ตะวันส่องจันทร์
9.8 / 10.0
แชร์
ตะวันฉายต้องเผชิญกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เมื่อถึงเวลาที่เขาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญก่อนจะย้ายไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศถาวร แม้กาวินผู้เป็นลูกน้องจะพยายามเตือนสติให้เขากลับไปหาจันทร์ฉัตร หญิงสาวเพียงคนเดียวที่เป็นเจ้าของหัวใจก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป แต่ความสับสนและมืดมนกลับปกคลุมจนเขาหาทางออกไม่เจอ ตะวันฉายทำได้เพียงลูบไล้รูปภาพของคนรักด้วยความโหยหา กักเก็บน้ำตาและความคิดถึงที่แทบจะขาดใจไว้ภายใต้ความร้าวรานในอก เขาตระหนักดีว่าจันทร์ฉัตรกำลังรอคอยให้เขาไปปลอบขวัญ แต่ภาระทางใจกลับทำให้ก้าวขาไม่ออก ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าครอบงำหัวใจที่แตกสลาย ตะวันฉายต้องเลือกระหว่างการเดินจากไปทั้งที่ยังรักสุดหัวใจ หรือจะยอมทำตามเสียงเรียกร้องของหัวใจเพื่อกลับไปหาเธออีกครั้งก่อนจะสูญเสียโอกาสนั้นไปตลอดกาล
ตะวันส่องจันทร์ ตอนที่ 1
๑
เวลาชีวิต
“จดทะเบียนเป็นภรรยาพี่แล้วนะ สาวน้อย...”
เสียงเข้มฟังดูอบอุ่นกระซิบชิดกระหม่อมของเธอ ทำให้จันทร์ฉัตรกระชับแขนโอบกอดเอวสอบให้แน่นขึ้น
“จันทร์รักพี่ค่ะ”
“เดือนหน้าจันทร์ก็จะจบแล้วใช่ไหม...”
“ค่ะ” ปลายคางมนเรียวถูกมือใหญ่เชยให้เงยขึ้น ดวงหน้าหล่อของเขาโน้มลงมา ปากหยักประกบจูบเรียวปากนุ่ม เขาจูบเธอตอดเล็กตอดน้อย
“เราแต่งงานกันนะ...พี่จะประกาศให้ทุกคนบนโลกนี้รู้ว่าจันทร์เป็นภรรยาพี่...พี่จะพาจันทร์และน้าเพ็ญไปอเมริกา ไปรู้จักพ่อแม่ของพี่...”
“ค่ะ”
จันทร์ฉัตรไม่ต้องการอะไร เงินทองที่ชายหนุ่มมีล้นฟ้าไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวต้องการ เธอต้องการเพียงความรักและขอให้ชายหนุ่มยืนเคียงข้างและรักเธอ
“พี่อยากสร้างครอบครัวกับจันทร์ อยากมีลูกกับจันทร์ อยากให้จันทร์เป็นแม่ของลูกพี่ ทุกสิ่งทุกอย่างพี่จะยกให้ลูก...”
คำว่า ‘เวลาพี่ตาย จันทร์กับลูกจะได้ไม่ลำบาก’ ถูกเรียวปากจิ้มลิ้มจูบประกบปิดเสียงเข้ม
“ไม่พูดค่ะ”
จันทร์ฉัตรเขย่งปลายเท้าทำตัวให้สูงเท่าชายหนุ่ม แขนทั้งสองข้างเกาะคอหนาฉุดให้ใบหน้าหล่อก้มลงมาหา
“ชู่ววว...เป็นภรรยาพี่ต้องไม่ร้องไห้นะ รู้ไหม”
ด้านตะวันฉายอำนวยความสะดวก อุ้มร่างน้อยจนเท้าของเธอลอยเหนือพื้น ทำให้ดวงหน้าของพวกเขาอยู่ระดับเดียวกัน
“ไม่อยากให้จันทร์ร้องไห้ พี่ก็อย่าพูดเรื่องแบบนี้สิคะ”
จันทร์ฉัตรซบหน้าแนบแผ่นอกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจของเขาเต้นแรงเหมือนหัวใจของเธอ
“พี่จะอยู่เป็นตะวันคอยส่องจันทร์ ดูแลจันทร์เองนะ มอบชีวิตของจันทร์ให้พี่ปกป้องนะ...”
เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยคำมั่นสัญญาทำให้สาวน้อยหลงเชื่อน้ำคำ เขาบอกเธอทุกเวลาว่าจะซื่อสัตย์มั่นคงและรักเธอ จะมีเพียงเธอคนเดียว ดังกึกก้องแข่งกับเสียงฟ้าร้องคำรามพิโรธ ‘ครืนน’ ช่างขัดกับการกระทำของตะวันฉาย ชายหนุ่มใช้เท้าเหยียบย่ำทำร้ายหัวใจของเธอจนแตกสลาย โดยการพาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาทำลายชีวิตคู่ พวกเขาทั้งสองมีอะไรกันบนที่นอนของเขาและเธอ
“จันทร์หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าวิ่ง!”
เสียงเรียกของผู้ชายไม่มีหัวใจดังอยู่ข้างหลัง ตอกย้ำทำให้จันทร์ฉัตรต้องวิ่งหนี ในเวลานี้ เธอเหมือนคนตายที่หายใจได้ จิตใจของหญิงสาวเลื่อนลอย ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาเหมือนสายน้ำฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนัก เธอคิดอย่างเดียวว่าต้องหนีไปให้ไกลสุดขอบฟ้า จึงวิ่งข้ามถนนโดยที่ไม่ได้สนใจเสียงแตรและแสงไฟรถกะพริบ
ปรี๊นนน!!
“กรี๊ดด!!” โครมมม!!!
“จันทร์!!! ระวังง!!”
ช้าไปเสียแล้วกับการที่จะฉุดเอาตัวของน้องมากอด เมื่อรถบรรทุกหินวิ่งฝ่าสายฝนมาด้วยความเร็ว ชนจนร่างของสาวน้อยล้มกลิ้งไปตามถนน
“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยภรรยาผมด้วย...ช่วยภรรยาผมที...ช่วยเรียกรถพยาบาลให้ผมทีครับ...ฮืออ...จันทร์ พี่ขอโทษ ฟื้นขึ้นมาคุยกับพี่สิ มาบอกพี่ว่าจันทร์ท้อง...ฮืออ...พี่ขอโทษ”
ตะวันฉายร้องไห้โฮ หัวใจเจ็บร้าวฉีกขาดเหมือนเขาจะตาย เมื่อเห็นร่างของน้องเต็มไปด้วยบาดแผล น้ำฝนเจิ่งนองเต็มถนนกลายเป็นสีเลือดแดงสด ชายหนุ่มล้มทั้งยืน ร่างโตทรุดนั่งกองกับพื้น คลานเข้าไปนั่งข้างร่างน้อย สองแขนกำยำประคองกอดอุ้มคนตัวน้อยเข้ามากอด
ตะวันฉายจูบเช็ดเลือดที่ไหลซึมปลายดวงตาทั้งสองข้างของน้องออกอย่างแผ่วเบา ในเวลานี้ เขาสติแตก พูดพร่ำเพ้อเหมือนคนบ้า ตะวันฉายอุ้มร่างไร้สติเลือดท่วมตัววิ่งไปหาคนนั้นที คนนี้ทีเพื่อจะให้พวกไทยมุงช่วยเหลือ
โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง...
ห้าสิบนาทีที่ยืนอยู่หน้าห้องไอซียู ตะวันฉายไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจ ซึ่งชายหนุ่มแน่นหน้าอกจึงต้องใช้ปากช่วยหายใจเข้าออก มือเรียวใหญ่เกาะผนังห้องเดินไปยืนตรงประตูห้อง แล้วเดินกลับมานั่งเก้าอี้ ทำอยู่แบบนี้เป็นสิบครั้ง และนี่ก็เป็นอีกรอบที่เขาเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าห้อง ดวงตาสีเข้มคลอน้ำตามองผ้าม่านสีฟ้าที่นางพยาบาลเลื่อนปิดกั้นไม่เห็นแม้แต่ปลายเส้นผมของน้องผ่านทางกระจกช่องสี่เหลี่ยม
“ฉาย?”
หญิงชราวัย 70 ปี นางใจจะขาดตายอยู่แล้วเมื่อรับรู้ว่า ลูกสาวคนเดียวเกิดอุบัติเหตุ นางเจ็บและแน่นหัวใจจึงยกมือขึ้นทุบตรงหน้าอกด้านซ้าย เมื่อได้เห็นสภาพของลูกเขย นางไม่รู้ว่าเลือดที่เปื้อนเสื้อของตะวันฉายนั้นเป็นเลือดใคร ของลูกสาวหรือของลูกเขย นางภาวนาขออย่าให้เป็นของพวกเขาทั้งสองเลย
“น้าเพ็ญ”
ตะวันฉายส่ายหน้าปฏิเสธความผิดอันใหญ่หลวง ไม่กล้าที่จะหันหลังไปมองมารดาของภรรยา แต่เสียงครางเหมือนหญิงชราเจ็บปวดคล้ายคนจะเป็นลม ทำให้ตะวันฉายรีบเข้าไปประคองกอดพาไปนั่งที่เก้าอี้
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมน้องถึง...” คำว่า ‘มาอยู่โรงพยาบาล’ ก็มีเสียงพูดของคุณหมอดังขึ้น
“ใครเป็นญาติของคนเจ็บครับ?”
คุณหมอมองหน้าตะวันฉายสลับมองหน้าของวันเพ็ญ นางยืนไม่ไหวต้องมีตะวันฉายคอยประคองกอด
“ผมเองครับ...ผมเป็นสามีของเธอ หมอ...ภรรยาของผมเป็นยังไงบ้างครับ” ตะวันฉายซีด หัวใจเต้นตึกตักๆ หวาดกลัวคำตอบของหมอ
“พวกคุณต้องทำใจนะครับ คนป่วยอาการโคม่ามากครับ” หมอสีหน้าเครียดขณะเล่าอาการของคนป่วย
“หมอต้องช่วยลูกเมียผมนะครับ” ตะวันฉายครางอ้อนวอนเสียงสั่น ดวงตาแดงก่ำเจ็บหัวใจเมื่อนึกถึงเรื่องราวก่อนหน้าที่น้องจะเกิดอุบัติเหตุ เขาโกรธและเกลียดตัวเองที่ทำให้น้องน้อยต้องเป็นแบบนี้
“ผมเสียใจด้วยนะครับที่ไม่สามารถช่วยเด็กไว้ได้”
คำพูดของหมอทำให้ตะวันฉายทรุดนั่งกองกับพื้น ซึ่งเป็นหมอเองที่ทำหน้าที่แทนตะวันฉายเข้าไปรับร่างของวันเพ็ญที่ยืนโอนเอนเซถลาจะล้ม
“จันทร์...ลูกแม่”
วันเพ็ญถูกคุณหมอพาไปนั่งที่เก้าอี้ นางนิ่วหน้าเจ็บที่ขั้วหัวใจ อาการแบบนี้เป็นมานานหลายเดือนแล้ว
“อึกก! จะ...จันทร์ พี่ขอโทษ” ตะวันฉายเหมือนคนกำลังจะตาย เขาไม่มีแรงจะเดินจึงคลานเข่าตามหลังหมอไปนั่งคุกเข่าตรงปลายเท้าของวันเพ็ญ
“มีอีกเรื่องที่คุณสองคนจะต้องรับรู้นะครับ...”
“เป็นเรื่องดีหรือร้ายครับ” ตะวันฉายหยุดหายใจ เขาหายใจเข้าออกเป็นระยะๆ เมื่อรู้สึกแน่นหน้าอก
“...” เงียบไม่มีคำตอบจากหมอ
“ผมขอร้องอย่าพูดเรื่องเลวร้ายอีกเลยครับ...ผมไม่ไหวแล้ว ผมกำลังจะตาย” ตะวันฉายกุมมือเย็นเฉียบของวันเพ็ญไว้ บีบเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบขวัญ เขาร้องไห้ไม่มีเสียง มีเพียงน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาเพียงข้างเดียว เจ็บหัวใจมากในเวลานี้เมื่อเห็นน้ำตาของแม่ยาย
“ศีรษะของคนป่วยถูกของแข็งกระแทกอย่างแรงจนทำให้เส้นประสาทสายตาฝ่อ คนป่วยอาจจะ...” หมอเว้นระยะการพูด ก่อนที่จะเอ่ยคำว่า ‘ตาบอดได้ครับ’ ออกไปก็ถูกตะวันฉายพูดตัดประโยค
“ทะ...ทำไมครับ ตาของจันทร์ฉัตรเป็นอะไร?” คำพูดของหมอทำให้ตะวันฉายหน้าซีด เขาหายใจไม่ออกจึงทุบๆ ตรงหน้าอกด้านซ้าย
“คุณหมอคะ แย่แล้ว คนไข้มีเลือดออกในเยื่อหุ้มเส้นประสาทตาค่ะ” นางพยาบาลออกมาบอกหมอให้รีบกลับเข้าไปยังห้องไอซียู
“ฮือๆ...จันทร์ลูกแม่...คุณหมอช่วยลูกของฉันด้วยนะคะ” วันเพ็ญร้องไห้สะอึกสะอื้น นางอ้อนวอนด้วยแววตาเจ็บปวด มือเหี่ยวย่นจับมือหมอไว้แน่น
อ่านต่อ
สารบัญของ ตะวันส่องจันทร์
ตอน 1 Ch. 1ตอน 2 Ch. 2ตอน 3 Ch. 3
ตอน 4 Ch. 4
ตอน 5 Ch. 5
ตอน 6 Ch. 6
ตอน 7 Ch. 7
ตอน 8 Ch. 8
ตอน 9 Ch. 9
ตอน 10 Ch. 10
ตอน 11 Ch. 11
ตอนทั้งหมด all
นิยายมาใหม่
9.1
พิชญา เด็กสาวในชุดนักเรียนต้องจำยอมตกเป็นทาสอารมณ์ของ ปรเมศวร์ นักธุรกิจเหมืองเพชรผู้มั่งคั่งเพื่อชดใช้หนี้พนันของครอบครัวและแลกกับความสุขสบายของพ่อแม่น้องๆ แม้จะถูกปฏิบัติเหมือนสินค้าไร้ค่าและถูกตราหน้าว่าไม่มีสิทธิ์เป็นแม่ของลูก แต่เธอก็ต้องอดทนต่อความป่าเถื่อนและเย็นชาของซาตานในคราบเทพบุตรคนนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ทุกครั้งที่เขาเรียกหา เธอต้องเผชิญกับความรุนแรงและการตีตราจองจำที่ไร้อิสรภาพ โดยมีความหวังเพียงหนึ่งเดียวคือการเรียนให้จบเพื่อหลุดพ้นจากขุมนรกที่ใช้เงินซื้อตัวเธอมา ทว่าในสายตาของเขา เธอเป็นเพียงของเล่นแก้เหงาที่จะไม่มีวันได้รับอิสระตราบใดที่เขายังไม่รู้สึกเบื่อหน่ายในตัวเธอ
8.2
คัทซึฮิโกะ ฮิโรยูกิ นักธุรกิจอัญมณีหนุ่มลูกครึ่งเกาหลี-ญี่ปุ่น เดินทางมาเมืองไทยเพื่อภารกิจสำคัญคือการตามหาแหวนเพชรล้ำค่าที่เป็นมรดกทางใจของปู่ จนกระทั่งโชคชะตาพาให้เขาได้พบกับน้ำริน พยาบาลสาวชาวไทยที่ครอบครองแหวนวงนั้นอยู่ ความสงสัยประโคมเข้ามาว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ได้ของมีค่ามหาศาลมาได้อย่างไร หรือเธอจะเป็นเพียงหัวขโมย? เขาจึงตัดสินใจลักพาตัวเธอไปยังประเทศญี่ปุ่นเพื่อเค้นความจริงด้วยตัวเอง ฝ่ายน้ำรินที่ถูกกล่าวหาพยายามยืนยันความบริสุทธิ์ว่าเธอไม่ได้ฉกชิงวิ่งราว แต่มีคนมอบมันให้เธอมากับมือ ท่ามกลางความขัดแย้งและการสืบหาต้นตอที่มาของแหวน ความสัมพันธ์ท่ามกลางปริศนาก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ในดินแดนไกลโพ้น
9.3
น้องเมีย
9.3
ชติรสพยายามปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่าจากสายตาคมกริบของชายหนุ่มหลังบทรักจบลง แต่เขากลับจงใจแกล้งยึดผ้าห่มไว้เพียงเพื่อจะชื่นชมความงดงามของเธอให้เต็มตา ความปรารถนาที่พลุ่งพล่านทำให้เขาต้องฝืนใจถอยห่างเพื่อไม่ให้เธอบาดเจ็บไปมากกว่านี้ ก่อนจากไปเขาประทับจูบอย่างแสนรักพร้อมย้ำเตือนถึงข้อตกลงลับระหว่างกัน ชติรสยอมเสียสละตนเองเข้าแลกเพื่อปกป้องพี่สาว โดยมีเงื่อนไขว่าเขาต้องเลิกยุ่งเกี่ยวกับลิก้าอย่างเด็ดขาด แม้จะเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและอับอายที่ถูกตราหน้าว่าน่าหลงใหลกว่าใคร แต่เธอก็พร้อมจะทำทุกทางเพื่อรักษาคำสัญญานี้ไว้ แม้ต้องแลกด้วยศักดิ์ศรีของตนเองก็ตาม
8.8
โชคชะตาเล่นตลกส่งให้ฟ้ารดาสาวจากยุคปัจจุบันย้อนเวลากลับสู่กรุงอโยธยาแบบไม่ทันตั้งตัว ที่นั่นเธอได้พบกับนายช่างทองหลวงผู้มีรูปร่างกำยำและใบหน้าหล่อเหลาจนยากจะถอนสายตา เมื่อหนทางกลับบ้านมืดมน แผนการพิชิตใจนายช่างใหญ่สุดกร้าวใจจึงเริ่มต้นขึ้น แม้เขาจะมองว่ากิริยาของเธอแปลกประหลาดประหนึ่งคนวิปลาส แต่เธอก็หาได้ย่อท้อไม่ ทว่าอุปสรรคความรักครั้งนี้ไม่ได้มีแค่ความเย็นชาของชายหนุ่ม แต่ยังมีคุณพ่อที่หวงลูกสาวสุดชีวิตคอยขัดขวางไม่ให้ออกเรือน ท่ามกลางบรรยากาศกรุงเก่า ฟ้ารดาจะใช้เสน่ห์ที่มีมัดใจนายช่างใหญ่ให้ยอมสยบต่อความรักที่แสนแตกต่างครั้งนี้ได้สำเร็จหรือไม่
8.9
นิ่งเฉี่ยนเฉี่ยน เด็กกำพร้าผู้โชคดีได้สมรสกับมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมือง แม้สามีของเธอจะเพียบพร้อมในทุกด้าน แต่ความสัมพันธ์ตลอดสามปีกลับไร้ซึ่งความรัก กระทั่งวันที่เธอเริ่มตั้งครรภ์ เขากลับขอหย่าขาดเพราะปักใจเชื่อว่าต่างฝ่ายต่างมีคนใหม่ ทว่าในจังหวะที่สายใยรักกำลังจะตัดขาด ชายหนุ่มกลับเปลี่ยนใจไม่ยอมปล่อยเธอไปเสียอย่างนั้น ท่ามกลางความสับสนและคำสารภาพรักที่มาพร้อมความบาดหมาง นิ่งเฉี่ยนเฉี่ยนที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขาจึงต้องเผชิญกับทางเลือกอันยากลำบากว่าควรจะจัดการกับความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยรอยร้าวนี้อย่างไรเพื่อให้ได้พบกับความสุขที่แท้จริง
9.0
รักลับของเรา
9.0
ที่เมืองหยุนเฉิง เฉียวเมียนเมียนบังเอิญมีสัมพันธ์ชั่วคืนกับเหมาเยซือ ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล นำไปสู่ข้อตกลงวิวาห์ที่ยากจะปฏิเสธ เขาเสนอสิทธิพิเศษมหาศาลเพื่อแลกกับตำแหน่งภรรยา การเป็นคุณนายตระกูลเหมาทำให้เธอได้ครอบครองอำนาจและทุกสิ่งที่ปรารถนา ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายคือการดูแลที่มากเกินพอดีของเขา แม้แต่ยามที่เธอป่วยและดื้อรั้นไม่ยอมทานยา เขายังตระกองกอดเธอไว้อย่างหวงแหนและคอยออดอ้อนให้รักษาตัว สัญญาแต่งงานครั้งนี้จึงอบอวลไปด้วยความห่วงใยที่แสนหวานจนยากจะถอนตัว
