ห้องลับ..ประธานหื่น
ตอนที่ 2 จะได้เจอแล้ว..แต่..
ครั้นเมื่อมาเรียนที่มหาวิทยาลัย มีอา พยายามตามหาชายหนุ่มที่แทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยนอกจาก ชื่อหวังดี ที่เขาบอกไว้ และใบหน้าอันน่าจดจำเป็นที่สุด แต่ยิ่งตามหาเท่าไหร่..ยิ่งไร้วี่แวว ไม่มีใครสักคนที่จะรู้จักหรือเคยเห็นหน้าลักษณะแบบนี้ ถึงแม้เจอหน้าคนมี่คิดว่าที่ไกล้เคียงแต่พอไปเจอตัวจริงก็ไม่ใช่ ที่สำคัญ เค้าเรียนอยู่ที่คณะไหน หรือเรียนที่นี่จริงรึป่าวก้อไม่อาจทราบได้...
....///...
2 ปี ต่อมา มีอา เธอยังตามหาเขามาตลอด หลังจากที่ มีอา เรียนจบ เธอก็พยายามไปฝึกงาน และ ทำงาน ตาม บริษัทหลายที่จึงทำให้เธอมีประสบการณ์การทำงานมาบ้าง แต่เอาเข้าจริงๆกลับกลายเป็นว่าเธอก็ไม่ชอบงานแบบนี้สักเท่าไหร่นัก เธอชอบที่จะช่วยเหลือผู้คน ชอบงานบริการมากกว่า จึงเลือกที่จะลองไปทำงานต้อนรับ..
เมื่อเลื่อนหางานทางอินเตอร์เน็ตปรากฎเห็นโรงแรมแห่งนึงประกาศรับรับพนักงาน เธอจึงอยากลองประสบการณ์ใหม่
มีอา เตรียมเอกสารเพื่อทำการสมัครเข้าทำงานในโรงแรมแห่งหนึ่งนี้..
หลังจากที่สัมภาษณ์งานจบ เธอก้อยังไม่แน่ใจว่าจะผ่านหรือไม่
"เดี๋ยวทางเราจะติดต่อกลับไปนะคะ"
"ขอบคุณค่ะ"
ครั้นเมื่อมีอา ลุกออกมาจากห้องนั้น เดิน ผ่านทางเดินออกไปข้างนอกเพื่อที่จะเดินกลับบ้าน
ทันใดนั้น...ปรากฎภาพชายหนุ่มร่างสูง มาในชุดสูทเสื้อคลุมสีดำ ผิวขาวตี๋ ใบหน้านี้มัน....?
ภายในใจมีอาเริ่มเต้นรัวไม่เป็นจังหวะขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นคนตรงหน้าเดินเข้ามาไกล้เต็มที ทุกความทรงจำที่พรั่งพรูวิ่งวน อยู่ในหัวของเธอตอนนี้ดุจดั่งเจอทางออกแล้ว.....แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คิด...กลับกลายเป็นว่าในแววตาคู่ตรงหน้ากลับดูเย็นชา..ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทำได้แค่เดินสวนทาง..
ก็ไม่แปลกอะไรที่เป็นแบบนั้นด้วยเหตุเพราะเธอ กับเขาก็ไม่รู้จักกันแถมวันนั้นเธอยังใส่แมสอีกนี่นา มีอา มองตามแผ่นหลังหนาเขาเดินขึ้นลิฟท์ไปจนลับตา
มีเพียงมีอา เท่านั้นที่เป็นฝ่ายจำเขาได้ ฝ่ายเดียว แม้จะผ่านมากี่ปีก็ไม่เคยลืม..
น่าเสียดายเธอได้แต่มองตามตาละห้อย ทำอย่างไรถึงจะได้รู้จักเขาเธออยากขอบคุณเขาที่ช่วยชีวิตเธอไว้..ตลอดเวลา 2 ปี ที่เธอตามหาชายหนุ่มชื่อหวังดี ตลอด แต่ไม่เคยพบ.
"ไม่ได้การณ์ละ ฉันต้องทำงานที่นี่ให้ได้ ฉันต้องเจอเค้าให้ได้แต่จะเจอวิธิไหนดีล่ะ โพล่ง!ไปแบบนี้ มีหวังเค้าตะเพิ่ดกลับแน่ใยมีอาเอ้ย" พลันส่ายหน้าน้อยน้อยเบาๆ
. สองเท้าเธอรีบวิ่งไปถามพี่พนักงานตรงหน้าว่า..
"เอ่อขอโทษนะคะ ผู้ชายที่เดิน เข้าไปเมื่อสักครู่ เขาคือใครคะ"
" อ่อเพิ่งมาทำงานใหม่เหรอจ๊ะ ถึงไม่รู้จักประธานหวัง"
"ห๊า..ประธาน".มีอาเผลอ อุทานเสียงดัง..
"ขอโทษค่ะพี่..ขอบคุณนะคะ" หญิงสาวสะแหย่ะยิ้มเดินหน้าเจื่อนๆออกมาจากโรงแรม...
ภาพของชายหนุ่มที่ปรากฎตัวเมื่อสักครู่ กับชายที่ช่วยเธอไว้นั้น ผ่านไป 2 ปีเค้ากลายเป็นประธานโรงแรมเลยจริงหรือทุกอย่างตีรวนอยู่ในหัวเต็มไปหมด...เป็นไปได้ยังไง เธอยังจะมีหวังที่จะได้พูดขอบคุณเขาสักครั้งหรือไม่
วันรุ่งขึ้น มีสายจากเบอร์แปลกๆติดต่อเข้ามา มีอาก้มลงมองโทรศัพท์อย่างแปลกใจ..หยิบออกมากดรับแนบหู
"ฮัลโหลค่ะ"
"สวัสดีค่ะโทรจากโรงแรมXX นะคะ คุณมีอาหรือเปล่าคะ ที่คุณสมัครเป็นรีเซฟชั่นไว้ ตอนนี้ทางเรายินดีรับคุณเข้าทำงานนะคะ
"คะ" น้ำเสียงท่าทางตกใจช่างเป็นเรื่องแปลกประหลาดสำหรับเธอยิ่งนัก
"คุณมีอา สะดวกมาเริ่มงานได้เลยมั้ยคะ? คนในสายเอ่ยถาม
"สะ สะดวกมากค่ะ" วินาทีนี้เธอดีใจถึงขีดสุดเพราะอาจทำให้เธอได้เจอกับ หวังดี อีกครั้ง
" เป็นวันที่ 1 สิงหาคมนี้เริ่มงานเลยนะคะ"
"ได้ค่ะ"
เมื่อสิ้นสุดปลายสาย มี อา กลั้น ความดีใจไว้ไม่อยู่...
"ในที่สุดก็... เย้....เธอก็ทำสำเร็จไปขั้นนึงแล้ว"... มีอากระโดดโลดเต้นดีใจเต้นส่ายสะโพกไปมาราวกับบ้าคลั่ง.อย่างน้อยก้อคงมีหวังมีโอกาสที่จะได้ไปเจอ ชายหนุ่มที่พร่ำตามหามาตลอด 2 ปี จะได้ขอบคุณเขาแล้ว.. สิ่งนึงที่เธอนึกขึ้นนั่นคือ...
"แม่...หนูได้งานทำแล้วนะคะ"
"จ้า...ลูก"
จวบถึงวันเริ่มงาน เช้านี้สำหรับมีอาช่างเป็นการเริ่มต้นวันใหม่ที่สดใส หลังจากทำกิจวัตรประจำวันในช่วงเช้าเสร็จสรรพเธอก็ง่วนกับเสื้อผ้าหน้าผม..ชุดสูทสีโกโก้ถูกหยิบขึ้นมาใส่วันนี้เธอต้องดูดีในสายตาของผู้คนแน่นอน เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง มีอา จึงย่างก้าวออกจากบ้านเธอรู้สึกตื่นเต้นไปหมด
"แม่หนูไปทำงานแล้วนะคะ" ตะโกนบอกพร้อมเร่งฝีเท้าออกไป
ในวันแรกของการเริ่มงานหลังจากที่ต้องเซ็นสัญญาว่าจ้างเรียบร้อยแล้ว ทางฝ่ายบุคคลพามีอาไปแนะนำตัว กับแผนกต่างๆรวมทั้งผู้บริหาร ประธานบริษัท ซึ่งโอกาสนี้แหล่ะที่ มีอา จะได้เจอกับเขา แต่ไหงทุกอย่างดันไม่เป็นอย่างที่คิด เค้าเป็นคนเจ้าระเบียบและเนี๊ยบมาก
"นี่ ท่านประธานหวัง ประธานโรงแรมของเราครับ"ฝ่ายบุคคลร่างท้วมเอ่ยแนะนำ
"สวัดีค่ะ ชื่อมีอา นะคะ" วินาทีนี้ข้างในสั่นสะท้านไปทั้งตัว ในหัวก็คิดว่า จะบอกตอนนี้เลยดีไหม แต่สุดท้ายเอาไว้ก่อนดีกว่า
"สวัสดี...นี่คุณ...ชื่อ..อะไรนะ...ผมคุณเนี่ยมัดให้มันเรียบร้อยรองเท้าเค้าใส่กันสีดำ คุณใส่สีขาว ถ้าไม่พร้อมก้อไม่ต้องมาเริ่มงาน.."
"ขะ..ขอโทษค่ะ พรุ่งนี้จะเปลี่ยนคู่ใหม่นะคะ" มีอาถึงกับอึ้งอย่างบอกไม่ถุก คิดในใจนั่นปากเหรอนั่น..ทำไมร้ายจัง...
มองไปรอบๆภายในห้องทำงานแห่งนี้ มีเลขา หน้าหมวยแต่งตัวทันสมัย หุ่นอรชรอ้อนแอ้น คอยเดินตามตลอดเวลา
" หนูค่อยๆปรับนะจ๊ะ" เสียงใสใสของคุณเลขากล่าวแต่ดูท่าทางใจดีแถมสวยอีกด้วย
หลังจากแนะนำตัวเรียบร้อย ฝ่ายบุคคลพาเธอมาส่งยังแผนกFront เพื่อเรียนรู้งานต่อไป..
โปรดติดตามตอนต่อไป.....
วันต่อมา...
จวบจนเวลา 11 โมง กว่าๆ ไกล้จะได้เวลามื้อเที่ยง ปรากฏภาพหญิงสาวหน้าตาคมเข้ม สูงยาวเข่าดี ผมสีทอง ชุดรัดโชร์สัดส่วน ผิวสีแทน อมน้ำผึ้ง ประหนึ่งว่าเป็นนางแบบหลุดมาจากแคทวอร์คยังไงยังงั้น เดินตรงเข้ามาที่ Coffee shop ของโรงแรม ขนาด มีอา เป็นผู้หญิงด้วยกันเห็นแล้วยังแทบใจละลาย
"หวัดดีจ่ะ บอก หวังให้ทีนะจ๊ะ ว่าวิกกี้ มาถึงแล้วค่ะ"เสียงหวานเดินมาฝากบอกเธอให้ไปบอกท่านประธาน
"ได้ค่ะ" ในใจตอนนี้แค่คิดใจก็แทบแตกสะลาย นี่คงจะเป็นแฟนสาวของท่านประธานสินะ..เธอยิ่งหมดหวังไปกันใหญ่เธอจะเอาอะไรไปสู้เขา..
"เดี๋ยวพี่บอกให้จ่ะ"รุ่นพี่ใจดีที่ช่วยสอนงานอาสาแจ้งแทนให้
ผ่านมาประมาณ 15 นาที ทันที ที่ท่านประธานปรากฎตัวเดินผ่านฟร้อน ที่มีอา ยืนทำงานอยู่ ทุกคนพร้อมใจกันยกมือไหว้ ชายหนุ่มผงกหัวรับ พลันเดินเข้ามาพูดแซะมีอาไกล้ๆว่า..
"อึม ...พนักงานใหม่วันนี้เก็บผมเรียบร้อยดีนี่ ละรองเท้าเปลี่ยนหรือยัง"
"เรียบร้อยค่ะท่านประธาน"...
"ดีมาก.." ขณะเดียวกันเขายกแขนขึ้นมาดูนาฬิกาปรากฎรอยสัก สัญลักษณ์แปลกๆ ที่เธอแอบเห็นเข้าพอดีที่ข้อมือ แต่ก้อไม่ได้สนใจอะไรคิดว่าเป็นเพียงรอยสักทั่วไปที่ใครๆก็สักกัน
ชายหนุ่มมุ่งหน้าเดินไปหาแม่นางแบบหุ่นเพอร์เฟคตรง Coffee shop นั้น เขาทั้งคู่ ดูท่าทางสนิทสนมนั่งทานข้าวด้วยกันกระหนุงกระหนิงอย่างมีความสุข ซึ่งต่างกับเรา ที่เจอหน้า จ้องแต่จะหาเรื่องตลอด....น้ำเสียงและแววตาช่างดูราบเรียบส่งผลให้เธอรู้สึกผิดหวังในการกลับมาเจอกันครั้งนี้ ซึ่งเป็นธรรมดาของคนหล่อ รวย ฐานะดีจะมีเนื้อคู่ที่เหมาะสมสินะ
ตกดึกของอีกวัน มีอา ในอารมณ์ที่เบื่อๆเซ็งๆกับเหตุการณ์ เมื่อวานที่รบกวนใจเธอยิ่งนัก มี อา กับเขา ไม่ได้เป็น อะไรกัน แต่ทำไมช่างรู้สึกผิดหวังราวกับคนอกหักเช่นนี้....มีอา หยิบมือถือมาเล่นเพื่อดูความเคลื่อนไหวของข่าวสารต่างๆ
"เห้อ...เปิดมาก็เจอแต่เรื่องเดิมๆข่าวอาชกรรมน่าเบื่อ" มีอา พึมพำกับตัวเอง
และ หยิบโน๊ตบุ๊คมาเปิดเพลง มือน้อยข้างซ้ายวางตรงโหนกแก้ม มือขวาจับเม้าส์ ไถเลื่อนสกอล์บาร์ไปมาราวกับคนสิ้นหวังที่จะไม่เอาอะไรแล้วยังไงยังงั้น...
ฉับพลัน นึกขึ้นได้เธอมีห้องลับที่เป็นแอฟของกลุ่มคนเล่นเซ็กส์โฟน นานหลายวันแล้วที่ มีอา ไม่ได้เข้ามาอัพเดท หรือดูข้อความต่างๆที่มีคนส่งเข้ามามีอาชอบเข้ามาดูสาวสวยเซ็กซี่ที่หน้าห้องหลักจะมีคนเต้นเซ็กซี่ เพื่อเรียกแขกเข้ามาเพื่อเล่นแอฟนี้เยอะๆ..เมื่อเธอล๊อคอินเข้าระบบ..เลือกรูปแอปแบ้วโชร์ร่องอกสายเดี่ยวเปรี้ยวๆหน่อยแต่ไม่เปิดหน้า ขึ้นโปรไฟล์
มีอาถึงเธอจะตัวเล็กแต่เธอก็เป็นคนมีหน้า อกแน่นอนโปรไฟล์เซ็กซี่ขนาดนี้..ข้างในปรากฎภาพชายหนุ่มมากหน้าหลายตา...ที่รีเควสขอคุยกับมีอา อยู่ไม่น้อย มีอา ไล่สายตามอง โปรไฟล์ทีละคนจ้องมองผ่านแชทสีเขียวที่กำลังOn อยู่
หากแต่เจอพวกเกรียนๆไม่น่าคุยหญิงสาวก็เลือกที่จะลบออก ไม่คุยให้เสียเวลา ที่จะคุยด้วยเหตุเพราะแก้อาการเบื่อหน่ายนี้ก็แค่นั้น ฉับพลัน หญิงสาวอดรู้สึกที่จะแปลกใจสิ่งนั้นที่ทำให้เธอสะดุด หยุดเม้าส์ เพื่อจ้องมองโปรไฟล์รูปรอยสักเหมือนสัญลักษณ์ที่เธอเคยเห็นที่ใหนสักแห่ง ...
"คุ้นๆแฮะ เคยเห็นที่ใหนน๊าา.."มีอา พยายามนึก แต่ทว่า นึกยังไงก็นึกไม่ออก มือน้อยของเธอพลันคลิ๊กเลือกโปรไฟล์ เจ้าของรอยสัก ที่ออน อยู่ เข้าไปคุย
"Hello " หญิงสาวทักทายไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนไทยหรือต่างชาติ
"Hello " อีกฝั่ง ตอบกลับมา
"Are you Thai? "
"ํYes. คนไทยครับ"
"สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีครับ"
"ผมW นะครับ"
"ฉันMค่ะ"
"ตอนนี้ทำอะไรอยู่ครับ"
"นั่งเล่นค่ะ"
"เรียน หรือทำงานแล้วเอ่ย"
"ทำงานค่ะ ..."
"เหมือนกันเลย.."
"งั้นเราจะเริ่มกันเลยมั้ยครับ"
"หืออ..เริ่มอะไร" ซึ่งปรกติมีอาเคยเปิดเข้ามาดูก็จริง ทำได้เพียงแค่ดู และคุยนิดๆหน่อยๆ ตามประสาคนโสด มีอา ไม่เคยเปิดกล้องให้ใครเห็น...
"ถ้าคุณไม่ไว้ใจ ผมเปิดก่อนก็ได้นะครับ"...เด้งข้อความของคนข้างใน ...
เมื่อชายหนุ่มใช้มือหนาขยับเปิดกล้องมีอาสังเกตุเห็น ข้อมือของเขาที่เป็นรอยสักสัญลักษณ์ตามรูปโปรไฟล์..พิจารณาพยายามหลับตานึกอีกครั้งในหัวนั้นเด้งเป็นหน้าของท่านประธานลอยมา..ในที่สุดเธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวาน คุณหวังยกมือดูนาฬิกา
"เฮ้ย!!!!...รอยสักนั่นมัน....คือ...เฮ้ย ไม่จริง...ไม่ใช่หรอกน่า..ใครๆเขาก็สักกัน เขาหล่อรวยขนาดนั้นจะจับใครมาขย้ำก้อได้..ไม่น่าต้องมาเล่นอะไรพิเรนๆแบบนี้"....ในหัวของเธอตอนนี้ตีรวนกันไปหมด ทั้งคอยปฏิเสธ ทั้งคอยบอกว่าใช่ สับสนไปหมด..ในขณะ ที่มี มีอา ครุ่นคิด แต่อีกฝั่งส่งคำขอให้เธอเปิดกล้องเริ่มภารกิจแล้ว...
หญิงสาวใจเต้นระรัว ชั่งใจคิดอยู่ครู่ใหญ่ จะเปิดกล้องดีไหมเนี่ย..แต่สุดท้ายเธอก็กดยอมรับเมื่ออีกฝั่งเริ่มโชร์ซิกแพ็ค
" แต่แผงอกนั่นมัน...ฮึ่ม..." มีอาถึงกับถลึงตามองอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้
ชายหนุ่มที่อยู่ในกล้องเริ่มถอดเสื้อเหลือแค่กางเกงในตัวน้อย..แต่ส่วนฝั่งทางมีอาก้อได้อื้อหือ ซี้ดซาด ยังไม่กล้าที่จะทำอะไร.
"ฮัลโหลคุณMฟังอยุ่รึป่าวครับ"...
"ฟะ ฟะ ฟัง..อยุ่ค่ะ."...มีอาตอนนี้สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอออน กล้อง หญิงสาวเห็นอย่างั้นแล้วดูท่าน่าจะสนุก ยังไงก็ไม่เห็นหน้าอยู่แล้วคงไม่มีอะไรเสียลองสักหน่อยแล้วกัน
ฉับพลันนึกขึ้นได้ว่าเธอเคยสั่งชุดคอสเพลย์ มาจากออนไลน์ ไว้ถ่ายรูปเล่นๆ แต่เธอ ไม่มีโอกาสได้ใส่ "อึม..เราเคยซื้อไว้นี่นา" วันนี้ชายหนุ่มในกล้อง โชคดีเป็นคนแรกที่จะได้เห็นชุดเซ็กซี่ของเธอ...ถึงจะเป็นสาวโสดไม่มีแฟน มีอา ก้อดูแลรูปร่างเป็นอย่างดี
"คุณรอสักครู่นะคะเดี๋ยวฉันเปลี่ยนชุดแปบ". หญิงสาวแจ้งให้อีกฝั่งทราบว่าเธอจะไม่อยู่หน้ากล้องสักครู่
โปรดติดตามตอนต่อไป...
