ในสายตาของฮั่วอวิ๋นเซิน เธอคือผู้หญิงแกร่งที่เจ็บไม่ได้เหนื่อยไม่เป็น แถมยังเชื่อฟังเหมือนกับสุนัขไม่มีผิด
ทุกครั้งที่ฮั่วอวิ๋นเซินต้องการ เพียงแค่เขากระดิกนิ้วมือนิดหน่อย เธอก็พร้อมจะวิ่งไปหาเขาอย่างไม่คิดชีวิตทันที！
เช่นเดียวกับปีที่เรียนจบมหาวิทยาลัย ตอนที่ซ่งจิ่งถังได้รับโอกาสเข้าร่วมสถาบันวิจัยทางการแพทย์ชั้นนำของโลก
แค่เพราะฮั่วอวิ๋นเซินพูดว่า ‘ถังถัง อยู่กับผมเถอะนะ ผมต้องการคุณ’ เธอกลับตัดสินใจล้มเลิกความฝันในวินาทีสุดท้ายก่อนขึ้นเครื่องบิน ยอมละทิ้งอนาคตเพื่อฮั่วอวิ๋นเซิน จนกระทั่งกลายมาเป็นคุณนายฮั่วของเขา
หลังจากแต่งงานกัน เธอก็ได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับการช่วยเหลือฮั่วอวิ๋นเซิน แม้ว่าบางครั้งจะอดหลับอดนอนจนมีอาการเลือดออกในกระเพาะอาหาร แต่สุดท้ายเธอก็ได้พัฒนายาตัวใหม่ที่ทำให้ฮั่วอวิ๋นเซินยืนหยัดในอวิ๋นเทียน กรุ๊ปได้อย่างมั่นคง อีกทั้งยังกลายเป็นกรรมการบริษัทที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของทางบอร์ดบริหารอีกด้วย
ตอนนั้นฮั่วอวิ๋นเซินเคยพูดว่าจะดีกับเธอไปตลอดชีวิต แล้วเธอก็ดันไปเชื่อเขา……
ความทรงจำทั้งหลายที่ย้อนกลับมาเปรียบเสมือนกับมีดทื่อ ๆ ที่กรีดลงกลางใจ ซึ่งทำให้ซ่งจิ่งถังเจ็บจนสั่นไปทั้งตัว
เธอหลับตาลง หยดน้ำตาที่ไหลซึมเข้าไปในปากเป็นรสชาติที่ขมเหลือเกิน
ซ่งจิ่งถังมองภาพดังกล่าวด้วยแววตาเย็นชา หลินซินจือทำท่าอายม้วนราวกับหญิงสาวผู้แสนบอบบาง แล้วก็โน้มตัวไปจุ๊บแก้มของฮั่วอวิ๋นเซินหนึ่งที
เธอขยะแขยงจนอยากจะอ้วกอยู่แล้ว
วินาทีต่อมา ประตูหลังของรถก็เปิดออกอย่างกะทันหัน
ซ่งจิ่งถังเห็นฮั่วชิงฮวนและฮั่วเฉินซี ลูกแฝดชายหญิงที่ตัวเองอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตคลอดออกมากำลังลงมาจากรถ
พวกเขาสองคนหน้าตาดี ราวกับเป็นสมบัติที่แกะสลักจากหยกไม่มีผิด
“เฉินเฉิน ฮวนฮวน！” ซ่งจิ่งถังสะเทือนใจจนถึงกับน้ำตาคลอเบ้า เธอล่ะอยากจะเอื้อมมือผ่านกระจกหน้าต่างไปลูบไล้ใบหน้าเล็ก ๆ สุดน่ารักของพวกเขาเหลือเกิน
ทว่าลูกแฝดชายหญิงของเธอกลับโผเข้าไปในอ้อมแขนของหลินซินจือ ก่อนจะจุ๊บแก้มทั้งสองข้างของอีกฝ่ายซะอย่างนั้น
ฮั่วอวิ๋นเซินที่อยู่ข้าง ๆ เผยรอยยิ้มอันอ่อนโยนและเอ็นดูออกมา พวกเขาเหมือนกับครอบครัวสี่คนพ่อแม่ลูกไม่มีผิด！
ภาพอันอบอุ่นหัวใจตรงหน้าทิ่มแทงดวงตาของซ่งจิ่งถังราวกับเข็มอย่างไรอย่างนั้น
ห้าปี ห้าปีเต็ม ๆ ！
ฮั่วอวิ๋นเซินพาลูก ๆ ทั้งสองมาเยี่ยมแม่อย่างเธอแทบจะนับครั้งได้เลยด้วยซ้ำ！
ซ่งจิ่งถังจำได้ขึ้นใจเลยว่า ครั้งหนึ่งหลินซินจือก็เคยมาที่นี่ด้วยเหมือนกัน ยัยหลินซินจือนั่นจงใจถือโอกาสตอนที่ไม่มีคนนอกอยู่ในห้องผู้ป่วยบอกให้ฮวนฮวนเรียกตัวเองว่า ‘แม่’ ต่อหน้าซ่งจิ่งถัง...… ตอนนั้นเธอล่ะอยากจะฉีกปากยัยนั่นเป็นชิ้น ๆ ซะเหลือเกิน！
ซ่งจิ่งถังกดนิ้วมือลงกับกระจกหน้าต่างแบบเต็มแรง แววตาของเธอทั้งเด็ดเดี่ยวทั้งเยือกเย็นยิ่งขึ้นทุกที
ผู้ชายน่ะ เธอโยนทิ้งเหมือนกับขยะได้ แต่ลูก ๆ ทั้งสองคนคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ！ เธอจะต้องทวงคืนมาให้ได้！
คงเพราะฮวนฮวนรับรู้ได้ถึงบางอย่าง อยู่ ๆ จึงเงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างห้องของซ่งจิ่งถัง
แม่กับลูกสาวสบตากันโดยไม่ทันตั้งตัว
ซ่งจิ่งถังยกมือขึ้นมาจัดผมเผ้าตามสัญชาตญาณ พร้อมทั้งยิ้มให้กับลูกของตัวเองด้วยท่าทีระมัดระวัง แต่ฮวนฮวนกลับโผเข้ากอดหลินซินจือราวกับกำลังตกใจกลัวอย่างไรอย่างนั้น
แววตาของซ่งจิ่งถังมืดหม่นลงทันที
เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกำลังกลัวเธออยู่……
“พ่อคะ แม่ซินจื่อคะ มีคนอยู่ตรงนั้น！” ฮวนฮวนชี้ไปทางหน้าต่างห้องของซ่งจิ่งถัง
ฮั่วอวิ๋นเซินหันไปมองตามทางที่ฮวนฮวนชี้ ก่อนสีหน้าของเขาจะค่อย ๆ เริ่มเปลี่ยนไป
นั่นมันห้องพักผู้ป่วยของซ่งจิ่งถังนี่！
แต่ตรงหน้าต่างไม่เห็นจะมีใครเลยสักคน
“ฮวนฮวน ลูกแน่ใจนะว่าลูกไม่ได้ตาฝาด？” ฮั่วอวิ๋นเซินถามย้ำกับลูกสาวอีกที
“แน่ใจค่ะ” ฮวนฮวนพยักหน้า เธอยังคงยืนยันคำเดิมว่า “หนูเห็นกับตาเลยว่ามีคนอยู่ตรงนั้น เป็นคุณป้าผมยาว ๆ ค่ะ！”
ฮั่วอวิ๋นเซินถึงกับขมวดคิ้ว ทว่าขณะที่กำลังจะพูดบางอย่าง ทันใดนั้นโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อก็สั่นขึ้นมาซะก่อน
หลังจากหยิบออกมาดู เขาจึงพบว่า เป็นสายเรียกเข้าจากแพทย์ผู้ดูแลหลักของซ่งจิ่งถังนั่นเอง
เขากดรับสายทันที “ครับ หมอถัง”
“คุณฮั่วคะ！” หมอถังพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจว่า “ฉันมีข่าวดีจะบอก คุณนายฮั่วฟื้นแล้วค่ะ！”
ภายในห้องผู้ป่วย
ซ่งจิ่งถังนั่งเงียบ ๆ อยู่บนเตียง รอบตัวถูกรายล้อมไปด้วยเหล่าหมอและพยาบาลที่กำลังตรวจร่างกายให้กับเธอ
ซ่งจิ่งถังเป็นคนกดกริ่งเรียกพยาบาลเพื่อแจ้งกับพยาบาลเองแหละว่า เธอฟื้นแล้ว
ลำพังแค่ต้องนอนนิ่งเป็นเจ้าหญิงนิทรามาตั้งห้าปี เธอก็ทนมามากพอแล้ว！
ตอนนี้เธอฟื้นคืนกลับมาแล้ว
ไอ้เรื่องหย่าน่ะ เธอหย่าแน่！
เธออาจจะยอมเสียช่วงวัยสาวไปกับผู้ชายชั่ว ๆ ได้ แต่ทรัพย์สินของเธอ อาชีพของเธอ…… แล้วก็ที่สำคัญที่สุด ลูกทั้งสองคนของเธอ เธอจะทวงกลับคืนมาให้ได้ ไอ้ชาติหมานั่นไม่มีวันได้อะไรไปทั้งนั้นแหละ！
เป้าหมายสูงสุดของซ่งจิ่งถังก็คือ การฉกฉวยสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรมาจากฮั่วอวิ๋นเซินและออกจากชีวิตเธอแบบสิ้นเนื้อประดาตัวไปซะ！
แต่หลังจากห่างหายไปถึงห้าปี เธอจะต้องเตรียมตัวสำหรับการหย่าให้พร้อมซะก่อน……
ซ่งจิ่งถังเหลือบมองไปทางประตู แล้วก็เห็นชายเสื้อของฮั่วอวิ๋นเซินเข้าพอดี
ตอนนี้แหละ！
“หมอถัง ตาของฉันเป็นยังไงบ้างคะ？” ซ่งจิ่งถังซักไซ้ด้วยความตื่นตระหนกตกใจ “ทำไมพอฟื้นแล้ว ฉันถึงมองไม่เห็นอะไรเลยล่ะ？”
เมื่อฮั่วอวิ๋นเซินที่เปิดประตูเข้ามาพอดีได้ยินประโยคดังกล่าว เขาก็ขมวดคิ้วและเดินจ้ำมายังข้างเตียงด้วยสีหน้าเป็นกังวลทันที
“ถังถัง” เขาเรียกเธอเบา ๆ
ซ่งจิ่งถังที่ได้ยินแบบนั้นอยากจะอ้วกซะให้ได้
“อวิ๋นเซิน คุณมาแล้วเหรอคะ” เธอพยายามข่มความขยะแขยงเอาไว้ แล้วก็ใช้ดวงตาไร้แววราวกับคนตาบอดคู่นั้นในการคลำทางเข้าไปในอ้อมแขนของฮั่วอวิ๋นเซิน
เธอได้กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนนั้นจากบนตัวของเขา
“อวิ๋นเซิน ฉันกลัวจัง ฉันมองไม่เห็นคุณเลย…...”
ฮั่วอวิ๋นเซินสวมกอดเธอพลางปลอบใจเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่นี่แล้ว ไม่ว่าจะต้องเสียเงินเท่าไหร่ ผมก็จะรักษาคุณให้หายดีให้ได้！”
หมอถังพูดว่า “คุณฮั่ว คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ ดวงตาของคุณนายฮั่วไม่น่าจะเป็นอะไรมาก คงแค่หมดสตินานเกินไป เส้นประสาทตาเลยยังไม่ฟื้นตัวเท่านั้นเองค่ะ……”
ฮั่วอวิ๋นเซินซักไซ้ต่อไปว่า “แล้วกว่าจะฟื้นตัวเต็มที่ต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่ครับ？”
หมอถังแสดงสีหน้าลำบากใจออกมา เธอเองก็ไม่กล้าคอนเฟิร์มเหมือนกัน
“ระยะเวลาการฟื้นตัวขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายของคนไข้แต่ละคนด้วยค่ะ อย่างสั้นที่สุดก็น่าจะสองถึงสามเดือน แต่ถ้านานกว่านั้นน่าจะบอกไม่ได้แล้วค่ะ”
ซ่งจิ่งถังอิงซบอยู่ในอ้อมแขนของฮั่วอวิ๋นเซินอย่างอ่อนแรง ดวงตาของเธอฉายแววเย็นชาออกมาอย่างไร้ที่สิ้นสุด
เธอรับรู้ได้เลยว่า ร่างกายที่ตึงเครียดของฮั่วอวิ๋นเซินผ่อนคลายลง
แค่เล่นบทคนตาบอดที่ไม่รู้จะมองเห็นได้อีกเมื่อไหร่ เท่านี้ก็เพียงพอจะทำให้ฮั่วอวิ๋นเซินลดความระวังตัวลงได้แล้ว
ซ่งจิ่งถังฉวยจังหวะอ้อนวอนขึ้นมาว่า “อวิ๋นเซิน ฉันไม่อยากอยู่โรงพยาบาลแล้วค่ะ ฉันอยากกลับบ้าน ไว้ดวงตาหายดีเมื่อไหร่ สิ่งแรกที่ฉันอยากเห็นก็คือคุณกับลูกของเรา”
หมอถังก็แนะนำเช่นกันว่า “คุณฮั่วคะ การให้คุณนายฮั่วกลับไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยจะเป็นผลดีต่อการฟื้นตัวของดวงตาเธอมากกว่านะคะ”
ฮั่วอวิ๋นเซินตริตรองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วท้ายที่สุดก็ตัดสินใจพาซ่งจิ่งถังออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านทันที
ด้วยความที่ตอนนี้ขาของเธอยังอ่อนแรงเกินกว่าจะเดินได้ ฮั่วอวิ๋นเซินจึงยืมวีลแชร์จากโรงพยาบาลเพื่อใช้เข็นเธอลงมายังชั้นล่าง
ซ่งจิ่งถังนึกถึงภาพที่เขาอุ้มหลินซินจือเมื่อครู่นี้ แล้วอยู่ ๆ ก็นึกขบขันขึ้นมา
เขาสามารถอุ้มผู้หญิงคนอื่นได้ แต่ดันไม่ยอมอุ้มเธอซะอย่างนั้น
ภายในลิฟต์มีกระจกอยู่หนึ่งบาน ซ่งจิ่งถังกำลังมองพิจารณาฮั่วอวิ๋นเซินที่อยู่ข้างหลังผ่านแว่นกันแดด
ห้าปีแล้ว ฮั่วอวิ๋นเซินยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม พร้อมทั้งมีเสน่ห์ของผู้ชายวัยทำงานเพิ่มมากขึ้น
