“ค่ะ มันยังไม่พอที่จะทำให้คุณตาสว่าง ลองเอาการกระทำของคุณตอนนี้กลับไปคิดไตร่ตรองว่ามันดีแล้วอย่างนั้นเหรอ คุณกับฉันเป็นคนเหมือนกันทำไมต้องเหยียบย่ำให้อีกฝ่ายจมดิน ถ้าลูกคุณเป็นฉันแล้วเขามีผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มายื่นเงินให้แล้วบอกให้เขาเปลื้องผ้า คุณจะคิดยังไง” คำพูดท้าทายของศรินภัสร์ทำให้คนฟังเลือดขึ้นหน้า
“ฉันจะเอาเรื่องเธอให้ถึงที่สุด ที่กล้าทำแบบนี้กับฉัน” มนตรีเอ่ยขู่ เพราะเคยใช้วิธีนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ซึ่งแต่ละครั้งมันได้ผลเสมอ
“เชิญค่ะ ดิฉันเองก็จะฟ้องคุณกลับในข้อหาล่วงเกินและสบประมาท”
“ล่วงเกินอะไรไม่ทราบ น้ำหน้าคนอย่างเธอใครเขาจะมาฟัง” ชายหนุ่มเริ่มนึกถึงสิ่งที่ตัวเองได้ทำ เพราะก่อนหน้านี้ได้ตีก้นตึงๆ ของแอร์สาวตอนที่กำลังเดินผ่านไปคนหนึ่งหรือเธอจะเห็นเข้า
“แต่ถ้าฉันมีหลักฐานตอนที่เราคุยกันเมื่อครู่ ก็คงจะมีคนฟังบ้างนะคะ นักข่าวคงเล่นข่าวนี้สนุกแน่นอน ลูกนักการเมืองรายใหญ่ ใช้เงินซื้อแอร์โฮสเตส แต่พอถูกปฏิเสธกลับฟ้องร้องเพราะเสียหน้า” ศรินภัสร์หยิบเครื่องอัดเสียงออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะกวัดแกว่งไปมา
“เธอ ฝากไว้ก่อน” เมื่อจนด้วยทางออก มนตรีจึงนั่งกระฟัดกระเฟียดไม่พอใจจนควันออกหู ถ้าเรื่องนี้เกิดแดงขึ้นมาจนถึงหูนักข่าว เขาต้องถูกผู้เป็นพ่อฆ่าเป็นแน่ ไม่น่ามาเล่นกับงูพิษตัวนี้เลย สายตาของมนตรียามมองมายังศรินภัสร์เหมือนรังเกียจเธอเต็มประดา ช่างต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ
“ไม่แน่จริงนี่หว่า ไอ้ลูกหมาน้อย เอ๊ย ” หญิงสาวลุกขึ้นยืนก่อนจะเอ่ยกับตัวเองเบาๆ มองคนตรงหน้านิ่ง ตอนนี้ชายหนุ่มกลับไม่มองเธอแม้แต่หางตา ใบหน้าหันไปทางอื่นจนคอแทบจะเคล็ดก็ว่าได้ ศรินภัสร์สะบัดหน้าเดินไปยังจุดพักของแอร์ในเครื่องบินเห็นสายตาของพี่กับบรรดาแอร์ด้วยกันมองเขม็ง พอปิดม่านบังสายตาลงหญิงสาวก็เอามือขึ้นปิดปากก่อนจะร้องกรี๊ดออกมาอย่างเหลืออด
“อยากฆ่ามันให้ตายจริงๆ” ศรินภัสร์กำมือทั้งสองข้างแน่น
“ขอบคุณนะคะพี่ตรี ที่ซัดผู้ชายหน้าหม้อแบบนั้นจนหงายเก๋งไปเลย” บรรดาแอร์โฮสเตสสาวต่างดีอกดีใจกันยกใหญ่ ที่ศรินภัสร์ทำให้ความหวังของพวกเธอเป็นจริง ดูท่าทางผู้ชายคนนั้นที่หงอไปถนัดตาก็สะใจไม่น้อย แม้จะฝึกมาให้มีความอดทนสูงต่อการบริการลูกค้า แต่บางครั้งความอดทนของคนเราก็มีขีดจำกัด ยิ่งถูกหยามศักดิ์ศรีด้วยแล้ว ใครหรือจะยอม
“เยี่ยมเลยเพื่อนสาว ซัดมันให้หมอบไปเลยไอ้ผู้ชายบ้ากามแบบนี้” เยาวเรศเพื่อนสนิทของศรินภัสร์ ที่รู้จักกันตั้งแต่เรียนเอ่ยชมเพื่อนสาวอีกคน
“ทำดี แต่ก็ระวังด้วยล่ะ เดี๋ยวเขาจะแว้งกัดเอา” ภาณุพงศ์เอ่ยบอกน้องสาว เพราะศรินภัสร์นั้นทำอะไรห่ามๆ ชอบหาเรื่องใส่ตัวเองตลอด บ้าแบบนี้ไม่แปลกที่ยังไม่มีแฟนกับเขาสักที ไม่เหมือนสจ๊วตอย่างเขาที่เปลี่ยนหนุ่มๆ ไม่ซ้ำหน้า จะว่าไปสมัยนี้ชาวสีม่วงหาง่ายกว่าผู้ชายแท้ๆ เสียอีก
“ค่ะพี่ ตรีก็ไม่อยากไปยุ่งกับคนแบบนั้นหรอก แต่ก็ขอสักหมัดสองหมัด ถ้าคิดเจ็บใจที่เอาเงินซื้อเราไม่ได้แล้วเป็นเรื่องขึ้นมา ตรีก็จะเอาเรื่องนี้เป็นกรณีศึกษาให้คนทั้งประเทศรู้ไปเลย ว่าผู้ชายดีๆ หาไม่ได้อีกแล้ว” ศรินภัสร์มาดมั่นและจะทำอย่างที่พูดจริงๆ หากเกิดเรื่องขึ้น
“จะบอกว่ามีแต่เกย์ กะเทย กระทิง เก้ง กวางใช่ไหม” ภาณุพงศ์สกัดคำพูดของน้องสาว เรื่องที่เขาเป็นเกย์ศรินภัสร์นั้นรับรู้มาตลอด และไม่ได้ห้ามหรือแสดงออกว่ารังเกียจ กลับบอกว่าสิ่งไหนที่เขาทำแล้วมีความสุขก็ทำไป แต่ก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า เพราะยามใดที่เขาควงหนุ่มๆ สายตาของศรินภัสร์มักจะกัดจิกเขาตลอด ดีนะที่พ่อกับแม่ชิงไปอยู่บนสวรรค์กันก่อน ไม่ต้องมารับรู้เรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นพวกท่านคงอกแตกตายเป็นแน่ ที่รู้ว่าลูกชายเปลี่ยนไป ไม่ได้เกิดมาเป็นชายสมชายอย่างที่ควรจะเป็น
“ค่ะคุณพี่” ศรินภัสร์เอ่ยรับคำ มีพี่ชายที่เป็นเหมือนพี่สาว เก๊กแมนแต่ก็ชอบผู้ชายด้วยกันแบบนี้ดีไปอีกแบบ แม้เธอจะแพ้พี่เรื่องบริหารเสน่ห์ก็ตาม เพราะพี่ชายเธอนั้นมีหนุ่มๆ เข้ามาป้วนเปี้ยนให้กลัดกลุ้มบ่อยๆ ผิดกับเธอที่ตั้งแต่แตกเนื้อสาวมาไม่มีใครมาจีบหรือสนใจสักคน ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน
แต่จะว่าไปพี่ชายเธอก็ทำให้บรรดาสาวๆ อกหักกันไปเป็นแถวๆ ก็เคยมี ไม่ใช่ไปหลอกว่ารักแต่สาวๆพวกนั้นพอรู้ว่าพี่ชายเธอใจจริงชอบอะไร ก็ต่างอกหักตามระเบียบเรียบร้อยชาวสีม่วง คนที่เป็นแอร์มานานทำใจเรื่องนี้ได้ แต่แอร์หน้าใหม่รุ่นน้องที่ไม่รู้ความจริงก็ปลาบปลื้ม ชื่นชอบพี่ชายเธอไปเป็นพักๆ แต่ความลับก็ไม่มีในโลกอีกเช่นกัน
“ว่าแต่กลับไปคราวนี้เราจะไปเที่ยวพักสมองที่ไหนกันดีจ๊ะสาวๆ” ศรินภัสร์เอ่ยถาม เพราะทุกครั้งที่กลับจากทำงานยาวติดกันหลายวัน พวกเขาจะมีตารางวันหยุดพักนานเหมือนกัน จึงจับกลุ่มไปเที่ยวบ่อยๆ แต่เน้นเที่ยวในประเทศเพราะจะได้อุดหนุนคนไทยด้วยกัน
“เพื่อตอบแทนพี่ตรี นุชขอจัดทริปนี้เองนะคะ” แอร์โฮสเตสสาวสวยอีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“ได้ แต่ขอแบบสนุก เร้าใจ ผจญภัยในป่าแบบนั้นก็ดี เพราะพี่เบื่อตึกสูงเต็มทนแล้ว” ศรินภัสร์เอ่ยบอก เพราะอยากได้สถานที่ที่เงียบให้ได้พักผ่อนจริงๆ ไม่ใช่ไปเจอบรรยากาศเดิมๆ
“รับทราบค่ะ” นุชนาถยิ้มให้ ทั้งหมดกลับไปทำหน้าที่บริการผู้โดยสารบนเครื่องบินต่อ จนกว่าเที่ยวบินนี้จะสิ้นสุดลง ศรินภัสร์เดินตรวจภายในชั้นเฟิร์สคลาส มองมนตรีผ่านหางตาก่อนจะยิ้มเพราะเขาเงียบลงไปมาก เห็นหันข้างนอนนิ่งไม่รู้หลับจริงหรือหลอก เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับยายตรี
ฟาร์มโคนมที่มีขนาดกว่าร้อยไร่ ด้านหน้าคือทุ่งหญ้าขนาดกว้าง ไว้สำหรับทำฟาร์มโคนม ด้านหลังติดภูเขาสีเขียวขจี มีน้ำตกสายเล็กๆ ไหลผ่าน พื้นที่ด้านหลังถูกออกแบบและสร้างเป็นรีสอร์ต ติดกันคือพื้นที่สำหรับกิจกรรมแนวผจญภัย มีเครื่องเล่นมากมายให้ลูกค้าที่ชอบความตื่นเต้นได้มาพักผ่อนและวัดใจตามแต่ลูกค้าจะเลือกใช้บริการ อโณทัยชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของกำลังเดินตรวจความเรียบร้อยเหมือนทุกวันเพื่อสั่งงานลูกน้องเกือบยี่สิบคนซึ่งนับรวมที่รีสอร์ตด้วย กว่าที่เขาจะมีวันนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย พ่อที่ทุ่มเททุกอย่างสร้างฟาร์มโคนมนี้มาตั้งแต่ต้นได้จากไป โดยทิ้งความฝันให้เขาสานต่อ
แม้จะยากแต่ชายหนุ่มก็ทำมันได้ดีจนถึงวันนี้ และจะดีขึ้นเรื่อยๆ นี่คือความตั้งใจของชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปีแต่ความคิดความอ่านโตกว่าอายุไปมาก แต่ถ้าไม่มีใครรู้เรื่องอายุจะเดาว่าอโณทัยคือหนุ่มน้อยที่อายุประมาณยี่สิบนิดๆ เท่านั้นเอง โชคดีที่เกิดมาหน้าเด็กแม้จะอยู่ในป่าในเขาแบบนี้ก็ตาม คงเป็นเพราะชายหนุ่มคิดดีและทำดีเสมอ แต่โลกในปัจจุบันคนคิดดีทำดีมักจะถูกเอาเปรียบ
ที่อโณทัยต้องออกมาดูความเรียบร้อยเพราะวันนี้มีกองถ่ายจากหนังสือเล่มหนึ่งมาใช้พื้นที่ในฟาร์มและรีสอร์ตเขาถ่ายแบบ โดยมีเจ้หมวย ญาติห่างๆ ฝั่งแม่แนะนำมา ซึ่งครั้งนี้เจ้หมวยก็มาด้วย การที่ฟาร์มและรีสอร์ตจะเป็นที่รู้จักในวงกว้างมากขึ้น เขาคงต้องเปิดให้คนพวกนี้มาใช้พื้นที่ ถ่ายรูปสวยๆ ลงในหนังสือเพราะมันเป็นการโฆษณาไปในตัว อย่างวันก่อนก็มีหนังสือท่องเที่ยวมาขอถ่ายรูปสวยๆ ไปลงในหนังสือท่องเที่ยว ซึ่งเขาก็ไม่คัดค้าน
“ อ้าว! โอ๊คแวะมาดูความเรียบร้อยหรือจ๊ะ” เจ้หมวยหรือชื่อจริงว่าประเสริฐ สาวประเภทสองที่ทำงานในวงการบันเทิงคอยแสวงหาดาราหน้าใหม่เพื่อปั้นเป็นดาวประดับฟ้าแต่ตอนนี้ยังไม่มีใครไปถึงอย่างที่เธอหวังสักคนเอ่ยทักอโณทัยขึ้น พร้อมส่งยิ้มมาให้พออกพอใจกับสถานที่ซึ่งช่างภาพชมไม่ขาดปากว่าที่นี่สวยทุกมุม
“ครับ ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวก่อน” ชายหนุ่มเอ่ยนิ่งๆ ทำท่าจะเดินกลับ เพราะเห็นว่ากองถ่ายหยุดไม่ได้ทำงานต่อ เขาคงไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะหรอกนะ เจ้หมวยขมวดคิ้วเพราะดูท่าทางอโณทัยเก๊กหล่อคงเป็นเพราะอยากให้ดูดีต่อสายตาแขกก็เป็นได้ เพราะปรกติเก้งก้าง ปากคอเราะร้ายใช่เล่น ด้วยความที่เป็นผู้ชายบ้านๆ
“เดี๋ยวสิ” เจ้หมวยรั้งแขนล่ำๆ ของอโณทัยไว้ เพราะทำงานในฟาร์ม นั่นทำให้เขาเหมือนได้ออกกำลังกายทุกวัน
“นี่ทุกคน มาทำความรู้จักคุณอโณทัยเจ้าของฟาร์มกับรีสอร์ตที่ใช้ถ่ายแบบวันนี้หน่อยเร็ว” สิ้นเสียงเอ่ยชวน ทุกคนในกองก็หันมามองชายหนุ่มตาเป็นมัน ไม่ว่าสาวน้อย สาวแท้ สาวเทียมในกองถ่ายต่างมองใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มที่เจ้หมวยบอก หล่อล่ำ ผิวคล้ำแดดนิดๆ รูปร่างกำยำสมส่วน หน้าท้องต้องเป็นซิกซ์แพ็กแน่นอน คิดแล้วก็น้ำลายหกอยากถอดเสื้อผู้ชายคนนี้ออกดูให้มันรู้แล้วรู้รอด
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณอโณทัย” สาวสวยในกองคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้น เหตุที่ต้องหลีกทางให้เธอคนนี้ก็เพราะปวีณาเป็นบรรณาธิการหนังสือที่กำลังถ่ายวันนี้นั่นเอง หญิงสาวดูสนใจชายหนุ่มมากจนอยากจับมาถ่ายแบบขึ้นปกด้วย
“เรียกผมว่าโอ๊คก็ได้ครับ” ชายหนุ่มเอ่ยบอก ความสูงใหญ่ของเขาทำให้ปวีณาต้องเงยหน้าขึ้นมอง
“ค่ะ สนใจเป็นนายแบบให้นิตยสารเราไหมคะ” ปวีณาเอ่ยถามไม่อ้อมค้อม บรรดาพนักงานที่มาด้วยถึงกับยิ้มออกมาเพราะคิดเช่นเดียวกับบรรณาธิการสาว
“คงไม่สะดวก เชิญตามสบายผมขอตัวก่อนครับ” อโณทัยเอ่ยตอบนิ่งๆ ก่อนจะเดินกลับออกไปจากจุดถ่ายแบบของรีสอร์ตซึ่งห่างจากฟาร์มคนละฝั่ง ชายหนุ่มเดินไปยังฟาร์มโคนมเพราะยังมีงานที่ต้องทำอีกมาก ชายหนุ่มเดินไปหยิบหญ้าสดที่เพิ่งให้คนงานตัดมาเมื่อเช้าไปวางบนรางให้โคนมแต่ละตัว ซึ่งถ้านับโคนมรวมๆ กันทุกรุ่นตอนนี้ในฟาร์มก็มีเกือบหกสิบตัว ถือว่าเป็นฟาร์มที่ใหญ่มากฟาร์มหนึ่ง
เหงื่อที่ไหลออกมาท่วมตัวทำให้อโณทัยถอดเสื้อออก ซึ่งเป็นปรกติของตัวเขายามทำงานอยู่ในฟาร์ม แต่วันนี้มันดูจะไม่ปรกติ เพราะภายใน รีสอร์ตตอนนี้ได้ยินเสียงร้องกรี๊ดๆ จากบรรดาสาวๆ ที่หยิบกล้องส่องทางไกลมาส่องหนุ่มหล่อล่ำบึ้ก ตั้งแต่เขาเดินกลับไป ยิ่งได้เห็นกล้ามท้องเป็นมัดๆ ผ่านกล้องใจก็แทบละลาย อยากสัมผัสลูบไล้เช็ดเหงื่อให้จริงๆ
“ดูอะไรกันยะพวกหล่อน” เจ้หมวยเดินมาหาสาวๆ สองคนและกะเทยน้อยอีกหนึ่ง ที่ทำหน้าทำตาขัดเขินอยู่
“ของดีเจ้ ไม่คิดเลยว่าฟาร์มโคนมจะอะไรดีๆ มากกว่าโค ให้มองถึงขนาดนี้” เสียงน้อยหน่าเอ่ยขึ้น ก่อนจะกลับไปส่องอโณทัยต่อ
“ไหนๆ ของดีของแก” เจ้หมวยหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องบ้าง
“โอ้แม่เจ้า งานดี ไม่คิดมาก่อนว่าโอ๊คจะล่ำได้ใจขนาดนี้” คนที่ถือว่าเป็นญาติกันถึงกับซี้ดปากเลยทีเดียว เพราะไม่คิดว่าอโณทัยจะล่ำขนาดนี้ เห็นตัวเล็กๆ เมื่อก่อน ไม่คิดว่าตอนนี้จะเปลี่ยนไป แต่ก็พอจะรู้ตั้งแต่ได้จับแขนชายหนุ่มเมื่อครู่แล้ว พอมาเจอภาพแบบนี้เจ้หมวยถึงกับอ้าปากค้าง
“น่าจะจับมาถ่ายแบบเนอะ ล่ำๆ แบบนี้คงถูกใจแฟนคลับน่าดู” น้อยหน่าวาดฝันไปไกล ถ้าชายหนุ่มคนนี้ได้ถ่ายแบบชุดว่ายน้ำก็คงดี
เธอจะเอารูปเขาไปแปะผนังห้องกันเลยทีเดียว
“ชิ เขาคงยอมหรอกย่ะ” เจ้หมวยยื่นกล้องส่องทางไกลคืนให้น้อยหน่า
“ไปทำงานได้แล้ว เดี๋ยวเจ้านายเราก็มาแหกอกเอาพอดี”
“ค่ะเจ้” สองสาวเอ่ยรับคำ เพราะไม่อยากให้ปวีณารู้เรื่องนี้เหมือนกัน ทั้งคู่กลับไปทำงานต่อเพราะอีกหน่อยแสงก็จะหมดแล้ว วันนี้เป็นการถ่ายแบบลงนิตยสารวัยรุ่น นางแบบจึงหน้าตาน่ารักตอบสนองตลาดตามตามคอนเซ็ปต์ แต่สิ่งที่น้อยหน่าพูดว่าน่าจะให้อโณทัยมาถ่ายแบบดังก้องอยู่ในความคิดของเจ้หมวย ถ้าเธอหว่านล้อมชายหนุ่มได้ก็คงดี สงสัยคืนนี้คงต้องค้างที่นี่ต่อสักคืนเพื่อคุยธุรกิจซะแล้ว
