นมัสการความรัก บทที่ ๑

"มายา"

เฉกเช่นข้า สร้างภาพมายาหลอกลวงตนเอง

ว่าเจ้าอยู่เบื้องหน้าข้านี้เอง

นำสีทองยามฟ้ารุ่งอรุณมาทอเป็นเกศาเส้นงามของเจ้า

ข้าร้อยราตรีเป็นเสื้อผ้าให้เจ้าได้สวมใส่

ไม่ว่ายามหลับหรือยามตื่น

ซึ่งอาภรณ์นี้ทับกับผิวกายละเอียดเฉกเช่นหิมะขาวโพลนในเหมันต์กาล

ข้าหยิบดวงดาราสะพรั่งให้ล้อมผืนผ้าอนธการ

เป็นอัญมณีล้ำค่า ซึ่งหามิได้จากที่ใดอีก

อีกทั้งยังนำเส้นรุ้งทอฟ้ามาประดับคอระหงส์

จนอัปสรายังต้องอับอาย เพราะนางมิเคยได้มันจากผู้ใด

ข้าขโมยหยดน้ำส่วนลึกสุดของมหาสมุทรยากจะหยั่งถึง

สร้างเป็นดวงเนตรนารีแห่งเกลียวคลื่น

ข้าผูกพันธะกับพฤกษ์ปานเย้าหยอกด้วยมธุสรหอมกรุ่น

เพื่อมอบกลีบบุปผาของนาง

สร้างเป็นเรียวปากงามให้เจ้าได้แย้มสรวลมาที่ข้า

ดังค้อมโค้งของศศิซึ่งงามนวลส่องสว่างประดับอนธการ

ข้าเว้าวอนสกุณาวายุภักษ์ ซึ่งนามการเวก

แบ่งปันน้ำเสียงอันหยาดย้อยให้ทุกอย่างต้องลืมโลกา

และสดับฟังเพียงเจ้า

ทุกสิ่งที่ข้าสรรค์สร้างจากลมปาก

มิอาจเทียบเคียงตัวจริงของเจ้าได้เลยแม้แต่น้อย

หากแต่ได้อ้อนวอนปรารถนา ให้พวกเขาสร้างตัวแทนของเจ้าก็ยังดี…

บรรณาการความเศร้า บทที่ ๑

"เครื่องสี"

เสียงเครื่องสีกระทบเป็นสังคีตศิลป์

เหล่าคนเยาว์ต่างมาเริงระบำหน้ากองเพลิงยามค่ำคืน

อมรสตรีผันตัวมาเกลือกกลิ้งในกองเถ้า

เฝ้าถวิลถึงมนุษาที่มิอาจครอบครอง

เท้าก้าวเหยียบหินแหลมจนโลหิตอาบย้อมตามเส้นทาง

กระนั้นแล้วเธอก็ยังย่ำลงไปเพื่อเรียกบางสิ่งให้ตระหนักตื่น

ลมสวรรค์หวนพัดมาหักปีกงามทิ้งให้สิ้นหวังร่วงลงสู่ธุลีดิน

เหงื่อไคลที่หยดย้อยเรียกมาราฟื้นจากมรณานับอสงไขย

ปีศาจยักหน้าหลอกให้สักการะเพื่อแลกชีวิตผู้เป็นที่รัก

มอบสิทธิ์ของคืนวันโง่ๆ ให้นารีแย้มสรวลเพียงชั่วขณะ

ยามราตรีหวนคืนอีกครา เหล่าศวะถูกปลุกให้พ้นผืนธรณี

ตื่นจากการหลับใหล

ความตายเข้ากระซิบเธออย่างแผ่วเบา

“ก่อนอาทิตย์จะพ้นเส้นขอบนภา เจ้าจะได้นอนอย่างสงบแทนข้าเสีย”

นมัสการความรัก บทที่ ๒

"ซ่อนกลิ่น"

สองเท้าเหยียบบนพื้นไม้สู่ผืนดินจนเปรอะเปื้อนด้วยสีดำ

ความเหงาคลุ้งทั่วระคนความรักที่ยังอยู่ ณ ที่แห่งนี้

แต่บัดนี้ข้าได้เก็บซ่อนเจ้าไว้

สุดลึกของรากแก้วพฤกษชาติ

ดอกซ่อนกลิ่นผุดขึ้นเหนือกายงาม หอมยิ่งกว่าดอกใดในพันลี้

ข้าจะทำให้เจ้าได้อยู่นานนับกัปกัลป์

กลิ่นบุปผาคงไว้ไม่เลือนราง หอมหวานแต่น่าเวทนา

เพราะมิอาจหวนพาเจ้ากลับจากขบวนกาล

สรรเสริญข้าเถิด เพราะข้ายังซ่อนเจ้าไว้

มิให้ผู้ใดรบกวนยามหลับใหลตราบนิรันดร์