ฮาน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง พี่ใหญ่คุมน้องๆ ทั้งหก เป็นมันสมองหลักในการริเริ่มทำธุรกิจให้ประสบความสำเร็จ ตำแหน่งบอสใหญ่ของ 7ไนต์คลับ!! นอกจากนี้ยังมีธุรกิจค่ายมวยที่ทำแยกของตัวเองอีก หมกมุ่นแต่กับการทำธุรกิจ ชีวิตส่วนใหญ่ใช้ไปกับการทำงาน ต่อยมวย นอนและฝันร้าย!! ฮานมีปมวัยเด็กเรื่องการเสียชีวิตของพ่อแม่และน้องสาวจากอุบัติเหตุรถยนต์ ความเสียใจได้จางหายไปแล้ว แต่ยังหลงเหลือร่องรอยความทรงจำที่ติดในฝันร้ายตลอดทุกคืน ฮานชอบใช้ชีวิตตอนกลางคืนมากกว่าเพราะไม่อยากนอน เป็นคนนิสัยดุร้าย เย็นชา เข้าถึงยาก เคร่งขรึม ไม่ชอบพูดคุยเรื่องไร้สาระนอกจากเรื่องธุรกิจ แต่ว่านี่เป็นเพียงนิสัยที่ใช้กับคนภายนอก ความจริงฮานมีมุมสนุกเฮฮาและอบอุ่น แค่กับพวกพี่น้องทั้งหกจากบ้านโอบกอดเท่านั้น หน้าตาหล่อเข้มผิวสีแทน แววตาดุดัน หน้านิ่ง น่าเกรงขาม ใจเย็นจนน่ากลัว แต่อย่าให้ใจร้อนเชียวเพราะน่ากลัวยิ่งกว่า!! เอาไม่อยู่นะบอกเลย!! ชีวิตฮานสงบสุขมาโดยตลอดไม่มีอะไรให้กังวล แต่แล้วความสงบสุขก็ได้หายไปเมื่อได้พบกับ ‘เนริ’ ยัยผู้หญิงจอมตื๊อ ขี้อ่อย น่ารำคาญ!! เข้ามาป่วนชีวิตฮานทำให้ตารางเวลาผิดเพี้ยนไปหมด ชีวิตวุ่นวายหนักมาก!! ถึงกับสวดอ้อนวอนให้เนริออกไปจากชีวิตเร็วๆ ทีเถอะ!!
เนริ นักศึกษาปี1 มหาวิทยาลัยดัง ดีกรีเกือบได้เป็นดาว!! ลูกคุณหนูบ้านรวย พ่อตามใจตั้งแต่เด็กเหตุผลเพราะแม่เสียชีวิตตอนเนริได้ขวบเดียว พ่อเลี้ยงเนริอย่างดีตามใจทุกอย่าง ถึงจะเป็นแบบนั้น เนริก็มีความคิดเป็นของตัวเองและไม่ฉวยโอกาสเรื่องที่พ่อตามใจ เนริขยันเรียนและเรียนดีจริงๆ มีความใฝ่ฝันอยากสร้างแบรนด์เครื่องสำอางของตัวเอง จึงเรียนคณะบริหารธุรกิจสาขาการตลาด เป็นคนที่ร่าเริง แจ่มใส อารมณ์ดี เข้าถึงง่าย มองโลกในแง่ดี กล้าได้
กล้าเสีย และชอบเอาชนะ!! อยากได้อะไรต้องได้!! หน้าตาสวยน่ารัก ขาวใสอมชมพู ผมยาวกลางหลังดัดลอนสีคาราเมล หน้าเรียวเล็ก ขนตาเด้งฟูตลอด มีเงิน
ทำสวยไม่ขาดนะรายนี้!! มีเพื่อนสนิทสองคนคบกันตั้งแต่อนุบาล เป็นเพื่อนที่คอยสนับสนุนเนริทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย เปล่าๆ !! ไม่ได้ยุให้ทำเรื่องไม่ดีหรอก แค่สนับสนุนให้ตามจีบและไปให้สุด!! อื้อ! ผู้ชายที่ว่าจะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่ ‘ฮาน’ คนอะไรหล่อเท่ตรงสเปคผู้ชายในฝันเลย เจอครั้งแรกห้ามใจไม่ให้
ตกหลุมรักไม่ไหวจริงๆ ตามตื๊อสุดขั้วโลก!! เพราะถ้าอยากได้เป็นแฟน บอกแล้วไง...อยากได้ต้องได้!!
ผมลุกจากโซฟาเดินไปยืนด้านหลังบอดี้การ์ดท่าทางคงคุมสถานการณ์เองไม่อยู่ นี่แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ยังจัดการไม่ได้ ต้องพิจารณาใหม่สักหน่อยแล้วสิ
“เดี๋ยวจัดการเอง” ผมพูดหน้านิ่ง การ์ดหันมาโค้งเล็กน้อยเขยิบถอยให้ผมและเดินออกจากห้องไป
“ว่าไงครับคนสวย พี่ว่าจะไปทาบทามให้มาเป็นบาร์เทนดี้ที่นี่อยู่พอดี” ไอ้กัสพูดขณะเดินเข้ามาหาผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม ผู้หญิงไม่สนใจไอ้กัสพูดแม้แต่น้อย ยืนจ้องหน้าผมนิ่งอย่างไม่เกรงกลัว ยัยเด็กชอบโชว์คนเมื่อกี้ ที่เต้นรูดเสาให้ผู้ชายโห่ร้องเชียร์ อยากรู้เหมือนกันว่าต้องการอะไรจากผม ถึงได้กล้าบุกเข้ามาถึงห้องเจ้าของไนต์คลับ
“เธอเป็นใคร? ทำแบบนี้เพื่ออะ...อุ๊บ!” ผมถามยังไม่ทันจบ อยู่ๆ ยัยนี่ก็...จูบผม!! เป็นบ้าไรวะเนี่ย!! ยัยบ้านี่เป็นใคร?!!
คอนโดฮาน
ติ๊ดๆ ! ติ๊ดๆ ! ติ๊ดๆ !
“อย่านะยัยเด็กบ้า!! เฮ่อ! เฮ่อ!” ผมสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายที่โดนเด็กบ้ากระโดดจูบเมื่อคืน เอาเก็บมาฝันจนได้ ไม่น่านอนเลย
15:01 น.
ผมมองนาฬิกาปลุกพลางถอนหายใจแรง ส่ายหัวให้สร่างเมาก่อนจะลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำ
เมื่อคืนเป็นที่รู้กันว่าผมโดนเด็กจูบ เป็นอะไรที่บ้ามาก ไม่พอแค่นั้นนะ ยัยเด็กนั่นจูบเสร็จล้มต่อหน้าผมอีก เมาหนักเลยแหละ ลำบากการ์ดแบกไปส่งขึ้นรถ ไอ้มอสช่วยจัดการหารถให้ โชคดีที่มีเพื่อนมาด้วยสองคนก็เลยไม่มีอะไรให้ห่วง แต่ที่งงคือจูบผมเพื่อ? ผมก็ยืนอึ้งให้จูบ ทุกคนอึ้งหมด ผู้หญิงบ้าอะไรไม่รู้!! แต่ช่างมันเถอะ ไม่ใช่เรื่องเสียหายสำหรับผมหรอกนะ น่าจะเป็นทางนั้นมากกว่า แล้วถ้าเกิดจำได้ว่าจูบกับผมแต่เข้าใจผิดว่าผมจูบ ถึงตอนนั้นเป็นเรื่องแน่!! จะตอกกลับให้ดู!!
ผมไม่ค่อยอินกับเรื่องผู้หญิงเท่าไหร่ มีฟงมีแฟนนี่แล้วใหญ่ ไม่เคยมีและไม่คิดอยากจะมีด้วย ผมชอบทำงานหาเงินทำธุรกิจมากกว่า ยอดขายเยอะมันน่าภูมิใจมากกว่าการมีแฟนซะอีก ช่วงไหนเหงาจัดก็หาที่ลงเป็นครั้งคราว แค่มองตาก็ได้กิน อำนาจของบอสใหญ่ 7ไนต์คลับ ทำให้เลือกได้แถมเร็วดังใจ ชีวิตผมก็แบบเนี่ยแหละ เทาเข้มเกือบจะดำล่ะ และยังมีอีกหลายๆ เรื่องที่ผมจัดการเพื่อให้ได้มาซึ่งความสำเร็จ นั่นแหละที่ว่าเกือบดำ
ตารางชีวิตผมไม่มีอะไรมากหรอก อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็จะออกไปค่ายมวย เพราะนอกจากไนต์คลับผมยังมีค่ายมวยเป็นของตัวเอง ตอนเริ่มทำแรกๆ แค่เบื่อๆ เซ็งๆ อยากหาไรทำที่ตัวเองชอบ แต่ทำไปได้สักพักลูกค้าดันเยอะ ก็ถือว่าประสบความสำเร็จไปอีกหนึ่งธุรกิจ สวย!
ค่ายมวย BBox
“พี่ฮานมาเร็วจังพี่ ผมยังไม่ได้พักยกจากครูนันเลยเนี่ย!” ไอ้อ้นบ่นทันทีที่เห็นผมเดินเข้ามาในค่ายมวย ขณะที่มันหอบหายใจเหนื่อยเหงื่อท่วมตัว รู้เลยว่าผ่านศึกหนักจากครูนันมา และศึกคู่ต่อไปของมันคือผม
“พักไป กูไปเช็กเอกสารรอ” ผมพูดขณะเดินตรงไปที่ห้องสำนักงานของค่ายมวย เป็นกิจวัตรที่ผมมักทำซ้ำๆ วนลูปอยู่ทุกวัน และมันเป็นสิ่งที่ผมชอบ ผมไม่ค่อยชอบเปลี่ยนตารางชีวิตที่ถูกวางแผนไว้อย่างดี เพราะมันเสียเวลามานั่งวางแผนใหม่
“โอเคพี่” ไอ้อ้นพูดตามหลัง ก่อนที่ผมจะปิดประตูห้อง เดินเข้ามานั่งเก้าอี้ประจำตำแหน่งบอส ถ้าจะบอกว่าผมหลงตัวเองก็เชิญนะ แต่ผมคิดว่าผมเหมาะที่จะเป็นบอสมากกว่าอย่างอื่น ผมชอบเล่นใหญ่ยิ่งท้าทายยิ่งชอบ โดยเฉพาะเรื่องธุรกิจ
15 นาทีต่อมา~
หลังจากเช็กเอกสารการเงินจนเสร็จ ผมนั่งเล่นโทรศัพท์รอระหว่างไอ้อ้นพักเหนื่อยจากยกแรก พวกไอ้หกคนพากันแซวผมในไลน์กลุ่มกันใหญ่เรื่องเมื่อคืน พวกมันเองก็อึ้งเพราะไม่เคยเจอใครกล้ามาทำแบบนี้กับผมเหมือนกัน ผมนี่ยิ่งอึ้งกว่า!! แต่ต้องเก็บอาการไม่ให้พวกหกคนรู้เด็ดขาดเลย ไอ้พวกนี้มันแสบ ล้อไม่หยุดแน่นอนอะไรที่เป็นเรื่องผมอะ ถ้าผมพลาดมาไม่ได้หรอกคำปลอบใจ โดนทับถมซะมากกว่า จากพวกมันเนี่ยแหละ เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะผมไม่เคยพลาดอะไรเลยไงล่ะ
ก๊อกๆ !
“เข้ามา” ผมตอบรับเสียงเคาะประตูจากคนข้างนอก ขณะก้มเล่นโทรศัพท์เพลินๆ
“ผมพร้อมแล้วพี่” ไอ้อ้นโผล่หน้าเข้ามาในห้องบอกผม สีหน้ามันดูดีขึ้นมากจากตอนแรก ผมพยักหน้าเบาๆ ลุกจากเก้าอี้และเดินตามมันออกไป
ผมเดินตรงไปที่ข้างสังเวียน เปิดกระเป๋าหยิบผ้าออกมาพันมือเตรียมพร้อมสำหรับขึ้นซ้อมมวยกับไอ้อ้น ผมชอบต่อยมวยมาก เป็นการออกกำลังกายที่ได้
ทุกสัดส่วน ได้ใช้แรงเยอะดีและมันทำให้ผมคิดงานออกด้วย
“พี่ฮานคะ” เสียงผู้หญิงทักผมจากด้านหลัง ผมหันกลับไปมองขณะพันข้อมือและต้องตาโตตะลึง ยัยเด็กบ้าคนเมื่อคืน!!
“เธอ!!” ผมชี้หน้ายัยนี่อย่างเอาเรื่อง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ...รอยยิ้ม!!
“พี่ฮานจะต่อยมวยเหรอคะ? (ยิ้มเขิน) ดีจัง เนริอยากดูค่ะ” ผมขมวดคิ้วหน้ามุ่ยมองเด็กแก่แดดกำลังเขินตัวม้วน
“อยู่ให้ห่างจากฉันเลยนะ ฉันไม่ชอบเด็ก!” ผมทำหน้าดุ ยัยเนริอะไรนี่ทำหน้างอนใส่ผมเฉย
“ไม่ ไม่ห่าง และฉันก็ไม่ใช่เด็ก!” ผมถอนหายใจแรงอย่างเบื่อหน่าย ขี้เกียจคุยกับคนชอบเถียงและนิสัยเด็กแบบนี้ที่สุด!!!
“...” ผมเลือกที่จะไม่ตอบ หันหลังให้และหยิบนวมจากกระเป๋าออกมาใส่ ไอ้อ้นกับครูนันพากันกระซิบกระซาบยิ้มกรุ้มกริ่มกันอยู่สองคน ผมมองค้อนใส่ทั้งคู่ก่อนจะขึ้นสังเวียน ปล่อยให้ยัยเด็กเนริยืนคนเดียวข้างสังเวียน
“สู้ๆ นะคะพี่ฮาน!!” คิดว่าจะไป แต่ก็ไม่!! รำคาญจังโว้ย!!!
“ไอ้อ้นมึงรีบขึ้นมาสิวะ!!” ผมเรียกไอ้อ้นเสียงดังพลางทำหน้าหงุดหงิด
“ครับพี่ฮาน!” ไอ้อ้นกระตือรือร้นรีบหยิบนวมก่อนจะก้าวขึ้นมาบนสังเวียน
“อยากมีคนคอยเชียร์บ้างจัง” ไอ้อ้นทำหน้าทะเล้นแซวผม
“พูดมาก!! เดี๋ยวกูซัดก่อนซะเลยหนิ!!” ผมพูดพร้อมกับทำท่าง้างหมัดจะต่อย
“555 โหดไปไหน ขอใส่นวมให้เสร็จก่อนสิคร๊าบ” ไอ้อ้นทำหน้ากวนประสาทขณะก้มหน้าใส่นวม ผมหันกลับไปมองยัยเด็กนั่นว่าไปรึยัง ยัง! ยิ้มให้อีก! น่ามึนจังวะ!!
“พี่ฮาน!! สู้ๆ นะ!!” ยัยเด็กนี่!! อายคนนะเว้ย!! ทำตัวอย่างกับเด็ก เป็นกองเชียร์กีฬาสีรึไง?!!
10 นาทีต่อมา~
ผัวะ! ตุบ! ผัวะๆ ! ผัวะ! ตุบ!
“พี่ฮานเก่งจังเลย!!” ยัง!!
15 นาทีต่อมา~
ผัวะ! ตุบๆ ๆ ! ผัวะ!
“อย่าแพ้นะพี่ฮาน! สู้เค้า!!” ยังไม่ไป!!
ผัวะ!!
“พอเลิกซ้อม!!” ผมต่อยไอ้อ้นหมัดสุดท้ายหนักๆ ก่อนจะก้าวลงจากสังเวียน หมดอารมณ์เพราะยัยผู้หญิงน่ารำคาญนี้คนเดียว!! ปกติผมจะซ้อมเป็นชั่วโมง แต่วันนี้พอ!! เลิกซ้อม!! รำคาญ!!
“เลิกทำไมอะ? พี่ฮานเหนื่อยแล้วเหรอคะ?” ยัยนี่ก็ยังไม่สำนึก เดินเข้ามาหาผมที่กำลังถอดนวมพลางหอบหายใจเหนื่อยอยู่ข้างสังเวียน
“เพราะเธอรบกวนสมาธิฉันไง เธอเป็นใคร? มายุ่งกับฉันทำไม?” ผมหันไปถามหน้าเครียด
“น้ำค่ะ พี่เสียเหงื่อเยอะต้องดื่มน้ำนะคะ” ยัยนี่ไม่ตอบคำถามผม ยังทำตัวน่ารำคาญไม่หยุด ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย หันไปหยิบน้ำในกระเป๋าตัวเองออกมาดื่มโชว์ แต่ยัยเด็กนี่ก็ยังมีหน้ามาทำตาบ้องแบ๊วใส่ผมได้อีกนะ
“เลิกยุ่งกับฉันซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” ผมพูดหน้านิ่ง
“หมดความอดทนแล้วจะทำไรเหรอ?” ยัยนี่ทำหน้าเจ้าเล่ห์พูดเสียงเล็กเสียงน้อยใส่ผม
“จับโยนให้จระเข้กินมั้ง!!” ผมพูดประชดประชันพลางส่ายหัวเอือมๆ เก็บของใส่กระเป๋าเตรียมตัวกลับ
“ใจร้าย! แต่ฉันชอบนะ เร้าใจดี” ผมตาโตตะลึงมองเด็กแก่แดด ยัยนี่กำลังอ่อยผมหรือทำอะไรสักอย่างในแบบฉบับของเด็กงี้เหรอ?
“หึ แต่เธอไม่เร้าใจสำหรับฉันเลยแม้แต่นิดเดียว” ผมพูดหน้าตาเฉย ไม่ห่วงความรู้สึกคนฟัง ก็รำคาญไง!! ตัดได้ตัด!!
“แล้วแบบไหนพี่ถึงจะเร้าใจ? ฉันเป็นให้พี่ได้หมดเลยนะ” ยัยนี่พูดพลางทำหน้าอ่อยเดินเข้ามาใกล้ผม
“คนอื่นที่ไม่ใช่เธอไง” ผมตอบหน้านิ่ง สะพายกระเป๋ารีบเดินออกจากค่ายมวยมาทันที
ผมเดินมาที่รถ เก็บของไว้ด้านหลังและเดินอ้อมมาที่ประตูฝั่งคนขับ แต่ยัยผู้หญิงน่ารำคาญเดินตามผมมาตอนไหนไม่รู้แถมยังยืนบังหน้าประตูรถผมไว้อีก ตื๊ออะไรนักหนาวะ!!
“หลีกไป ฉันผลักเธอกระเด็นได้ง่ายๆ เลยนะ อย่าให้ได้ใช้กำลัง!” ผมทำหน้าหงุดหงิดพลางเอามือเท้าเอว แต่ยัยนี่กลับยิ้มมุมปากมองผม
“แบบนั้นยิ่งดีสิ ฉันอยากให้พี่ใช้กำลังกับฉัน ถ้าเป็นพี่ฮานทำ...ฉันยอมทุกอย่าง” ยัยเด็กนี่พูดเสียงอ่อยเดินเข้ามาใกล้ผม เอานิ้วจิ้มกล้ามหน้าอกผมเบาๆ ผมจับข้อมือเล็กแน่นพลางทำหน้าดุ
“อยากได้แรงแค่ไหน? เอาเป็นข้อมือหักก่อนเลยดีไหม?” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น หวังให้คนตรงหน้ากลัวหัวหดแล้วหนีไป แต่เปล่าเลย! ยัยนี่จ้องหน้าผมอย่างไม่หวั่นเกรง
“อืม ถ้าหักแล้วก็รับผิดชอบฉันด้วยล่ะ ฉันคงกินข้าวเองไม่ได้สักพักเลยแหละ” ก็ยังพูดออกมาหน้าตาเฉย ผมขมวดคิ้วเครียดมองผู้หญิงตรงหน้า เป็นผู้หญิงแบบไหนกันทำไมเข้าหาผู้ชายหนักขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยเจอผู้หญิงเข้าหาหนักหรอกนะ แต่มันคนละแบบกัน แบบยัยนี่ผมไม่เคยเจอไง ดูเป็นลูกคุณหนูมีทุกอย่างเพียบพร้อม มีผู้ชายรอจีบเป็นหางว่าวแน่นอน จะมาตามตื๊อผู้ชายที่ไม่สนใจตัวเองให้ลำบากทำไม
“เธอไม่อายรึไงมาตามตื๊อผู้ชายที่ไม่สนใจเธอแบบนี้?” ผมถามหน้านิ่งพร้อมกับปล่อยข้อมือยัยนี่ลง
“ไม่เลยสักนิด เพราะฉันชอบพี่ เป็นแฟนกับฉันนะ (ยิ้มหวาน) ” ผมตาโตอึ้งกับคำพูดของยัยนี่ ที่กำลังพูดเพ้อเจ้อตามใจตัวเอง!! นี่ผมกำลังฝันร้ายอยู่ใช่ไหมเนี่ย!! ไม่เอาแบบนี้สิ!! มันน่ารำคาญมากเลยนะเว้ย!!!
.....
หมายเหตุ : เนื้อเรื่องในตอนแรก ต่อจากเหตุการณ์ในตอนพิเศษของนวนิยายเรื่อง '7Leaders จ้างฟรีแลนซ์ให้ได้รัก' (ตอนของธีระกับแอร์)
เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่านให้สนุกและต่อเนื่อง แนะนำให้อ่านจากเล่ม1 ของซีรี่ย์นะคะ
เล่ม1 : 7Leaders จ้างฟรีแลนซ์ให้ได้รัก
เล่ม2 : 7Leaders สลับมัดใจคู่รักเจ้าแผนการ
คอนโดฮาน
ฟุบ!
ผมโยนกระเป๋าลงบนโซฟาก่อนจะทิ้งตัวนั่งอย่างหงุดหงิด สาเหตุก็มาจากยัยผู้หญิงที่ชื่อเนริ หลังจากผมยืนฟังยัยนั่นเพ้อเจ้อหน้าค่ายมวยเสร็จก็รีบขับรถออกมาเลย ส่วนยัยเนริยืนโบกมือบ๊ายบายผมหน้าตาระรื่น ทำไมต้องมาเจอผู้หญิงโรคจิตแบบยัยนั่นด้วยวะ!!
ตึ๊งๆ !
เสียงข้อความดัง ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยอารมณ์เซ็งๆ อย่าได้มีเรื่องให้หงุดหงิดเพิ่มอีกนะ ขอร้องล่ะ!!
[คืนนี้เจอกันนะคะ คุณว่าที่แฟน]
[จากเนริสุดสวย]
เชี่ยไรวะเนี่ย!!! ยัยนั่นได้ไลน์ผมมาจากไหนวะ?!!! ไอ้มอสเหรอ? ไม่น่าใช่ ไอ้มอสกลัวผมระเบิดลงมันจะตาย คนอื่นๆ ก็ไม่น่าใช่ พวกมันไม่ชอบฟังผมบ่น มีก็แต่...ไอ้กัส!!
7ไนต์คลับ
ปึง!
“มึงให้ไลน์กูกับเด็กนั่นใช่ไหม?!!” ผมเอากำปั้นทุบเคาน์เตอร์บาร์เอาเรื่องไอ้กัส มันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กวนประสาท มัน! ใช่มันจริงๆ ด้วย!!
“กูเปล๊า!!” ไอ้กัสตั้งใจทำเสียงสูง ผมเอื้อมมือกำคอเสื้อมันแน่น
“ให้ไปทำเชี่ยไร?!! มึงออกมาเลย สักยกกะกู เร็ว!!” ผมชี้หน้าไอ้กัสพร้อมบวก
“เลิกเล่นเป็นเด็กๆ น๊า เป็นถึงพี่ใหญ่ทั้งคู่ อย่าทำตัวอย่างไม่ดีให้น้องๆ เห็นสิคร๊าบ” ไอ้โนอาพูดขณะเช็ดแก้วไวน์ ผมปล่อยคอเสื้อไอ้กัสอย่างหัวเสีย ไม่ได้ฟังคำพูดไอ้โนอาหรอกแต่ขี้เกียจดวลกับไอ้กัส มันล้มยาก
“น้องเค้าน่ารักกูเลยจะให้ไลน์กูไง แต่เค้าดันขอไลน์มึง กูเสียใจมากเลยนะเว้ย งือๆ” ไอ้กัสทำหน้าร้องไห้โคตรตอแหล ผมล่ะอยากต่อยหน้ามันซะจริง
“น่ารักกับผีดิ!! ตื๊อฉิบหายน่ารำคาญจะตายห่า!!” ผมพูดขณะนั่งเก้าอี้หน้าบาร์
“5555 เห็นทีคราวนี้พี่ฮานจะได้เจอของจริงแล้วว่ะ” ไอ้กัสหัวเราะสนุก
“นี่เรากำลังจะมีซ้อใหญ่แล้วใช่ไหม? พี่ธีระก็มีพี่แอร์เป็นซ้อรองแล้ว มีผู้หญิงมาเพิ่มในครอบครัวจะได้สนุกเวลาปาร์ตี้ด้วยไง เผลอๆ อาจจะมีเด็กน้อยน่ารักวิ่งซนทั่วตึกก็ได้เนี่ย ใช่ไหมพี่ฮาน?” ไอ้โนอาพูดหน้าตาเฉยตั้งใจกวนประสาทผม
“เงียบไปเลยพวกมึง!! ตื๊อให้ตายกูก็ไม่เอาหรอก!!” ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“จริงเหรอคะ?” เสียงผู้หญิงกระซิบข้างหูผม แถมกอดคอผมอย่างถือวิสาสะ
“นี่เธอ!!” ผมหันไปมองพลางปัดแขนยัยเนริออก รีบลุกจากเก้าอี้ถอยมายืนห่างๆ
“งั้นฉันจะตื๊อให้ตายแล้วตายอีก จนกว่าจะได้เป็นแฟนพี่เลยแหละ” ยัยเนริพูดพร้อมกับนั่งแทนที่ผม ผมอึ้งมองผู้หญิงตรงหน้า ที่กล้าพูดออกมาหน้าตาเฉย
ไม่รู้จักอาย
“รับอะไรดีครับ?” ไอ้กัสทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มใส่ยัยเนริสลับมองหน้าผม
“อืออ~ อยากไปนั่งกับพี่ฮานในห้องวีไอพีค่ะ ไปได้ไหม?” ยัยเนริถามไอ้กัสท่าทางตื่นเต้น ผมยืนตะลึงพูดไม่ออกเลย ผู้หญิงคนนี้แม่งสุดจริง!!
“ได้สิครับ” ไอ้กัสตอบตกลงโดยไม่ถามผมสักคำ
“ไม่ได้!! เธอเป็นลูกค้าขึ้นไปไม่ได้!!” ผมพูดเสียงดังทำหน้าดุใส่ยัยเนริ
“อ่อแบบนี้นี่เอง แล้วตอนนี้มีใครอยู่ในห้องไหมคะ?” ยัยเนริพยักหน้าเข้าใจ ผมขมวดคิ้วสงสัยในความว่าง่าย
“ไม่มีนะครับ น้องเนริถามทำไมเหรอครับ?” ไอ้กัสทำหน้าสงสัยไม่ต่างกัน
“เธอคิดจะทำไร?” ผมถามอย่างไม่ไว้ใจ ยัยเนริลุกจากเก้าอี้และหันมายิ้มให้ผมเบาๆ
“เปล่าค่ะ ฉันแค่...อยากเช็กให้แน่ใจ แล้วเจอกันนะคะ” พูดจบยัยนั่นก็เดินหนีพวกผมไปทางบันได ผมมองหน้าไอ้กัสไอ้โนอางงๆ อะไรวะ?
“อย่าบอกนะว่า... โธ่เว้ย!! ยัยเด็กนี่อยากตายนักใช่ไหม?!!” ผมรีบเดินตามหลังจากที่คิดออก เจ้าเล่ห์ชะมัด!!
ปัง!
ผมเดินตรงไปที่ห้องวีไอพี เปิดประตูแรงจนกระแทกเข้ากับผนังเสียงดัง ยัยเนรินั่งไขว่ห้างบนโซฟาตัวโปรดของผมอย่างสบายใจ หยิบแก้วเหล้ากำลังจะ
ชงเหล้าเองอีกต่างหาก ผมถอนหายใจหงุดหงิด ทุกอย่างที่ยัยนี่ทำมันดูน่ารำคาญ ขัดหูขัดตาไปหมด!!
“ออกไป!!” ผมออกคำสั่งเสียงดัง เดินเข้าไปจับแขนเล็กบีบแรงและดึงให้ลุกจากโซฟา
“ไม่เอา!! อยากอยู่ด้วยหนิ สัญญาว่าจะนั่งเฉยๆ นะๆ” ยัยนี่ทำหน้าอ้อนใส่ผม ทำเอาขนลุกรู้สึกสยองไปหมด
“อย่ามาทำหน้าตาสยองขวัญใส่ฉัน!! ออกไป!! อยู่เฉยๆ ก็ไม่ให้อยู่!!”
ผมพูดพร้อมกับลากยัยเนริออกจากห้อง แต่ยัยนี่ไม่ยอมง่ายๆ สะบัดมือผมหลุดและวิ่งหนีเข้าไปในห้องดำ!!
ผมถอนหายใจแรงส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย แต่เห็นก็ดีเหมือนกันจะได้กลัวแล้วรีบๆ หนีไป ผมเดินตามยัยเนริเข้าห้องดำอย่างเฉยชา ผู้หญิงใสๆ คงรับไม่ได้ถ้าได้เห็นของในห้องนี้
แต่ไม่เว้ย!! ยัยนี่เดินสำรวจในห้อง แถมหยิบของขึ้นมาดูด้วยท่าทางสนใจ และตอนนี้ก็กำลังถือโซ่ มีการยกขึ้นโชว์ผมด้วยใบหน้าตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็น!!
“วางลง!! แล้วรีบออกไปเดี๋ยวนี้!!” ผมชี้โซ่ในมือยัยเนริ
“พี่ชอบใช้อันนี้ป่ะ? หรืออันนี้?” ยัยเนริหยิบเซ็กซ์ทอยทีละอันบนโต๊ะพร้อมกับหันมาถามผม
“เธอไม่คิดจะกลัวฉันหน่อยเหรอห๊ะ? เป็นผู้หญิงหัดระวังตัวไว้บ้างสิ” ผมพูดพลางเดินเข้าไปใกล้ยัยเนริ ไม่คิดจะทำไรหรอก ยัยนี่ไม่ใช่สเปค ผมไม่ชอบเด็ก แต่ถ้าเด็กดื้อแบบยัยนี่ก็ต้องขู่กันสักหน่อย เรียกว่าคุกคามน่าจะถูกกว่า
“บอกแล้วไงว่าฉันชอบพี่ ไม่กลัวหรอก ฉันยอมพี่ได้ทุกอย่าง จริงๆ นะ” ยัยเนริพูดเสียงหวานทำหน้าอ่อย ไม่หนีแถมเขยิบเข้ามาใกล้ผมยิ่งกว่าเดิม ยัยเนริคล้องคอผมพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ผมเอามือบีบแก้มนุ่มจนใบหน้าเล็กยู่ยี่ไปหมด
“ไม่ได้ผล เธอไม่มีผลอะไรกับฉัน ฉันไม่ชอบผู้หญิงไร้เดียงสาลุคคุณหนูไฮโซแบบเธอ เลิกเล่นแล้วกลับบ้านไปนอนไป แม่นมคงตามหาทั่วบ้านแล้วมั้ง” ผมพูดประชดเจ็บแสบเพื่อไล่ยัยเนริ
“ไม่ได้ผล คำพูดพี่ไม่มีผลต่อฉัน ฉันชอบพี่และไม่ได้ไร้เดียงสา ไม่ใช่คุณหนูไฮโซและไม่มีแม่นม ฉันไม่กลับ!! ก็อยากอยู่ด้วยอะ ยังไงก็ไม่กลับ ถ้าอยากให้กลับก็ไปส่งสิ” ยัยเนริเถียงหน้าตาเฉย ผมได้แต่กัดฟันอดทนกับผู้หญิงจอมตื๊อตรงหน้า ให้ตายเถอะ รำคาญฉิบหายแล้วเนี่ย!!
“ยอมฉันทุกอย่างจริงเหรอ?” ผมถามหน้านิ่ง ยัยเนริทำหน้าแปลกใจก่อนจะยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์
“จริงสิ ยอมทุกอย่างเลยค่ะ” ยัยเนริพูดพลางเอามือข้างหนึ่งเลื่อนลงมาลูบไล้หน้าอกผม
“งั้นไปกับฉัน” ผมจับข้อมือเล็กลากออกจากห้องดำทันที
“ไปไหนคะ? ไปคอนโดพี่เหรอ? ห้องนี้ก็ได้นะ ฉันอยากลองอะ” ยัยเนริพูดเพ้อเจ้อคนเดียวขณะที่โดนผมลากออกจากห้องวีไอพี...ได้สักที!
“เอารถมาไหม?” ผมถาม
“เอามาสิ ทำไมเหรอ? หรือว่า...พี่ชอบทำในรถเหรอ?” ยัยเนริตอบน้ำเสียงตื่นเต้น เอียงคอมองหน้าผมทำตาเป็นประกาย
“ใช่! ฉันชอบมาก!” ผมกัดฟันตอบ
“ไม่เอาดีกว่า!” อยู่ดีๆ ยัยเนริก็สะบัดข้อมือหลุดจากผม อะไรอีกวะเนี่ย!!
“ไหนเธอบอกยอมทุกอย่าง? เปลี่ยนใจแล้วเหรอ?” ผมถามหน้านิ่งเก็บอาการหงุดหงิด
“เปล่า แต่ที่บอกยอมคือบางเรื่อง ไม่ใช่ทุกเรื่อง ฉันยังไม่อยากกลับ! แบร่!!” ยัยเนริพูดจบแลบลิ้นใส่ผม ก่อนจะวิ่งกลับไปที่ห้องวีไอพีเหมือนเดิม ผมทำได้แต่ยืนอึ้งมองตามหลัง รู้ทันไปซะทุกเรื่องนะยัยบ้านี่!!
ผมเดินตามเข้าห้องวีไอพีอย่างเบื่อหน่าย ยัยเนรินั่งโซฟาผมเหมือนเดิม เทเหล้าดื่มเองอย่างชิว ผมเดินเข้าไปนั่งโซฟาพลางมองหน้ายัยเนริเรียบนิ่ง
“เธอชอบฉันเพราะอะไร?” ผมเปิดประเด็นเริ่มสอบสวนยัยเนริ อยากรู้เหตุผล จะได้เกลี้ยกล่อมให้ยัยนี่เลิกชอบ ต้องทำให้ได้!!
“อุ้ย! ถามตรงๆ แบบนี้ฉันเขินนะ” ปลอม! กวนประสาท!!
“เธอพนันไว้กับเพื่อนเหรอ? หรืออยากโชว์ว่าจีบเจ้าของคลับที่ตัวเองเต้นรูดเสาจนดังข้ามคืนได้?” ผมถามหน้าตาเฉยพลางยกแก้วเหล้าดื่ม
“อืออ~ ไม่ใช่ทั้งสอง ชอบคือชอบไง เพราะอะไรฉันไม่รู้หรอก คิดเอาเองสิ ได้ข่าวว่าพี่เก่ง” ยัยเนริทำหน้ากวนประสาท
“ถ้าให้ฉันคิด ฉันก็คิดแบบคำถามเมื่อกี้ไง” ผมไม่ยอมเหมือนกัน!!
“เชิญค่ะ เหล้าขมจัง อยากดื่มแบบหวานๆ น่ะ ขอดื่มได้ป่ะ?” ยัยเนริเปลี่ยนเรื่อง พูดพลางทำหน้าเจ้าเล่ห์ ผมขมวดคิ้วสงสัย อันนี้ตามไม่ทันจริงๆ แต่ถ้าเป็นยัยนี่พูดยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ
“ไปสั่งค็อกเทลหน้าบาร์นู้นไป ห้องนี้มีแต่เหล้าขม ลงไปแล้วไม่ต้องขึ้นมาอีกนะ” ผมตอบสาระ
“ฉันหมายถึงหวานแบบนี้ต่างหาก” ยัยเนริยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะลุกจากโซฟาเดินเข้ามานั่งตักผม!! พร้อมกับกอดคอผมไว้แน่น ผมตาโตตะลึงมองการกระทำของคนตรงหน้า ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้วว่ามันคือการอ่อย ยัยนี่หมายถึง...
“เธอหยุด...อุ๊บ!” ผมสั่งห้ามไม่ทันจบ โดนเข้าอีกจนได้! ยัยบ้านี่จูบผมอีกแล้ว!!
