บรรณาการความเศร้า บทที่ ๑

"เครื่องสี"

เสียงเครื่องสีกระทบเป็นสังคีตศิลป์

เหล่าคนเยาว์ต่างมาเริงระบำหน้ากองเพลิงยามค่ำคืน

อมรสตรีผันตัวมาเกลือกกลิ้งในกองเถ้า

เฝ้าถวิลถึงมนุษาที่มิอาจครอบครอง

เท้าก้าวเหยียบหินแหลมจนโลหิตอาบย้อมตามเส้นทาง

กระนั้นแล้วเธอก็ยังย่ำลงไปเพื่อเรียกบางสิ่งให้ตระหนักตื่น

ลมสวรรค์หวนพัดมาหักปีกงามทิ้งให้สิ้นหวังร่วงลงสู่ธุลีดิน

เหงื่อไคลที่หยดย้อยเรียกมาราฟื้นจากมรณานับอสงไขย

ปีศาจยักหน้าหลอกให้สักการะเพื่อแลกชีวิตผู้เป็นที่รัก

มอบสิทธิ์ของคืนวันโง่ๆ ให้นารีแย้มสรวลเพียงชั่วขณะ

ยามราตรีหวนคืนอีกครา เหล่าศวะถูกปลุกให้พ้นผืนธรณี

ตื่นจากการหลับใหล

ความตายเข้ากระซิบเธออย่างแผ่วเบา

“ก่อนอาทิตย์จะพ้นเส้นขอบนภา เจ้าจะได้นอนอย่างสงบแทนข้าเสีย”

นมัสการความรัก บทที่ ๒

"ซ่อนกลิ่น"

สองเท้าเหยียบบนพื้นไม้สู่ผืนดินจนเปรอะเปื้อนด้วยสีดำ

ความเหงาคลุ้งทั่วระคนความรักที่ยังอยู่ ณ ที่แห่งนี้

แต่บัดนี้ข้าได้เก็บซ่อนเจ้าไว้

สุดลึกของรากแก้วพฤกษชาติ

ดอกซ่อนกลิ่นผุดขึ้นเหนือกายงาม หอมยิ่งกว่าดอกใดในพันลี้

ข้าจะทำให้เจ้าได้อยู่นานนับกัปกัลป์

กลิ่นบุปผาคงไว้ไม่เลือนราง หอมหวานแต่น่าเวทนา

เพราะมิอาจหวนพาเจ้ากลับจากขบวนกาล

สรรเสริญข้าเถิด เพราะข้ายังซ่อนเจ้าไว้

มิให้ผู้ใดรบกวนยามหลับใหลตราบนิรันดร์