ตอนที่ 2

“จะไปไหนอีกล่ะขวัญนี่มันเย็นแล้วนะ” แทนที่สิมิลันจะให้เงินตามคำขอกลับ หญิงสาวกลับเอ่ยถามเสียงเรียบปะปนด้วยความเป็นห่วงเป็นใยในสุขภาพและสวัสดิภาพของผู้เป็นน้อง ที่ไม่ได้แข็งแรงเหมือนคนอื่นเขา ดวงตากลมโตกวาดดูน้องสาวการแต่งตัวน้องสาวอยู่สองสามรอบ ก่อนจะส่ายศีรษะอย่างไม่ชอบใจ

เสื้อเกาะอกลายเสือดาวยาวพ้นฐานอกเพียงแค่เล็กน้อย อวดผิวเนียนนุ่มตั้งแต่ลำคอ แขนเรียวยาว และหน้าท้องเนียนเรียบ ล่างลงไปเป็นกางเกงขาสั้นสีเดียวกับเสื้อ แต่ว่าสั้นจนเกือบจะเห็นแก้มก้นเผยให้เห็นขาเรียวยาว ซึ่งแม้จะซูบซีดไปบ้าง แต่มันก็เนียนนุ่มและขาวผ่องเป็นยองใยยั่วใจยั่วตาคนที่เห็นให้เกิดอาการหื่นได้ไม่ยากเลย

“หนูนัดกับเพื่อนไว้จะไปดูหนังรอบดึกนะพี่ลัน ขอเงินหน่อยซิ” มือขาวยังคงยื่นมาเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ พร้อมหันหน้าหนีอีกทั้งยังเบ้ปากให้ น่ารำคาญจริง บ่นอยู่ได้ บ่นยิ่งกว่าคนแก่อีก ไม่รู้เมื่อไหร่จะตายๆ ไปได้สักที

“จะเอาเท่าไหร่” สิมิลันถาม ใบหน้าสวยก้มยิ้มกับโซดาที่ส่งยิ้มไปให้กับน้องสาวต่างแม่ที่ยืนยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายอยู่ไม่ไกล มือเรียวยังคงยื่นมาพร้อมกระดิกไม่ยอมหยุด คิ้วคมเข้มได้รูปข้างหนึ่งเลิกขึ้นสูง ริมฝีปากขยับไปมาอย่างคนอยู่ไม่สุข ดวงตากลมโตมองเด็กหญิงตัวน้อยอย่างจงเกลียดจงชัง

“หนูเข้าไปรอคุณแม่ในห้องก่อนนะคะโซดา คุณแม่ขอคุยธุระกับแม่ขวัญก่อน” เพียงแค่พูดจบทั้งสิมิลันและโซดาต่างก็สะดุ้งกับน้ำเสียงอันเกรี้ยวกราวและดังราวกับฟ้าผ่าของขวัญชนก

“เอ๊ะ!! พี่ลันนี่ยังไงน่ะ บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าไม่ให้เรียกคุณแม่ คุณแม่ให้เรียกพี่ขวัญ เรียกพี่ขวัญ เข้าใจไหมพี่ลัน” หญิงสาวตวาดแว๊ดๆ เสียงดังลั่นบ้านจนโซดาตกใจผวากอดขาสิมิลันแน่น ปากอวบอิ่มเบะออกพร้อมกับเสียงสะอื้นเบาๆ น้ำตาคล้อเบ้า ยิ่งดวงตาหวานสวยของขวัญชนกจ้องมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อนั่นด้วย ทำเอาเด็กหญิงถึงกับกลัวจนตัวสั่น

สิมิลันรีบดึงตัวโซดาขึ้นจากพื้นกอดไว้แนบอก มือลูบหลับเล็กเบาๆ พูดปลอบข้างหูเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยน “ไม่เป็นนะจ๊ะคนเก่ง แม่ลันอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องตกใจนะคะ ไม่มีใครทำอันตรายลูกของแม่ได้นะจ๊ะคนดี โอ๋ๆ เงียบนะคะคนเก่งของแม่ลัน”

แขนเล็กป้อมโอบรอบคอสิมิลันไว้แน่น ใบหน้าซบกับซอกคอเนียน แม้จะอยู่ในอ้อมกอดของคนเป็นแม่ แต่อาการสั่นเทาและหวาดกลัวยังมีให้เห็น

“แม่กลัว พี่ขวัญน่ากลัว” เด็กน้อยบอกเสียงสั่นปนสะอื้นชี้มือที่สั่นเทาไปยังขวัญชนก

คุณพรทิพย์รีบวิ่งมาตามเสียงมาด้วยความเร็วเท่าร่างอวบอ้วนของเธอจะพามาได้ “เกิดอะไรขึ้นยายขวัญ หนูเป็นอะไร ใครทำอะไรหนูหรือเปล่าลูก” คุณพรทิพย์หายใจเข้าและออกอย่างเร็ว สองมือลูบคลำแขนและลำตัวผู้เป็นลูก ใบหน้าตื่นตระหนก

“เปล่าค่ะแม่ หนูเพียงแค่ไม่พอใจพี่ลันนิดหน่อยเท่านั้นเอง แค่ขอเงินพันสองพันไปดูหนังกับเพื่อนแค่นี่ ทำเป็นเรื่องมากไปได้” ขวัญชนกฟ้องมารดาแบะปากสีแดงสดตาแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนมองแทบไม่เห็นดวงตาที่แท้จริง ยังคงจ้องจิกกัดโซดาด้วยความเจ็บแค้น

“นี่แม่ลัน น้องมันขอก็ให้ๆ ไปเถอะ แกจะขี้เหนียวอะไรนักหนากับเงินแค่พันสองพัน ฉันเห็นเธอซื้อของเล่นไร้ค่าให้นังโซดานะหมดไปทีสี่ซ้าห้าพันไม่เคยบ่น พอน้องมันขอแค่นี้ทำเป็นเรื่องมาก” คุณพรทิพย์บ่น ปรายตามองสิมิลันซึ่งกำลังรีบควานหากระเป๋าเงินจากกระเป๋าสะพายใบใหญ่ตัดความรำคาญ ด้วยลืมคิดไปว่านั่นเป็นเงินเป็นที่หญิงสาวหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง จะให้ใครหรือทำอะไรก็ได้ตามแต่ใจ

“หนูเปล่าขี้เหนียวหรอกค่ะป้า หนูเพียงแค่...” สิมิลันอ้าปากจะแก้ตัว แต่พอเห็นหน้าคุณพรทิพย์กับขวัญชนกบูดเบี้ยวบึ้งตึงเลยเปลี่ยนใจยื่นเงินแบงค์พันหนึ่งใบให้น้องสาวแทน

“จะแค่อะไรก็ช่างเถอะพี่ลัน หนูขอห้าพันนะ” ขวัญชนกบอกรีบฉกเงินจากมือสิมิลันอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว “ขอบใจนะพี่ลัน” ขวัญชนกกรีดนิ้วนับเงินในมือ ดวงตาเป็นประกายสุขสม ยกเงินในมือประทับกับปากสวยอย่างพอใจ ก่อนจะรีบเดินออกจากบ้านใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

“มันก็แค่นี้เองง่ายจะตาย ทำเป็นเรื่องมากไปได้” ขวัญชนกพูดยิ้มๆ

“เดี๋ยวซิขวัญ แล้วจะกลับตอนไหน” สิมิลันไม่วายร้องถามไปอย่างเป็นห่วง เป็นผู้หญิงกลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก อีกอย่างสุขภาพขวัญชนกเองก็ไม่ค่อยจะดีอยู่ ถ้าเกิดไปเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาแล้วใครจะช่วยละ

“ถามทำไมพี่ลัน แม่ยังไม่เคยถามเลยนะ แล้วพี่ลันเป็นแค่พี่ อย่ามาสะเออะ” ขวัญชนกว่าพี่สาว สองมือยกขึ้นเท้าสะเอว มองพี่สาวใบหน้าหงิกงอและเกรี้ยวกราด

ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้เด็กเปรตที่ผู้เป็นพี่สาวกอดแนบอกอยู่นั่น เธอคงไม่ต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ เรียนก็ไม่จบ ร่างกายที่เคยขาวผ่องเป็นยองใย ใบหน้าหวานสวย ตาโต แก้มป่องก็ต้องกลายมาเป็นคนสามวันดีสี่วันไข้ ต้องกินยาสมุนไพรบำรุงเลือดทุกวันถ้าไม่ใช่เพราะตั้งท้องและคลอดโซดาในวัยเพียง 17 ปีกว่าๆ

“ขวัญ!” สิมิลันร้องเรียกเสียงเรียบและเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ส่งสายตาที่ทั้งดุและเกรี้ยวกราดไปมองขวัญชนกอย่างห้ามปรามอยู่ในที

ขวัญชนกหยุดชะงักทันควันเมื่อได้ยินน้ำเสียงเข้มดุของพี่สาว แต่ใช่ว่าเธอจะกลัวหรอกน่ะ ก็เพียงแค่ไม่อยากสูญเสียบ่อเงินบ่อทองและตัดความรำคาญเท่านั้นเอง จะให้อยู่แต่ในบ้านนะหรือไม่เอาหรอก น่าเบื่อจะตายมันต้องออกไปหาอะไรสนุกสนุกทำข้างนอกซิถึงจะดี ได้เต้นโยกซ้ายย้ายขวา ปรายตาให้กับหนุ่มคนนั้นทีคนโน้นที ดีกว่าเสียอีก

“พี่ให้เวลาแค่สี่ทุ่ม เธอต้องกลับถึงบ้าน” สิมิลันพูดหวานก็จริงแต่น้ำเสียงเด็ดขาด แต่นั่นก็ไม่ทำให้น้องสาวกลัวเกรงเลยแม้แต่นิดและยังส่งยิ้มกลับมาให้เสียอีก เรียวปากนุ่มเบะออกเล็กน้อย โธ่เอ้ย!! ยัยป้า เที่ยวดึกหน่อยก็ไม่ได้ จะเป็นแม่ครูแก่ๆ เฝ้าห้องเหมือนอย่างแกนะหรือ เชอะ...เรื่องอะไรจะทำให้โง่ ข้างนอกนั่นมีอะไรให้เรียนรู้อีกตั้งเยอะ

“อืม...ขอเป็นห้าทุ่มนะพี่ลัน” ปากบอกว่าขอกลับห้าทุ่มแต่สมองกลับหมุนวนคิดว่าจะหาคำตอบอะไรให้พี่สาว เมื่อต้องการกลับบ้านเลยเที่ยงคืนไปแล้ว ไม่มีคนมาส่งรถเสียหรืออะไรก็ได้ยังไงเสียพี่สาวก็ไม่สามารถทำอะไรได้อยู่แล้ว คนโง่อย่างสิมิลันก็ตามไม่ทันอยู่แล้ว ขนาดเธอแอบขโมยเงินในห้องไปตั้งครั้ง พี่สาวหน้าดง่ยังไม่รู้เรื่องเลยด้วย ชินังโง่!

“ได้...ห้าทุ่มก็ได้ แต่ถ้าเลยเวลาที่เธอขอไว้เมื่อไหร่ ถ้าพี่ยังไม่เห็นเธอกลับบ้าน เมื่อนั้นเธอก็อดไปเที่ยวทะเลกับพี่ โซดา และคุณป้าตกลงไหม” สิมิลันบอกเสียงเรียบจนผู้เป็นน้องสาวตาโต ยิ้มอย่างดีใจ

ทำไมจะไม่ได้ล่ะพี่ลัน ในเมื่อไปเที่ยวกลางคืนหนูจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ แต่การได้ไปเที่ยวชายทะเลกับพี่โดยไม่ต้องออกเงินสักบาทนะ นานปีถึงจะมีสักครั้งเท่านั้นเอง

ตอนที่ 3

“ได้เลยค่ะพี่ลัน หนูจะรีบกลับมาตามที่พี่กำหนด สัญญาเลยค่ะ” ขวัญชนกรับปากละลักละล่ำบอกยกมือชูสองนิ้วให้อย่างตื่นเต้น ใบหน้าขาวสวยกระจ่างสดใส แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเริงรื่น

“งั้นหนูไปก่อนนะคะแม่ พี่ลัน แล้วหนูจะรีบกลับ สัญญาค่ะว่าไม่เกินห้าทุ่มแน่นอน” ขวัญชนกบอก มือเรียวคว้าร้องเท้าส้นสูงขนาดเจ็ดนิ้วสีดำสวมใส่และวิ่งออกจากบ้านไปทันทีอย่างไม่เหลียวหลังกลับมามองผู้เป็นแม่และพี่สาวที่มองหน้ากันอย่างสงสัย

“หนูลันจะพาป้าและยายขวัญไปเที่ยวจริงๆ หรือ” คุณพรทิพย์ถามด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงเปลี่ยนเป็นยิ้มจนเห็นฟันสีเหลืองอ่อน

“ไม่มีอะไรแล้วหนูขอตัวพาโซดาไปอาบน้ำก่อนนะคะป้า” สิมิลันไม่ตอบ แต่พาโซดาเข้าห้องแทน สองแขนเรียวโอบกอดรอบตัวลูกสาวไว้แน่นพร้อมกับลูบหลังเบาๆ อย่างปลอบประโลม

“ไม่เป็นไรแล้วจ้ะลูก พี่ขวัญเขาไปแล้ว ทีนี้โซดาก็ไม่เป็นอะไรแล้ว เพราะมีคุณแม่ลันคนสวยอยู่ด้วยใช่ไหมคะคนเก่ง” ใบหน้าสวยยิ้มให้ลูกสาวทั้งปากและดวงตา สองมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอวบอ้วนให้อย่างเบามือปากก็พูดเรื่องการ์ตูนเรื่องนีโมที่ลูกสาวชอบดูเป็นการคลายเครียด

“คุณพี่ขวัญไปแล้วจริงนะแม่ลัน”

“จ้าคุณพี่ขวัญไปแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแต่หนูกับแม่ลันสองคน แล้วเราสองคนจะทำอะไรกันดีคะคนเก่ง” สิมิลันชี้ไปที่ตัวเองและโซดา “จะทำอะไรกันดีคะ” หญิงสาวถามน้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยน

“อาบน้ำค่ะ”

“งั้นก็ลงมือกันเลยจ้าคนเก่ง” ว่าแล้วสิมิลันก็ช่วยถอดเสื้อออกจากตัวโซดาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะเมื่อเด็กหญิงทำหน้าหลอกผีใส่

สิมิลันมองดูโซดานอนหลับด้วยสายตาเป็นสุข มือเรียวลูบใบหน้านุ่มแผ่วเบา จมูกโด่งกดลงบนแก้มหอมเนียนและยื่นไปคว้าผ้าห่มนวมผืนโตมาห่มให้ก่อนจะเดินไปเปิดโน๊ตบุ๊คเครื่องโปรด ค้นหาข้อมูลว่าจะพาโซดาและครอบครัวไปเที่ยวที่ไหนดี

เธอคิดไว้หลายแห่ง ก่อนจะตัดสินใจเลือกไว้สามแห่ง รอทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันแล้วค่อยตัดสินใจเลือกอีกครั้ง พร้อมทั้งหาข้อมูลเกี่ยวกับที่พักและราคาเอาไว้พร้อมสรรพ ดวงตากลมโตอดมองกลับไปบนเตียงไม่ได้ ยิ่งได้เห็นร่างป้อมที่กำลังหลับสนิทแต่สีหน้ากลับมีสีหน้ายิ้มน้อยๆ มือควานหาตุ๊กตาเป็ดมากอดแล้วอดยิ้มจนใบหน้าและดวงตาเหมือนกับมีดวงดาวนับสิบมาส่องแสงสว่างอยู่ภายในไม่ได้

เสียงรถมอเตอร์ไซด์จอดหน้าบ้าน หญิงสาวรีบแง้มหน้าต่างห้องนอนออกดูเห็นน้องสาวกำลังหอมแก้มซ้ายขวาผู้ที่มาส่ง เธอทำอย่างนี้ได้ไงกันนะขวัญ สงสัยก่อนไปเที่ยวคราวนี้พี่จะต้องคุยกับเธอเรื่องนี้เสียให้รู้เรื่องก่อนแล้ว

สายตาคู่สวยมองกลับไปยังนาฬิกาติดผนังห้องบอกเวลาห้าทุ่มพอดี แล้วอดยิ้มไม่ได้ ถึงจะเหลวไหลอย่างไรขวัญชนกก็ยังรักษาคำพูด

สิมิลันยืนรอจนขวัญชนกเดินเข้าบ้านปิดประตู ล็อกกุญแจประตูหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว จึงเปิดหน้าต่างกว้างมองดูดวงดาวบนท้องฟ้า สองแขนเรียวยาวโอบรอบอกสายตาเพ่งมองไปบนท้องฟ้าดาวบางดวงส่องประกายระยิบระยับ สายลมยามดึกพัดโชยมาแตะต้องตามตัวบางเบา ใบหน้าสวยยิ้มอย่างมีความสุขนึกถึงวันที่จะได้ไปเที่ยวชายทะเลกับโซดา แล้วก็อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆ

แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้ง ความคิดสะดุด เพราะเสียงเคาะประตูห้องนอนดังปึงปังอยู่สองสามครั้ง ก่อนประตูจะเปิดออกโดยไม่รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง หญิงสาวปรายตาคนขัดจังหวะอารมณ์สุนทรีของเธอ แววตาเปล่งประกายโชนแสงขึ้นมาแว่บหนึ่งก่อนที่จะจางหายไป

“พี่ลันยังไม่นอนหรือไง” ประตูห้องเปิดพร้อมคำถามจากปากสีแดงสดที่กำลังยืนพิงประตูห้องเท้าสองข้างไขว่กัน มือหนึ่งสะพายกระเป๋าใบโตแอบไว้ด้านหลังเล็กน้อย ขวัญชนกเพ่งมองพี่สาวกำลังจ้องมาทางตนอย่างไม่ชอบใจ ริมฝีปากอิ่มสดเบะออก

“มีไรพี่ลันหนูแค่เห็นแสงไฟในห้องพี่ยังเปิดอยู่เลยแวะเข้ามาดูและรายงานตัวไปด้วยไง ว่าหนูกลับตรงตามเวลาที่พี่ตั้งไว้แค่นั้นเองน่า พี่อย่าซีเรียสนักซีเดี๋ยวแก่เร็ว แล้วจะหาว่าหนูไม่เตือนไม่ได้นะ” ขวัญชนกจิกกัดพี่สาวทั้งที่ใบหน้ายังยิ้มอยู่ แต่ในใจเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา สิมิลันแก่กว่าเธอหลายปี แต่ทว่าใบหน้ากลับยังขาวสวยไร้สิวฝ้าและยังเนียนนุ่มน่าสัมผัสอีกด้วย

“เคาะประตูแล้วทำไมไม่รอให้พี่อนุญาตก่อนถึงจะเข้ามา เธอนี่ชักจะเอาใหญ่แล้วนะขวัญ” สิมิลันบ่นตาก็มองกระเป๋าใบใหญ่ที่คล้องไหล่น้องสาวอย่างคุ้นตา ว่ามันคือกระเป๋าที่เธอเพิ่งจะซื้อมาไม่กี่วันนี้เอง

“ แล้วนั่นมันกระเป๋าพี่ไม่ใช่หรือ ใครอนุญาตให้เธอเอาของพี่ไปใช้ แล้วนี่มาค้นข้าวของพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่หยิบเอาไปใช้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมไม่มีมารยาทแบบนี้ฮะขวัญ” สิมิลันถาม มือชี้ไปที่กระเป๋าใบใหญ่อย่างเสียดาย เพราะเมื่อไหร่ก็ตาม ที่ของใช้ส่วนตัวของเธออยู่ในมือขวัญชนก เมื่อนั้นอย่าหวังว่าจะได้คืน

หัวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันดุตัวเองในใจ ทำไมเมื่อตอนเย็นเธอถึงไม่ได้สังเกต นี่ถ้าขวัญชนกไม่แวะมารายงานตัวล่ะก็เธอคงจะยังไม่รู้ พอถึงเวลาที่ใช้งานคงหากันจ้าละหวั่นทีเดียว

“เอาน่าพี่ลัน อย่าบ่นเป็นแม่แก่ไปหน่อยเลย แค่กระเป๋าใบเดียวก็ทำหวงไปได้ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วกระเป๋าใบนี้หนูขอเลยล่ะกันนะ มันทั้งสวยและใหญ่ดีใส่ของได้เยอะดีด้วยหนูชอบ” ขวัญชนกขอซึ่งๆ หน้า และไม่ยอมให้ผู้เป็นพี่สาวได้ปฏิเสธ ร่างบางถลาออกนอกห้องพร้อมปิดประตูห้องทันที เพราะไม่อยากได้ยินเสียงบ่นของพี่สาวอีก

สิมิลันยืนอึ้งความรู้สึกเสียดายกระเป๋าพุ่งเข้าสู่หัวใจ หน้าเนียนแดงระเรื่อมองกระเป๋าใบใหญ่ที่เธอซื้อมาได้ไม่กี่วัน หวังจะใช้เวลาไปไหนกับโซดา เพราะมันบรรจุของได้เยอะ ไม่ว่าจะเป็นของกินของใช้สำหรับลูกสาวตัวน้อย รวมไปถึงของใช้จุกจิกของเธอเอง แล้วเธอเก็บกระเป๋าใบนั้นไว้ในตู้ผ้าใบใหญ่ไว้อย่างดีแล้วนี่น่า ทำไมขวัญชนกถึงเอามันไปได้ ความรู้สึกบางอย่างแว่บขึ้นมาในสมอง หรือว่าที่เงินหายบ่อยๆ ก็เป็นฝีมือของ...ขวัญชนก

ไม่ต้องคาดเดาให้มากความ ใช่แน่นอน เพราะขวัญชนกไม่มีงานทำ แต่มีเงินไปเที่ยวอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ยังโชคดีที่ไม่ค่อยเก็บเงินไว้ในห้องเกินพันบาท ทว่าต่อไปนี้คงต้องเก็บเงินหรือของมีค่าให้มิดชิดกว่าเดิม ถึงแม้เงินที่หายไปจะเป็นจำนวนน้อยๆ ทีละร้อยสองร้อย แต่เงินเหล่านั้นมันก็แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมองในการทำงานทั้งนั้น

“แม่ลันจ๋า....” เสียงพึมพำแผ่วเบาดังมาจากเตียงนอน

“จ๋า...แม่อยู่นี่จ้าคนเก่ง” สิมิลันขาตอบเสียงหวาน พร้อมสลัดความคิดเกี่ยวกับขวัญชนกและของที่หายทิ้งไป ก้าวขึ้นเตียงมือโอบแขนรอบร่างกลมป้อม

“หลับนะจ้ะคนเก่ง แม่อยู่นี่แล้ว” ใบหน้าขาวสวยก้มหอมแก้มเนียนนุ่ม และดึงตัวโซดามากอดแนบอก ปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่าง สองตาปิดสนิทปล่อยใจเข้าสู่ภวังค์ เอาแรงเพื่อสู้กับปัญหาที่อาจมีในวันต่อไป