อัยวา.....
ฉันแอบมองอยู่นานพอสมควรพยายามทำใจให้เย็นไม่เหวี่ยงไม่วีนกับสิ่งที่ได้ยิน
"อ้าวน้องอัยมาพอดีเลยมานี่สิลูก" ป้าพิมพ์คงจะเห็นว่าฉันยืนดูอยู่ก็เลยเดินมาจูงมือฉันแล้วพาไปนั่งข้างๆพี่ภู ยัยนั่นมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจ ต้องเป็นฉันมากกว่าหรือเปล่าที่ไม่พอใจยัยนี่มีสิทธิ์อะไรมานั่งใกล้พี่ภูขนาดนี้
"ภูน้องอัยมาหาน่ะลูก" ป้าพิมพ์บอกพี่ภูแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจการมาของฉันเลยสักนิด
"ครับ" พี่ภูตอบแค่นั้นจริงๆไม่พูดอะไรกับฉันเลยสักคำแม้แต่หน้าฉันก็ยังไม่ยอมหันมามองแต่กลับคุยกับยัยนั่นต่อ ยัยนั่นก็หันมองมาที่ฉันอีกรอบแล้วยิ้มเยาะใส่ ฉันกำหมัดแน่นด้วยความโกรธและน้อยใจพี่ภูทั้งที่ฉันเป็นว่าที่คู่หมั้นแต่เขากลับไม่สนใจไปสนใจยัยนั่นแทน
"ว่าแต่ตอนนี้เอินเรียนปีไหนแล้ว" น้ำเสียงที่พี่ภูคุยกับยัยนั่นเต็มไปด้วยความเอ็นดูอย่างเห็นได้ชัด
"ปีสองแล้วค่ะพี่ภู เอินลงเรียนบริหารธุรกิจสาขาเดียวกับที่พี่ภูเรียนเลยนะคะ^^" น้ำเสียงออดอ้อนทำให้ฉันอดหมั่นไส้ไม่ได้
"อ่าวเหรอพี่จำได้ว่าเราเคยบอกกับพี่ว่าเราไม่ชอบเรียนบริหารอยากเรียนนิเทศมากกว่าไม่ใช่หรือไง"
"ก็ใช่ค่ะตอนแรกเอินไม่อยากเรียนเพราะคิดว่ามันคงยากเอินหัวไม่ค่อยดีแต่พอรู้ว่าพี่ภูเรียนสาขานี้เอินก็เกิดแรงบันดาลใจค่ะเอินคิดว่าถ้าเอินเรียนจบเอินจะได้ไปช่วยงานพี่ภูที่บริษัทได้ยังไงล่ะคะคุณลุงกับคุณแม่ก็เห็นด้วยมากๆ^^"
"อื้มมมม"
"พี่ภูอัยมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย" ฉันพูดแทรกขึ้นมาโดยไม่สนใจว่าใครจะมองว่าฉันไร้มารยาท
"มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงนี้" น้ำเสียงที่พี่ภูพูดกับฉันมันช่างต่างกันกับที่คุยกับยัยเอินราวฟ้ากับเหว
"แต่อัยอยากคุยกับพี่แค่สองคนคนอื่นไม่เกี่ยว" ฉันพูดจงใจให้ยัยนั่นรู้ตัวว่าคนอื่นที่ฉันหมายถึงคือตัวมันเอง
"อัยว่าเอินหรือเปล่า" ฉันโคตรเกลียดเลยกับน้ำเสียงตอแหลของยัยนี่
"............" แต่ฉันไม่ตอบแล้วก็ไม่มองหน้าด้วย
"เอ่อ ถ้าเอินเป็นส่วนเกินเอินกลับก่อนนะคะพี่ภู><" ยัยนั่นพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยแต่ฉันรู้ดีว่ามันกำลังตอแหลให้พี่ภูเห็นใจมันฉันอยู่กับมันมาตั้งแต่เด็กทำไมฉันจะไม่รู้นิสัยว่ายัยเอินเป็นคนแบบไหน ฉันจะบอกให้ว่าแม่เป็นยังไงลูกก็เป็นอย่างงั้นแล่ะ
"เอินไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นอยู่ที่นี่แล่ะ เดี๋ยวพี่มานะ" พี่ภูยิ้มสดใสให้กับมันก่อนจะหันมามองหน้าฉันด้วยสายตารำคาญอย่างเห็นได้ชัด
"ได้ค่ะพี่ภู^^" ยัยนั่นหันมายิ้มเยาะใส่ฉันอีกรอบฉันพยายามระงับความโกรธป้าพิมพ์ก็เหมือนจะรู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังไม่พอใจท่านรีบเดินมาจับมือฉันไว้แล้วก็ลูบมือฉันเบาๆ เพื่อให้ฉันใจเย็น พอพี่ภูลุกออกไปฉันก็รีบเดินตามออกมาทันที
"มีอะไรจะพูดก็พูดมาฉันจะออกไปข้างนอก" น้ำเสียงเย็นชาของเขารวมถึงสรรพนามที่เรียกทำให้ฉันอดน้อยใจไม่ได้เลยจริงๆวันนี้ฉันน้อยใจพี่ภูไปกี่รอบแล้วก็ไม่รู้
"พี่จะไปกับใครไปกับยัยนั่นเหรอ"
"............." พี่ภูเงียบไม่ตอบแล้วก็หันหน้าออกไปอีกทางเหมือนเขาไม่อยากมองหน้าฉัน
"พี่ภูอัยถามทำไมไม่ตอบ พี่จะไปกับนังเอินมันใช่ไหม" ฉันดึงแขนพี่ภูเพื่อให้เขาหันหน้ามาคุยกับฉัน
"ถ้าใช่แล้วจะทำไมมีปัญหาอะไร" สายตาที่ส่งมามันเกือบทำให้ฉันร้องไห้ออกมาแต่ฉันก็ต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้
"อัยไม่ให้ไป"
"มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง"
"อัยเป็นว่าที่คู่หมั้นพี่นะ"
"ก็แค่ว่าที่ป่ะ ยังไม่ได้หมั้นเพราะฉะนั้นฉันจะไปไหนกับใครมันก็สิทธิ์ของฉันไม่เกี่ยวกับเธอ"
"มีสิทธิ์หรือไม่มีสิทธิ์อัยไม่สนแต่อัยไม่ยอมพี่ห้ามไปไหนกับมันเด็ดขาด"
"อย่าทำตัวงี่เง่าได้ป่ะวะโคตรน่ารำคาญ"
"พี่ว่าอัยงี่เง่าเหรอ"
"แล้วตรงนี้มีใครอยู่หรือเปล่าล่ะ"
"พี่ภู"
"ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ยังนิสัยเหมือนเดิมหัดทำตัวให้น่ารักมั่งเผื่อคนอื่นเขาจะได้เอ็นดูไม่ใช่ทำนิสัยแบบนี้"
"ใช่สิอัยมันนิสัยไม่ดีไม่เหมือนยัยนั่นนี่ดีทุกอย่างอัยมันไม่เคยดีเลยในสายตาพี่ภู ใช่ไหม"
"..........."
"อัยถามว่าใช่ไหม"
"เออใช่แล้วไง"
"พี่ภู!!!!"
"อย่ามาขึ้นเสียงใส่แล้วก็เลิกทำตัวแบบนี้ซักทีรู้หรือเปล่าว่าเธอแม่งโคตรน่ารำคาญ" พูดเสร็จพี่ภูก็เดินกลับเข้าไปในบ้านฉันก็รีบเดินตาม
"ป่ะเอินไปข้างนอกกัน" พี่ภูเดินไปหายัยนั่นแล้วก็จูงมือพากันเดินออกไปฉันรีบเดินเข้าไปขวางทางไม่ยอมให้ไป
"พี่ภูจะพานังลูกเมียน้อยนั่นไปไหนไม่ได้ทัังนัันอัยไม่ให้ไป"
"เป็นแค่ว่าที่คู่หมั้นไม่ใช่เมียอย่ามาสั่ง"
"อัยจะสั่งอัยมีสิทธิ์ ส่วนแกนังลูกเมียน้อยแกอย่ามาใกล้พี่ภูนะ ออกไป!!!" ยัยนั่นยิ้มเยาะฉันเบะปากใส่ฉันทำลอยหน้าลอยตาจนฉันทนไม่ไหวตรงเข้าไปกระชากแขนพี่ภูออกมา
"โอ๊ยพี่ภูเอินเจ็บจังเลยค่ะ><" แต่กลับกลายเป็นยัยนั่นล้มลงไปกองที่พื้นแล้วก็ร้องครวญครางราวกับเจ็บปวดเจียนตายสำออยชัดๆ ซึ่งนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ยัยนี่ทำแบบนี้ มันทำแบบนี้มาหลายครั้งแล้วและทุกครั้งก็จะต้องเป็นฉันที่เป็นฝ่ายผิดตลอดเพราะพ่อเข้าข้างสองแม่ลูกนั่นจนบางครั้งฉันก็รู้สึกน้อยใจที่พ่อเชื่อสองแม่ลูกนั่นมากกว่าลูกแท้ๆของตัวเอง
"อย่ามาสำออยให้มากฉันรู้ว่าแกแกล้งล้ม"
"เอินเปล่าสำออยนะก็อัยดึงแขนพี่ภูไปมันเลยทำให้เอินล้ม พี่ภูคะเอินเจ็บขาเดินไม่ไหวค่ะพี่ภูสงสัยขาจะพลิก โอ๊ยเอินเจ็บ ฮือออ ฮือออพี่ภูขาาพี่ภู" พี่ภูกำลังตั้งท่าจะเดินเข้าไปอุ้มมันซึ่งฉันไม่ยอมเป็นอันขาดฉันรีบดึงแขนพี่ภูไว้แต่พี่ภูกลับสะบัดแขนฉันออกอย่างแรงจนฉันเซไปทางด้านหลังโชคดีที่ป้าพิมพ์มาประคองหลังเอาไว้ทันไม่อย่างงั้นฉันคงล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว ฉันยืนมองพี่ภูที่กำลังอุ้มนังเอินขึ้นมาสายตายัยนั่นจ้องมองมาที่ฉันอย่างคนที่เหนือกว่าแล้วมันก็ซบลงไปที่อกของพี่ภูต่อหน้าฉันทำให้ฉันทนไม่ไหว
"พี่ภูปล่อยมันลงเดี๋ยวนี้นะ!!!!นังลูกเมียน้อยแกมันชอบสำออยพี่ภูอย่าไปเชื่อมัน"
"เลิกโวยวายซักทีได้มั้ยวะ!!!" พี่ภูตะคอกใส่ฉันเสียงดังลั่นบ้าน
"ภูทำไมพูดกับน้องแบบนี้ห๊ะ" ป้าพิมพ์ต่อว่าพี่ภูซึ่งมันยิ่งทำให้พี่ภูโกรธมากกว่าเดิม
"แม่ก็ดีแต่เข้าข้างยัยเด็กนี่ตลอด"
"พี่ภูอย่าว่าป้าพิมพ์นะ" ฉันปกป้องป้าพิมพ์เพราะยอมไม่ได้ที่พี่ภูว่าป้าพิมพ์แบบนี้
"เธอก็เหมือนกันนิสัยก็ไม่ดีชอบดูถูกคนอื่นไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีใครรักไม่มีสนใจชอบเรียกร้องความสนใจรู้บ้างหรือเปล่าว่ามีแต่คนเขาเอือมละอา" ถึงจะเจ็บกับคำพูดของพี่ภูแต่ฉันก็จะไม่ยอมอ่อนแอให้เขาเห็นเป็นอันขาด
"แล้วไงใครแคร์" ฉันพยายามทำเหมือนไม่แคร์แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย
อัยวา....
"เธอก็เหมือนกันนิสัยก็ไม่ดีชอบดูถูกคนอื่นไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีใครรักชอบเรียกร้องความสนใจรู้บ้างหรือเปล่าว่ามีแต่คนเขาเอือมระอา" ถึงจะเจ็บกับคำพูดของพี่ภูแต่ฉันก็จะไม่ยอมอ่อนแอให้เขาเห็นเป็นอันขาด
"แล้วไงใครแคร์" ฉันพยายามทำเหมือนไม่แคร์แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย
"ทำตัวแบบนี้อย่าหวังเลยว่าฉันจะหมั้นกับเด็กนิสัยแย่ๆแบบเธอ" ฉันกำหมัดแน่นด้วยความโกรธและน้อยใจถ้าพี่ภูจะพูดต่อหน้าฉันฉันจะไม่รู้สึกอะไรขนาดนี้เพราะรู้ว่าเขาไม่ชอบที่โดนจับคลุมถุงชนแต่นี่เขาพูดต่อหน้ายัยนั่นทั้งๆที่รู้ว่าฉันกับมันไม่ถูกกัน
"ภูพูดแบบนั้นมันเกินไปหรือเปล่าพูดอะไรหัดนึกถึงจิตใจน้องบ้าง"
"แล้วแม่ไม่เห็นเหรอว่าคนดีของแม่ทำอะไรเอินบ้าง ที่เอินต้องมาเจ็บตัวไม่ใช่เพราะหลานสาวสุดที่รักของแม่หรือไงยิ่งแม่เข้าข้างยัยนั่นแบบนี้ผมก็ยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่ ผมไม่อยากทะเลาะกับแม่เพราะคนอื่น ผมขอตัวพาเอินไปหาหมอก่อนนะครับ" พี่ภูจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาโกรธไม่พอใจก่อนจะอุ้มยัยนั่นเดินออกไป แต่ก็มิวายที่จะมีสายตาเยาะเย้ยราวกับว่าตัวเองเป็นผู้ชนะส่งมาให้ฉัน ฉันทำได้แค่ยืนมองพี่ภูอุ้มยัยนั่นออกไป
"อัยอย่าคิดมากเลยนะลูก" พอพี่ภูอุ้มยัยเอินออกไปป้าพิมพ์ก็เดินเข้ามากอดฉันแล้วพูดปลอบ
"ทำไมพี่ภูถึงดีแต่กับยัยนั่นแต่กับอัยพี่ภูไม่เคยพูดดีด้วยเลยคะ อัยมันนิสัยไม่ดีนิสัยแย่มากๆเลยใช่มั้ยคะป้าพิมพ์ ฮึก ฮึก ฮือออ" ฉันว่าจะไม่ร้องแล้วแต่ก็อดไม่ได้ ฉันไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใครเลยถ้าไม่เหลืออดจริงๆ
"ไม่ร้องนะคะคนเก่งของป้าไม่ร้องน๊าาา" ป้าพิมพ์เช็ดน้ำตาให้ฉันอย่างอ่อนโยนทำให้ฉันอดคิดถึงแม่ไม่ได้ตอนที่ฉันเป็นเด็กเวลาฉันร้องไห้แม่ก็จะคอยปลอบฉันแบบที่ป้าพิมพ์ทำ
"ฮึก ฮึก ขอบคุณนะคะป้าพิมพ์ที่ดีกับอัยมาตลอดตั้งแต่เด็กจนโต ตั้งแต่แม่จากไปอัยก็เหมือนตัวคนเดียวพ่อก็เอาอกเอาใจแต่กับผู้หญิงคนนั้น ฮือออ ฮือออออ อัยพูดอะไรพ่อก็ไม่เคยเชื่อทั้งที่อัยโดนสองแม่ลูกนั่นรังแกมาตลอด"
ฉันจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนั้นได้เป็นอย่างดีแล้วก็จำฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้โดยเฉพาะเหตุการณ์ในวันนั้นที่ทำให้ฉันกลายเป็นคนที่กลัวความมืดมาจนถึงทุกวันนี้ฉันไม่สามารถนอนหลับได้เลยถ้าห้องมืดสนิท ทุกคืนฉันจะต้องเปิดไฟหัวเตียง
ในตอนนั้นฉันอายุราวๆเจ็ดแปดขวบพ่อไปทำธุระที่ต่างประเทศส่วนย่าก็ย้ายไปอยู่ที่บ้านสวนของท่านที่ต่างจังหวัด ด้วยความที่ฉันยังเด็กเคยอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูกแต่พอไม่มีใครฉันก็รู้สึกโดดเดี่ยวฉันคิดถึงแม่มากๆฉันก็เลยเข้าไปนอนในห้องนอนของแม่ที่ถูกปิดตายเอาไว้ฉันนอนร้องไห้บนเตียงนอนของแม่จนเผลอหลับไปจนกระทั่งฉันตื่นขึ้นมากลางดึกห้องทั้งห้องมืดสนิทฉันเดินไปที่สวิตไฟเพื่อเปิดไฟแต่ไฟก็เปิดไม่ติดฉันคิดในตอนนั้นว่าไฟห้องแม่อาจจะเสียเพราะไม่ได้เปิดใช้เป็นเวลานานก็เลยเดินไปที่ประตูเพื่อจะกลับไปที่ห้องของตัวเองแต่แล้วเปิดประตูก็เปิดไม่ออกฉันพยายามเปิดพยายามเขย่าแต่ทำยังไงมันก็เปิดไม่ออกเหมือนกับว่ามันถูกล็อกกุญแจจากด้านนอก ฉันตะโกนเรียกทุกคนแต่ก็ไม่มีใครได้ยินจนกระทั่งฉันได้ยินเสียงแม่เลี้ยงกับลูกของนางยืนคุยกันอยู่ดังลอดเข้ามาในห้องโดยที่ฉันจับใจความไม่ได้
ปั้ง ปั้ง ปั้ง
"ใครอยู่ข้างนอกเปิดประตูให้อัยหน่อยค่าอัยออกไปไม่ได้" ฉันทั้งทุบประตูทั้งตะโกนจนแทบหมดแรง
"แกไม่ต้องออกมาหรอกนังอัยวานอนอยู่ในห้องนั่นแม่แกแล่ะคิดถึงแม่แกมากไม่ใช่หรือไง555555"
"ใช่ค่ะแม่ขังมันไว้ในนั้นแล่ะไม่ต้องให้มันออกมาเอินเกลียดมัน"
"เปิดประตูให้อัยเถอะคะอัยกลัว ฮือออ ฮือออ ข้างในมันมืด ฮือออ" ฉันรู้ว่าสองแม่ลูกนั่นเกลียดฉันแต่ตอนนี้ฉันต้องขอร้องพวกเขา
"จะกลัวทำไมแกก็เรียกแม่แกมาอยู่เป็นเพื่อนสิ"
"ฮือออ ฮือออ ทำไมคุณใจร้ายทำแบบนี้ ฮือออ ถ้าพ่อกลับมาอัยจะฟ้องพ่อฮือออ ฮืออออ"
"ฟ้องเลยถ้าพ่อแกเชื่อแกอ่ะนะ55555 ที่แกถามว่าทำไมฉันถึงใจร้ายกับแกน่ะเหรอเพราะฉันเกลียดแกกับแม่ของแกไง แกรู้มั้ยว่าย่าแกบังคับให้พ่อแกแต่งงานกับแม่ของแกทั้งที่พ่อแกกับฉันรักกัน ถ้าไม่มีแม่แกฉันคงสุขสบายไปตั้งนานแล้ว!!!!! เพราะฉะนั้นแกก็นอนอยู่ในนั้นแล่ะอยู่กับความมืดไปเลยรอจนกว่าพ่อแกจะกลับมาก็แล้วกัน ถ้าพ่อแกกลับมาฉันก็จะบอกว่าแกมันดื้อด้านไม่ฟังซ้ำยังทำร้ายลูกเอินของฉันอีกฉันก็เลยต้องขังแกเอาไว้ เป็นไงแผนของฉันดีใช่มั้ยล่ะ5555"
"ฮือออ ฮืออออ เปิดประตูให้อัยที ฮือออ ฮือออออ" ฉันถูกขังไว้ในห้องสองวันเต็มๆ โดยที่ไม่ได้กินข้าวฉันอาศัยน้ำจากก๊อกในห้องน้ำกินประทังความหิวจนกระทั่งป้าแม่บ้านทนไม่ไหวช่วยฉันออกมา จากนั้นป้าแม่บ้านคนนั้นก็ถูกไล่ออกแล้วก็สั่งห้ามไม่ให้คนในบ้านทุกคนบอกเรื่องนี้กับพ่อถ้าไม่อย่างงั้นจะไล่ออกให้หมดทำให้ทุกคนไม่กล้าพูดเรื่องนี้ แต่พอพ่อกลับมาฉันก็เล่าทุกอย่างให้ท่านฟังแต่ท่านกลับหาว่าฉันโกหกสร้างเรื่องและยังสั่งให้ฉันขอโทษแม่เลี้ยงกับนังเอินด้วยทำให้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาฉันก็เกลียดสองคนแม่ลูกนั่นมาโดยตลอด
"ไม่เอานะลูกไม่ร้องแล้วน๊าาาา" ฉันกอดป้าเพ็ญแล้วก็ร้องไห้ไม่หยุด
ภูผา....
ผมรีบอุ้มเอินขึ้นรถเพื่อจะพาเอินไปส่งโรงพยาบาลเพราะเห็นบอกว่าปวดข้อเท้าแต่ยังไม่ถึงโรงพยาบาลเอินก็บอกกับผมว่าอาการดีขึ้นแล้วไม่ต้องไปโรงพยาบาล
"พี่ภูไม่ต้องพาเอินไปโรงพยาบาลแล้วก็ได้ค่ะเอินหายเจ็บแล้ว"
"หายเจ็บแล้ว??" ผมถามด้วยความสงสัยเพราะก่อนหน้านี้ยังร้องไห้อยู่เลย
"ค่ะแต่ก็ยังปวดๆ นิดๆ ไว้ทายาก็คงจะดีขึ้น"
"แต่พี่ว่าเอินไปให้คุณหมอตรวจดูอาการสักหน่อยก็น่าจะดีนะ" ผมบอกด้วยความหวังดี
"ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้เอินหายเจ็บบ้างแล้ว ว่าแต่พี่ภูจะพาเอินไปไหนเหรอคะ"
"ไป......." นั่นสิผมจะพาเอินไปไหนวะ คือตอนแรกผมก็ไม่ได้มีแพลนจะพาเอินไปไหนหรอกผมเพิ่งกลับมากะจะนอนเอาแรงเพราะคืนนี้มีนัดกับกลุ่มเพื่อนผมที่ผับ แต่ผมแค่ทำประชดหลานรักของแม่เท่านั้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีเอาแต่ใจชอบดูถูกคนอื่น
