ห้องลับ..ประธานหื่น

หวังดี

ค่ำคืนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าคัทชูของเธอกระทบกับพื้นต่อกแตกๆ กับชายกระโปรงจีบรอบพริ้วไหวเหนือเข่า

เมื่อ 2 ปีที่แล้ว มีอา หญิงสาวใบหน้าสวยหวาน ตา กลมโต ผิวขาวเนียน ผมดำยาวสลวย นัดเจอเพื่อน มีเพียงหน้ากากปิดบังใบหน้า เพื่อป้องกันโรคระบาดอย่างโควิด แต่ทว่าเธอดันนั่งรถไปลงผิดซอย ด้วยเหตุนี้เธอจึงพลัดหลงเข้าไปยังกลุ่มวัยรุ่นที่กำลังรวมตัวกันดื่มตั้งแก๊งวงเหล้า เขาทั้งหลายหมายจะ จับเธอมารุมโทรม

มีอามองหาทางที่จะหนี..."ขอโทษค่ะ ฉันมาผิดซอย" เสียงเจื่อนๆ...เธอรู้สึกเหมือนตกอยู่ในอันตราย

หวังอี้ หนุ่มลูกครึ่งไทยจีน ที่มาชุดมหาวิทยาลัย วันนั้นเขาไปงานเลี้ยงรุ่นรำลึกความหลังกันกับเพื่อนๆ จึงใส่ชุดมหาลัยกัน ขากลับจึง รวมตัวดื่มเหล้ากับเพื่อนๆอีกหลายกลุ่ม หวังอี้เห็นอย่างนั้นดูท่าว่าคงไม่ดีแน่ ๆ ถ้าปล่อยไปแบบนั้นเขาจึงคว้าตัวหญิงสาวออกมา

"เร็วเข้า..ทางนี้" เสียงทุ้มดังตะโกนออกมา

"ห๊า..!!!!!!!!!!!"

หญิงสาวอยู่ในอาการตกใจสุดขีด วินาทีนั้นเธอทำอะไรไม่ถูกหน้าตาแต่ละคนถึงจะดูไม่เถื่อนเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่หวังดีแน่ๆ สาวน้อยร่างบางหน้าตาดีอย่างเธอ ต้องตกมาอยู่ท่ามกลางคนเมาพวกนี้ ....

แต่ชายหนุ่มคนที่คว้าตัวเธอวิ่งออกมา ดูท่าก็น่าจะดีที่สุดในประมวลความคิดของในตอนนั้น เธอจึงพลันตัดสินใจวิ่งตามเขาออกมา

ชายหนุ่มร่างสูง นำพาตัวเธอหลบมายังอีกห้องกว้าง ที่มีข้าวของวางเรียงรายเต็มไปหมด แต่เสียดายทว่าห้องนี้ ดันเป็นห้องที่มีกระจกสามารถมองเข้าไปเห็นข้างในได้..

ฉับพลันชายฉกรรจ์พวกนั้นตามมาเห็นเข้า  แต่ดูท่าว่าเหมือนพวกเขาจะรู้จักกันหรือไม่ ก็ไม่อาจแน่ใจ ...

ทันใดนั้นชายหนุ่มผลักร่างบางของเธอให้นอนลงบนโซฟาที่อยู่นห้องนั้น เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่พวกฝ่ายบุรุษกระดิกนิ้วแล้วเธอกระโดดขึ้นเตียงกับใครง่ายๆ ฉะนั้นเธอจึงดิ้นและขัดขืนสุดกำลัง

"โอ๊ย..!!นี่แก จะทำอะไรฉัน ปล่อยนะ" เสียงสั่นโวยวายและดิ้นอยู่

"อยู่เฉยๆอยากตายรึไง...หรือจะออกไปให้พวกนั้นข่มขืนเลยดีมั้ย" เขาตะหวาดเธอออกไปเพื่อให้เธอหยุดดิ้น

หวังอี้ใช้มือหนาปิดปากเธอไว้ แล้วโน้มตัวลงต่ำเพื่อคร่อมตัวร่างบางของเธอ โดยทำท่าราวกับว่ากำลังจะข่มขืนเธอยังไงยังงั้น..

เขาคนนี้กำลังจะทำอะไรกันนะ ชายหนุ่มขยิบตา พยักหน้ากับเธอ เพื่อเป็นสัญญานให้รู้ว่า เธอต้องเชื่อฟังเขา เธอต้องอยู่นิ่งๆอะไรประมานนั้น..

เมื่อกลุ่มเพื่อนชายฉกรรจ์ มองเข้ามาอีก หวังอี้ ทำท่าโยกขยับขึ้นๆลงๆเป็นจังหวะ เธอได้แต่นอนมองหน้าเขาที่กำลังทำท่า ขย่ม ใบหน้าของมีอาในตอนนี้ แดงเป็นมะเขือเทศที่สุขพร้อมทานเลยทีเดียว

ยิ่งเมื่อเวลาเขาโน้มตัวมาใกล้ๆใจเธอแทบจะพุ่งทะลุออกมาจากอก เมื่อหนุ่มหล่อ ปล่อยลมหายใจอุ่นรินรดต้นคอ หยาดเหงื่อหยดรดใบหน้า ยิ่งปลุกเร้าให้เธอยิ่งใจสั่น เขาช่วยเธอโดยที่เราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ...

สองมือได้แต่ขยุ้มที่อกเสื้อตัวเอง นอนมองใบหน้าเขานิ่งๆ เธอต้องถึงกับเม้มปากกลืนน้ำลายเลยเสียทีเดียว วินาทีนี้ใจเต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะ หากครานี้ระเบิดได้ใจคงระเบิดไปนานแล้ว.

พิจารณาใบหน้าจมูกโด่งปลายรั้น ของเขาช่างหล่อเหลา ผิวพรรณขาวสะอาดเกลี้ยงเกลา ทรงผมคลุมใบหน้า เธอสามารถจดจำใบหน้าเช่นนี้ได้เป็นอย่างดี

เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ชายหนุ่มเมื่อโน้มตัวลงทีไร คอเสื้อที่ลึกกว้างขยับลง มองทะลุเห็นถึงหัวนมสีชมพู โดยรู้ว่าข้างในมีกล้ามซิกแพ็คแน่นๆแน่ๆ .

นี่ชายคนที่อยู่ตรงหน้าเขากำลังช่วยเธอให้พ้นจากเงื้อมมือชายฉกรรจ์กลุ่มนี้อยู่ใช่มั้ย แทบไม่น่าเชื่อเขาช่างแสนดีและมีน้ำใจยิ่งนัก

สักพักเสียงทุ้มต่ำพลันตะโกนออกไปบอกคนข้างนอกว่า ..

"พวกเมิงอย่าพึ่งขัดจังหวะกู "

ผ่านไปสักพักเมื่อละสายตาจากชายฉกรรจ์ พลันขยับร่างหนาออกจากมีอา

"คุณๆเจ็บตรงไหนรึป่าว"เสียงทุ้มเอ่ยถาม

"ปะเปล่าค่ะ "

"ดึกดื่นขนาดนี้ ออกไปไหนคนเดียวมันอันตรายไม่กลัวหรือไง"

"ฉะ ฉันนัดเพื่อนไว้ตรงนั้น แต่ดันไปผิดซอยเลยมาเจอ พวกนักเลงนี้เข้าค่ะ

"นี่เรียนอยู่ปีใหนเนี่ย..??"

"ฉัน อยู่ ปี 3 นิเทศค่ะ"

"อ่อ เราปี 4 ใกล้จะจบแล้ว" ชายหนุ่มตีเนียนโกหกไป เพราะยังไงคงไม่เจอกันอีกหรอก

''งั้นก็เป็นรุ่นพี่หนูสิ พี่ชื่ออะไรคะ?

"อึม... พี่ชื่อหวังดี"ชายหนุ่มไม่ยอมบอกชื่อที่แท้จริง

"หนูชื่อ..."ฉับพลันชายหนุ่มรีบคว้ามือหญิงสาวออกทางประตูด้านหลัง โดยไม่ทันฟังเสียงทีเธอแนะนำตัว เขามองว่าคนข้างนอกเผลอละสายตาไปแล้วจึงพาเธอหนีออกไป

" เร็วเข้า...วิ่งเร็ว"

"นี่ฟังนะ เธอรีบวิ่งออกไปให้พ้นซอยนี้ข้างหน้าจะมีร้านอาหารขนาดใหญ่ คนจะเยอะๆให้เธอรอแทกซี่ตรงนั้น เธอหาทางกลับบ้านให้ปลอดภัยนะ ฉันจะล่อพวกมันเอง"

'พร้อมนะ.."

"วิ่ง........."

หญิงสาวพลันพยักหน้า แล้วหันมาถาม

"แล้วพี่ล่ะคะ?...

"ไปเถอะน่า...บอกให้วิ่งเดี่ยวมันก็ตามมา"..

สิ้นสุดเสียงพูด หญิงสาววิ่งสุดชีวิตจนไปเจอร้านอาหาร ตามที่ชายหนุ่มบอกไว้ไม่มีผิด แต่เมื่อพอมองหันหลังกลับไปก็ไร้วี่แววชายผู้นั้น

เขาเป็นใครกันนะ เขาจะปลอดภัยมั้ย เราจะได้เจอกันมั้ย ยังไม่ทันได้ขอบคุณเลย...เธออยากจะขอบคุณเขาสักครั้ง..ใบหน้าอันนั้นยังจำได้ติดตา..

......."ฉันจะตามหาเขาให้ได้."..

โปรดติดตามตอนต่อไป..ภารกิจตามหาผู้ชายได้เริ่มขึ้นแล้ว ขอ❤️ขอคอมเม้นน่ารักๆให้ไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

ห้องลับ..ประธานหื่น

ตอนที่ 2 จะได้เจอแล้ว..แต่..

ครั้นเมื่อมาเรียนที่มหาวิทยาลัย มีอา พยายามตามหาชายหนุ่มที่แทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยนอกจาก ชื่อหวังดี ที่เขาบอกไว้ และใบหน้าอันน่าจดจำเป็นที่สุด แต่ยิ่งตามหาเท่าไหร่..ยิ่งไร้วี่แวว ไม่มีใครสักคนที่จะรู้จักหรือเคยเห็นหน้าลักษณะแบบนี้ ถึงแม้เจอหน้าคนมี่คิดว่าที่ไกล้เคียงแต่พอไปเจอตัวจริงก็ไม่ใช่ ที่สำคัญ เค้าเรียนอยู่ที่คณะไหน หรือเรียนที่นี่จริงรึป่าวก้อไม่อาจทราบได้...

....///...

2 ปี ต่อมา มีอา เธอยังตามหาเขามาตลอด หลังจากที่ มีอา เรียนจบ เธอก็พยายามไปฝึกงาน และ ทำงาน ตาม บริษัทหลายที่จึงทำให้เธอมีประสบการณ์การทำงานมาบ้าง แต่เอาเข้าจริงๆกลับกลายเป็นว่าเธอก็ไม่ชอบงานแบบนี้สักเท่าไหร่นัก เธอชอบที่จะช่วยเหลือผู้คน ชอบงานบริการมากกว่า จึงเลือกที่จะลองไปทำงานต้อนรับ..

เมื่อเลื่อนหางานทางอินเตอร์เน็ตปรากฎเห็นโรงแรมแห่งนึงประกาศรับรับพนักงาน เธอจึงอยากลองประสบการณ์ใหม่

มีอา เตรียมเอกสารเพื่อทำการสมัครเข้าทำงานในโรงแรมแห่งหนึ่งนี้..

หลังจากที่สัมภาษณ์งานจบ เธอก้อยังไม่แน่ใจว่าจะผ่านหรือไม่

"เดี๋ยวทางเราจะติดต่อกลับไปนะคะ"

"ขอบคุณค่ะ"

ครั้นเมื่อมีอา ลุกออกมาจากห้องนั้น เดิน ผ่านทางเดินออกไปข้างนอกเพื่อที่จะเดินกลับบ้าน

ทันใดนั้น...ปรากฎภาพชายหนุ่มร่างสูง มาในชุดสูทเสื้อคลุมสีดำ ผิวขาวตี๋ ใบหน้านี้มัน....?

ภายในใจมีอาเริ่มเต้นรัวไม่เป็นจังหวะขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นคนตรงหน้าเดินเข้ามาไกล้เต็มที ทุกความทรงจำที่พรั่งพรูวิ่งวน อยู่ในหัวของเธอตอนนี้ดุจดั่งเจอทางออกแล้ว.....แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คิด...กลับกลายเป็นว่าในแววตาคู่ตรงหน้ากลับดูเย็นชา..ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทำได้แค่เดินสวนทาง..

ก็ไม่แปลกอะไรที่เป็นแบบนั้นด้วยเหตุเพราะเธอ กับเขาก็ไม่รู้จักกันแถมวันนั้นเธอยังใส่แมสอีกนี่นา มีอา มองตามแผ่นหลังหนาเขาเดินขึ้นลิฟท์ไปจนลับตา

มีเพียงมีอา เท่านั้นที่เป็นฝ่ายจำเขาได้ ฝ่ายเดียว แม้จะผ่านมากี่ปีก็ไม่เคยลืม..

น่าเสียดายเธอได้แต่มองตามตาละห้อย ทำอย่างไรถึงจะได้รู้จักเขาเธออยากขอบคุณเขาที่ช่วยชีวิตเธอไว้..ตลอดเวลา 2 ปี ที่เธอตามหาชายหนุ่มชื่อหวังดี ตลอด แต่ไม่เคยพบ.

"ไม่ได้การณ์ละ ฉันต้องทำงานที่นี่ให้ได้ ฉันต้องเจอเค้าให้ได้แต่จะเจอวิธิไหนดีล่ะ โพล่ง!ไปแบบนี้ มีหวังเค้าตะเพิ่ดกลับแน่ใยมีอาเอ้ย" พลันส่ายหน้าน้อยน้อยเบาๆ

. สองเท้าเธอรีบวิ่งไปถามพี่พนักงานตรงหน้าว่า..

"เอ่อขอโทษนะคะ ผู้ชายที่เดิน เข้าไปเมื่อสักครู่ เขาคือใครคะ"

" อ่อเพิ่งมาทำงานใหม่เหรอจ๊ะ ถึงไม่รู้จักประธานหวัง"

"ห๊า..ประธาน".มีอาเผลอ อุทานเสียงดัง..

"ขอโทษค่ะพี่..ขอบคุณนะคะ" หญิงสาวสะแหย่ะยิ้มเดินหน้าเจื่อนๆออกมาจากโรงแรม...

ภาพของชายหนุ่มที่ปรากฎตัวเมื่อสักครู่ กับชายที่ช่วยเธอไว้นั้น ผ่านไป 2 ปีเค้ากลายเป็นประธานโรงแรมเลยจริงหรือทุกอย่างตีรวนอยู่ในหัวเต็มไปหมด...เป็นไปได้ยังไง เธอยังจะมีหวังที่จะได้พูดขอบคุณเขาสักครั้งหรือไม่

วันรุ่งขึ้น มีสายจากเบอร์แปลกๆติดต่อเข้ามา มีอาก้มลงมองโทรศัพท์อย่างแปลกใจ..หยิบออกมากดรับแนบหู

"ฮัลโหลค่ะ"

"สวัสดีค่ะโทรจากโรงแรมXX นะคะ คุณมีอาหรือเปล่าคะ ที่คุณสมัครเป็นรีเซฟชั่นไว้ ตอนนี้ทางเรายินดีรับคุณเข้าทำงานนะคะ

"คะ" น้ำเสียงท่าทางตกใจช่างเป็นเรื่องแปลกประหลาดสำหรับเธอยิ่งนัก

"คุณมีอา สะดวกมาเริ่มงานได้เลยมั้ยคะ? คนในสายเอ่ยถาม

"สะ สะดวกมากค่ะ" วินาทีนี้เธอดีใจถึงขีดสุดเพราะอาจทำให้เธอได้เจอกับ หวังดี อีกครั้ง

" เป็นวันที่ 1 สิงหาคมนี้เริ่มงานเลยนะคะ"

"ได้ค่ะ"

เมื่อสิ้นสุดปลายสาย มี อา กลั้น ความดีใจไว้ไม่อยู่...

"ในที่สุดก็... เย้....เธอก็ทำสำเร็จไปขั้นนึงแล้ว"... มีอากระโดดโลดเต้นดีใจเต้นส่ายสะโพกไปมาราวกับบ้าคลั่ง.อย่างน้อยก้อคงมีหวังมีโอกาสที่จะได้ไปเจอ ชายหนุ่มที่พร่ำตามหามาตลอด 2 ปี จะได้ขอบคุณเขาแล้ว.. สิ่งนึงที่เธอนึกขึ้นนั่นคือ...

"แม่...หนูได้งานทำแล้วนะคะ"

"จ้า...ลูก"

จวบถึงวันเริ่มงาน เช้านี้สำหรับมีอาช่างเป็นการเริ่มต้นวันใหม่ที่สดใส หลังจากทำกิจวัตรประจำวันในช่วงเช้าเสร็จสรรพเธอก็ง่วนกับเสื้อผ้าหน้าผม..ชุดสูทสีโกโก้ถูกหยิบขึ้นมาใส่วันนี้เธอต้องดูดีในสายตาของผู้คนแน่นอน เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง มีอา จึงย่างก้าวออกจากบ้านเธอรู้สึกตื่นเต้นไปหมด

"แม่หนูไปทำงานแล้วนะคะ" ตะโกนบอกพร้อมเร่งฝีเท้าออกไป

ในวันแรกของการเริ่มงานหลังจากที่ต้องเซ็นสัญญาว่าจ้างเรียบร้อยแล้ว ทางฝ่ายบุคคลพามีอาไปแนะนำตัว กับแผนกต่างๆรวมทั้งผู้บริหาร ประธานบริษัท ซึ่งโอกาสนี้แหล่ะที่ มีอา จะได้เจอกับเขา แต่ไหงทุกอย่างดันไม่เป็นอย่างที่คิด เค้าเป็นคนเจ้าระเบียบและเนี๊ยบมาก

"นี่ ท่านประธานหวัง ประธานโรงแรมของเราครับ"ฝ่ายบุคคลร่างท้วมเอ่ยแนะนำ

"สวัดีค่ะ ชื่อมีอา นะคะ" วินาทีนี้ข้างในสั่นสะท้านไปทั้งตัว ในหัวก็คิดว่า จะบอกตอนนี้เลยดีไหม แต่สุดท้ายเอาไว้ก่อนดีกว่า

"สวัสดี...นี่คุณ...ชื่อ..อะไรนะ...ผมคุณเนี่ยมัดให้มันเรียบร้อยรองเท้าเค้าใส่กันสีดำ คุณใส่สีขาว ถ้าไม่พร้อมก้อไม่ต้องมาเริ่มงาน.."

"ขะ..ขอโทษค่ะ พรุ่งนี้จะเปลี่ยนคู่ใหม่นะคะ" มีอาถึงกับอึ้งอย่างบอกไม่ถุก คิดในใจนั่นปากเหรอนั่น..ทำไมร้ายจัง...

มองไปรอบๆภายในห้องทำงานแห่งนี้ มีเลขา หน้าหมวยแต่งตัวทันสมัย หุ่นอรชรอ้อนแอ้น คอยเดินตามตลอดเวลา

" หนูค่อยๆปรับนะจ๊ะ" เสียงใสใสของคุณเลขากล่าวแต่ดูท่าทางใจดีแถมสวยอีกด้วย

หลังจากแนะนำตัวเรียบร้อย ฝ่ายบุคคลพาเธอมาส่งยังแผนกFront เพื่อเรียนรู้งานต่อไป..

โปรดติดตามตอนต่อไป.....

วันต่อมา...

จวบจนเวลา 11 โมง กว่าๆ ไกล้จะได้เวลามื้อเที่ยง ปรากฏภาพหญิงสาวหน้าตาคมเข้ม สูงยาวเข่าดี ผมสีทอง ชุดรัดโชร์สัดส่วน ผิวสีแทน อมน้ำผึ้ง ประหนึ่งว่าเป็นนางแบบหลุดมาจากแคทวอร์คยังไงยังงั้น เดินตรงเข้ามาที่ Coffee shop ของโรงแรม ขนาด มีอา เป็นผู้หญิงด้วยกันเห็นแล้วยังแทบใจละลาย

"หวัดดีจ่ะ บอก หวังให้ทีนะจ๊ะ ว่าวิกกี้ มาถึงแล้วค่ะ"เสียงหวานเดินมาฝากบอกเธอให้ไปบอกท่านประธาน

"ได้ค่ะ" ในใจตอนนี้แค่คิดใจก็แทบแตกสะลาย นี่คงจะเป็นแฟนสาวของท่านประธานสินะ..เธอยิ่งหมดหวังไปกันใหญ่เธอจะเอาอะไรไปสู้เขา..

"เดี๋ยวพี่บอกให้จ่ะ"รุ่นพี่ใจดีที่ช่วยสอนงานอาสาแจ้งแทนให้

ผ่านมาประมาณ 15 นาที ทันที ที่ท่านประธานปรากฎตัวเดินผ่านฟร้อน ที่มีอา ยืนทำงานอยู่ ทุกคนพร้อมใจกันยกมือไหว้ ชายหนุ่มผงกหัวรับ พลันเดินเข้ามาพูดแซะมีอาไกล้ๆว่า..

"อึม ...พนักงานใหม่วันนี้เก็บผมเรียบร้อยดีนี่ ละรองเท้าเปลี่ยนหรือยัง"

"เรียบร้อยค่ะท่านประธาน"...

"ดีมาก.." ขณะเดียวกันเขายกแขนขึ้นมาดูนาฬิกาปรากฎรอยสัก สัญลักษณ์แปลกๆ ที่เธอแอบเห็นเข้าพอดีที่ข้อมือ แต่ก้อไม่ได้สนใจอะไรคิดว่าเป็นเพียงรอยสักทั่วไปที่ใครๆก็สักกัน

ชายหนุ่มมุ่งหน้าเดินไปหาแม่นางแบบหุ่นเพอร์เฟคตรง Coffee shop นั้น เขาทั้งคู่ ดูท่าทางสนิทสนมนั่งทานข้าวด้วยกันกระหนุงกระหนิงอย่างมีความสุข ซึ่งต่างกับเรา ที่เจอหน้า จ้องแต่จะหาเรื่องตลอด....น้ำเสียงและแววตาช่างดูราบเรียบส่งผลให้เธอรู้สึกผิดหวังในการกลับมาเจอกันครั้งนี้ ซึ่งเป็นธรรมดาของคนหล่อ รวย ฐานะดีจะมีเนื้อคู่ที่เหมาะสมสินะ

ตกดึกของอีกวัน มีอา ในอารมณ์ที่เบื่อๆเซ็งๆกับเหตุการณ์ เมื่อวานที่รบกวนใจเธอยิ่งนัก มี อา กับเขา ไม่ได้เป็น อะไรกัน แต่ทำไมช่างรู้สึกผิดหวังราวกับคนอกหักเช่นนี้....มีอา หยิบมือถือมาเล่นเพื่อดูความเคลื่อนไหวของข่าวสารต่างๆ

"เห้อ...เปิดมาก็เจอแต่เรื่องเดิมๆข่าวอาชกรรมน่าเบื่อ" มีอา พึมพำกับตัวเอง

และ หยิบโน๊ตบุ๊คมาเปิดเพลง มือน้อยข้างซ้ายวางตรงโหนกแก้ม มือขวาจับเม้าส์ ไถเลื่อนสกอล์บาร์ไปมาราวกับคนสิ้นหวังที่จะไม่เอาอะไรแล้วยังไงยังงั้น...

ฉับพลัน นึกขึ้นได้เธอมีห้องลับที่เป็นแอฟของกลุ่มคนเล่นเซ็กส์โฟน นานหลายวันแล้วที่ มีอา ไม่ได้เข้ามาอัพเดท หรือดูข้อความต่างๆที่มีคนส่งเข้ามามีอาชอบเข้ามาดูสาวสวยเซ็กซี่ที่หน้าห้องหลักจะมีคนเต้นเซ็กซี่ เพื่อเรียกแขกเข้ามาเพื่อเล่นแอฟนี้เยอะๆ..เมื่อเธอล๊อคอินเข้าระบบ..เลือกรูปแอปแบ้วโชร์ร่องอกสายเดี่ยวเปรี้ยวๆหน่อยแต่ไม่เปิดหน้า ขึ้นโปรไฟล์

มีอาถึงเธอจะตัวเล็กแต่เธอก็เป็นคนมีหน้า อกแน่นอนโปรไฟล์เซ็กซี่ขนาดนี้..ข้างในปรากฎภาพชายหนุ่มมากหน้าหลายตา...ที่รีเควสขอคุยกับมีอา อยู่ไม่น้อย มีอา ไล่สายตามอง โปรไฟล์ทีละคนจ้องมองผ่านแชทสีเขียวที่กำลังOn อยู่

หากแต่เจอพวกเกรียนๆไม่น่าคุยหญิงสาวก็เลือกที่จะลบออก ไม่คุยให้เสียเวลา ที่จะคุยด้วยเหตุเพราะแก้อาการเบื่อหน่ายนี้ก็แค่นั้น ฉับพลัน หญิงสาวอดรู้สึกที่จะแปลกใจสิ่งนั้นที่ทำให้เธอสะดุด หยุดเม้าส์ เพื่อจ้องมองโปรไฟล์รูปรอยสักเหมือนสัญลักษณ์ที่เธอเคยเห็นที่ใหนสักแห่ง ...

"คุ้นๆแฮะ เคยเห็นที่ใหนน๊าา.."มีอา พยายามนึก แต่ทว่า นึกยังไงก็นึกไม่ออก มือน้อยของเธอพลันคลิ๊กเลือกโปรไฟล์ เจ้าของรอยสัก ที่ออน อยู่ เข้าไปคุย

"Hello " หญิงสาวทักทายไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนไทยหรือต่างชาติ

"Hello " อีกฝั่ง ตอบกลับมา

"Are you Thai? "

"ํYes. คนไทยครับ"

"สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีครับ"

"ผมW นะครับ"

"ฉันMค่ะ"

"ตอนนี้ทำอะไรอยู่ครับ"

"นั่งเล่นค่ะ"

"เรียน หรือทำงานแล้วเอ่ย"

"ทำงานค่ะ ..."

"เหมือนกันเลย.."

"งั้นเราจะเริ่มกันเลยมั้ยครับ"

"หืออ..เริ่มอะไร" ซึ่งปรกติมีอาเคยเปิดเข้ามาดูก็จริง ทำได้เพียงแค่ดู และคุยนิดๆหน่อยๆ ตามประสาคนโสด มีอา ไม่เคยเปิดกล้องให้ใครเห็น...

"ถ้าคุณไม่ไว้ใจ ผมเปิดก่อนก็ได้นะครับ"...เด้งข้อความของคนข้างใน ...

เมื่อชายหนุ่มใช้มือหนาขยับเปิดกล้องมีอาสังเกตุเห็น ข้อมือของเขาที่เป็นรอยสักสัญลักษณ์ตามรูปโปรไฟล์..พิจารณาพยายามหลับตานึกอีกครั้งในหัวนั้นเด้งเป็นหน้าของท่านประธานลอยมา..ในที่สุดเธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวาน คุณหวังยกมือดูนาฬิกา

"เฮ้ย!!!!...รอยสักนั่นมัน....คือ...เฮ้ย ไม่จริง...ไม่ใช่หรอกน่า..ใครๆเขาก็สักกัน เขาหล่อรวยขนาดนั้นจะจับใครมาขย้ำก้อได้..ไม่น่าต้องมาเล่นอะไรพิเรนๆแบบนี้"....ในหัวของเธอตอนนี้ตีรวนกันไปหมด ทั้งคอยปฏิเสธ ทั้งคอยบอกว่าใช่ สับสนไปหมด..ในขณะ ที่มี มีอา ครุ่นคิด แต่อีกฝั่งส่งคำขอให้เธอเปิดกล้องเริ่มภารกิจแล้ว...

หญิงสาวใจเต้นระรัว ชั่งใจคิดอยู่ครู่ใหญ่ จะเปิดกล้องดีไหมเนี่ย..แต่สุดท้ายเธอก็กดยอมรับเมื่ออีกฝั่งเริ่มโชร์ซิกแพ็ค

" แต่แผงอกนั่นมัน...ฮึ่ม..." มีอาถึงกับถลึงตามองอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้

ชายหนุ่มที่อยู่ในกล้องเริ่มถอดเสื้อเหลือแค่กางเกงในตัวน้อย..แต่ส่วนฝั่งทางมีอาก้อได้อื้อหือ ซี้ดซาด ยังไม่กล้าที่จะทำอะไร.

"ฮัลโหลคุณMฟังอยุ่รึป่าวครับ"...

"ฟะ ฟะ ฟัง..อยุ่ค่ะ."...มีอาตอนนี้สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอออน กล้อง หญิงสาวเห็นอย่างั้นแล้วดูท่าน่าจะสนุก ยังไงก็ไม่เห็นหน้าอยู่แล้วคงไม่มีอะไรเสียลองสักหน่อยแล้วกัน

ฉับพลันนึกขึ้นได้ว่าเธอเคยสั่งชุดคอสเพลย์ มาจากออนไลน์ ไว้ถ่ายรูปเล่นๆ แต่เธอ ไม่มีโอกาสได้ใส่ "อึม..เราเคยซื้อไว้นี่นา" วันนี้ชายหนุ่มในกล้อง โชคดีเป็นคนแรกที่จะได้เห็นชุดเซ็กซี่ของเธอ...ถึงจะเป็นสาวโสดไม่มีแฟน มีอา ก้อดูแลรูปร่างเป็นอย่างดี 

"คุณรอสักครู่นะคะเดี๋ยวฉันเปลี่ยนชุดแปบ". หญิงสาวแจ้งให้อีกฝั่งทราบว่าเธอจะไม่อยู่หน้ากล้องสักครู่

โปรดติดตามตอนต่อไป...