เสียงดนตรีจังหวะครื้นเครงทำให้ผู้คนที่ได้ยินอดไม่ได้ที่จะต้องโยกตัวไปตามจังหวะอย่างเพลิดเพลินใจ คนที่มาที่นี่ร้อยทั้งร้อยคือความสนุกสนาน ซึ่งเอกรินทร์ที่โยกตัวไปมาเหมือนกับคนอื่นๆเป็นส่วนใหญ่จำต้องหยุดเมื่อหันมามองเพื่อนที่ตาเอาแต่จ้องมองแก้วใส่เครื่องดื่มที่ไม่เหมาะต่อผู้เยาว์
“แกจะเสกคาถาให้คุณธมนลอยออกมาจากแก้วหรือไงว๊ะ”
“พูดอะไรของแกว๊ะ”
“โถ่ววววว...คุณเพื่อนยังไม่รู้ตัวเหรอ...” เอกรินทร์เหล่ตามองจับผิดโดยไม่ปิดบัง “ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว ตอนนี้แกน่าจะรู้ใจตัวเองได้แล้วนะว่าจริงๆแล้วแกชอบคุณธมนจริงๆ”
“แกแน่ใจเหรอว่าคนอย่างฉันจะชอบผู้หญิงที่เห็นแก่เงินแบบนั้น”
“เห็นแก่เงิน...แกบ้าหรือฉันหูฝาดกันแน่ที่ได้ยินแกพูดแบบนี้” วิลไม่ตอบคำถามเพื่อน เขากลับมาสนใจของเหลวในแก้วต่อ หนึ่งปีแล้วเหรอทำไมเขาเหมือนรู้สึกผ่านไปแล้วสักสิบปี เวลาช่างเดินช้านักแต่จะหนึ่งปีหรือสิบปีเขาก็ยังลืมเธอไม่ได้นั่นเป็นความจริงที่เกิดขึ้นที่เขาไม่อยากยอมรับ
เธอก็น่ารักดี (แค่หน้าตา) แต่คนระดับอย่างเขาหาน่ารักกว่าเธอได้ร้อยเท่าพันเท่า สิ่งที่วิลย้ำบอกตัวเอง ตั้งแต่ที่เขาจากเมืองไทยมาอีกครั้งเมื่อหนึ่งปีก่อน เขาก็ปฎิเสธเพื่อนในเรื่องการเดินทางกลับไปอีกครั้งตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา
“ฉันเจอเธอเมื่อสามสี่เดือนก่อน” เสียงที่ดังแทรกคลื่นเสียงดนตรี แม้จะไม่ดังมากแต่คนที่ตกอยู่ในภวังค์ก็ยังได้ยิน วิลหันไปมองเพื่อนทันที “อยากฟังต่อ...” เอกรินทร์กระเซ้าแหย่คนปากแข็ง
“ถ้าลำบากใจมาก เพื่อนก็ไม่ต้องเล่าก็ได้ อย่างไรแล้วฉันก็จ่ายค่าเหล้าให้แกอยู่ดี”
ฮาฮาฮา “ค่าเหล้าแกต้องจ่ายอยู่แล้วฉันถูกแกเชิญมานะครับ ค่าเหล้ายังถูกกว่าหลายเท่าถ้าเทียบกับค่าตั๋วเครื่องบินไทย-นิวยอร์ก นะเพื่อน”
“งั้นค่าที่พักแกก็จ่ายเองแล้วกัน”
อ้าวเฮ้ย!!! “เล่าแล้ว...จะว่าเธอเปลี่ยนไปก็พูดยาก แต่ตอนนั้นฉันที่คิดว่าต้องทักทายเธอเสียหน่อยก็เกือบหน้าแตก เพราะแม้จะมองเห็นกัน แต่เธอก็มองผ่านฉันเหมือนมนุษย์ร่วมโลกกันเท่านั้นว๊ะ”
“ไงต่อ”
“ฉันก็เกือบลืมเรื่องของแกกับเธอไปเลยจนได้มาเจอกับเธอตอนนั้น ฉันเลยสืบต่อนิดหน่อย ในวันนั้นบริษัทที่เธอทำงานอยู่มาเช่าห้องจัดงานสัมมนาเลยทำให้ฉันรู้ว่าเธอทำงานที่ไหนนะสิ”
“แกรู้เรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อสี่เดือนก่อน แต่พึ่งจะเปิดปากบอกฉันเนี่ยนะ”
เฮ้ย! “คุณเพื่อน...ก่อนจะด่าทางอ้อมช่วยยั้งคิดพิจารณาหน่อยได้มั้ยว๊ะ ว่าทำไมฉันต้องรีบแจ้นมาบอกแกด้วยละครับ ผมไม่ใช่บุรุษไปรษณีย์ที่มีหน้าที่ส่งข่าวที่คุณเพื่อนไม่ได้ต้องการจะรู้...ไม่ ใช่ หรือ ครับ”
“งั้นโปรเจตงานของแกก็ขนกลับเมืองไทยไปเลย”
“สัมพันธภาพความเป็นเพื่อนขาดสะบั้นลงเพียงแค่หนึ่งนารี...เออๆ เล่าต่อ ยังไม่หมด นอกจากจะทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาของบริษัทนั้นแล้วเธอยังเรียนต่อด้วยนะ ประมาณว่ากลางวันทำงานกลางคืนก็ไปเรียน ตอนนั้นเธอต้องเดินทางกลับไทยแบบเร่งด่วนเลยยังไม่มีวุฒิปริญญาตรีเลย เงินเดือนตอนนี้ก็ไม่น่าจะได้เยอะ”
“มีแค่นี้”
“เจ้านายของเธอเป็นผู้หญิง”
“บอกฉันทำไมว๊ะ”
“ก็ตอนที่ฉันเจอเธอ บอกเลยว่าสวยขึ้นมาก ตอนเห็นครั้งแรกตอนนั้นจำเธอไม่ได้ยังคิดเลยว่าอยากจะเข้าไปทำความรู้จักให้มากขึ้น แต่พอเข้าไปใกล้ อ๋ายหย้า!!! ผู้หญิงของเพื่อนนี่หว่า”
“แกจะบอกว่า...เธอยังไม่มีใคร”
“แปลไทยเป็นไทยก็แบบนั้นแหละ เอาไงละ! รู้ขนาดนี้แล้วแกจะตัดสินใจว่ายังไง”
“ทำไมต้องตัดสินใจว๊ะ เรื่องระหว่างฉันกับเธอก็จบไปแล้ว ระหว่างเราสองคนไม่มีอะไรติดค้างกัน”
“แน่ใจเหรอว๊ะ เท่าที่ฉันได้ยินจากเพื่อนๆมา เขาว่าแกเก็บตัวอย่างหนักตั้งแต่กลับมาจากเมืองไทยเมื่อหนึ่งปีก่อน ใครๆก็ว่าแกเปลี่ยนไป เหมือนแวมไพร์ที่หัวใจหยุดเต้น”
“ฉันทั้งรวยทั้งหล่อ หาผู้หญิงที่ดีที่เพียบพร้อมได้ไม่ยาก ทำไมฉันจะต้องไปสนใจผู้หญิงแบบนั้นด้วย”
“เพียบพร้อม อืม...ก็จริง อย่างแกหาได้สบาย ก็โอเค๊! ถ้าแกรักผู้หญิงคนที่แกคิดว่าเพียบพร้อม เอาเถอะ! อีกนานอย่างแกไม่จำเป็นต้องรีบหาเมียมีลูก ไม่เหมือนกับคุณธมนหน้าตาอย่างเธอคงมีหนุ่มๆที่เพียบพร้อมมาเห็นและขายขนมจีบกับเธอเข้าสักคนสองคน ถึงตอนนั้นเธอก็ไม่จำเป็นต้องเหนื่อยแบบนี้ แกคิดดูต้องตื่นเช้ามาโหนรถเมย์เพื่อไปทำงาน เลิกงานแทนที่จะได้ไปแฮงค์เอ้าท์เหมือนคนอื่นๆ กลับต้องไปเรียนหนังสืออับเกรดตัวเอง เพื่อรายได้ที่มากขึ้นจากการทำงานอีกนิดหน่อย”
วิล นั่งเงียบคิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที ก็ตอนนั้นเขาผิดหวังกับเธอจริงๆ ถ้าเธอไม่ตอบตกลงรับเงินจำนวนนั้นของเขาเรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้ ตอนนั้นเขาคงจะมีข้ออ้างตามตอแยเธอเพื่อเรียนรู้เธอ เขาผิดเหรอที่จะคาดหวังผู้หญิงที่รักเขาที่ตัวเขามากกว่าทรัพย์สินเงินทองของเขาแม้เรื่องระหว่างเขากับเธอจะเป็นอุบัติเหตุก็ตามที
“แกรู้ได้ไงว่าเธอไม่มีใครจริงๆ การที่เจ้านายเธอเป็นผู้หญิงก็ไม่ได้เป็นการตอบโจทย์เรื่องนี้ บ้านเธอแกรู้หรือไงว่าเธอไม่ได้อยู่กับผู้ชายคนไหนสักคน” มือกำยำกอบกุมแก้วในมือแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เมื่อจู่ๆเกิดมโนภาพของเธอกับผู้ชายคนอื่นขึ้น ความโกรธเกรี้ยวอย่างไร้เหตุผลก็เกิดขึ้นอย่างไม่รู้ตัว กรามแกร่งขบกัดกันจนซีกแก้มปูนโนนขึ้น
“นั่นสินะ เพราะบ้านทาวเฮ้าส์สองชั้นที่มีแค่สองห้องนอนผู้ชายฐานะระดับไหนกันที่เธอเลือก” แสดงว่ารู้จักบ้านของธมน ไอ้เพื่อนรัก...วิลคิดต่อในใจ
“ฉันกำลังคิดว่าถ้าจู่ๆ ฉันลุกขึ้นและเตะแกกลางร้าน การ์ดคุมร้านจะคิดว่าเกิดเหตุทะเลาะวิวาทกันหรือเปล่า”
“เป็นแบบนั้นไป...ทีแกยังลำใยฉันเลย แล้วแกไม่ลองมาเป็นฉันบ้างว่าจะลำใยแกมากแค่ไหน ไอ้คนปากแข็ง ชอบเขามาตลอดทำไมถึงไม่ไปจัดการให้เธอมาเป็นของแกอย่างถูกต้อง...อ๊ะอ๊ะ! ถ้าแกจะอ้างเรื่องเงินห้าล้านที่เธอรับไป ฉันว่ามันไม่แฟร์กับเธอ ทำไมแกไม่คิดบ้างว่าที่เธอรับเงินเพราะต้องการจบเรื่องราวระหว่างแก...คิดง่ายๆนะครับคุณเพื่อนที่ทั้งหล่อและรวยบางทีคุณเพื่อนอาจจะไม่ใช่ผู้ชายที่คุณธมนต้องการ แล้วใครจะมาการันตีว่าถ้าวันนั้นเธอไม่รับเงินแก แกหรือใครที่รู้เรื่องระหว่างแกกับเธอเข้าจะต้องคิดว่าเธอต้องการจับแก ในเมื่อแกมีจ่ายห้าล้านได้ถ้ายื้อกันต่อไปเธอก็อาจจะได้มากกว่านั้น การได้ใช้นามสกุลแกสบายไปทั้งชาติ แกว่ามั้ย”
วิลเงียบอีกครั้ง การที่มีบุคคลที่สามที่รู้เรื่องราวความจริงที่ถูกต้องให้เหตุผลอย่างเป็นกลางมันก็ไม่ต่างกับการเปิดทางสว่างให้กัน ทำไมเขาถึงคิดเหตุผลนี้ไม่ได้ ทำให้เขาอดย้อนคิดถึงเหตุการณ์วันนั้นไม่ได้ เขาไม่ได้ไปด้วยตัวเอง แต่ทุกการพูดคุยเจรจากันตอนนั้นก็เหมือนกับเขาร่วมอยู่ด้วยซึ่งถ้าคิดไตร่ตรองให้ดีๆ วันนั้นจบลงอย่างง่ายดายใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำ ต่างก็แยกย้ายกันกลับ
“ห้าล้าน ผมจ่ายให้คุณห้าล้านกับหนังสือสัญญาหนึ่งฉบับว่าต่อจากนี้ไปเราสองคนไม่รู้จักกัน เดินผ่านก็เป็นเพียงแค่คนแปลกหน้า” วิล เสนอเงื่อนไขซึ่งเธอต้องกระโดดคว้าไว้แน่นอนเพราะหลังจากนี้อีกไม่นานเมื่อเรื่องทางบ้านของเธอเปิดเผยต่อสังคม เธอก็จะเหลือแต่ตัว เงินห้าล้านเป็นการต่อลมหายใจให้กับเธอในการตั้งหลักกับการเปลี่ยนแปลงของชีวิตครั้งยิ่งใหญ่ เธอต้องตกลง...ตกลงอย่างแน่นอน
“ตกลง” เสียงตอบกลับทันทีดังเข้าสู่ปลายสาย คำตอบเป็นไปตามที่วิลคาดหวังไว้ แต่ทำไมหัวใจของเขากลับบีบรัดเบาโหวงอย่างแปลกประหลาด วิลที่อยู่ปลายสายเงียบทันทีเขาไม่ได้ไปพบเธอด้วยตัวเอง เขาส่งทนายไปโดยเปิดสปีกเกอร์โฟนพูดคุยผ่านทางโทรศัพท์
“ตรงไหนคะที่ฉันต้องเซ็น และพวกคุณเตรียมแคชเชียร์เช็คมาแล้วใช่มั้ยคะ” ประโยคแข็งกร้าวดังสะท้อนสู่โสตประสาทของคนที่อยู่ปลายสาย
วิลได้แต่ยกยิ้มมุมปาก ไม่รู้ว่ารอยยิ้มเยียดหยามที่เกิดขึ้นนี้เพื่อตัวเขาหรือเพื่อเธอ หญิงสาวได้มาโดยไม่ตั้งของเขา
“จู่ๆ ถ้าฉันกลับไปโผล่หน้าอยู่ตรงหน้าเธอ ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันต้องเจอก็ไม่ต่างกับที่แกเจอเมื่อสี่เดือนก่อน”
“แต่ฉันว่าไม่นะ ถ้าตอนนั้นแกเตรียมตัวมาอย่างดี แกต้องจับตามองแววตาของเธอไว้ ฉันว่ามันต้องกระตุกหรือแกว่งสักเสี้ยววินาที เพราะหน้าแกต้องพิเศษกว่าหน้าฉันว๊ะ” วิลมองเพื่อนพร้อมยักคิ้วให้ในทำนองว่าเพื่อนรักจะกวนเบื้องล่างต่อไปอีกนานมั้ย
“มองแบบนี้...ไม่ขำ” เอกรินทร์กระเซ้าอย่างอารมณ์ดีเมื่อเพื่อนเริ่มเปิดใจมากขึ้น
พึ่บ! เสียงประตูห้องถูกปิดลงเมื่อเจ้าของห้องกลับมาแล้ว วิลเดินไปยังบาร์รินเครื่องดื่มที่ไม่เหมาะกับผู้เยาว์ แต่จะว่าวัยไหนก็ไม่เหมาะทั้งนั้น เขาทรุดนั่งลงบนโซฟาหนังแท้ราคาสมฐานะคนอย่างเขา และหวนคิดถึงวิธีที่จะไปพบกับธมนอีกครั้งตามที่เพื่อนเสนอมาให้อย่างลื่นไหลอย่างกับว่าเจ้าเพื่อนรักทำการบ้านมาเป็นอย่างดี
“ตอนนี้คุณย่าของคุณธมนเข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลด้วยโรคชราภาพ เท่าที่ฉันรู้มาบางทีก็ต้องนอนโรงพยาบาลบ้าง นี่แหละโอกาสของแกที่จะเข้าหาทางคุณย่าฤทัย”
ปิ้ง! เสียงเตือนข้อความเข้าเมื่อชายร่างสูงผิวขาวดวงตาเข้มภายใต้กรอบเลนน์แว่นดำ เปิดเครื่องหลังจากลงมาจากเครื่องบินที่โดยสารมานานกว่าสิบสองชั่วโมงจากนิวยอร์กปลายทางกรุงเทพมหานคร ณ สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ
‘ขอโทษทีว๊ะเพื่อน พอดีฉันมีปัญหาเกี่ยวกับงานที่ต้องจัดการด่วนหลายวัน ช่วงนี้แกไปเที่ยวพักผ่อนที่ภูเก็ตก่อน ฉันเตรียมทุกอย่างให้แกพร้อมเครื่องบรรณาการ(รับรองว่าเป็นในแบบที่แกชอบ) แล้วเจอกันที่ภูเก็ต’ ข้อความดังกล่าวทำให้วิลต้องมองหาคนที่จะพาเขาไปยังสนามบินสำหรับไฟล์บินในประเทศ
“คุณวิลนะครับ ผมถูกส่งมารับคุณไปต่อเครื่องที่สนามบินดอนเมืองครับ” วิลพยักหน้าและปล่อยกระเป๋าเดินทางของตนให้กับชายผิวเข้มอายุน่าจะสักสี่สิบได้แล้ว
การเดินทางอย่างต่อเนื่องแบบนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาถือเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่เมืองไทยที่เป็นบ้านเกิดของเขานั้น นี่เป็นการเหยียบแผ่นดินไทยครั้งแรกในรอบยี่สิบกว่าปีที่จากไปตอนนั้นเขาน่าจะสักห้าขวบ พ่อเขาเสียไปตั้งแต่เขาอายุได้สามขวบ ซึ่งสองปีต่อมาแม่เจอกับรักครั้งที่สองกับแจ็คสัน แม่และเขาจึงย้ายไปอยู่กับแจ็คสันที่นิวยอร์กนับตั้งแต่นั้น ซึ่งก็ผ่านไป20กว่าปีแล้ว เขาได้เดินทางกลับบ้านเกิดเป็นครั้งแรกตามคำเชิญของเพื่อนรักที่เป็นคนไทย เอกหรือเอกรินทร์ แต่การเดินทางมาครั้งนี้เผอิญเพื่อนเอกก็ติดงานด่วนจึงไม่สามารถมารับและดูแลเขาได้ตามที่นัดกันไว้
“คุณเอกได้เตรียมเรือยอร์ชไว้ให้คุณวิลล่องเรือเพื่อพักผ่อน แต่ท่านให้ทางคุณวิลตัดสินใจค่ะว่าจะล่องเรือทันทีที่มาถึงหรือจะพักโรงแรมก่อนสักหนึ่งคืน”
“ออกเรือเลยแล้วกัน” แสงสีเสียงสถานแหล่งบันเทิงสำหรับเขาไม่เคยขาดหายไปจากชีวิตยามที่เขาต้องพักผ่อน แต่คราวนี้เขาขอพักผ่อนแบบสงบพร้อมกับเครื่องบรรณาการเพื่อปลดปล่อยก็พอ
รถที่มารอรับที่สนามบินมุ่งหน้าสู่ท่าเรือโดยทันที สองฟากข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงและผืนท้องทะเล เขาจำเมืองไทยไม่ได้เลยจริงๆ เมื่อมาถึงคนขับรถยกกระเป๋าของเขาลากไปตามสะพานปลาที่ทอดยาว ขายาวค่อยๆก้าวลงสู่ลำเรือ แต่ว่าคนเฝ้าเรือไปไหนละเนี่ย
ตึกตึกตึก ไม่ทันที่จะได้มองหา เสียงฝีเท้าของชายร่างสูงกำลังวิ่งมาทางนี้ วิลหรี่ตามองดูจากการรูปร่างหน้าตาและการแต่งตัวแล้วไม่น่าจะใช่คนที่เขามองหา ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีอ่อนหยุดเมื่อมาถึงสุดทางเหมือนกำลังมองหาอะไร แต่จะมีอะไรนอกจากเรือกับน้ำทะเล
วิลสบตากับชายร่างสูงบนสะพานทั้งสองไม่ทันจะเอ่ยอะไรเสียงฝีเท้าอีกคู่กำลังวิิ่งมาทางนี้ วิลหันไปและคาดเดาได้ไม่ยากว่าคือคนที่เขามองหา
“ขอโทษครับนาย พอดีแถวนี้สัญญาณโทรศัพท์ไม่ค่อยดีนะครับ”
“ไปเถอะ” วิลไม่ได้ถือสาหาความในเรื่องเล็กๆ คนขับรถเดินออกมาจากในเรือและกระซิบบางอย่างกับวิลซึ่งวิลแค่พยักหน้ารับรู้ คนขับรถที่ทำหน้าที่ของตนเองเสร็จแล้วจึงลากลับ ต่อจากนี้ก็เป็นหน้าที่ของคนเรือที่กระวีกระวาดปลดเชือกผูกเรือ วิลยังยืนอยู่แถวกาบเรือไม่ได้ที่จะรีบเข้าไปด้านใน แม้จะรู้ว่าเครื่องบรรณาการจะมารอแล้ว เรือค่อยๆห่างออกจากฝั่งอย่างช้าๆ ลมทะเลทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งผ่อนคลายความอ่อนล้าจากการเดินทางอย่างยาวนานได้ไม่น้อย
“โธ่เว้ย!!!!” เสียงคำรามที่ลอยมาตามลมของชายร่างสูงบนสะพานเข้าหูวิล แต่ธุระไม่ใช่ วิลจึงหันกลับไปมองผืนท้องทะเลที่ตอนนี้กำลังเปลี่ยนสีเมื่อเข้าสู่ยามเย็น
ซู่ซู่ซู่ เสียงน้ำในห้องน้ำขนาดเล็กยังดังอยู่อย่างต่อเนื่อง หญิงสาวที่อยู่ด้านในไม่สนใจว่าน้ำจืดบนเรือแบบนี้มีจำนวนจำกัด เพราะตอนนี้เธอรุ่มร้อนเหมือนร่างกายเธอจะระเบิด ฮื้อฮึกฮื้อ เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ก็ยังดังเล็ดรอดออกมา
ร่างบางที่เปียกปอนนั่งกอดเข่าตัวเองไว้แน่นใบหน้าทรุดแนบกดลงระหว่างเข่า ถ้ามองจากที่ไกลๆ ร่างนี้ก็เหมือนก้อน กลมๆ ขาวๆ มากกว่าจะเป็นร่างกาย เธอตัวสั่นไม่ใช่เพราะหนาว ตรงกันข้ามเธอร้อนดั่งถูกไฟเผาและเหมือนถูกเข็มเป็นร้อยเป็นพันทิ่มแทงอยู่ตลอดเวลา เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้เธอจะถูกวางยาบ้าๆ แบบนั้น
ณ ร้านอาหารไม่ไกลจากที่นี่นัก เธอก็แค่มาพักผ่อนตามคำแนะนำของคุณย่าที่อยากให้เธอมาเที่ยวทั้งๆ ที่เธอเองก็ปฎิเสธแต่ท่านบอกว่าได้แพ็คเกตฟรีมาทิ้งไปก็เสียดายเธอเลยยอมตกลง ทั้งๆ ที่แอบแปลกใจไม่น้อยว่าอย่างคุณย่าเยี่ยนะจะสนใจของฟรี แต่สิ่งที่เหนือการคาดหมายคือการได้พบกับอิทธิที่นี่ เขาบอกว่าบังเอิญตอนแรกเธอก็เชื่อ แต่พอเธอได้ยินพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งคุยโทรศัพท์กับใครสักคนด้วยอารามดีใจที่ได้ทิ๊ปพิเศษจากการใส่บางอย่างในเครื่องดื่มของเธอ เมื่อได้ยินแบบนั้นในตอนนั้นเธอจึงรีบออกจากร้านมาทันทีหลังจากที่รู้ตัวว่าได้ดื่มน้ำแก้วนั้นไปแล้ว เลวจริงๆ แต่เธอก็ไม่อาจไปแหกปากร้องกับใครได้ มีทางเดียวคือต้องหนี หนีให้ไกลจากคนพวกนั้นรอจนกว่ายาจะหมดฤทธิ์ แต่โอ้ยยยย....มันช่างทรมานเหลือเกินเธอกินไปมากแค่ไหนกัน หรือเด็กเสิร์ฟนั้นใส่ไปมากเกิน เธอจะหัวใจวายตายก่อนไม่นะ! เพราะตอนนี้ร่างกายเธอปวดร้าวไปหมดหัวใจเธอก็เต้นแรง เหงื่อตามร่างกายผุดขึ้นมาจนแยกไม่ออกว่าน้ำบนร่างกายเธอตอนนี้คือน้ำที่เธอราดตัวเองหรือเหงื่อกันแน่
!!! เสียงฝีเท้าจากด้านนอก ทำให้ธมนเงยหน้าขึ้นมา ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อมองคนที่ยืนอยู่ตรงขอบประตู เขามองเธอแต่เธอเห็นหน้าเขาไม่ชัดนัก เพราะดวงตาเธอพร่ามัว แต่เธอก็ยังสามารถแยกเพศได้
‘ให้ตายเถอะ! ไอ้เอกเล่นพิเรนไปหรือเปล่า’ สิ่งที่วิลคิด เพราะเขาไม่ใช่ไก่อ่อนที่จะมองไม่ออกว่าเธอกินยามา เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติในแวดวงอาชีพแบบนี้
ผลั่ก ผลั่ก วิลเดินเข้าไปด้านในห้องน้ำ ในนี้ไม่ได้กว้างมากนัก พอเขาเข้ามาห้องก็ไม่เหลือพื้นที่แล้ว เขานั่งชันเข่าข้างหนึ่งยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้คนตรงหน้ามากขึ้น “โชคดีที่ฉันเข้ามาเร็ว ทำไมผู้หญิงแบบเธอถึงใจกล้าขนาดนี้” วิลเอ่ยเสียงบางเบาแต่เธอก็ได้ยินชัดเจนแม้ร่างกายจะปวดร้าวทรมาน
“ชะ...ช่วยด้วย” วิลยกยิ้มมุมปากอย่างเข้าใจ มันหน้าที่เขาอยู่แล้วตอนแรกกะจะนอนพักสักสองสามชั่วโมงแล้วค่อยบรรเลงเพลงสวาทกับเธอ แต่เสียงอ้อนวอนฟังแล้วช่างน่าสงสารนัก
วิลพิจารณาใบหน้าหญิงสาวแก้มเธอแดงเพราะฤทธิ์ยา ดวงตาพราวระยับด้วยหยาดน้ำตา คงอดทนมาได้สักพักแล้วสินะ รูปร่างบอบบางดูน่าทนุถนอม มือเรียวใหญ่รูปไล้ใบหน้าอย่างอ่อนโยนแม้เธอจะน่าทนุถนอมแค่ไหนแต่เธอก็มีหน้าที่ที่ต้องทำ ปลายนิ้วไล้ลงมาที่ริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่อ วิลไม่ปกปิดความพึงพอใจต่อเครื่องบรรณาการชิ้นนี้เลย
แม้ดวงตาเธอจะแพรวพราวเพราะหยาดน้ำตา ซึ่งในตอนแรกเธอมองเห็นเขาไม่ชัด แต่ตอนนี้เขาอยู่ใกล้เธอมาก มากจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของเขาที่เป่ารดเธอ ซึ่งเธอไม่ชอบแววตาที่เขามองมารวมไปถึงสัมผัสของเขาด้วย
พรึ่บ! วิลเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อจู่ๆ มือเขาก็ถูกมือเล็กปัดทิ้งไป ดูจากแววตาของเธอตอนนี้เขาเข้าใจผิดหรือเปล่าว่าเธอกำลังโกรธ ก็น่าจะเป็นไปได้เพราะถ้าสาเหตุเพราะเขาเข้ามาช้าเกินไป ยามงอนก็ดูน่ารักมาก
พึ่บ ธมนพยายามจะลุกแต่เธอก็แทบจะขยับร่างกายไม่ไหว หรือเลือดในร่างกายเธอแข็งตัวไปแล้ว อึ้บ! วิลช้อนร่างเธอขึ้นและพาออกมาจากห้องน้ำอย่างใจดี
อื้ม! ธมนร้องออกมาเมื่อเธอถูกโยนลงบนเตียงนอนแม้ไม่รุนแรง แต่เธอก็รู้สึกไม่ดี ดวงตากลมโตค่อยๆ เปิดขึ้นมา และต้องเปิดกว้างมากขึ้นเมื่อเขากำลังถอดเสื้อของเขา
“อย่า!…” เสียงที่เปล่งออกมาอย่างดัง นั่นคือสิ่งที่ธมนคิดว่าใช่ แต่จริงๆ แล้วเสียงห้ามนั้นมันอยู่แค่คอของเธอ อื้ม!!! เสียงครางที่พยายามปฎิเสธสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อร่างสูงเปลือยท่อนบนขยับขึ้นมาบนเตียง ฝ่ามือทั้งสองของเขากำลังวุ่นวายกับเสื้อของเธอ ธมนพยายามกำเสื้อที่กำลังจะหลุดออกจากร่างกายไว้แน่นแต่แรงเท่ามดของเธอก็ไม่อาจไปทัดทานแรงของเขาได้
พั่บ ร่างบางถูกจับให้นอนหงายแขนทั้งสองถูกกดไว้ด้วยมือทั้งสองข้างของเขา ผิวขาวเนียนของเธอที่แดงเพราะฤทธิ์ยาตอนนี้คงแดงมากขึ้นเมื่อถูกดวงตาเข้มจับจ้องมองและฉายแววแห่งความพึงพอใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง “สวยมาก” เสียงพึมพำของเขา
วิลมองเรือนร่างเกือบเปลือยท่อนบนของเธอ เขาปฎิเสธไม่ได้ว่าสินค้าที่ถูกเลือกมาเพื่อเขาชิ้นนี้น่าจะระดับพรีเมี่ยมเลย แม้เธอจะไม่ได้สวยอวบอิ่มจนโดดเด่น แต่ยิ่งพิศนานเข้าก็ยากที่จะละสายตาออกไปได้
“ถ้าทำตัวดีๆ บางทีฉันอาจจะเลี้ยงเธอไว้ดูเล่นก็ได้นะ” สิ่งที่เขาพูดกับสิ่งที่คิดตรงกัน เพราะใครก็ตามที่รู้จักเขาจะรู้ว่าคนอย่างเขาไม่เลี้ยงผู้หญิงไว้ให้รำคาญใจ เขามันประเภทต้องการก็เรียกมา จ่ายเมื่อเสร็จกิจและต่างก็แยกทางกันไป ไม่ติดต่อไม่แลกเบอร์หรือช่องทางไหนๆ ในการติดต่อระหว่างกันทั้งนั้น
“ยะ…อื้มมมม” เสียงที่พยายามจะร้องห้ามกลับถูกกลบปิดด้วยริมฝีปากหยักอย่างไม่ทันตั้งตัว สัมผัสที่ไม่ได้นุ่มนวลนักทำให้ธมนรู้สึกเจ็บที่ริมฝีปาก เมื่อเขาทั้งกัดและดูดริมฝีปากเธออย่างกับคนตายอดตายอยากเรื่องอย่างว่ามานาน แต่วิลกลับไม่คิดแบบนั้น แม้เธอจะบอบบางแต่สิ่งที่เขาทำกับเธอคือสิ่งที่เธอรู้และมีประสบการณ์มาแล้ว เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องพิธีการอะไรมากมายหน้าที่เธอคือรองรับการปลดปล่อยจากร่างกายเขาก็เท่านั้น
เรียวลิ้นหนาล่วงล้ำเข้าสู่โพรงปากเล็กความหอมหวานที่เกิดขึ้นมากมายจะว่าไปมากกว่าครั้งไหนๆ เท่าที่เขาเคยรู้สึกมาเลย เธอไม่ได้ตอบสนองกลับอย่างเชี่ยวชาญ ในทางตรงข้ามเธอกลับไร้เดียงสากระตุ้นอารมณ์ความเป็นชายของเขาได้เร็วเกินคาด ซึ่งเป็นความแปลกใจที่เขาขอเก็บไว้ในใจเงียบๆ เพราะถ้าเป็นการแสดงถือว่าเธอประสบความสำเร็จ มอบรางวัลออสก้าสาขานี้ให้เธอได้เลย
จ๊วบ! เสียงดูดดื่มความหวานกันและกัน แบบนั้นไม่ถูก! ถ้าบอกว่าเป็นเสียงตักตวงความหวานที่เขากระทำกับเธอแบบนั้นถึงจะถูก เพราะเขาเชื่องช้ารีรอไม่อิ่มหรือพอใจที่พร้อมจะละจากโพรงปากหวานไปยังที่จุดอื่นๆ ที่น่าลิ้มลองไม่น้อยเช่นกันได้ง่ายๆ แต่เมื่อเธอเริ่มเสียระบบการหายใจ เขาจำต้องละออกมาเพื่อเปิดช่องปากให้กับเธอได้หายใจช่วยจมูกโด่งเล็กๆ ที่เห็นแล้วเขาอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อขบกัดสร้างความสั่นสะท้านเสียววูบวาบให้กับทั้งเธอและเขา
เฮ่อเฮ่อ ธมนหอบหายใจหนักขึ้น แม้ความเจ็บปวดก่อนหน้านี้จะจางลงเพียงเพราะสัมผัสจากเขาเมื่อครู่ คงเพราะร่างกายหลั่งสารอะดรีนาลีนสารแห่งความสุข มันคงเป็นยาบรรเทาอาการพิษร้ายจากยาที่เธอกินไปอย่างแน่นอน แต่มันคงยังไม่มากพอเพราะเมื่อร่างกายเธอไม่ไดรับสัมผัสจากเขาอาการปวดร้าวก็เหมือนจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ซึ่งเธออยากจะอดทนกับมันมากกว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นต่อจากนี้
จุ๊บ เสียงริมฝีปากหยักยามต้องสัมผัสกับพื้นผิวคอเล็ก จมูกโด่งไต่เลื่อนดอมดมสูดกลิ่นหอมจากเรือนกายสาวกลิ่นน้ำหอมมีระดับผสมกับกลิ่นกายเธอมันช่างดีจริงๆ เธอมีกลิ่นเฉพาะตัวที่เขาไม่อาจปฎิเสธได้ว่าเขาเองก็ชอบกลิ่นแบบนี้ บางครั้งเขาต้องปล่อยผู้หญิงบางคนที่เรียกมาเพียงเพราะน้ำหอมที่ใช้มันไม่น่าพิศมัย
