“มีเรื่องอันใดร้อนใจท่านสิตามันถึงสละเวลาบำเพ็ญมาถึงถ้ำแก้วแห่งนี้”

วายุนาคะรีบก้มหัวเคารพสิตามันก่อนที่จะนั่งลงเบื้องล่างแท่นประทับที่สิตามันกำลังประทับพร้อมกับสร้อยแสงจันทร์ก่อนจะเอ่ยถามสาเหตุที่ครุฑอาวุโสมาเยือนถ้ำแก้วนี้ด้วยตนเองว่ามีเรื่องด่วนอันใดเพราะเพลานี้ครุฑอาวุโสนั้นจะต้องอยู่ในการบำเพ็ญศีลภาวนา

“ข้ามีเรื่องร้อนใจจนต้องรีบมาขอความช่วยเหลือจากครุฑในถ้ำแก้ว”

สิตามันเอ่ยกับวายุนาคะด้วยน้ำเสียงที่ไม่สู้ดีนักเรื่องที่สิตามันร้อนใจจนต้องมาเยือนถึงถ้ำแก้วด้วยตนเองก็เป็นเพราะว่าเรื่องร้อนอยู่ในใจตอนนี้ไม่อยากที่จะให้มีครุฑตนใดรู้มากจนพากันแตกตื่น

“สีหน้าของท่านมิสู้ดีนัก”

สร้อยแสงจันทร์มองหน้าครุฑอาวุโสด้านบนแท่นประทับยิ่งสีหน้าของสิตามันดูกังวลมากเท่าใดสร้อยแสงจันทร์เองก็พลอยมีสีหน้ามิสู้ดีไปด้วย

“วัชรชิตลูกของข้า..”

สิตามันหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถึงบุตรชายเสียงสั่น

“ท่านวัชรชิตเป็นอันใดหรือท่านสิตามัน”

วายุนาคะได้ยินสิตามันเอ่ยถึงชื่อสหายรักด้วยท่าทางเศร้าโศกทำเอาวายุนาคะพลอยใจไม่ดีไปด้วย

“ลูกของข้าสละชีวาครุฑควักหัวใจแก้วออกมาใส่สังวาลเอาไว้ในถ้ำจันทร์ของดินแดนมนุษย์”

“หา...ใยจึงเป็นเช่นนั้น”

สิ้นเสียงของครุฑอาวุโสพลันดวงตาวายุนาคะก็ไหววูบหันมามองมเหสีที่มีอาการไม่ต่างกันด้วยอาการสลดใจ

“วัชรชิตเสพสมกับมนุษย์สาวจนกำเนิดบุตรสาวออกมา...ด้วยใจวัชรชิตกลัวว่าบุตรของตนจักถูกปลิดชีพจึงพาลูกกับเมียรักไปอยู่เมืองมนุษย์แล้วจึงกลับมาขออภัยโทษให้แก่บุตร..วัชรชิตได้สละปีกของตนเพื่อแลกกับชีวิตบุตรของตนไว้กับข้า..แต่เมื่อกลับไปรับเมียกับลูกกลับพบว่าเมียรักได้จากไปแล้วด้วยพลัดตกหน้าผาแต่มิเจอบุตรด้วยเสียใจจนแทบสลายจึงกระทำเหตุนี้ขึ้น”

สิตามันเอ่ยออกมาด้วยหัวใจที่รู้สึกผิดหากเขานั้นอภัยให้บุตรชายเร็วกว่านี้เรื่องที่น่าเศร้าแบบนี้ก็คงจะไม่เกิด

“โถ่ ท่านวัชรชิต”

มือน้อยของสร้อยแสงจันทร์ยกทาบอกด้วยสงสารวัชรชิตจับใจ

“ช่างน่าสงสารนัก แล้วท่านมีเรื่องอันใดให้ข้าช่วยก็ว่ามาเถิด”

วายุนาคะถามสิตามันถึงเรื่องที่จะให้ตัวของเขานั้นช่วยหากมีอันใดที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรงทางเขาก็ยินดี

“ด้วยหัวใจแก้วที่วัชรชิตฝังไว้ที่สังวาลในถ้ำแก้วต้องเป็นทายาทเท่านั้นจึงจักนำกลับมาที่วิมานไพรวัลย์ได้แต่หากทายาทไม่มีชีวิตอยู่ใจแก้วดวงนั้นเป็นห้าร้อยปีมนุษย์กว่าจักเอากลับมาวิมานไพรวัลย์ได้..เหตุนี้ข้าจึงอยากขอให้ลูกชายของท่านช่วยปกปักรักษาถ้ำจันทร์ในเมืองมนุษย์ด้วยเถิดเพราะหากใจแก้วดวงนี้ได้ตกไปอยู่ในมือของนาคใจมารจักมีฤทธิ์และอำนาจทำลายท่านครุฑราชและเหล่าครุฑทั้งหลายได้อย่างง่ายดาย...แลการณ์นี้เป็นการฝึกบำเพ็ญความดีของบุตรท่านเพิ่มข้าเห็นว่าดีทั้งสองฝ่าย”

สิตามันเห็นว่าอินทรครุฑราชนั้นเหมาะที่จะเป็นผู้ปกปักรักษาถ้ำจันทร์ในเมืองมนุษย์มากที่สุดการที่อินทรได้ช่วยเหลือการณ์ใหญ่ครานี้ก็จะทำให้อินทรครุฑราชนั้นได้สั่งสมกรรมดีจะเป็นผลทำให้เมื่อบำเพ็ญสำเร็จหัวใจครุฑก็จะทำให้การณ์ครั้งหน้าง่ายขึ้น

ในการที่จะบำเพ็ญศีลสำเร็จหัวใจครุฑนั้นครุฑนั้นต้องอายุ1000 ปีบริบูรณ์หลังจากที่สำเร็จหัวใจครุฑแล้วก็จะเป็นครุฑที่เข้าขั้นผู้ใหญ่เต็มตัวและจะไม่มีผู้ใดทำอันตรายแก่กายครุฑได้นอกเสียจากว่าจะทำร้ายตนเองดังเช่นวัชรชิต

“เจ้าว่าอย่างไรเจ้าสร้อย”

วายุนาคะเงียบอยู่ครู่หนึ่งในใจของวายุนาคะนั้นเห็นว่าเป็นการดีที่บุตรชายของตนจะสร้างกรรมดีแต่ก็อดห่วงบุตรชายไม่ได้

เนื่องจากอินทรครุฑราชนั้นพึ่งจะอายุ300 ปีเหมือนครุฑที่พึ่งแตกเนื้อหนุ่มได้ไม่นานร่างกายยังสามารถบาดเจ็บล้มตายจากการถูกทำร้ายได้จึงหันไปถามความเห็นจากมเหสีดูท่าทีว่าสร้อยแสงจันทร์นั้นจะมีความกังวลมากน้อยเพียงใด

“หากท่านพี่เห็นดีน้องก็ไม่ขัดเจ้าค่ะ”

สร้อยแสงจันทร์ให้สิทธิ์การตัดสินใจนี้เป็นของวายุนาคะแม้นในใจจะห่วงบุตรชายแต่ก็อยากจะให้บุตรชายของเธอได้รับผิดชอบอะไรบ้างจะได้ไม่ทโมนเตร่ไปเตร่มาเหมือนเช่นปัจจุบันนี้

“หากท่านสิตามันมาขอร้องด้วยตัวเองแลเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ข้าก็ไม่ขัดถือเสียว่าบุตรของข้าได้กระทำความดีไปด้วย..มิน่าล่ะคราฝันไม่กี่วิกาลนี้ข้าถึงเห็นว่าอินทรนั้นจะอยู่ที่โลกมนุษย์”

เมื่อสร้อยแสงจันทร์ให้วายุนาคะตัดสินใจเรื่องนี้ตัววายุนาคะเองก็ไม่ขัดที่จะรับคำขอสิตามันทั้งคิดถึงเรื่องความฝันหลายคืนมานี้ที่เขาฝันเห็นบุตรชายใช้ชีวิตอยู่ในโลกมนุษย์คงเป็นลางบอกเหตุ

ยี่สิบปีต่อมา

พุทธศักราช 2456

คฤหาสน์เทพาอนันต์

08.00 น.

ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีอาณาเขตกว้างขวางเป็นคฤหาสน์ของตระกูลเทพาอนันต์ เป็นบ้านไม้สีขาวสองชั้นหลังคามุงกระเบื้องว่าวในตัวคฤหาสน์มีโถงใหญ่โตโอ่อ่าตกแต่งแบบตะวันตกผสมผสานวัฒนธรรมสยาม หลังคฤหาสน์มีเรือนเล็กเรือนน้อยสองสามเรือนเอาไว้รับแขก เดิมทีเป็นของอนันต์แต่เมื่อเขาเสียชีวิตไปตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างก็ตกเป็นของพนาลูกชายอย่างพนาและพุดซ้อนลูกสะใภ้

“คุณปู่ขาสิ้นคุณปู่แล้วต่อไปนี้ชีวิตของแก้วจะเป็นอย่างไรล่ะคะ”

กรองแก้วหญิงสาววัยสิบเก้าย่างยี่สิบในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวแขนสั้นผ้าถุงสีดำร่างเล็กอรชรหน้าตาจิ้มลิ้มดวงตากลมโตนัยน์ตาฉายแววหม่นหมองปากนิดจมูกหน่อยใบหน้ารูปไข่ผมดกดำสยายยาวถึงกลางหลังนั่งสะอึกสะอื้นปาดน้ำตาลวกๆอยู่ที่ระเบียงหลังเรือนสุขขาวหลังเล็กที่อยู่หลังคฤหาสน์หลังใหญ่อีกที

ร่างบางนั่งพิงเสาด้วยสีหน้าเศร้าหมองจมูกน้อยจิ้มลิ้มแดงเป็นลูกตำลึงเนื่องด้วยร้องให้มาเป็นเวลานาน แม้นอนันต์ปู่ของเธอจะเผาไปเป็นอาทิตย์แล้วแต่เธอเองก็ยังอดอาลัยอาวรณ์ไม่ได้ มือน้อยกอดกำตรงดวงใจเอาไว้แน่นรู้ดีว่าหากปู่ของเธอรู้ว่าเธอยังฟูมฟายก็จะไม่ไปดีแต่เธอก็อดกลั้นที่จะไม่ร้องให้เสียใจไม่ได้

เรือนสุขขาวเป็นเรือนไม้หลังเล็กสีขาวที่กรองแก้วอยู่ ตั้งแต่จำความได้เธอเป็นเด็กกำพร้าที่อนันต์และพนาได้ไปสำรวจป่าและเจอกับเธอจึงเก็บเอามาเลี้ยงที่ๆดูจะสุขสบายแห่งนี้ไม่เคยทำให้เธอได้สุขสบายใจได้เลย เพราะตั้งแต่จำความได้เธอก็จะถูกดูถูกดูแคลนจากคนที่นี่ตลอดแม้แต่คนรับใช้ของบ้านแต่เธอก็ไม่เคยคิดโต้ตอบเพราะเจียมตัวดีว่าตัวเองมาจากไหน

จะมีก็แต่อนันต์คุณปู่ของเธอที่เอ็นดูเธอเป็นพิเศษ รองลงมาก็เป็นพนาที่เขานั้นอนุญาตให้เธอเรียกว่าพ่อได้แต่คุณพ่อของเธอนั้นก็ไม่ค่อยได้มีเวลาเจอกับเธอเท่าไร เนื่องจากต้องทำงานต่างพื้นที่นานๆทีถึงจะกลับมา

หลังจากที่อนันต์ได้จากไปแล้วจากนี้หญิงสาวก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขได้หรือไม่ เพราะก่อนหน้านี้เธอยังมีคุณปู่เธอคุ้มกะลาหัวอยู่บ้างแต่หลังจากนี้กรองแก้วก็ไม่รู้ว่าเธอจะต้องเจอกับอะไร

“เมื่อไรจะหยุดฟูมฟายซะที”

ผกามาศคุณหนูวัยสิบแปดลูกสาวคนเดียวของพนาและพุดซ้อนคุณหนูคนสวยคิ้วเข้มตาคมจมูกโด่งปากเป็นกระจับแต่งแต้มใบหน้าจนเข้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง ผกามาศเป็นคนค่อนข้างเอาแต่ใจเพราะถูกเลี้ยงตามใจมาจากคนเป็นแม่ แถมยังชอบโขกสับกรองแก้วด้วยเพราะคนเป็นแม่ปลูกฝังมาตั้งแต่เล็กๆว่าต้องทำให้กรองแก้วเป็นเบี้ยล่างตนเองมาตลอด

“คุณผกา”

กรองแก้วรีบปาดน้ำตาลุกขึ้นยืนตรงหน้าผกามาศที่กำลังยืนกอดอกจ้องเธอด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรสักเท่าไร

“คุณแม่เรียกพบตามฉันมา”

คุณหนูสาวเอ่ยเสียงห้วนให้กรองแก้วตามเธอไปพบกับแม่ของตนก่อนจะหันหลังกลับด้วยอาการที่ไม่พอใจเท่าไร เพราะแทนที่แม่เธอจะให้คนรีบใช้ลงจากตึกมาตามกรองแก้วแต่กลับใช้เธอมาเสียอย่างนั้นให้เหตุผลว่าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องที่จะคุยกับกรองแก้ว

“ค่ะ”

กรองแก้วรีบเดินตามหลังผกามาศไปที่ตึกใหญ่น้อยครั้งนักที่พุดซ้อนจะเรียกเธอเข้าหา ด้วยเพราะแค่หน้าพุดซ้อนยังไม่อยากจะมองเธอด้วยซ้ำ แม้นในใจจะหวั่นว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแต่ก็ต้องจำใจเผชิญกับมัน

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอเข้ามาสิ”

หญิงวัยกลางคนแต่งตัวลายดอกสีสันตัดเป็นเดรสด้วยผ้าราคาแพงใบหน้าไร้ความเป็นมิตร หากผู้คนที่กำลังสนทนาด้วยไม่ได้ฐานะเสมอหรือสูงกว่าตน เป็นพุดซ้อนที่กำลังนั่งรับของว่างเป็นผลไม้ลอยแก้วอยู่ในโถงนั่งเล่น เมื่อเห็นว่าผกามาศตามกรองแก้วมาถึงแล้วจึงรีบเรียกกรองแก้วเข้ามานั่งคุยทันที

“คุณแม่มีอะไรจะคุยกับแก้วหรอคะ”

กรองแก้วรวบผ้าถุงนั่งพับเพียบลงที่พื้นหลังจากที่ผกามาศนั้นนั่งลงที่โซฟาราคาแพงเรียบร้อยแล้ว

“อ่านนี่ซะนี่เป็นสัญญาที่คุณพ่อทำไว้กับคนที่ไร่สุเรนทรชิต”

พุดซ้อนยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลเก่าที่เธอพึ่งเจอในห้องของอนันต์ไม่นานมานี้ หลังจากที่พ่อสามีของเธอเสียแล้วไปรื้อค้นหาของเก่าเอามาเก็บไว้เป็นสมบัติของตน

“ส่งลูกหรือหลานไปแต่งงานกับเจ้าของไร่หรอคะ”

กรองแก้วค่อยๆแกะดูสิ่งที่อยู่ด้านใน จดหมายที่เธอถืออยู่ในมือค่อนข้างเก่ามากในนั้นมีข้อความถึงสัญญาของปู่เธอที่ให้ไว้กับใครบางคนว่าต้องการให้ลูกหรือหลานมาแต่งงานกับคนที่ไร่สุเรนทรชิตพร้อมรับปากว่าจะเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี

และที่กรองแก้วเชื่ออย่างไม่มีข้อกังขาว่าจดหมายนี้เป็นสัญญาของปู่เธอจริงก็เพราะมีลายเซ็นของปู่เธออยู่ด้วยซึ่งลายมือของคุณปู่ของเธอจำมันได้ดี