจ เหตุผลหลักของงานในวันนี้ คือต้องการดึงสติความซึมเศร้าของเพื่อนรักให้กลับมาเหมือนเดิมเท่านั้น
“เอ้า! ทำไมมาเร็วจัง ยังไม่ถึงเวลาเริ่มงานเลย วันนี้ไม่ทำงานเหรอ” เจ้าของงานตกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นคนที่บอกว่าจะไม่มา แต่มาถึงงานก่อนใคร ยิ่งในเวลาบ่ายของวันทำงานปกติอย่างนี้ยิ่งน่าแปลก เพราะเขารู้ว่าปราบจริงจังกับงานมากแค่ไหน
คนเดินเข้ามาใหม่ ยังทำหน้าเบื่ออมโลกไม่ต่างจากวันก่อน “เบื่อๆ มีอะไรให้ช่วยมั้ยล่ะ”
“เบื่อหรือหนี เอาให้แน่” ภูชิตถามกลับอย่างล้อเลียนรู้ทัน
งานแต่งงานของสาวิตรีคงเริ่มตั้งแต่เช้า ดูจากสภาพและถ้าเดาไม่ผิด ปราบคงจะออกมาจากโรงแรมตั้งแต่เมื่อคืน
“อือ...” ปราบตอบรับแบบตัดรำคาญ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ริมสระน้ำ
“ไม่มีอะไรให้ช่วยหรอก งานยกของทั้งนั้น” เจ้าของบ้านบอกพรางก็ชี้มือชี้ไม้สั่งเด็กยกของต่อ
“ยกชุดนี้ไปไว้ตรงโน้น แล้ววางของชุดนี้ตรงนี้ จากนั้นก็จัดซุ้มพวกนี้ให้เสร็จนะ ส่วนสองคนนี้ช่วยไปซื้อของตามรายการนี้ให้ด้วยนะ” ภูชิตยื่นลิสต์รายการพร้อมกับเงินสดให้ลูกน้อง หลังจากนั้นเขาก็เดินมาหาเพื่อน
“กินอะไรมาหรือยัง”
“เรียบร้อยแล้ว” ปราบตอบกลับเพื่อน กวาดสายตามองรอบๆ ริมสระน้ำบริเวณสถานที่จัดงาน
“รอบนี้จัดใหญ่กว่าเดิมหรือไง”
“เปล่า เหมือนทุกครั้งที่จัดนั่นแหละ มีแค่กลุ่มเพื่อนที่รู้จักคุ้นเคย”
คำบอกเล่าของเจ้าของงาน ไม่ได้ช่วยให้สีหน้าของปราบดีขึ้น คำว่ากลุ่มเพื่อนที่สนิทคุ้นเคย คงจะรวมไปถึงน้องๆ กลุ่มไฮโซใจแตกฟรีเซ็กส์รักสนุกพวกนั้นด้วย และบรรดาเพื่อนในกลุ่มก็เปลี่ยนคู่กันเป็นว่าเล่น
“เจอกันที่ผับทุกวัน ยังไม่เบื่ออีกเหรอ”
“นายจำกฎของการเข้างานได้ไหม”
“ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ เซ็กส์ จ่าย จบ”
“นายลืมกฎสำคัญอีกข้อไปแล้วหรือไง...ถ้าอยู่กับใครจนถึงเช้า หมายถึงต้องพร้อมที่จะรับผิดชอบและดูแลเธอ มิฉะนั้นจะโดนปรับ 2 ล้านบาท” คนจัดงานย้ำ
แม้จะรู้ว่าเงิน 2 ล้านไม่มีผลกับเพื่อนคนใดคนหนึ่งในกลุ่ม โดยเฉพาะปราบ เขาเพียงแค่บอกย้ำเอาไว้เท่านั้น
สาวสวยทุกคนล้วนอยากจะมางานนี้ แต่ก็ผ่านการคัดเลือกหลายขั้นตอน เมื่อสามารถผ่านการคัดกรองเข้ามาในงานได้ พวกเธอจะงัดมารยาหญิง ทำทุกวิถีทางที่จะได้อยู่กับชายหนุ่มที่เขาเลือกเธอไปจนถึงเช้า อย่างน้อยก็เป็นการการันตีชีวิตในระดับหนึ่ง หากได้ควงคู่หนุ่มไฮโซรวยๆ อย่างน้อยครึ่งปี
ปราบยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ฉันก็ไม่เคยอยู่กับใครถึงเช้าสักคนนี่หว่า ทำไมนายจะต้องกังวล เผลอๆ คืนนี้อาจจะไม่มีใครถูกใจฉันก็ได้”
“เพราะที่ผ่านมานายมีสาวิตรีไง นายถึงไม่สามารถอยู่กับใครถึงเช้า”
“แกจะพูดถึงชื่อผู้หญิงคนนี้อีกทำไม”
“ขอโทษว่ะ เผลอปากไป” ภูชิตรีบเปลี่ยนเรื่อง “แต่คืนนี้...ฉันมีของขวัญชิ้นพิเศษสำหรับนาย”
“ของขวัญอะไร”
ภูชิตหันมามองเพื่อนด้วยแววตาจริงจัง
“ถ้าแกเจอเธอ สัญญากับฉันได้ไหม ถ้านายไม่ถูกใจจริงๆ อย่าทำอะไรเธอ”
“เอาแมวจากไหนมาย้อมอีกล่ะ”
“คนนี้ฉันรักเหมือนน้องสาวและหวงมาก”
“น้องท้องติดกันล่ะสิ ที่ผ่านมาฉันก็เห็นแกประกาศว่ารักเหมือนน้องทุกคนนั่นแหละ”
“สัญญากับฉันก่อน” ภูชิตทำสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง
“แกมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าฉันจะสนใจผู้หญิงคนนั้น”
“ก็แค่สัญญาก่อน มันจะไปยากอะไรล่ะ”
“อือ...” ปราบตอบรับแบบขอไปที คืนนี้เขาไม่คิดจะหิ้วใครติดมือออกจากงานไปด้วยอยู่แล้ว ที่ตามเพื่อนมาตามคำเชิญก็เพราะรู้สึกเบื่อเท่านั้นเอง
“ขอบใจมาก เดี๋ยวฉันไปเอาเบียร์เย็นๆ มาให้นะ” เจ้าของบ้านบอกพร้อมกับเดินหายเข้าไปในบ้าน
ภูชิตเดินไปหลังร้านและโทรนัดแนะกับน้องสาวของตัวเอง หวังว่างานนี้จะช่วยให้เพื่อนหลุดออกมาจากภวังค์ความเศร้าได้
[ปราบมาถึงงานแล้ว ทำหน้าที่ของแกให้สำเร็จล่ะ]
[มือระดับขนมปัง ไม่พลาดอยู่แล้ว อย่าลืมโบนัสก็แล้วกันนะคะ]
[ทำงานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยมาทวง ยายอ้วน!] พี่ชายบอกล้อๆ
[นี่บูลลี่เหรอ ] ขนมปังตอบกลับทันที [ปรับเป็นชาบู 1 แล้วก็บุฟเฟ่ต์อาหารญี่ปุ่น 1 สะดวกจ่ายค่าปรับวันไหน แจ้งวันเวลาทิ้งไว้ในข้อความได้เลยค่ะ]
ปลายสายเพียงหัวเราะขำน้องสาว เขารู้ว่าเธอไม่ได้โกรธ เพราะนี่เป็นสรรพนามที่เขาใช้เรียกน้องสาวเป็นประจำ
หลังจากเดินเลี่ยงไปรับโทรศัพท์พี่ชาย ขนมปังก็เดินกลับมาหาเพื่อน
“เป็นอะไรทำลับๆ ล่อๆ” แป้งฝุ่นถาม ปกติขนมปังไม่เคยปิดบังอะไรกับเธอ ยิ่งคุยโทรศัพท์กับพี่ชาย ยิ่งไม่มีอะไรน่าปิด
“ไม่มี๊!” ขนมปังตอบกลับเสียงสูง
“ไปกันเถอะเดี๋ยวไม่ทัน” แป้งฝุ่นฉุดมือเพื่อนกึ่งลากไปที่เป้าหมายของเธอ
วันนี้ขนมปังพาแป้งฝุ่นออกมาซื้อชุดและแต่งตัว แต่ยังไม่ทันได้เดินดูของที่ต้องการ พี่ชายก็โทรศัพท์มาหา ขนมปังเดินเลี่ยงออกไปรับโทรศัพท์ กลับมาก็จูงมือเพื่อนสาวมาที่โซนอาหารในห้างก่อนเป็นอันดับแรก
“อะไรของเธอเนี่ย ไหนบอกว่ากลัวไม่ทัน”
“นี่เรื่องสำคัญที่สุดของฉันล่ะ ถ้าไม่ได้กินอะไร สมองจะคิดอะไรไม่ได้ หาอะไรกินรองท้องก็พอ”
ขนมปังรู้ว่าแป้งฝุ่นไม่ชอบเข้าร้านอาหารแพงๆ ทำให้ขนมปังกลายเป็นคนติดดินตามเธอไปด้วย
อาหาร 3 จานถูกวางเรียงไว้ตรงหน้า ทั้งหมดนี้ขนมปังใช้คำว่ารองท้องไปก่อน ถ้าเป็นคนอื่นคงจะเรียกว่าสวาปาม
เพื่อนสาวมีความสุขในการกิน ในขณะที่แป้งฝุ่นนั่งเครียด เธอก็ยิ่งหนักใจเมื่อเวลาใกล้เข้ามาทุกขณะ ความรู้สึกผิดต่อมารดาก็มากขึ้นทุกที ในขณะที่ขนมปังกำลังมีความสุขกับอาหารตรงหน้ามากกว่าสนใจเพื่อน
“ถ้าฉันยกเลิกได้ไหมแก” จู่ๆ แป้งฝุ่นก็โพล้งขึ้นมากลางโต๊ะอาหารที่นั่งกันอยู่สองคน ขนมปังแกล้งทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยิน
ขนมปังตักข้าวขาหมูส่งเข้าปากและเคี้ยวตุ้ยๆ “แกอย่าเพิ่งพูด ฉันเดินเหนื่อย หิวมาก ตอนนี้ยังคิดอะไรไม่ออก”
