1. เจ้าสาว

เขียนฝันลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นตา แสงแดดลอดผ่านกระจกใสบ่งบอกว่ายามนี้สายมากแล้ว เธอยกมือขึ้นมากุมศีรษะด้วยความมึนงง พอไล่เรียงลำดับเหตุการณ์เมื่อวานนี้ ฉากทุกฉากวิ่งพล่านเข้ามาในหัวราวกลับกดรีโมทกรอย้อนถอยหลัง

เหตุการณ์เมื่อวาน

ในห้องแต่งตัวเจ้าสาว เขียนฝันกำลังจัดทรงผมให้น้องสาวฝาแฝดด้วยความยินดี เมื่อวานนี้เป็นวันแต่งงานของเขียนฟ้าแฝดผู้น้อง ทว่าสาวสวยที่อยู่ในชุดเจ้าสาวกลับแสดงสีหน้าเศร้าสร้อยบอกบุญไม่รับ ไม่ได้รู้สึกอิ่มเอมไปด้วยความสุขเฉกเช่นเจ้าสาวทั่วไปควรจะเป็น  แววตาบ่งบอกชัดเจนว่าไร้ซึ่งความยินดี  เพราะจู่ ๆ เกิดนึกเสียดายชีวิตโสด  เขียนฟ้าถอนหายใจแล้วเอียงหน้าไปทางพี่สาว  ฝ่ายนั้นก็มองตอบด้วยแววตาเข้าอกเข้าใจ

"ฝัน  ฟ้าไม่อยากแต่งงานเลย"

เขียนฟ้าพูดขึ้นทำให้ผู้ได้ฟังชะงัก เขียนฝันวางหวีในมือลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง จากนั้นโอบกอดน้องสาวจากทางด้านหลัง ทั้งสองเป็นพี่น้องที่สนิทสนมกันมาก พออีกคนจะแต่งงานและย้ายออกจากบ้านที่เคยอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กจึงทำให้รู้สึกใจหาย

"แม่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ฟ้าแล้ว ฝันเชื่อว่าคุณหนึ่งเป็นคนดี วันข้างหน้าฟ้าจะมีความสุข"

เขียนฟ้าคว้ามือพี่สาวมากุมไว้ สายตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ หากเธอย้ายออกไปอยู่กับอินทัช  บ้านนี้ก็จะเหลือเพียงเขียนฝันกับเต็มดวงสองคน  ต่อจากนี้ชีวิตของเขียนฝันจะเป็นอย่างไรเขียนฟ้าไม่อยากจะคิด  เพราะรู้ดีว่าผู้เป็นแม่ไม่เคยมีความเมตตาให้เขียนฝันเลย เหตุผลมาจากเหตุการณ์ที่ทำให้สูญเสียบิดาไปในวัยเด็ก

วันนั้นเขียนฝันนั่งเล่นเครื่องบินกระดาษอยู่สนามหญ้า ข้าง ๆ นั้นคือคลองน้ำขนาดใหญ่ เครื่องบินกระดาษเกิดตกลงไปในคลอง เขียนฝันพยายามจะเอามันขึ้นมาจนตัวเองพลัดตกลงไปในน้ำ ผู้เป็นพ่อเห็นจึงรีบเข้าช่วย

ทว่า...กลับรอดมาได้เพียงคนเดียวคือลูกสาว ส่วนพ่อจมน้ำเสียชีวิตอย่างน่าอนาถ หลังจากเหตุการณ์วันนั้นแม่ก็ขายบ้านริมคลองทิ้ง พาลูกทั้งสองย้ายเข้ามาอยู่ในเมือง เต็มดวงตรากตรำทำงานหนักกว่าเดิมเป็นสองเท่าตัว หากวันใดเหนื่อยมากหน่อยก็มักจะหาเรื่องด่าทอเขียนฝันอยู่เสมอ  หาว่าเธอเป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อต้องตาย และทำให้แม่ต้องลำบาก ทำให้ครอบครัวขาดเสาหลัก นานวันเข้าก็เริ่มทุบตีเพื่อระบายอารมณ์ นับแต่นั้นเขียนฝันก็กลายเป็นลูกที่แม่ไม่รัก จนขณะนี้แม้จะผ่านไปเป็นสิบปีแล้วทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

"ถ้าฟ้าย้ายไปอยู่บ้านคุณอินทัช ต่อไปนี้ใครจะปกป้องฝันล่ะ"

"ฝันไม่เป็นอะไรหรอก ฟ้าอย่าห่วงเลย"

"จะไม่ห่วงได้เหรอ ยังไงแม่ก็ไม่ยอมปล่อยฝันไปง่ายหรอก ๆ ฝันเคยหนีไปกี่รอบแม่ก็ตามกลับมาทุกรอบ พอกลับมาแล้วเหตุการณ์มันก็วนลูปซ้ำ ๆ "

"แล้วจะให้ฝันทำยังไง สาเหตุที่แม่เกลียดฝันต้นเหตุมันก็มาจากฝันนี่แหละ"

พอเห็นเขียนฝันเอาแต่โทษตัวเองแบบนี้เขียนฟ้าก็พูดไม่ออก ในยามนั้นรู้แค่ว่าตนและพี่สาวยังเด็กมาก ยังไม่รู้ซึ้งถึงอันตราย จะโทษว่าเป็นความผิดเขียนฝันเสียหมดก็คงไม่ได้ หากตอนนั้นแม่ไม่เอาแต่หลับแล้วดูแลลูกทั้งสองอย่างใกล้ชิดพ่อก็คงไม่ต้องตาย

"เอาอย่างนี้ไหม ฟ้าไม่อยากแต่งงาน  ฟ้าไม่ได้รักคุณหนึ่ง  ฟ้าอยากไปอยู่ต่างประเทศ  ฝันช่วยแต่งกับคุณหนึ่งแทนฟ้าทีนะ"

"บ้าไปแล้วเหรอฟ้า"

เขียนฝันตกใจอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าน้องสาวจะมีความคิดบ้าระห่ำขนาดนี้ การสลับตัวกันถึงจะเป็นเรื่องง่ายเพราะหน้าตาทั้งสองเหมือนกันก็จริง แต่เชื่อเถอะว่าไม่มีความลับใดในโลกที่ปกปิดไปได้ตลอด  เธอไม่กล้าเสี่ยงทำอะไรแบบนั้นเพราะกลัวจะถูกจับได้  อีกอย่างก็กลัวว่าจะถูกอินทัชเข้าใจผิด  เขียนฝันพอจะดูออกว่าอินทัชคิดอย่างไรกับน้องสาว  หากเธอทำตามคำขอของเขียนฟ้าก็จะเป็นการรวมหัวกันหักหลังเจ้าบ่าว  ดีไม่ดีเขาอาจพาลเกลียดเธอไปเลยก็ได้

"เราควรจะทำแบบที่ฟ้าว่านะฝัน  ฟ้าอยากให้ฝันหนีแม่ไปให้ได้แบบจริง ๆ จัง ๆ สักที  ถ้าฝันได้ไปอยู่กับคุณหนึ่งยังไงแม่ก็คงไม่กล้าตามกลับมาหรอก"

"ไม่ได้ ฝันทำแบบนั้นไม่ได้ คุณหนึ่งล่ะ คุณหนึ่งจะยอมเหรอ"

"ฝันต้องทำให้ได้ หากอยู่ที่นี่ต่อไปฝันไม่สงสารตัวเองเหรอไง แล้วถ้าฟ้าไม่อยู่ใครจะปกป้องฝัน ฝันก็จะต้องถูกทุบตีไม่จบไม่สิ้น ขนาดตอนกินข้าวเสียงช้อนกระทบจานแม่ยังหาเรื่องตีฝันเลย แม่เลี้ยงเรามาอย่างยากลำบากก็จริงแต่เราจะเอาอนาคตมาทิ้งไว้ไม่ได้"

"...แต่ว่า"

"เชื่อฟ้านะ  เรามีกันแค่สองคนพี่น้อง  วันนี้ถ้าฟ้าเป็นคนเดินออกจากบ้านไปก่อนก็คงไปแบบห่วง  ฝันไปก่อนฟ้าเถอะนะ  ฟ้าอยากเห็นฝันไปมีชีวิตใหม่ที่ดี"

คุณรี้ดขา ช่วงที่ไรท์วิ่งใหม่มาแรงขอความร่วมมือซัพพอร์ตไรท์ด้วยการกดหัวใจ+คอมเม้นต์ให้ด้วยนะคะ จะได้เปิดโอกาสให้นิยายของไรท์มีคนมองเห็นเยอะ ๆ ช่วงที่วิ่งใหม่มาแรงไรท์จะลงงานหลายตอนไม่ได้ค่ะ ถ้ายิ่งลงตอนเยอะ ๆ ระบบจะทำให้อันดับร่วงจมหายไม่มีคนมองเห็นนิยาย

แต่ถ้าได้ยอดหัวใจ + ยอดกดเข้าชั้น + ยอดคอมเม้นต์ก็จะสามารถดึงอันดับนิยายขึ้นมาได้ ไรท์จึงอยากอ้อนขอในช่วงเปิดเรื่องใหม่ 14 วันแรก หากพ้นระยะเวลาวิ่งใหม่มาแรงไปแล้วไรท์จะลงให้อ่านทุกวันจนจบค่ะ

ขอบคุณค่ะ

2. รอยเปื้อนบนผ้าปู

ท้ายที่สุดก็ทนเสียงรบเร้าและน้ำตาของน้องสาวไม่ไหว  เขียนฝันได้ทำตามข้อเสนอของเขียนฟ้า  สลับตัวกันแล้วสวมรอยเป็นเจ้าสาวแทน งานแต่งเมื่อวานผ่านไปอย่างราบรื่นดี เธอไม่ถูกดเต็มดวงผู้เป็นแม่จับได้  และเจ้าบ่าวของเธอก็ยังมองไม่ออก  พอนึกถึงคืนเข้าหอที่เพิ่งผ่านมาพวงแก้มสองข้างก็แดงระเรื่อ  ส่วนหนึ่งที่เขียนฝันตอบตกลงอาจเป็นเพราะมีใจให้อินทัชแต่แรก ครั้งแรกที่เจอกันอินทัชมาที่บ้าน เขียนฝันได้แต่หลบซ่อนตัวแอบมองอินทัชจากที่ไกล ๆ พอรู้ว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่เต็มดวงหมายมั่นอยากให้แต่งกับเขียนฟ้า เขียนฝันจึงพยายามตัดใจและแสดงความยินดีกับน้องสาว จนในที่สุดเขียนฟ้าและอินทัชก็ได้หมั้นหมายกันโดยมีเต็มดวงเป็นคนจัดการทุกอย่าง  

อินทัชตกหลุมรักเขียนฟ้าแต่แรกเจอ เมื่อใดที่มาบ้านเต็มดวงเขาเคยเห็นเขียนฝันบ้างเป็นบางครั้ง แต่ส่วนมากเธอมักจะเข้าไปหลบในห้องไม่ออกมาให้เจอ ทำตัวลึกลับขี้อายและมักจะเงียบขรึมอยู่ตลอดเวลา  ในขณะที่เขียนฝันยังงงว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องจริงหรือฝัน สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับจุดสีแดงบนผ้าปูที่นอน  ดวงตาของเธอเบิกโตกว่าเดิมเล็กน้อย  แต่คิดไม่ออกว่าเมื่อคืนได้ผ่านการมีครั้งแรกกับเขาแล้วหรือยัง  จึงรีบลุกขึ้นพร้อมจัดการดึงผ้าปูออกเพื่อจะเปลี่ยนผืนใหม่

"ให้แม่บ้านมาทำให้ก็ได้นะ"

อินทัชที่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องน้ำพูดขึ้นแล้วเดินมาโอบกอดภรรยาจากทางด้านหลัง  เขียนฝันสะดุ้งตกใจพยายามจะถอยห่าง แต่ถูกมือแกร่งคว้าเอวบางไว้

"เป็นอะไร ตกใจผมเหรอ"

"ปะ เปล่าค่ะ ฟ้าจะเอาผ้าปูที่นอนไปซัก ซักเองจะดีกว่าค่ะ อีกอย่างรอยนี้มันก็น่าอายด้วย"

"น่าอาย ? น่าอายตรงไหน"

"เอ่อ..."

เธอหน้าแดงเป็นลูกตำลึง พยายามบ่ายเบี่ยงเพื่อให้ตนเองได้หลุดจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย

"รอยเลือดบนผ้าปูที่นอนมันน่าอายค่ะ ปล่อยฟ้าก่อนเถอะค่ะ ฟ้าจะได้เอาไปซัก"

"อ๋อ เมื่อคืนนี้ผมไม่ทันระวังเผลอทำใบมีดโกนหนวดบาดมือ แล้วยังซุ่มซ่ามทำเลอะที่นอนอีก"

"มะ...มีดโกนบาดมือ"

"อื้ม รอยบนที่นอนนั่นเลือดผมเอง"

เขียนฝันชะงักไปชั่วครู่  จากนั้นยิ้มออกมาอาย ๆ หมุนตัวเข้าหาอีกคน  รีบคว้ามือหนามาตรวจสอบบาดแผล พบว่าอินทัชใช้พลาสเตอร์ยาปิดแผลไว้เรียบร้อยแล้ว

"บาดลึกไหมคะ  คุณหนึ่งเจ็บมากมั้ย"

"ก็ไม่เท่าไร"

"ค่อยโล่งอกไปทีฟ้านึกว่ารอยนั่นเป็น"

เธอพูดแล้วก็อายปาก จึงหยุดไว้เท่านั้นไม่พูดต่อ แต่อินทัชมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเขียนฝันกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว  เขาอมยิ้มโน้มใบหน้าลงมาหอมแก้มเธอเบา ๆ  เธอจึงฝืนตัวออกเล็กน้อยเพราะไม่คุ้นชิน  เขาดูอ่อนโยนและอบอุ่นมาก  แต่น่าเสียดายตรงที่คนที่เขาอยากอ่อนโยนด้วยคือเขียนฟ้าไม่ใช่เธอ

"เมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรหรอก  ผมเห็นคุณอาบน้ำเสร็จก็หลับไปเลย คุณคงจะเหนื่อยมากก็เลยปล่อยให้คุณนอน"

ไม่อยากเชื่อว่ายังมีสุภาพบุรุษหลงเหลืออยู่บนโลกอยู่อีก หญิงสาวยิ้มแห้ง ๆ แล้วผละตัวออก จากนั้นเดินไปหยิบเอาผ้าปูที่นอนมาถือเอาไว้

"ค่ะ เหนื่อยมาก ขอบคุณนะคะที่ไม่ปลุก"

พูดเพียงเท่านั้นเขียนฝันก็เดินลงมาชั้นล่าง เห็นป้าอิ่มกำลังจัดเตรียมอาหารเช้า ปกติป้าอิ่มจะมาแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมอาหารให้อินทัชทุกวัน ที่อยู่อาศัยของป้าอิ่มเป็นห้องพักสำหรับคนงานที่อินทัชสร้างแยกไว้ อยู่ในละแวกไม่ไกลจากนี้ พอทำงานทุกอย่างเสร็จสิ้นป้าอิ่มก็จะกลับไปทันที

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณฟ้า ป้าเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว คุณฟ้าจะทานเลยไหมคะ"

"ยังค่ะ ขอบคุณนะคะป้า"

"นั่นจะเอาผ้าปูที่นอนไปไหนคะ"

ป้าอิ่มมองผ้าปูที่นอนในมือหญิงสาวแล้วยิ้ม พลอยทำให้อีกคนเขินจนหน้าแดงไปด้วย

"ให้ป้าเอาไปซักให้มั้ยคะ ไม่ต้องเขินหรอกค่ะ ครั้งแรกส่วนมากเป็นกันแบบนี้ทุกคน"

"ไม่ใช่นะคะป้า  ไม่ใช่อย่างที่ป้าคิด"

เขียนฝันส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่ป้าอิ่มคิดเลยสักนิด

"เอาไปซักเถอะครับป้า"

อินทัชเดินลงมาจากบันได มาทันได้ยินประโยคสนทนาของคนทั้งคู่พอดี

"ค่ะ ส่งมาค่ะป้าจัดการเอง เห็นแล้วก็นึกถึงตัวเองสมัยสาว ๆ ตอนนั้นป้าอายหน้าแดงยิ่งกว่าคุณฟ้าอีกนะคะ"

"พอ ๆ เลยป้า ไปแซวเมียผมแบบนี้ เดี๋ยวคุณฟ้าก็ไม่กล้าทานข้าวเช้ากันพอดี"

นอกจากไม่ปฏิเสธว่ารอยที่เปื้อนบนผ้าเกิดจากฝีมือตัวเอง อินทัชยังแกล้งให้ป้าอิ่มแซวเขียนฝันหนักกว่าเดิมอีก แบบนี้เท่ากับว่าจงใจให้คนอื่นเข้าใจผิดชัด ๆ ป้าอิ่มได้ผ้าไปแล้วก็เดินจากไป ปล่อยให้คู่สามีข้าวใหม่ปลามันคุยกันต่อ

"หิวรึยังครับ"

"ไม่ค่ะ ฟ้าว่าจะไปอาบน้ำก่อน ถ้าคุณหิวก็ทานได้เลยนะคะ ไม่ต้องรอ"

บอกเพียงเท่านั้นเขียนฝันก็เดินขึ้นไปข้างบนจัดการอาบน้ำชำระล้างร่างกาย เธอแต่งตัวชุดใหม่ดูทะมัดทะแมงขึ้นกว่าเดิม เดินลงมาข้างล่างเห็นอินทัชยังรออยู่ที่โต๊ะอาหาร

3. ไม่ดื่มกาแฟ

บนโต๊ะอาหารมีขนมปังโฮลวีท ไข่ดาว และกาแฟวางอยู่ เขียนฝันนั่งลงที่เก้าอี้ตัวตรงข้ามกับอินทัช เธอยิ้มให้เขาเล็กน้อยจากนั้นหยิบกาแฟขึ้นจิบ

"นี่คุณดื่มกาแฟด้วยเหรอ"

"เอ่อ"

"ป้าอิ่มแกไม่รู้ว่าคุณไม่ดื่มก็เลยจัดไว้ให้น่ะ ปกติคุณไม่ดื่มกาแฟไม่ใช่เหรอ"

เขาพูดพร้อมทำหน้าแปลกใจ ถูกของอินทัช ปกติเขียนฟ้าไม่ดื่มกาแฟ ครั้งนี้ทำไมถึงหยิบแก้วกาแฟเข้าปากก่อนอย่างอื่น  เขาถึงได้เอ่ยถามเพราะไม่เคยรู้มาก่อน

"ฟ้า...เอ่อ...ยังง่วงอยู่เลยค่ะ เลยอยากลองดื่มดูบ้าง"

"อ๋อ ครับ"

"คุณหนึ่งไม่ออกไปไหนเหรอคะวันนี้"

"เพิ่งแต่งงานได้วันเดียวอยากไล่ผมไปทำงานซะแล้ว"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ฟ้าแค่อยากถามดู เผื่อฟ้าจะช่วยงานอะไรคุณหนึ่งได้บ้าง"

"ถ้าจะไปก็มีอยู่ที่เดียวหลัก ๆ คือโรงงานเฟอร์นิเจอร์ ที่นั่นมีแต่ฝุ่นขี้เลื่อย อีกอย่างเสียงก็ดังมากด้วย ผมว่าอย่าไปเลยดีกว่า"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฟ้าอยากไป"

ว่าแล้วเขียนฝันก็ลุกเก็บจานทั้งของตัวเองและของสามี จากนั้นเดินตามกันขึ้นรถไปโรงงานเฟอร์นิเจอร์ที่อยู่ไม่ห่างจากบ้านมากนัก ขับรถไปใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึง อินทัชพาเขียนฝันไปแนะนำให้คนงานรู้จักในนามของเขียนฟ้า ซึ่งในตอนนั้นเขียนฝันก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง แต่จะให้ทำยังไง ในเมื่อเลือกโกหกแล้วก็ต้องโกหกไปให้สุด หากกลับลำเรือเอาตอนนี้มีแต่เสียหายกันทุกฝ่าย

ขณะที่กำลังเดินดูโรงงานอย่างตื่นตาตื่นใจ เต็มดวงโทร.มาพอดี เขียนฝันรับสายใจเต้นตุบ ๆ กลัวว่าแม่จะจับได้ ดีที่ยังเฉลียวใจสลับเบอร์โทร.กับเขียนฟ้าไว้จึงทำให้เต็มดวงไม่สงสัยอะไร

"ค่ะแม่"

เขียนฝันพยายามทำน้ำเสียงให้เหมือนกับตอนที่เขียนฟ้าคุยกับแม่ เต็มดวงเมื่อได้ยินเสียงรับสายก็รีบพูดทันที

"ฟ้า ยัยฝันหายไปจากบ้านอีกแล้ว"

"ฝันหายไปเหรอคะ หายไปไหนคะ"

พอได้ฟังเขียนฝันก็แสร้งเป็นตกอกตกใจ พยายามคิดเรื่องที่เขียนฟ้าเคยบอกเอาไว้  จนในที่สุดก็คิดออก เขียนฟ้าเคยบอกว่าอยากเป็นนักบัลเลต์ เช่นนั้นก็คงจะหอบกระเป๋าหนีแม่เพื่อไปเรียนต่อต่างประเทศ มาถึงตอนนี้เขียนฝันเข้าใจแล้วว่าที่เขียนฟ้าไม่อยากแต่งงานกับอินทัชเหตุผลหลัก ๆ คือต้องการไปตามหาความฝัน

"แม่ไม่รู้ คอยดูนะถ้าตามกลับมาได้แม่จะตีให้หลังลายเลย"

ก่อนวางสายเต็มดวงยังขู่ไว้ ทำให้เขียนฝันที่ใช้ชีวิตในนามเขียนฟ้าขนลุกไปทั้งตัว กว่าจะหนีออกมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย หากเต็มดวงรู้แล้วตามกลับไปอีกคราวนี้เห็นทีจะเจ็บหนักว่าที่ผ่านมา

เธอรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแต่ก็ปกปิดอาการร้อนรนไว้ไม่มิด  รีบเดินไปหาอินทัชที่กำลังนั่งคุยอยู่กับชาติชาย พออินทัชเห็นสีหน้ากังวลใจของภรรยาจึงถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"อยากกลับแล้วเหรอครับ  ไม่สบายรึเปล่าดูหน้าซีด ๆ"

"เปล่าค่ะ คุณหนึ่งคุยงานต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวฟ้าจะนั่งรอตรงนี้"

หญิงสาวเดินไปนั่งที่เก้าอี้รับแขกมองดูอินทัชสั่งงานลูกน้อง จับใจความได้ว่าพนักงานที่ออกแบบเฟอร์นิเจอร์ถูกคู่แข่งซื้อตัวไป จะต้องรับสมัครพนักงานมาทำตำแหน่งนี้ใหม่โดยไว ไม่เช่นนั้นโรงงานจะไม่สามารถผลิตเฟอร์นิเจอร์ชุดใหม่ออกมาวางขายได้ทันสิ้นปี เขียนฝันชะเง้อมองแบบร่างในมืออินทัช  เธอเองก็เรียนทางด้านนี้มาจึงพอเข้าใจอยู่บ้าง  เลยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจนัก

"ขอโทษนะคะ ขอฟ้าพูดอะไรหน่อยได้มั้ยคะ"

"อืม เอาสิครับ"

คนตัวเล็กเดินเข้าไปหา แล้วขอดูแบบชัด ๆ แบบร่างนี้คือแบบสำหรับชุดเก้าอี้รับแขก พอเห็นแวบแรกเขียนฝันก็จุดประกายไอเดียเสนอวิธีแก้ไขให้ทันที

"ฟ้ามีความเห็นว่าพนักพิงหลังมันเล็กแล้วก็แคบเกินไป อีกอย่างสีที่กำหนดมามันไม่สามารถยกไปวางห้องไหนก็ได้ เราน่าจะทำโทนสีดำ น้ำตาล ไม่ก็สีไม้วอลนัท โทนสีเหล่านี้สามารถเข้าได้ดีกับการตกแต่งห้องได้ทุกแบบ ไม่ว่าจะเป็นโมเดิร์นหรือแบบร่วมสมัยอื่น ๆ นอกจากเฟอร์นิเจอร์จะใช้งานได้จริง ที่สำคัญคือต้องสวยด้วยค่ะ"

"อืม ผมก็เห็นด้วยกับคุณฟ้านะครับ"

ชาติชายพยักหน้าเห็นด้วย อินทัชเองก็เห็นด้วยตามที่เขียนฝันบอก ส่วนเรื่องของพนักพิงที่แคบและเล็กจนเกินไปเขียนฝันพูดถูกทุกประการ

"ถ้าอย่างนั้นคุณหนึ่งไม่ลองให้คุณฟ้าทำหน้าที่นี้ดูล่ะครับ  ไหน ๆ ก็หาคนทำแทนยังไม่ได้"

"เอาอย่างนั้นเหรอ"

อินทัชหันมาถามความสมัครใจของเขียนฝัน แต่อีกคนยิ้มแห้ง ไม่แน่ใจว่าจะทำออกมาได้ดีอย่างที่มีคนตั้งความหวังไว้ได้หรือเปล่า

"ฟ้าว่า ฟ้าคงไม่เหมาะหรอกค่ะ  ฟ้ายังไม่ค่อยมีประสบการณ์  เพิ่งจะเรียนจบมาค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ คุณไม่ได้ทำคนเดียวสักหน่อย เรากำลังหาทีมออกแบบใหม่อยู่ ระหว่างนี้คุณก็ช่วยผมไปก่อน โอเคมั้ย?"

"ค่ะ เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ"