เสียงอึกกระทึกครึกโครมในผับดังย่านใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร เวลานี้เกือบจะเข้ากลางดึกแล้วผู้คนที่ที่อยู่ ณ ที่นี้กำลังเคลิ้มกันได้ที่บวกกับดนตรีที่เมามัน ทำให้แทบทุกคนที่อยู่ในนี้อดที่จะลุกขึ้นโยกย้ายร่างกายตามจังหวะดนตรีไม่ได้ ผิดกับปราณ หนุ่มหล่อดีกรีนักเรียนนอกลูกหลานตระกูลผู้ดีอย่างตระกูลพิริยพัทรา ที่เลือกจะนั่งดื่มอยู่ที่โซนวีไอพีอย่างเงียบๆกับเพื่อนในกลุ่มก่อนจะตัดสินใจเดินเข้ามาหานางแบบสาวชื่อดังในสังกัดเดียวกับแฟนของพี่ชาย เพราะต้องการจะสานสัมพันธ์กับสาวในอุดมคติ
“ขอตัวก่อนนะจ๊ะ”
ซินดี้โมเดลลิ่งสาวสองที่นั่งดื่มอยู่กับวีนานางแบบสาวในสังกัดตัวเองแค่สองคน เขาค่อยๆปลีกตัวออกไปจากโต๊ะอย่างรู้งานเพราะเห็นว่าปราณหนุ่มหล่อในตระกูลผู้ดีเก่านั้นมองเด็กของตนอยู่นาน และกำลังเดินตรงมาทางนี้
“ถ้าเป็นคนพี่จะไม่ว่าเลย”
นางแบบสาวหน้าสวยในชุดเดรสสีแดงหม่นสายเดี่ยวกระโปรงสั้นรัดรูปโชว์หลังกรอกสายตาเล็กน้อย ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างไว้ท่า ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นว่ามีคนกำลังเดินมาหา
“ผมชอบผลงานคุณนะครับ”
ชายหนุ่มร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามนางแบบสาวก่อนจะยื่นแก้วชนกับเธอโดยที่สายตามีเลศนัยของเขายังคงจ้องมองใบหน้าสวยไม่วางตา ริมฝีปากหนายกยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าสาวในสเปคเปรยยิ้มอ่อนให้ แต่ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าเธอทำไปเพราะเป็นมารยาทเท่านั้น
“ฉันรู้จักคุณค่ะ..คุณคือคุณปราณ น้องชายคุณโปรดพึ่งกลับจากต่างประเทศได้ไม่นานเท่าไร”
วีนาเอ่ยตัดบทชายหนุ่มเพราะรู้อยู่แล้วว่าอีกเดี๋ยวเขาก็คงจะสาธยายแนะนำตัวเองให้เธอได้รู้จักตามประสาหนุ่มๆหลายคนที่เคยเข้ามาจีบ หากเป็นคนที่เธอพอใจเธอก็อยากจะอยู่ฟังเขาพูดนานๆ แต่ติดตรงที่ตอนนี้ปราณไม่ได้อยู่ในลิสชายหนุ่มที่เธออยากคบหาด้วย หากเขามีกิจการของตัวเองเช่นพี่ชายของเขาไม่แน่เธออาจจะอยากสานสัมพันธ์ด้วย
“ผมรู้สึกเป็นเกียรติจังเลยครับที่คนสวยๆอย่างคุณรู้จักผมด้วย พรุ่งนี้พอจะว่างไปดินเนอร์กับผมได้หรือเปล่าครับที่โรงแรมxxx”
“โรงแรมพ่อคุณน่ะเหรอคะ”
“ครับ”
“ฉันไม่ว่างหรอกค่ะ พอดีมีงานน่ะค่ะแล้วก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะว่างตอนไหนอีก วันนี้ฉันดื่มพอสมควรแล้วขอตัวกลับไปพักผ่อนนะคะ”
วีนาส่ายหัวช้าๆ พฤติกรรมของหญิงสาวทำปราณหน้าเสียพอสมควร เห็นจะเป็นครั้งแรกที่เขาถูกปฏิเสธจากผู้หญิง
“อ.. เอ่อครับหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะครับ”
เขามองตามหลังร่างระหงส์ก่อนจะเหลือบสายตามองซ้ายมองขวา ดีที่หลายๆคนยังคงสนุกเมามันอยู่กับเสียงเพลงไม่อย่างนั้นเขาคงได้อายกว่านี้แน่เพราะมานั่งคุยกับสาวสวยไม่กี่วินาทีเธอก็ลุกหนีไปดื้อๆ
“ฉัน..ซินดี้ค่ะขอโทษด้วยนะคะที่เด็กของซินดี้เป็นคนค่อนข้างหัวสูง ถ้าคุณปราณเป็นเจ้าของกิจการยักษ์ใหญ่อย่างคุณโปรดพี่ชายคุณ เด็กของซินดี้คงมีเวลาว่างเจอคุณปราณได้ตลอดค่ะ”
ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็ต้องหน้าชาอีกรอบ ไม่เพียงนางแบบสาวปฏิเสธเขาอย่างไม่คิดจะสนใจ ผู้จัดการของเธอยังมาตอกย้ำให้เขาได้รู้ตัวอีกว่าที่ตนถูกปฏิเสธนั้นเพราะเรื่องอะไร ที่แท้ก็เป็นที่ตำแหน่งหน้าที่การงานของเขานั่นเอง
ให้หลังโมเดลลิ่งสาวสองไปได้ปราณก็เดินกลับมานั่งในกลุ่มเพื่อนด้วยอารมณ์ขุ่นมัวพอสมควร จริงอย่างที่เขาเคยคิดหากเขามีกิจการใหญ่โตอย่างพี่ชายของเขาคงไม่มีใครกล้าปฏิเสธเขาแน่ แต่ติดตรงที่คนเป็นพ่อไม่ยอมให้เงินทุนก้อนที่สองมาให้เขาเปิดกิจการของตัวเอง โดยให้เหตุผลว่าเงินก้อนแรกที่ให้ไปทำธุรกิจเขาอยากทำมันล้มไม่เป็นท่าเอง ตอนนี้ก็ให้เขาเป็นแค่ผู้จัดการในโรงแรมเพื่อเรียนรู้งานไปก่อน พูดกับใครก็อายคนนั้น ยิ่งตอนนี้ที่ถูกผู้หญิงปฏิเสธเพราะเรื่องหน้าที่การงานเขายิ่งน้อยใจเป็นพิเศษ
“ไงวะ..แม่กวางน้อยไม่ยอมให้พรานใหญ่จับตัวเหรอวะ”
ราวินหนุ่มหล่อเจ้าของผับลูกชายนายตำรวจยศใหญ่เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเพื่อนมาตั้งแต่ไกลๆแล้ว จึงรู้ได้ทันทีว่าวันนี้เพื่อนตนน่าจะไม่สมหวังในการจีบหญิงครั้งนี้แน่นอน
“เออ..ตอนนี้ฉันมันก็แค่ผู้จัดการโรงแรม ไม่ใช่เจ้าของธุรกิจอย่างคนอื่นเค้านี่หว่า”
ปราณทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ทั้งกระดกไวน์ในแก้วรวดเดียวจนหมด คิดแล้วก็แอบเคืองคนเป็นพ่อเพราะถ้าหากให้เงินเขามาสร้างธุรกิจหรือไม่ก็ยกกิจการใดกิจการหนึ่งให้เขาแทนที่จะให้มาเป็นแค่ผู้จัดการโรงแรม เขาคงไม่ถูกใครมองอย่างด้อยค่าแน่นอน
“ไม่ลองไปคุยกับพ่อแกดูล่ะ...ฉันว่าแกก็น่าจะมีความสามารถทำธุรกิจตัวเองได้นะเว้ย”
“ฉันเคยขอแล้วพ่อฉันนั่งยันนอนยันยังไงก็ไม่ให้เงินฉันอีกแล้ว”
“คุณย่าแกล่ะ”
เป็นโตนนท์หนุ่มมาดเท่ห์เจ้าของโชว์รูมรถหรูเอ่ยขึ้นขณะที่คิดได้ว่าตัวช่วยที่ดีของเพื่อนรักตอนนี้น่าจะเป็นย่าของเพื่อน เพราะเขารู้ดีว่าย่าของปราณเป็นคนในตระกูลผู้ดีมาแต่ดั้งแต่เดิมแถมยังมีสมบัติมากมายที่เขาเองก็ประเมิณไม่ได้หากจะให้เงินหลานชายมาทำธุรกิจสักอย่างคงไม่ถึงกับขนหน้าแข้งล่วง
“เออว่ะ.. ฉันลืมคิดถึงคุณย่าไปเลย”
จากคนที่มีสีหน้าห่อเหี่ยวเริ่มมีแววตาเป็นประกายของความหวังอีกครั้ง เขาเองก็ลืมนึกถึงย่าของไปเลย เป็นเช่นนั้นก็เพราะเขาไม่ค่อยได้เข้าไปหาคนเป็นย่า และสนิทด้วยมากเท่าไรเพราะย่าของเขาชอบตั้งกฎตั้งเกณฑ์จนคนที่รักอิสระอย่างเขาอยู่ใกล้แล้วรู้สึกอึดอัด แต่คราวนี้เห็นทีจะต้องทำตัวเป็นหลานที่ดีเข้าหาคนเป็นย่าบ่อยๆแล้ว
ปราณ พิริยพัทรา หนุ่มรูปหล่อดีกรีนักเรียนนอกวัย 26 เขาเป็นชายหนุ่มช่างจ้อช่างเจรจาเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเป็นคนที่ค่อนข้างฉลาดแกมโกงยากได้อะไรต้องได้ รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาปานนายแบบส่วนสูง178ร่างกายกำยำหน้าคมผิวขาวใสตัดผมรองทรงสูงเซ็ตเนี้ยบแทบตลอดเวลา ตอนนี้ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการโรงแรมของคนเป็นพ่อซึ่งเป็นหน้าที่ที่เขาไม่ได้อยากทำเท่าไรนักแต่หากไม่ทำเขาก็ไม่มีกินมีใช้ เพราะเงินที่คนเป็นพ่อเคยให้ไปลงทุนทำธุรกิจที่ต่างประเทศหายวับไปกับตา เพราะธุรกิจของเขาล่มไม่เป็นท่าจึงต้องซมซานกลับมาช่วยงานครอบครัวตามที่คนเป็นพ่อสั่ง
บรรณาธิการสาววัย26ปีอย่างฝากฟ้าที่กำลังนั่งอ่านต้นฉบับนิยายที่นักเขียนหน้าใหม่ส่งมาให้ในอีเมลในห้องทำงานช่วงหัวค่ำ เธอต้องละสายตามองไปยังหน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของน้องสาวตัวเล็กวัย22ย่าง23อย่างเขียนฝันที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาในห้องของเธอพร้อมจานขนมในมือ
“นิยายเรื่องที่ตัวเขียนดังเป็นพลุแตกแล้วนะ”
“หืม..รู้ได้ไงว่าเค้าเขียนนิยาย”
ฝากฟ้า เปรมวิโรจน์ สาวสวยแสนเรียบร้อยวัย26 ตอนนี้เธอเป็นบรรณาธิการอยู่ในสำนักพิมพ์หญิงใหญ่เป็นพี่สาวของเขียนฝัน หญิงสาวเป็นคนตัวเล็กหุ่นนาฬิกาทรายอกเป็นอกเอวเป็นเอวผิวขาวอมชมพูใบหน้ารูปไข่ผมดกดำยาวตรงถึงกลางหลัง หญิงสาวเป็นคนที่ชอบแต่งตัวเรียบร้อยมิดชิดจนดูเชยเฉิ่มแถมใบหน้าสวยๆตาหวานๆของเธอก็ถูกบดบังด้วยแว่นหนาๆเพราะสายตาสั้น เธอเป็นคนขยันทำการทำงานเพราะเกิดมาเป็นลูกคนโตเลยมีความรับผิดชอบสูงยิ่งตอนนี้สูญเสียพ่อแม่ไปเหลือเพียงน้องสาวแค่คนเดียวเธอจึงต้องทำหน้าที่พี่สาวให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
“เค้าเห็นในไฟล์ตอนยืมโน๊ตบุ๊คตัวไปทำงานอะ”
เขียนฝันทิ้งตัวนั่งตรงข้ามคนเป็นพี่ก่อนจะตอบอย่างลอยหน้าลอยตาแตกต่างกับสีหน้าของพี่สาวเธอโดยสิ้นเชิงเพราะฝากฟ้าในตอนนี้ค่อนข้างตกใจพอสมควรเมื่อรู้ว่าน้องนั้นเจอความลับที่เธอไม่ได้อยากเปิดเผย แถมยังเคืองพอสมควรที่เขียนฝันนั้นซนไม่เข้าเรื่อง
“นี่ตัวไม่มีมารยาทเลยอะคราวหลังไม่ต้องมายืมของเค้าเลย แล้วก็ห้ามบอกใครด้วยว่าเค้าเขียนนิยายเรื่องนี้”
“โอเคโอเคเค้าสัญญา อย่างอนน้าเดี๋ยวทำข้าวผัดปูแสนอร่อยให้ทาน”
เขียนฝันที่เห็นสีหน้าของพี่สาวที่ดูจะไม่ชอบใจเลยใช้ลูกอ้อนแบบเดิม โดยการเข้าไปกอดพร้อมพูดคำว่าขอโทษหวานๆเธอรู้ว่าแค่นี้ก็ทำให้พี่สาวสุดที่รักใจอ่อนลงได้แล้ว
“นี่รูปอะไรเหรอ”
หลังจากผละออกจากการกอดตัวพี่สาวได้ดวงตากลมโตของสาวแสนซนก็ดันไปเห็นรูปวาดบนโต๊ะทำงานของคนเป็นพี่ รูปภาพนั้นคือสิงโตที่ร่างด้วยดินสอดูสง่าพอสมควร แต่ดูๆแล้วไม่เหมือนรูปวาดที่เอาไปประกอบทำหนังสือนิยาย แต่มันเหมือนกับรูปภาพตามร้านสักมากกว่า
“เปล่าแค่วาดเล่นๆน่ะ”
ฝากฟ้ารีบเก็บกระดาษที่เธอวาดรูปเอาไว้ลงลิ้นชักก่อนที่น้องสาวขี้สงสัยของเธอจะหยิบขึ้นมาดูและถามอะไรมากมายไปกว่านี้ เพราะเธอไม่อยากตอบคำถามเรื่องภาพวาดนี้เท่าไรนักก่อนจะรีบหาเรื่องคุยเรื่องอื่นกับเขียนฝัน
“แล้วที่ร้านเป็นไงบ้าง”
“ขายดีนะวันนี้หักค่าใช้จ่ายได้กำไร300”
สาวเจ้าว่าพร้อมหยิบขนมคุ้กกี้ชิ้นโตเข้าปากอย่างอารมณ์ดี
เขียนฝัน เปรมวิโรจน์ หญิงสาวช่างฝันวัย 22ย่าง23 ตัวเล็กหน้าตาน่ารักน่าชังผิวขาวอมชมพูคิ้วบางได้รูปดวงตากลมโตมีขนตางอนยาวปากนิดจมูกหน่อยมีแก้มลักยิ้มสองข้างผมหยักศกยาวถึงกลางหลังสูงเพียง155cm หนัก42 เธอเป็นสาวช่างฝันมองโลกในแง่ดีมาตั้งแต่เด็กๆ ในชีวิตแม้นจะเจอเรื่องอะไรเธอก็พยายามมองทุกอย่างเป็นเรื่องบวกเสมอ ความฝันสูงสุดของเธอก็คือการได้เป็นแม่คนได้มีครอบครัวเล็กๆที่อบอุ่น เธอเป็นคนที่ไม่โลภเงินทุกบาททุกสตางค์ที่หามาได้ส่วนมากจะเป็นการช่วยเหลือแบ่งปันผู้อื่นเสียส่วนใหญ่ เธอจึงกลายเป็นที่รักของคนหลายๆคนที่ได้พบเจอ
“300”
คำตอบของเขียนฝันดูจะทำฝากฟ้าเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด พอจะเดาออกแล้วว่าเงินที่เธอลงทุนทำร้านอาหารตามสั่งให้น้องสาวคนนี้น่าจะไม่ได้ทุนคืนแน่นอน และพอจะเดาออกว่าทำไมเป็นเช่นนี้คงไม่วายที่เขียนฝันได้แจกข้าวทำการกุศลทุกวันเป็นแน่
“อืม”
เป็นอีกครั้งที่เขียนฝันตอบคนเป็นพี่ด้วยสีหน้าอารมณ์ดีขัดกับสีหน้าของพี่สาว
“เรียกขายดี”
“ใช่”
“ให้เดาชุมชนข้างๆหมู่บ้านเราคงอิ่มทั่วกันเลยล่ะสิ”
“ก็..เค้าน่าสงสารกันนี่นา”
เขียนฝันเอ่ยถึงคนในชุมชนแออัดที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านของเธอนัก แต่ละคนที่อยู่ที่นั่นเธอรู้ดีว่าลำบากกันขนาดไหนหากเธอพอมีกำลังช่วยได้เธอก็ทำในทันทีโดยที่ไม่คิดอะไรมาก
“ตัวค่าเช่าร้านตัวเดือนละหมื่นกำไรวันละ300ร้านตัวจะอยู่ได้อีกเท่าไร”
ฝากฟ้าไม่ได้มองว่าความใจดีของน้องสาวมันไม่ดีแต่เธออยากให้น้องของเธอมีกินมีใช้อย่างสบายจริงๆก่อนแล้วค่อยช่วยเหลือคนอื่น
“เค้ายังได้รายได้จากนิยายที่เค้าเขียนยังไงก็ไปรอด”
เขียนฝันคิดว่าวันนี้เธอยังมีกินมีใช้ถึงไม่ได้มากแต่ก็ไม่ถึงกับอดในเมื่อเธอยังมีแรงมีกำลังเรื่องเงินทองเธอหาใช้ได้อยู่แล้ว
“น้องฉันเปิดร้านอาหารหรือเปิดมูลนิธิการกุศลกันแน่เนี่ย”
ฝากฟ้ารู้ว่าเขียนฝันเป็นคนจิตใจดีมาแต่เล็กแต่น้อยโดยที่บางครั้งช่วยคนอื่นจนตัวเองเดือดร้อนก็มีคิดว่าน้องสาวโตแล้วน่าจะลดเรื่องนี้ลงแต่ไม่เลยเธอเองที่เป็นพี่ทำได้ดีที่สุดก็แค่สอนน้องและคอยซัพพอร์ตเท่านั้นเพราะครั้นจะไปห้ามน้องสาวคนนี้ทำดีเลยก็คงห้ามไม่ได้
เย็นวันนี้หลังจากปราณเลิกงานได้เขาก็ขับรถยนต์คันเก่งตรงมาที่บ้านหรูริมแม่น้ำย่านชานเมืองสมุทรปราการที่ที่คนเป็นย่าอาศัยอยู่
“นึกยังไงมาหาย่าได้ล่ะวันนี้”
พิมทองจ้องมองหลานชายคนเล็กอย่างประหลาดใจเพราะร้อยวันพันปีไม่ยักเห็นจะเข้ามาหา
“ผมก็คิดถึงคุณย่าไงครับตั้งแต่กลับมาเจอคุณย่าไม่กี่ครั้งเองงานที่คุณพ่อให้ผมทำก็ยุ๊งยุ่งนี่ผมว่างปุ๊ปก็มาปั๊ปเลยนะครับ”
ปราณหวังว่าคำพูดหวานๆของเขาจะทำให้ย่านั้นใจอ่อนง่ายๆกับเรื่องที่เขาขอ
“ปากหวานแบบนี้อยากได้อะไรหรือเปล่าเราน่ะ”
พิมทองอมยิ้มกรุ้มกริ่มพอจะกระชุ่มกระชวยหัวใจอยู่บ้าง เมื่อหลานมาออดอ้อนแต่พอจะมองออกว่าหลานชายคงอยากจะขออะไรเธอเป็นแน่เพราะพิสุทธิ์พ่อของปราณก็ออดอ้อนเช่นนี้ไม่มีผิดเพี้ยนเมื่ออยากจะขออะไรจากเธอ
“คุณย่านี่รู้ใจผมจริงๆ...คือผมรู้สึกว่าผมมีประสบการณ์การทำงานมากพอแล้วครับ เลยอยากจะสร้างธุรกิจของตัวเองอย่างพี่โปรดแต่ผมไม่มีเงินทุนครับขอคุณพ่อแล้ว แต่ท่านก็ยังไม่ยอมให้เงินผมมาลงทุนทำกิจการของตัวเองอยู่ดีผมเลยมาขอความเห็นใจจากคุณย่าครับ”
ปราณยิ้มหน้าแหยเมื่อถูกจับได้พอคนเป็นย่าตรงไปตรงมาแบบนี้เขาก็ไม่อ้อมค้อม เพราะเขาไม่ประสบผลสำเร็จในการทำธุรกิจจากเงินก้อนแรกที่คนเป็นพ่อให้อย่างกับพี่ชายเขาจึงไม่มีโอกาสในเร็วๆนี้ที่จะได้เงินทำทุนก้อนที่สองจึงหวังพึ่งคนเป็นย่า
“แล้วเราอยากทำอะไรล่ะตาปราณ”
“ผมอยากเปิดผับบาร์เอาหลายๆสาขาเลยครับ”
เพราะมีเพื่อนๆในวงการนี้เยอะบวกกับประสบการณ์หลายๆปีที่คลุกคลีอยู่กับการเที่ยวกลางคืนเขาจึงรู้ว่าจะทำการตลาดไปทางไหนและคิดว่าหากได้เงินไปทำทุนครั้งนี้มันต้องรุ่งแน่นอน
“เราก็รู้ว่าย่าไม่ชอบสถานบันเทิงพวกนั้นมันพาคนมัวเมาเสียผู้เสียคน”
เรื่องเงินทำทุนพิมทองไม่ได้คิดจะขัดอะไรเพราะสมบัติเธอก็มีมากมายอยู่แล้วแต่ธุรกิจที่หลานชายเสนอมาเธอไม่ค่อยจะชอบมันสักเท่าไร
“คนที่เค้าเที่ยวแล้วรู้ขอบเขตตัวเองก็มีเยอะแยะครับแล้วเค้าก็ต้องการที่ผ่อนคลายให้กับชีวิตแถมธุรกิจกลางคืนเงินโคตรดีเลยครับคุณย่า ผมคลุกคลีอยู่กับวงการนี้มานานผมว่าผมทำธุรกิจให้รุ่งเรืองได้ครับแล้วผมก็สัญญากับคุณย่าว่าในผับของผมจะเข้มงวดเรื่องการจำกัดอายุแล้วก็จะคอยดูไม่ให้มีสิ่งเสพติดผิดกฎหมายเล็ดลอดเข้ามาด้วยครับ”
“แน่ใจใช่ไหมว่าอยากจะทำจริงๆ”
“จริงสิครับคุณย่าผมอายุ26แล้วนะครับเป็นลูกหลานคุณย่าควรจะมีกิจการของตัวเองได้แล้วเดี๋ยวคนอื่นเค้าจะว่าคนรุ่นหลังของตระกูลเราไม่มีการพัฒนานะครับ”
“ก็ได้ๆย่าจะลองดูกับเราสักตั้งแต่มีข้อแม้”
“อะไรครับคุณย่าว่ามาเลยผมทำได้หมด”
ปราณดีอกดีใจแทบจะกระโดดเสียให้ได้แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้รู้แบบนี้เขามาหาย่าของเขาตั้งนมตั้งนานแล้ว
“มีครอบครัวเมื่อไรย่าถึงจะให้เงินก้อนไปทำทุนแล้วอีกอย่างเลือกหลานสะใภ้ที่ถูกใจย่าด้วย ถ้าจะเอาแบบพี่เราย่าขอลาผู้หญิงอะไรไร้มารยาทจริงๆ”
พิมทองถึงจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับธุรกิจที่หลานเธอจะทำเท่าไรแต่หากปราณรับปากว่าจะมีครอบครัวเธอก็พร้อมซัพพอร์ต เพราะในใจลึกๆคิดมาหลายปีแล้วว่าอยากจะมีเหลนอุ้มอย่างเพื่อนๆเค้าบ้าง
“ครับ.. ผมจะต้องหาคนที่ถูกใจคุณย่าให้ได้เลยครับ”
ชายหนุ่มตกปากรับคำคนเป็นย่าไปอย่างไม่ลังเลโดยที่รู้ตัวอยู่แล้วว่าสเปคขอบเขานั้นขัดกับผู้หญิงที่คนเป็นย่าชอบ แต่ยังไงเขาก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เงินก้อนมาทำทุนก่อนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน
“อาทิตย์หน้าวันเกิดคุณย่าผมดาวไปกับผมนะครับ”
โปรดโอบกอดเอวบางของดาวลดาแฟนสาวสุดเซ็กซี่ที่เป็นนางแบบดังบนโซฟาราคาแพงในคอนโดหรูใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร เขาอยากจะให้แฟนของเขาเข้าหาครอบครัวเขาให้มากจะได้สนิทสนมกันเร็วๆและครอบครัวของเขาจะได้รู้จักเธอมากขึ้นอคติที่มีต่อดาวลดาจะได้น้อยลงบ้าง
โปรด พิริยพัทรา เป็นพี่ชายของปราณนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงวัย 28 รูปร่างหน้าตาของเขาหล่อเหลาเอาการไม่แพ้น้องชายอีกทั้งสาวๆยังหมายปองกันตาเป็นมันเพราะเขาเป็นลูกชายคนโตในตระกูลผู้ดีเก่าแถมธุรกิจของเขาที่พึ่งสร้างยังไปได้สวย โปรดเป็นคนที่ค่อนข้างสุขุมนุ่มลึกกว่าน้องชายมากเป็นคนที่จริงจังกับการทำงานจนประสปผลสำเร็จได้ไวแม้นจะพึ่งเคยทำธุรกิจส่วนตัวเป็นครั้งแรกและตอนนี้เขาก็หวังที่จะสร้างครอบครัวมีลูกน้อยกับดาวลดาแต่ติดตรงที่แม่และย่าของเขาไม่ค่อยปลื้มเธอสักเท่าไรบวกกับดาวลดาก็ไม่ชอบเอาอกเอาใจใครด้วยตอนนี้การมีครอบครัวของเขาจึงยังไม่เห็นทางมากนัก
“ดาวไม่ไปได้ไหมคะคุณก็รู้ว่าคุณย่าคุณไม่ชอบหน้าดาว”
ดาวลดารีบส่ายหัวก่อนจะกระชับกอดโปรดเอาไว้และอธิบายกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเธอจำได้ดีว่าตอนนั้นที่ยังไม่รู้ว่าพิมทองเป็นย่าของโปรด เธอดันเผลอไปต่อว่าย่าโปรดว่าเป็นคนแก่เงอะงะขณะที่เจอกันในห้างสรรพสินค้าหลังจากนั้นพิมทองก็มองเธอไม่ดีตลอดมาอีกทั้งเธอเองก็ไม่ใช่คนง้อคน ใครไม่ชอบเธอก็ไม่สนใจอยู่แล้วจึงไม่ค่อยอยากจะเข้าไปพบเจอครอบครัวของโปรดเท่าไรเธอคบกับโปรเธอก็จะใช้ชีวิตอยู่กับชายหนุ่มไม่ได้คิดว่าจะต้องผูกสัมพันธ์กับคนอื่น
ดาวลดา ปริวัตรเมธีนางแบบสาวสุดเซ็กซี่เริศเชิ่ดหยิ่งที่ดังที่สุดในยุคนี้อีกทั้งยังมีดีกรีเป็นนักเรียนนอกและเป็นลูกสาวเจ้าของปั๊มน้ำมันหลายสาขารวมไปถึงห้างสรรพสินค้าชั้นนำอย่างเศรษฐา ปริวัตรเมธี เธอจึงถูกสื่อจับจ้องเป็นพิเศษรวมไปถึงเป็นที่หมายตาของหนุ่มๆนักธุรกิจหลายคนที่เข้ามาขายขนมจีบเธอตลอดเวลา แต่เธอเลือกที่จะคบกับโปรดนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อรุ่นใหม่ไฟแรงที่มีกิจการเป็นของตัวเองและกำลังไปได้สวย รวมไปถึงเขาเองก็เป็นที่ต้องตาต่อสาวๆไฮโซหรือดาราหลายคนเมื่อเธอได้เป็นเจ้าของหัวใจของโปรดจึงรู้สึกภูมิใจที่รู้ว่าหลายๆคนคงอิจฉา
“ผมเชื่อว่าถ้าคุณเข้าหาท่านบ่อยๆท่านคงชอบคุณเหมือนผมนั่นแหละครับ”
“ค่อยคุยเรื่องนี้กันนะคะโปรด”
สิ้นประโยคดาวลดาก็วาดขาคร่อมหน้าตักก้มบดจูบริมฝีปากหนาอย่างดูดดื่มคนตัวโตไม่ปล่อยให้กวางน้อยคุมเกมได้นานก็พลิกร่างบางระหงส์ให้นอนราบกับโซฟา ครั้งนี้เป็นโปรดที่ร่ายละเลงลิ้นบดจูบดูดดึงริมฝีปากบางเล่นก่อนจะค่อยๆโลมเลียลงมาที่ลำคอระหงส์ดูดดึงจนเนื้อนวลเกิดเป็นรอยแดง
“อืม..”
เมื่อรู้สึกว่าเจ้ามังกรยักษ์กำลังจะผงาดคนตัวโตก็ไม่รีรอรีบชันตัวถอดเสื้อผ้าของเขาและคนที่กำลังยกยิ้มยั่วยวนออกอย่างรวดเร็ว
“ยั่วผมอีกแล้วนะ”
โปรดเอ่ยเสียงกระเส่าเมื่อคนใต้ร่างส่งสายตาปรือเยิ้มมองจ้องมายังเขาทั้งมือไม้ก็ยังปัดป่ายใช้ปลายเล็บเขี่ยนแผงกล้ามหน้าท้องเล่นจนเขาเริ่มมีอารมณ์เสียวซ่านทวีคูณ ชายหนุ่มทาบทับตัวหนาก้มหน้าลงบดจูบริมฝีปากบางด้วยจังหวะเร่าร้อนสองขาแกร่งเริ่มขยับแทรกขาเรียวทั้งสองให้ถ่างออกก่อนจะวาดมือลงต่ำถูไถร่องสวาทเรียกน้ำหวานอย่างเบามือ
“อือ..อื้อ”
ร่างบางบิดเกร็งเสียวกระสันมือน้อยยกกอบหัวทุยแทรกไรผมคนด้านบนเลื้อยไปมาระบายความเสียวขณะที่นิ้วมือใหญ่กำลังสอดส่ายเข้าไปในช่องทางรัก
“ป..โปรดดาวเสียว..”
ดาวลดาครางกระเส่าตาปรือเมื่อคนตัวโตเริ่มก้มลงดูดดึงยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อไปพร้อมกับชักนิ้วมือเข้าออกช่องทางรักอันคับแคบของเธอเป็นจังหวะเร่าร้อน เมื่อรู้สึกว่าคนใต้ร่างเริ่มผลิตน้ำหวานออกมาเต็มที่แล้วโปรดก็ไม่รีรอที่จะเลื่อนลงต่ำมือทั้งสองคว้าหมับแหกขาเรียวออกกว้างก่อนจะก้มละเลงลิ้นซดน้ำหวานอย่างหิวกระหายแทบทุกหยาดหยดจนเรียกเสียงหวานครางกระเส่าเอวบางบิดเร่ามือไม้ปัดป่ายจิกโซฟาระบาบความเสียว
“อ..อ๊าย..อื้ออ”
