เสร็จงานสักที

นาฬิกาที่ผนังบอกเวลา สี่ทุ่ม อรุณวนายกมือขึ้นปิดปากหาวหวอด ๆ ก่อนจะยิ้มออกมาเต็มใบหน้า

“เย่... ปิดต้นฉบับได้สักที หวังว่า บก. คงไม่บอกว่าต้องให้แก้ไขอะไรอีกนะ อิอิ...” พูดจบ เธอก็กดส่งอีเมลที่แนบต้นฉบับที่สมบูรณ์ไปให้ บก. ผู้ดูแลงานของเธอ อรุณวนาลุกขึ้นไล่ความเมื่อยขบ ตอนนี้ท้องของเธอร้องดังออกมาจนได้ยินเสียงโครกคราก

ติ๊ง... ติ๊ง... มีเสียงมือถือดังขึ้นบอกเธอว่า มีข้อความเข้ามา เธอเปิดอ่านไปด้วย และเดินเข้าไปยังห้องครัวเล็ก ๆ ที่อยู่ในบ้าน

(เจ๊ จะไม่ไปเที่ยวกับผมและพี่บูหรือครับ) อติคุณส่งข้อความมาชวนพี่สาวคนเดียวของเขาอีกครั้ง

(อึ... ไม่ไปดีกว่า พี่เกรงใจคุณบูเธอ เราสองคนจะไปฮันนีมูนกันไม่ใช่เหรอ จะให้พี่ไปเป็นก้างขวางคอพวกเธอทำไมล่ะ)

(แหม... นาน ๆ จะได้ไปเที่ยวผ่อนคลายสักทีหนึ่ง)

(ไม่เป็นไร นายไม่รู้อะไร พี่ปิดต้นฉบับแล้วนะ พรุ่งนี้ ทางสำนักพิมพ์ก็จะโอนเงินก้อนแรกมาให้พี่แล้วจ้า)

พร้อมกับส่งสติกเกอร์หน้ายิ้มปากจะฉีกไปให้น้องชายด้วย

(พี่นี่จริง ๆ เลย คุณบู เธอจะให้รถไปใช้ก็ไม่เอา ชวนไปเที่ยวก็ไม่เอา เฮ้อ) น้องชายบ่นต่อ

(นี่นาย พี่ขอเตือนนายเรื่องหนึ่งนะ แค่เราอายุน้อยกว่าคุณบูเธอถึงสิบปี ก็เป็นที่ครหามากมายแล้ว และถ้ายิ่งเราไปเอาอะไรของเขามาอีก พี่คิดว่ามันไม่น่าจะเป็นเรื่องที่ดีนัก)

เธอพูดกับน้องชายเรื่องนี้เสมอ และย้ำนักหนาว่า น้องชายของเธอรักบูรณีจริง ๆ หรือเปล่า ไม่ใช่เพียงแค่เห็นว่าเธอรวย และหวังจะรวยทางลัด

สาเหตุหนึ่งที่ อติคุณเข้าไปตีสนิทก็เพราะเรื่องที่บ้านหลังนี้ที่เธออยู่ บ้านกำลังจะถูกยึด งานของอรุณวนาเป็นงานที่ได้เงินไม่แน่นอน ได้เปอร์เซ็นต์จากยอดขาย หลังจากที่ได้เงินต้นฉบับมาแค่ไม่กี่หมื่นเท่านั้น

และเธอยังต้องทำน้ำพริกขายออนไลน์ และหาของตามตลาดสำเพ็ง ตลาดจตุจักร ของที่ดูแปลก และหายากมาขายในออนไลน์ เพื่อส่งน้องชายคนเดียว คือ อติคุณเรียน

เมื่อเขาเรียนจบก็ได้ไปทำงานเป็นเลขาฯ หน้าห้องของบูรณี จนปิ๊งปั๊งกัน และตกลงแต่งงานกันเมื่อสองสัปดาห์ที่ผ่านมานี่เอง

อรุณวนาก็ได้ยินคำซุบซิบที่ผู้คนจงใจพูดให้เธอได้ยิน ในเรื่องความเหมาะสม และวิจารณ์ในเรื่องที่อติคุณหวังรวยทางลัด และกลายมาเป็นหนูตกถังข้าวสารเพราะได้แต่งงานกับเศรษฐี

(พี่น่ะคิดมาก ไม่เอาแล้ว ไม่คุยแล้ว ไม่ไป ก็ไม่ไปครับ) น้องชายตัดบท เพราะตื๊อไป ยังไงเขาก็ยังคงได้คำตอบเดิม คือคำว่า ไม่ไป

(อีกอย่าง ผมขอให้พี่นาสบายใจได้ครับ ผมรักคุณบูเธอจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจมาหลอก)

ประโยคสุดท้ายที่น้องชายส่งมาให้ ทำให้เธอยิ้มออกมาได้อีกครั้งหนึ่ง

(ดีแล้วล่ะ ไปเที่ยวให้สนุกนะ)

อรุณวนาละสายตาจากมือถือ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นหาของมาทำกิน พอกินเสร็จ ก็นั่งพุงกางอยู่ตรงนั้นอยู่สักพัก เธอยกหน้ามองไปรอบ ๆ บ้าน บ้านที่เคยมีทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา พ่อ แม่ เธอ และน้องชาย

“พ่อจ้ะ แม่จ๋า นายเอาเงินจากเมียของนาย ไปไถ่ถอนบ้านหลังนี้ออกมาจากธนาคารแล้วนะคะ พ่อกับแม่ไม่ต้องกลัวแล้วล่ะ ว่าหนูจะไม่มีที่อยู่ นายได้แต่งงานกับคุณบู ทั้งสองคนรักกันค่ะ แต่เรื่องที่หนูหวัง หนูจะหาเงินก้อนที่คุณบูให้ไปไถ่ถอนบ้าน มาใช้คืนเธอให้เร็วที่สุด พ่อจ้ะ แม่จ๋า นายมีความสุขไปแล้วนะคะ หนูก็ส่งน้องให้ถึงฝั่งแล้ว ต่อไปหนูจะทำเพื่อตัวเองบ้าง” พูดไปก็นึกถึงหน้าพ่อกับแม่ที่มีแต่รอยยิ้มเอ็นดูส่งมาให้เธอ

“หนูรู้ค่ะ ว่าพ่อกับแม่ยังคงต้องเป็นห่วงหนูแน่ ๆ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูไปนะคะ หนูอยู่คนเดียวได้ และก็จะพยายามใช้ชีวิตแบบพอเพียงและสมถะ ไม่ฟุ่มเฟือย และจะใช้เงินที่ได้จากการเขียนนิยายนี่แหละให้พอยาไส้ ”

ทันใดนั้น ความคิดของเธอก็แวบขึ้นมา

‘แกจะหาผัวเหรอ’

อรุณวนาแสยะยิ้มออกมาให้กับตัวเอง

‘แหม... ก็ฝังตัวอยู่แต่ในบ้าน นั่งแหมะอยู่ที่หน้าคอม แล้วจะหาผู้ชายเจอได้ยังไง พูดเป็นเล่น’

‘ก็ในเว็บฯ หาคู่ไง เข้าไปดูสิ’

‘โอ้ย ไม่เอาหรอก มีแต่พวกหลอกลวง บ้าบอ’

ด้วยการอยู่คนเดียวจนชิน ทำให้พูดกับตัวเองเหมือนเป็นคนบ้า

“ไปรดน้ำต้นไม้ดีกว่า วันนี้พวกต้นไม้คิดถึงน้ำแย่แล้ว” พูดไปก็พาตัวเองออกไปจากบ้าน ตรงดิ่งไปที่ก๊อกน้ำ แล้วเปิดก๊อก พลางดึงสายยางไปรดน้ำต้นไม้นานาพรรณที่เธอปลูกเอาไว้โดยรอบบ้าน ฮัมเพลงไปอย่างมีความสุข

ด้านนอกรั้ว มีสายตาหนึ่งที่ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย มองมายังตัวเธอ เขามาเมียงมองเธอทำไม เขาต้องการอะไร

ด้วยความมืด ทำให้อรุณวนาไม่เห็นเขาคนนั้น

ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวที่ตัวกลม ๆ หัวฟู ๆ เหมือนผมเผ้าเหล่านั้นไม่ถูกการหวีมาเสียเลย และการแต่งเนื้อแต่งตัวยิ่งกว่ายายเพิ้ง เหมือนมนุษย์ป้ายังไงยังงั้น เขาพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะกลับไปขึ้นรถของเขาที่จอดห่างจากจุดนี้ไปเกือบร้อยเมตร และมุ่งตรงไปยังผับกึ่งร้านอาหารของเขาที่เปิดให้บริการอยู่ในตอนนี้

พักสมอง

ผับคนรักเสียงเพลง ของบุรินทร์

เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มลั่นไปทั้งฮอลล์ กับเสียงผู้คนที่มาเที่ยวผ่อนคลายในยามราตรี

นายบุรินทร์ บูรณะภากร เดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง ในห้องนั้นบุผนังเพื่อลดเสียงภายนอกให้เบาลง เขานั่งลงไปที่หน้าจอโน้ตบุ๊ก และเปิดมันขึ้นมา เขาเข้าอีเมล และเปิดรูปภาพของอรุณวนาในอิริยาบถต่าง ๆ ที่นักสืบที่เขาให้ไปจัดการสืบเรื่องของเธอมาให้

‘ผู้หญิงคนนี้ไม่มีอะไรที่น่าสนใจเลยสักนิด งานที่ทำ ก็คงทำเงินให้หล่อนได้ไม่มาก แล้วไอ้น้องชายก็คงมาเกาะพี่บูเพื่อหวังรวยทางลัด หึ... เธอจะต้องรับผิดชอบในสิ่งที่น้องชายของเธอทำก็แล้วกัน แม่อรุณวนา’

บุรินทร์กำลังคิดหาแผนการอันแยบยลที่เขาจะต้องทำทุกอย่างตามที่เขาหวังเอาไว้

เขาอ่านข้อความที่พี่สาวคนเดียวส่งมาให้ครั้งแล้วครั้งเล่า ข้อความนี้ถูกส่งไปให้เขาตอนที่เขาไปทัวร์อยู่ที่ยุโรปสิบห้าวัน ตอนนั้นเขายอมรับว่าตกใจมาก และพยายามติดต่อกับพี่สาวของเขาทุกวิถีทาง แต่เหมือนอีกฝ่ายจะปิดกั้นไม่ยอมรับสายของเขา บุรินทร์เจ็บใจนัก ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมบูรณีทำแบบนี้ และเขาไม่เคยรู้ข่าวเกี่ยวกับการรักกันของคนทั้งคู่มาก่อน

(พี่จดทะเบียนแล้ว ทุกอย่างพี่ทำลงไป พี่ยืนยันได้ว่า มันเป็นความรัก และเรื่องนี้พี่ไม่อยากทำให้เอิกเกริก จึงตัดสินใจอยู่กินกับอติคุณ พี่หวังว่า บิลคงจะเข้าใจพี่นะ บิลกลับมาจากยุโรป เราสองคนค่อยคุยกัน แล้วพี่จะแนะนำให้บิลรู้จักกับนาย นายน่ารัก และที่สำคัญ เขารักพี่ ถึงแม้ว่าเขาจะอายุน้อยกว่าพี่สิบปี พอดี แต่พี่ก็เชื่อว่า เขารักพี่ และเขาได้พิสูจน์ให้พี่เห็นแล้ว รักบิลนะ พี่บู)

“อายุน้อยกว่าสิบปี มันจะรักพี่จริงได้ยังไงล่ะ พี่บู มันรักเงินของพี่นะสิ” เขากำมือแน่น

‘อยากจะเห็นหน้าไอ้ผู้ชายคนนั้นจัง ๆ นัก แล้วจะถามเอาความจริงมาให้ได้ คอยดูก็แล้วกัน’

บุรินทร์ไม่เชื่อหรอกว่า อติคุณจะรักพี่สาวเขาด้วยใจจริง พวกนี้ต้องเป็นสิบแปดมงกุฎที่ต้องการเข้ามาหาผลประโยชน์และกอบโกยเอาเงินทอง เพราะว่าความใจดีของพี่สาวของเขาแน่ ๆ

‘แล้วเราจะได้เห็นดีกัน’

ที่บ้านของอรุณวนา เธออาบน้ำและเข้านอนแล้ว

ทันใดนั้น

ติ๊ง ติ๊ง มีเสียงข้อความเข้า

(ยายนาอยากได้เช็คไหม ค่านิยายนะ) ข้อความที่ส่งมาจาก บก. แฟรงค์ เธอรีบกระเด้งตัวลุกมานั่งบนที่นอนในทันที

(อยากได้สิคะ) พร้อมกับสติกเกอร์หน้ายิ้ม

(งั้นออกมาเจอกันสิ พี่กำลังจะพาน้อง ๆ ที่ออฟฟิศไปแดนซ์กัน นาก็ต้องมาด้วย เธอคร่ำเคร่งเรื่องปั้นต้นฉบับมานานแล้วนะ)

(ไปแดนซ์หรือคะ)

(อืม ก็ใช่นะสิ 555++)

(ทำไม แกคิดว่าพี่แก่ จนไม่มีแรงเต้นหรือยังไง)

(เปล่าค่ะ แต่เป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก พี่แฟรงค์รู้ไหมคะ ว่าหนูนะเป็นเท้าไฟมาก่อน)

(อู้ย ๆ ไม่อยากจะเชื่อ ยายเฉิ่ม อิอิ)

(หื้อ มาดูถูก แม่สาวเท้าไฟซะแล้ว คอยดูหนูจะแปลงโฉมเป็นสาวสวย จนพี่แฟรงค์ต้องตะลึงเลยค่ะ)

(โอเค ได้สิ จะคอยดู)

(มาเจอกันที่ ผับคนรักเสียงเพลง รู้จักใช่ไหม ที่เราต้องผ่านทุกครั้ง ก่อนจะมาถึงที่ออฟฟิศของพี่น่ะ)

(จำได้ค่ะ รู้จักค่ะ)

(เดี๋ยวเจอกัน)

(โอเค บาย ๆ) พร้อมส่งสติกเกอร์โบกมือให้

อรุณวนารีบลุกขึ้นไปแต่งตัว เธอตรงดิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าที่เก็บชุดสวย ๆ เธอเป็นพวกอดใจไม่ได้ เมื่อเลื่อนหรือว่าไถเฟซฯ ผ่าน เวลาที่มีโฆษณาเกี่ยวกับเสื้อผ้าขึ้น เธอจำต้องเปิดดูทุกครั้ง และอรุณวนาจะเสียเงินไปกับเรื่องพวกนี้พอสมควร

หญิงสาวเลือกที่จะหยิบชุดสีเหลืองที่เธอคิดว่า เธอจะมีโอกาสได้ใส่มันหรือเปล่าตอนที่เธอซื้อมา รอยยิ้มฉายชัดบนใบหน้า

“ได้ใส่แล้ว จะทำให้พี่แฟรงค์ และคนที่ออฟฟิศตะลึงไปเลยล่ะ” เธอหัวเราะออกมา

พลางสวมใส่ชุดนั้นอย่างบรรจง และนั่งลงไปที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบเครื่องสำอางที่เธอซื้อเก็บเอาไว้ขึ้นมาแต่งแต้มบนใบหน้า

เวลาที่อรุณวนาเครียดจากการเขียนหนังสือ เธอก็จะมานั่งตรงนี้ และเปิดคลิปวิดีโอจากยูทูบ เรื่องการแต่งหน้าในแบบต่าง ๆ ซึ่งเธอฝึกฝนจนชำนาญ เรียกได้ว่า แต่งได้เนียนกริบ ยิ่งกว่าให้น้องฉัตร ช่างแต่งหน้าชื่อดังมาแต่งให้เสียอีก

เมื่อแต่งหน้าเสร็จ หญิงสาวมองตัวเองในกระจกอย่างชื่นชม

“ใครบอกว่า ฉันไม่สวยนะ ฮา... ที่จริงแล้วฉันเป็นคนสวยคนหนึ่ง” เธอพูดกับตัวเอง การชมตัวเองนี่แหละ มันให้กำลังใจและใส่ความเชื่อมั่นได้ดีที่สุด

อรุณวนาเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายใบสวยที่ไม่เคยใช้เลยออกมาจากถุง มันเป็นสีดำตัดกับสีของชุดที่เธอใส่ แต่มันก็เข้ากันได้ดี และเธอก็เลือกรองเท้าส้นสูงส้นแหลม แต่ไม่สูงมาก เพราะคิดว่าจะไปเต้นให้กระจาย

หญิงสาวเดินมามองตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่ซื้อมาติดอยู่ที่ตรงประตู ก่อนจะเดินเฉิดฉายออกไปจากบ้าน เธอมุ่งตรงไปที่ปากทาง แล้วโบกเรียกแท็กซี่ที่ผ่านมา แล้วบอกคนขับถึงจุดหมายปลายทางแก่คนขับ

เมื่อไปถึงที่ผับ อรุณวนาเดินเฉิดฉายด้วยความมั่นใจเข้าไปข้างใน เสียงเพลงที่เปลี่ยนจังหวะจากเร็ว ๆ ตอนนี้นักดนตรีกำลังบรรเลงเป็นเพลงช้า ๆ สลับกับจังหวะมัน ๆ อยู่ เธอสอดส่ายสายตามองหาพวกของแฟรงค์ แล้วก็เจอ

“ทางนี้” แฟรงค์ส่งเสียงเรียก อรุณวนาจึงเดินเข้าไปหาเขา และน้องในออฟฟิศที่รู้จักกันอีกสี่คน มาย เป้ รักษ์ และดล

“โอ้โห สวยจังเลยคะพี่นา ไม่เคยเห็นแต่งตัวแบบนี้เลยนะคะ”

“ใช่ นึกว่านางแบบหลุดออกมาจากนิตยสารซะอีก” น้อง ๆ พากันแซว

“ไม่น่าเชื่อแฮะ จากยายเฉิ่มเชย จะแปลงโฉมเป็นเจ้าหญิงแสนสวยแบบนี้” พี่แฟรงค์ถึงกับจ้องเธอตาเป็นมัน

รวมแกงค์

“สวัสดีค่ะพี่แฟรงค์ แหม... พี่ก็พูดเกินไปค่ะ” พูดจบเธอก็แบมือยื่นไปตรงหน้า จุดประสงค์ที่เธอมาที่นี่ก็เพราะค่าต้นฉบับนิยายที่ส่งไป

แฟรงค์ส่ายหน้านิด ๆ แล้วล้วงมือไปในกระเป๋า พร้อมกับหยิบซองที่ใส่เช็คออกมายื่นให้กับหญิงสาว อรุณวนารับซองนั้นมา แล้วเปิด พอเห็นตัวเลขที่แฟรงค์เขียนให้ก็ยิ้ม พลางยกมือไหว้ กล่าวขอบคุณเขายกใหญ่

“งกนี่ ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ ได้ข่าวว่า นายน้องชายของนา แต่งงานกับเศรษฐินีไม่ใช่หรือ ต่อไปเราก็ไม่ต้องหาเงินงก ๆ แล้วละซิ”

“ไม่เกี่ยวกันสักหน่อยค่ะพี่แฟรงค์ น้องก็ส่วนน้อง นาก็ส่วนนา นาดีใจนะคะที่นายแต่งงานไปซะได้ จะได้ออกไปจากอกของนาสักที ต่อไปนาก็เป็นไท อยากจะทำอะไรตามใจตัวเองก็ได้ หายห่วงไปแล้วค่ะ”

“ดีใจด้วยนะ”

“ดีใจด้วยนะคะพี่นา”

“งั้น เราก็มาฉลองกับความเป็นไทของยายหนูนากันวันนี้”

ทุกคนพากันยกแก้วของตัวเองขึ้นมาแล้วชนกัน และตอนนี้ในผับก็เป็นเสียงเพลงเป็นจังหวะโจ๊ะ ๆ ทุกคนในโต๊ะ จึงลุกขึ้นมายักย้ายส่ายสะโพก ทุกคนดูสนุกสนานกันมาก

บุรินทร์ที่มองออกมาจากกระจกใสที่ทำให้เขาเห็นไปทั้งผับนั้น เขาสะดุดตากับผู้หญิงในชุดเหลืองที่กำลังเต้นอย่างเมามัน และไม่แคร์อะไร ชุดที่เธอใส่มันทำให้เธอโดดเด่น เพราะในร้าน ทุคนแทบจะใส่เสื้อผ้าเป็นโทนสีทึบ ๆ ดำ ๆ เสียมากกว่า เธอคนนั้นดูสวยและเซ็กซี่ แต่เมื่อเธอคนนั้นหันหน้ามาทางที่เขายืนอยู่ บุรินทร์ก็แทบขยี้ตา

‘หึ... ยายพี่สาวของนายอติคุณหรือ’

เขาไม่แน่ใจ แต่ใบหน้านี้ ทำให้ชายหนุ่มถึงกับต้องเดินกลับไปที่โต๊ะ แล้วหยิบเอารูปถ่ายของอรุณวนาในอิริยาบถต่าง ๆ ที่นักสืบส่งมาให้ดูอีกครั้งหนึ่ง แล้วกลับไปที่หน้าต่าง แต่ผู้หญิงในชุดเหลืองนั้น กับกลุ่มเพื่อนก็อันตรธานหายไปเสียแล้ว เขารีบก้าวขายาว ๆ ของเขาออกมาจากห้องทำงานทันที

‘ยายคนนั้นไปไหนแล้วเนี่ย’ เขาตรงไปที่โต๊ะตัวนั้น และมองหาผู้หญิงชุดเหลือง เขาไม่มั่นใจนักว่าใช่ยายอรุณวนา พี่สาวของนายอติคุณหรือเปล่า

“พวกที่นั่งอยู่โต๊ะนี้ไปไหนซะแล้ว” เขาหันไปหาพนักงานที่ทำงานอยู่ตรงนั้น

“เช็กบิล จ่ายเงิน แล้วก็กลับแล้วครับคุณบิล”

“เหรอ” เขารีบเดินเร็วออกไปด้านหน้าในทันควัน

กลุ่มของอรุณวนากำลังเอ่ยร่ำลากันอยู่

“ให้พี่ไปส่งไหม” แฟรงค์เอ่ยถาม เพราะเริ่มเห็นในความสวยและน่ารักของอรุณวนาแล้ว

“โอ้ย ไม่ต้องมาทำขี้หลีกับน้องกับนุ่งเลยนะคะ ฮา...” เธอหัวเราะออกมาอย่างมีจริต

“ก็พี่นาเล่นแต่งตัวสวย และทำตัวน่ารักแบบนี้ พี่แฟรงค์ก็ถูกใจนะสิ”

“ใช่”

“ฮา...” ทุกคนต่างส่งเสียงหัวเราะ ที่ได้เห็นอรุณวนาทำท่าเขิน

“มายขับรถดี ๆ นะ พาพี่แฟรงค์ส่งกลับไปให้เมียแกถึงบ้านด้วย”

“ค่ะ ไป! ไป! ขึ้นรถกันได้แล้ว” มายผลักหลังหนุ่มให้ขึ้นรถ แล้วเธอก็ไปนั่งประจำที่นั่งคนขับ

“กลับถึงบ้านปลอดภัยนะคะ” อรุณวนาโบกมือลาทุกคน ที่พากันกดกระจกลงมาแล้วส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว

เธอยืนยิ้ม มองรถที่มายขับออกไปจนลับตา วันนี้ เธอรู้สึกได้ปลดปล่อยความเซ็ง ความเมื่อย และทุกอย่างที่อึดอัดในใจออกมาจนหมด

“เฮ้อ... หลังจากนี้ ค่อยมีแรงทำงานขึ้นมาอีก ดีนะที่ได้ออกมาแดนซ์ซะบ้าง ต้องหาเรื่องมาปลดปล่อยที่นี่บ่อย ๆ แล้ว เปิดเพลงสนุก แล้วก็นักร้องเสียงดี๊ดี” เธอพูดคนเดียวเพราะความเคยชิน

“อรุณวนา” เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอจากด้านหลัง

“ค่ะ” เธอขานรับ เจ้าของชื่อถึงกับหันหน้ากลับไปมองคนที่เรียกเธอขึ้นในทันที สายตาของทั้งสองคนประสานกัน บุรินทร์ถึงกับยิ้มแสยะออกมา ‘ใช่ แม่คนนั้นจริง ๆ ด้วย พี่สาวของนายอติคุณ’

“คุณเรียกฉันหรือคะ” เธอถามเขา มองหน้าของบุรินทร์แบบแปลกใจ เพราะเธอมั่นใจได้ทีเดียวว่า เธอไม่เคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้มาก่อนในชีวิต

บุรินทร์ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเธอ

“คุณอรุณวนา” เขาหยุดตรงหน้าของเธอ แล้วเรียกชื่อเธออีกครั้ง

“ใช่ค่ะ แล้วคุณ...” เธอเอียงหน้ามองเขา เพราะยิ่งมองยิ่งมั่นใจว่าไม่เคยเจอหรือว่า รู้จักผู้ชายคนนี้มาก่อน

“ยินดีที่ได้รู้จัก” เขายิ้มเย็น จ้องมองดวงหน้าของเธอแบบเปิดเผย

อรุณวนาแปลกใจมากกว่าเดิมไปอีก “ฉันคิดว่า ฉันไม่เคยรู้จักคุณมาก่อน ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ” เธอถามเขาออกไปตรง ๆ

ร่างสูงโปร่ง หน้าตาดี และการแต่งเนื้อแต่งตัวของเขาบ่งบอกฐานะของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี อรุณวนาเชื่อมั่นว่า เธอไม่เคยไปมีปฏิสัมพันธ์กับพวกมีเงิน หรือเศรษฐีเมืองไทยคนไหนมาก่อน แต่นัยน์ของเขา และรูปปากแบบนี้ เธอเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“ผมบุรินทร์ หรือว่า บิล น้องชายของ บูรณี” เขาเอ่ยแนะนำตัว แต่สายตาของเขาและรอยยิ้มหยักนั้น มันแปรเปลี่ยนไปเป็นดูถูกและหยามหยัน

“อรุณวนา พี่สาวแท้ ๆ เพียงคนเดียวของ นายอติคุณ” น้ำเสียงที่เปล่งออกมายิ่งทำให้อรุณวนารู้สึกขุ่นเคืองใจ

เธอยกหน้ามองเขาแบบเชิดหยิ่ง รู้สึกคอแข็งขึ้นมาเฉย ๆ และใบหน้าร้อนออกผ่าว ๆ แค่สีหน้า แววตา และน้ำเสียงแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนดูถูก

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ไม่ทราบว่าจะได้มาเจอคุณที่นี่”

“อ๋อ ที่นี่เป็นผับของผมเอง”

“ค่ะ”

สายตาที่มองตอนนี้เหมือนจะห้ำหั่นกัน

“ฉันมั่นใจว่า เราสองคนไม่เจอหน้ากันมาก่อน และคุณรู้จักฉันได้ยังไง”

“หึ-หึ มันไม่ยากหรอกนะ ถ้ามีเงิน และอยากจะหาข้อมูลของพวกที่จะมาปอกลอกสมบัติของพี่สาวของผม”