ตอนที่ 1 คุณชายใหญ่กับสาวใช้

เรือนอักษร

“อา คุณชาย แรงอีกเจ้าค่ะ แรงๆ อือ อา” เสียงหญิงสาวครวญครางเรียกร้องให้กระทำกับนางอย่างที่นางต้องการ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังตับๆ ต้นขาแกร่งกระแทกสะโพกขาวอวบนุ่มเด้งมือเหมือนก้อนเต้าหู้ เสียงฟาดก้นดังมาเป็นระยะผสานไปกับเสียงหอบและเสียงแหบพร่าของคนทั้งสองที่กำลังเริงสวาทกันอยู่

“ร่านนัก ขมิบอีก” แม้ออกคำสั่งแต่ก็ยังไม่หยุดกระเด้าสะโพกอัดกระแทกเนินเนื้ออวบอูมที่มีขนดกหนาปกคลุมดูเร้าอารมณ์ไม่น้อย

“คุณชาย อาซิ่วไม่ไหวแล้ว เร่งเลยเจ้าค่ะ อาซิ่วเสียวจะตายแล้ว อ่าส์ อา” สาวใช้นามอาซิ่วเรียกร้องเสียงสั่น หน้าอกอวบใหญ่กระเด้งกระดอนสะบัดแทบหลุดเหตุเพราะคุณชายของนางกระแทกแรงราวพายุคลั่งเพื่อทำเวลาไม่ให้ล่วงเลยไปนัก

“แพศยา เจ้าแอบหนีเจ้านายมาให้ข้าเอา อยากมากไม่ใช่หรือ อย่าเพิ่งรีบเสร็จสิ” พูดจบสองมือใหญ่ช่วยกันจับร่างอวบอิ่มขาวผ่องหันหน้ากลับมา อาซิ่วยกสะโพกขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงาน สองขาอ้ากว้างรอให้แท่งหยกอวบใหญ่เท่าแขนอัดทะลวงให้สาใจ

“เปียกยังกับฉี่แตก” เสียงคุณชายดังอยู่แค่เอื้อม เขาปาดน้ำเหนียวที่หว่างขานางแล้วยื่นไปตรงหน้าให้นางดูดเลียน้ำสวาทของตัวเอง สาวใช้อาซิ่วก็ดูดนิ้วเรียวยาวอย่างตะกละตะกลาม เสียงดูดนิ้วดังจ๊วบจ๊าบ กลิ่นน้ำคาวสวาทอร่อยจนนางอยากดื่มกินให้มากขึ้น แต่คุณชายของนางกลับถอนนิ้วกลับไปแหย่แยงลงในถ้ำสวาท ทั้งสามนิ้วรัวกระหน่ำอัดใส่ร่องรักของนางเสียงดังตับๆ

“คุณชายใหญ่ อ่าส์ อา ไม่ไหวๆ อาซิ่วจะแตกแล้ว อ่าส์ อูย อ๊ะ” เสียงอาซิ่วครวญครางไม่ได้ศัพท์ นางไหนเลยจะอดกลั้นได้ไหว ก็คุณชายใหญ่ของนางเป็นนักรักที่ไม่เคยทำให้ผิดหวัง เรือนร่างสูงโปร่งค้อมตัวเล็กน้อย ใช้นิ้วสามนิ้วกะซวกแหย่ร่องสวาทของนางแบบไม่ลืมหูลืมตา

“คุณชายใหญ่ อา อ่าส์ เสร็จแล้ว แตกแล้ว อ๊ะ” เสียงนางครางดังมาก ร่างเกร็งกระตุกรุนแรงติดๆ กัน ในร่องหลืบบีบรัดสามนิ้วของคุณชายใหญ่รุนแรง มันมาพร้อมกับฉี่ที่แตกกระเซ็นฉีดพุ่งทำให้แขนและมือของคุณชายใหญ่เปียกเลอะไปหมด

“แพศยา! ถึงกับน้ำแตก ไม่กลัวข้าจะจัดการเจ้าหรือไง” คุณชายใหญ่หรือซ่งเว่ยเหลียงชักมือออกจากร่องเปียกแฉะ เขาปาดเช็ดมือและแขนที่เปียกกับชุดของอาซิ่วที่ถอดทิ้งไว้ด้านข้าง ตาคมกริบมองอาซิ่วอย่างไม่ชอบใจนักที่ทำให้ห้องหนังสือและโต๊ะทำงานเขาสกปรก แต่ตอนนี้เขายังมีอารมณ์จึงไม่อยากเอาเรื่องนาง ได้แต่กระชากนางลงจากโต๊ะของเขาแล้วผลักนางให้ลงไปนั่งคุกเข่า

มือหนึ่งบีบกรามนางให้อ้าปาก อีกมือหนึ่งจับแท่งหยกอวบใหญ่ยาวแปดชุ่น[1] เสยเข้าไปในปากนาง

สวบ!

อึก! อาซิ่วที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับตาเหลือก แม้นางจะเคยใช้ปากให้ซ่งเว่ยเหลียงมาหลายครั้ง แต่นางไม่เคยชินกับขนาดและความรุนแรงของเขาสักครั้ง คุณชายใหญ่ของนางภายนอกเป็นคุณชายสุภาพหล่อเหลา แต่จริงๆ แล้วเป็นคนอารมณ์ร้อนและรุนแรงยิ่ง

ซ่งเว่ยเหลียงเร่งขยับสะโพกแกร่ง อัดแท่งหยกเข้าปากสาวใช้ด้วยจังหวะรัวเร็ว แม้บางจังหวะจะครูดไปกับฟันของนางจนเจ็บแต่ก็ยังพอทำให้เขาสุขสมได้ “อ่าส์ ห่อปากรูดของข้าให้แรงๆ ดูดด้วย”

[1]1 ชุ่น เท่ากับ 1 นิ้ว

เสียงสั่งแหบพร่าสลับกับเสียงครางในลำคอพร้อมสะโพกที่ยังอัดกระแทกเข้าลึก ดังอึกๆ จนลำคออาซิ่วแทบทะลุ

“เร็ว! ดูดแรงๆ” เสียงสั่งเหมือนว่าจะเริ่มขัดใจแล้ว อาซิ่วเร่งดูดท่อนลำอวบใหญ่สุดชีวิตขณะที่หว่างขานางเริ่มมีน้ำคาวหลั่งไหลอีกระลอก นางไม่อาจบังคับน้ำเหนียวจากร่องหลืบของนางได้เลย พื้นที่นางนั่งอยู่เปียกลื่นไปแล้ว แต่นางยังบดเบียดสะโพกทั้งยังสอดสามนิ้วเข้าไปสำเร็จความใคร่ให้ตัวเองไปด้วย เสียงมือที่ยกสูงและกระแทกลงร่องหลืบดังสวบๆ

“อ่าส์ อึก อุก อือ” นางยังมีเสียงครางออกมาไม่ขาดขณะที่แรงปากดูดกลืนน้ำใสๆ ที่หลั่งรินจากปลายยอดแท่งหยก น้ำลายเหนียวหยดลงบนยอดอกสีคล้ำนิดๆ เนื่องจากผ่านการใช้งานรุนแรงมานานหลายปี ทั้งอวบใหญ่แต่ก็หย่อนคล้อยเล็กน้อย

สองมือซ่งเว่ยเหลียงกดศีรษะอาซิ่วแนบกับต้นขาตน กระเด้าแรง ดังตับๆ ใบหน้าอาซิ่วแทบจะฝังเข้าไปยังหว่างขาเขา เพียงแต่เขายังไม่หนำใจจึงดันนางไปชนโต๊ะหนังสืออัดกระแทกสะโพกรัวเร็ว ความอุ่นลื่นในปากนางก็ไม่เลวเช่นกันแทบทำให้เขาหยุดหายใจ เร่งเร้าสะโพกทะลวงหนักๆ จนกายเกร็ง

“อ่า ดูดแรงๆ ตวัดลิ้นด้วย อูย อา แตก ข้าจะแตกแล้ว”

สวบๆ เขาอัดแท่งลำหยกเข้าปากสาวใช้จนตาเหลือกก่อนจะฉีดพ่นน้ำอุ่นร้อนพรวดๆ เข้าไปจนน้ำคาวสวาทสีขาวขุ่นล้นปากทะลักออกทางจมูก

ซ่งเว่ยเหลียงอัดกระแทกเน้นๆ อีกสองสามครั้งและชักท่อนอวบใหญ่ออก

“แคร่กๆ คุณชาย?” อาซิ่วสำลัก ส่งสายตาอ้อนวอนซ่งเว่ยเหลียง แต่อีกฝ่ายหันหลังให้นางเสียแล้ว นางยังอยากจะได้แท่งหยกของคุณชายอีก

อาซิ่วเลยเร่งสามนิ้วที่สอดอยู่ในร่องรัวเร็ว หมายจะเสร็จสมด้วยมือตัวเองอีกครั้ง นางนอนลงแบะอ้าสองขากว้าง มือหนึ่งขยำหน้าอกตัวเอง ทั้งยังโกยมันขึ้นมารัวลิ้นลงบนยอดสีคล้ำ เสียงครางเล็ดลอดออกมา

“อ่าส์ เสียว อือ คุณชาย เสียวจังเลย อ่าส์” อาซิ่วเร่งกระแทกนิ้วรัวๆ ดังสวบๆ ทั้งมือ ทั้งต้นขาและพื้นเหนียวเยิ้มแฉะเลอะเทอะ สองขาอ้ากว้าง สายตายังมองแผ่นหลังซ่งเว่ยเหลียง มองต้นขา มองสะโพก มองเอวสอบ แค่นี้นางก็เกิดอารมณ์แล้ว

“คุณชายๆ อาซิ่วจะแตกอีกแล้ว อ่าส์ อา อูยส์ คุณชาย อ๊ะ” อาซิ่วกระตุกเกร็งสุขสมลำตัวแอ่นโค้ง ฉีดพ่นฉี่อุ่นจัดออกมาอีกครั้งพร้อมเสียงครางดังลั่น

ซ่งเว่ยเหลียงหันกลับไปมองท่าทางร่านสวาทของสาวใช้ ภาพเช่นนี้เขาเห็นมาหลายครั้งแล้ว สาวใช้คนนี้ไม่เคยอิ่มเอม ว่างเมื่อไรเป็นต้องวิ่งไปหาที่ปลดปล่อย ครั้งนี้ก็เช่นกัน ยังดีที่วันนี้เขาอารมณ์ไม่เลวทีเดียวเลยยืนมองนางเสร็จสมเพราะตัวเองอย่างแช่มชื่นใจอยู่ได้

อาซิ่วนอนหมดแรงอ้าขากว้าง ขนดกหนากลางหว่างขาเปียกเปรอะยุ่งเหยิง นางค่อยๆ ชักสามนิ้วออกมาดูดเลีย สายตายังมองซ่งเว่ยเหลียงท่าทางยั่วยวนให้เขาเข้ามาอีก อีกมือยังนวดคลึงอกอวบใหญ่

“คุณชายจะเอาอีกหรือไม่เจ้าคะ” อาซิ่วยังไม่หมดอารมณ์ นางอุตส่าห์แอบหนีเจ้านายสาวเพื่อมาเล่นสวาทกับคุณชายใหญ่ คิดจะระเริงสวาทกันให้หนำใจ

ซ่งเว่ยเหลียงเห็นห้องของเขาเลอะเทอะทั้งยังมีกลิ่นฉี่ของนางเขาก็เริ่มจะไม่พอใจบ้างแล้ว เขามองไปที่เงารางๆ หน้าประตูห้อง

“เข้ามา!”

สิ้นเสียงเขาเงาร่างบอบบางนั้นผลักประตูเข้ามา ในอ้อมแขนมีอ่างทองแดงใส่น้ำพร้อมกับผ้าสะอาดหนึ่งผืน

หญิงสาวร่างเล็กผอมบางในชุดกระโปรงยาวรัดเอว สวมทับด้วยเสื้อคลุมเนื้อบางสีชมพู การแต่งตัวเช่นนี้ไม่ใช่การแต่งตัวของสาวใช้ แต่นางกลับทำงานดั่งสาวใช้

ซ่งเว่ยเหลียงกวาดตามองทั่วทั้งร่างหญิงสาวและยืนนิ่งอยู่ข้างตั่งนอนริมหน้าต่างที่แง้มออกเล็กน้อย หญิงสาวเดินมาข้างกายเขา วางอ่างทองแดงลง เอาผ้าชุบน้ำบิดหมาดและเริ่มลงมือเช็ดตัวให้เขาอย่างละเอียดทุกซอกมุม ไม่เว้นพื้นที่ส่วนตัวกลางกายที่นอนแน่นิ่งสงบไปแล้ว

นางทำงานรวดเร็ว ทั้งละเอียดอ่อนและนุ่มนวล กลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆ โชยมาจากร่าง ตั้งแต่เดินเข้ามาจนถึงตอนนี้นางยังไม่พูดสักคำ ทั้งยังไม่มองไปทางอื่นพร่ำเพรื่อด้วย

เช็ดตัวให้เขาเสร็จก็ใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ให้ เป็นชุดยาวปล่อยสบายตัวหลวมสำหรับอยู่บ้าน เขานั่งลงให้นางหวีผมให้ นิ้วเรียวเล็กถือหวีไม้ค่อยๆ บรรจงสางผมไปทีละนิดจนเสร็จ

ซ่งเว่ยเหลียงลุกขึ้น ชายตามองอาซิ่วที่ยังนอนระทวยกับน้ำนองเลอะเทอะแล้วก็เหยียดปาก

“เก็บกวาดห้องของข้า อย่าให้มีกลิ่น ไม่งั้นข้าขายเจ้าออกไปแน่ ถึงตอนนั้นจะมาร่ำร้องให้ข้าเห็นใจไม่ได้” พูดจบเขาเดินจากไปทันที

หญิงสาวร่างบอบบางเหลือบตามองอาซิ่วครั้งหนึ่งและก้มหน้าเดินตามหลังซ่งเว่ยเหลียงออกไปเงียบๆ

อาซิ่วได้สติ นางรีบลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าและเร่งลงมือทำความสะอาดห้องหนังสือของคุณชายใหญ่ นางยังไม่อยากถูกขายออกไป ทั้งยังอยากอยู่ปรนเปรอคุณชายใหญ่ตลอดไปด้วย เพราะฉะนั้นยามที่คุณชายใหญ่อารมณ์ดีนางค่อยยั่วยวน ยามที่เขาอารมณ์ไม่ดีค่อยเร่งก้มศีรษะปฏิบัติตัวดั่งสาวใช้เช่นเดิม

ตอนที่ 2 เขย่าพุ่มโบตั๋น

ซ่งเว่ยเหลียงกลับไปเรือนจิ้งถงซึ่งเป็นเรือนส่วนตัวที่เขากับหลี่ซื่อ[2] อาศัยอยู่ เป็นเรือนที่มีสวนสวยที่สุดในจวนก็ว่าได้

ซ่งเว่ยเหลียงอายุยี่สิบแล้ว เขาแต่งหลี่ซวงเจี๋อเข้าจวนเป็นภรรยาเอกตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อน จวบจนบัดนี้ยังไม่มีบุตรสักคน เรื่องนี้ท่านพ่อท่านแม่ของเขาก็ใช่ว่าจะไม่ร้อนใจ แต่จนใจที่บุตรหลานแซ่ซ่งมีบุตรยากอยู่แล้ว คงสืบเนื่องมาจากสายเลือดของสกุล เพราะคุณชายรองซ่งเสียเจิ้นแต่งภรรยาเข้าจวนมาสองปีกว่า ก็ยังไม่มีบุตรสักคน ยังมีอนุภรรยาของเขาอีกสองคนก็ไม่มีวี่แววว่าจะตั้งครรภ์

[2] ธรรมเนียมการเรียกขานสตรีที่แต่งงานแล้วของจีน จะเติมคำว่า “ซื่อ” ที่แปลว่า “แซ่” ต่อท้ายแซ่เดิมของสตรีคนนั้น

อิ๋นจื่อเดินตามมาจนถึงประตูโค้งทางเข้าเรือนจิ้งถง นางหยุดฝีเท้าลงแค่นั้นเพราะเรือนจิ้งถงไม่ใช่สถานที่ที่นางควรเฉียดกราย

ซ่งเว่ยเหลียงเองก็หยุดและหันมองนาง “อีกสามวันกลับเยี่ยเฉิงไปเซ่นไหว้สุสานบรรพชน”

“เจ้าค่ะ” อิ๋นจื่อตอบรับพร้อมพยักหน้า

เขาเม้มปากและคว้าข้อมือนาง “ตามมา”

“คุณชาย! ตกลงกันแล้วว่าข้าจะไม่เข้าไปในเรือนจิ้งถง”

“กลัวซวงเจิ๋ย?”

อิ๋นจื่อไม่ตอบ นางถูกนายท่านซ่งเฉียงเก็บมาเมื่อเกือบสิบปีก่อน ตอนนั้นอายุแค่หกปี จำเรื่องราวที่ผ่านมาไม่ได้ รู้แค่ว่านางนอนอยู่ข้างถนน อากาศหนาว บาดเจ็บหลายแห่งเหมือนถูกทำร้ายมา มีไข้ขึ้นสูง ป่วยครั้งนั้นแทบจะคร่าชีวิตนางไปแล้ว วันนั้นนายท่านซ่งหรือบิดาของซ่งเว่ยเหลียงไปเจอเข้าและพากลับมาด้วย ปล่อยให้สาวใช้ในเรือนฮูหยินผู้เฒ่าดูแลจนนางหายป่วยแต่กลับทำให้น้ำหนักตัวนางเพิ่มขึ้นไม่ได้ นางตัวผอมแห้งเล็กบางตั้งแต่เล็กจนโต

มีครั้งหนึ่งซ่งเว่ยเหลียงกับซ่งเสียเจิ้นมาคำนับฮูหยินผู้เฒ่าและบิดามารดาตอนเช้า ซ่งเว่ยเหลียงเห็นนางยืนอยู่ในห้องโถงนั้นด้วย เขาจึงขอนางจากนายท่านซ่ง จากวันนั้นอิ๋นจื่อก็เลยมีหน้าที่ดูแลห้องหนังสือของคุณชายใหญ่และพักอยู่ในห้องปีกข้างของเรือนอักษรหลังนั้นจวบจนทุกวันนี้ เมื่อว่างจากงานในเรือนอักษร นางจะไปเรียนปักผ้า ทำกับข้าวและอื่นๆ อีกหลายอย่างกับพวกแม่นมและสาวใช้ของฮูหยินผู้เฒ่า

ส่วนเรือนอักษรกับเรือนจิ้งถงนั้นกั้นไว้ด้วยกำแพง แค่เดินผ่านประตูโค้งเข้าไปก็ถึงแล้ว เพียงแต่นางไม่ได้รับอนุญาตจากหลี่ซื่อภรรยาของเขา หลี่ซื่อเป็นคนขี้หึงมาก ขี้ระแวง แต่นางกลับมีใบหน้างดงาม ทั้งเรือนร่างเย้ายวนที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจเทียบได้ หลี่ซื่อไม่อยากให้อิ๋นจื่นเข้าไปวุ่นวายในเรือนจิ้งถง เลยห้ามไม่ให้นางไปรับใช้ในเรือน ให้อยู่แต่ในเรือนอักษรเท่านั้น

อิ๋นจื่อไม่กล้าคิดกับซ่งเว่ยเหลียงเกินเลย แค่ทำหน้าที่ของตัวเองเพื่อตอบแทนอาหารและที่พักและบุญคุณที่นายท่านซ่งช่วยเหลือไว้ก็พอ แต่ทั้งฮูหยินผู้เฒ่า นายท่านและซ่งฮูหยินไม่พูดถึงเรื่องสัญญาขายตัว ไม่ได้เอ่ยว่าจะให้นางขายตัวเป็นสาวใช้เข้าสกุลซ่ง ฐานะของนางจึงกำกวมจนถึงวันนี้ จะว่าเป็นเจ้านายก็ไม่ใช่ สาวใช้ก็ไม่เชิง ด้วยเพราะฮูหยินผู้เฒ่ากับซ่งฮูหยินดีกับนางมาก บางครั้งยังพาไปร่วมงานเลี้ยงของชนชั้นสูง ให้แต่งตัวสวยๆ บอกกับใครต่อใครว่าเป็นเด็กสาวที่นายท่านซ่งช่วยไว้ บ่าวไพร่ในจวนเลยไม่มีใครกล้าล่วงเกินนาง มีก็แต่นายหญิงในเรือนจิ้งถงเท่านั้นที่เห็นนางต่ำต้อย มักจะดุด่าเสียดสี แต่อิ๋นจื่อก็ไม่อาจตอบโต้

ขณะที่เหม่อลอยอยู่นั้นก็ถูกซ่งเว่ยเหลียงดันไปใต้ต้นอู๋ถง ริมฝีปากประกบลงมาทันที จุมพิตเขาร้อนแรงนัก เขาตวัดลิ้นกวาดต้อนในโพรงปากนางด้วยความรวดเร็ว

“คุณชาย!” อิ๋นจื่อผลักอกเขา

“เงียบ!”

เขาเคล้นคลึงหน้าอกนุ่มผ่านเสื้อผ้าขณะที่มือหนึ่งตรึงท้ายทอยสวยให้นางรับจุมพิตร้อนแรงของเขาอีกครั้ง อิ๋นจื่อถูกจูบจนมึนงง หายใจติดขัด สองมือที่พยายามผลักแผ่นอกกว้างเปลี่ยนมาเป็นกำเสื้อตรงหน้าอกเขาไว้แน่น ริมฝีปากขยับตอบรับไปตามจังหวะบดเคล้าสอดแทรกลิ้น เสียงดูดดุนกังวานอยู่ในความเงียบของยามราตรีอันดำมืดและหนาวเหน็บ ไม่รู้นานเท่าใดที่เขาจูบนาง แต่รู้ว่านานมาก พอเขาถอนปากออกนางก็พยายามสูดลมหายใจ เขาก็ก้มลงมาจูบอีก เมื่อเห็นว่านางหายใจไม่ออก เขาก็ถอนปากออกให้นางสูดลมหายใจเข้าไป ทำอยู่เช่นนี้หลายรอบจนริมฝีปากนางถูกเขาบดจูบจนบวมเจ่อไปแล้ว

แคร่ก!

เสียงประหลาดดังมาจากทางเดินที่ปูด้วยแผ่นหิน ตามมาด้วยเสียงกระซิบแหบแห้งของผู้ชาย

“อาซิ่ว” เสียงนั้นเรียกอาซิ่วที่กำลังเดินผ่านประตูโค้งเข้าไปยังเรือนจิ้งถง

“พี่ฮุ่ย” อาซิ่วหันมองเข้าไปในลานเรือน เห็นว่าไม่มีใครเลยเดินไปหาจงฮุ่ย ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวขาวจัด จงฮุ่ยเป็นคนสนิทข้างกายของซ่งเสียเจิ้น เรียกได้ว่าจงฮุ่ยกับคุณชายรองเติบโตมาด้วยกัน เป็นทั้งสหาย ทั้งนายและบ่าว

จงฮุ่ยเห็นเสื้อผ้าอาซิ่วไม่เรียบร้อยกับผมยุ่งเหยิงก็เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายเพิ่งไปทำอะไรมา เขากระชากอาซิ่วเข้าหาตัว ปล้ำกอดจูบ ใบหน้าซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวผ่อง ดูดเลียอย่างตะกละตะกลาม สองมือช่วยกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าของอาซิ่วจนเผยให้เห็นอกอวบใหญ่และปลายยอดสีคล้ำ

“พี่ฮุ่ย รอก่อน” อาซิ่วลากจงฮุ่ยไปข้างทาง แอบอยู่หลังพุ่มต้นโบตั๋นที่ปลูกเรียงรายไว้หลายต้น ใบหนาดกช่วยอำพรางสองร่างได้

จงฮุ่ยไม่รอให้ถอดเสื้อผ้าจนหมดก็ผลักอาซิ่วให้นอนลง ลมหายใจเขาหอบหนักมีอารมณ์เต็มที่แล้ว

อาซิ่วเองก็ยังไม่หนำใจจากซ่งเว่ยเหลียง นางจึงต้องการแท่งหยกของใครสักคนมาช่วยเติมเต็ม ดีที่จงฮุ่ยมาดักรออยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นคืนนี้นางคงนอนไม่หลับ

อาซิ่วถลกชายกระโปรงขึ้น ชันเข่าและอ้าขากว้างรอท่า จงฮุ่ยเห็นเช่นนั้นเขาเร่งถลกชายชุดดึงกางเกงตัวในลงและสาวรูดแท่งหยกยาวสองสามครั้งและขยับไปนั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างขาขาวผ่อง

“พี่ฮุ่ยเร็วๆ ใส่เข้ามา ข้าอยากจะตายแล้ว”

“หึ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าไปทำอะไรมา”

อาซิ่วได้ยินดังนั้นก็ยิ้มยั่วเขา “ข้าไปหาคุณชายใหญ่มา แต่ยังไม่หนำใจ พี่ฮุ่ยช่วยข้าทีเถอะ ข้าไม่ไหวแล้ว ของข้าคันไปหมดอยากได้แท่งหยกของพี่มาเกาให้หายคันหน่อย”

ที่ตรงนั้นทั้งมืดและเงียบ ใครก็ไม่รู้หรอกว่ามีอีกสองชีวิตใต้ต้นอู๋ถงที่หลบมาคลอเคลียกันก่อนหน้านี้ ส่วนอาซิ่วกับจงฮุ่ยก็หลบอยู่ไม่ไกลกันนัก ทุกถ้อยคำของคนคู่นั้นซ่งเว่ยเหลียงกับอิ๋นจื่อได้ยินทั้งหมด

ซ่งเว่ยเหลียงยิ้มมุมปาก เขาก้มหน้าลงไปอีกแต่ถูกอิ๋นจื่อผลักออก เขาจูบนางหนักๆ ครั้งหนึ่งก่อนจะนั่งลงใต้ต้นอู่ถงและดึงนางให้นั่งลงบ้าง

ทางด้านอาซิ่วกับจงฮุ่ยเริ่มเขย่าพุ่มโบตั๋นกันเรียบร้อยแล้ว เหมือนอาซิ่วพยายามกลั้นเสียงไว้จึงได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงและเสียงเนื้อกระทบเนื้อผสานไปกับเสียงแจ๊ะๆ ฟังแล้วชวนสยิวยิ่ง

“อ่าส์ พี่ฮุ่ย ดีมาก ดี แรงๆ ให้ข้าเสร็จสักน้ำก่อนพี่ฮุ่ย ข้าไม่ไหวแล้ว อ่าส์ๆ อ๊าส์ๆ” อาซิ่วเกร็งกระตุกเสร็จสมไปด้วยความรวดเร็ว

จงฮุ่ยอัดกระแทกไม่หยุดแม้อาซิ่วจะสุขสมไปแล้วแต่เขายังไม่ถึงฝั่งฝัน ในร่องหลืบตอดรัดรัวเร็วทั้งหลั่งรินน้ำคาวออกมาไม่หยุดและมากจนขนดกหนาของทั้งสองเปียกชุ่ม

“เจ้าเปียกขนาดนี้” จงฮุ่ยใช้สองนิ้วบี้ตุ่มไตแข็งตั้งบนเนินเนื้ออวบอูม ขยับนิ้วรัวเร็วขณะที่สะโพกขยับโยกรุนแรงอัดเข้าใส่เสียงดังตับๆ

แม้พยายามทำกันเสียงเบาแค่ไหน แต่แรงอารมณ์ไม่อาจยับยั้ง หญิงใจง่ายกับชายหื่นกระหายมีหรือจะพอแค่ครั้งเดียว

อาซิ่วเคล้นคลึงสองเต้า ร้องเรียกให้จงฮุ่ยก้มลงมาดูดเลีย อีกฝ่ายก็ไม่ทำให้นางต้องคอย ก้มลงไปละเลงลิ้นรัวบนยอดสีคล้ำแข็งตั้งชันสู้ลิ้น

เสียงกระแทกตับๆ ดังไปพร้อมกับเสียงครวญครางที่ไม่อาจยับยั้งได้แล้ว คนทั้งสองกำลังหลงในรสสวาท มัวเมาเกินกว่าจะสนใจรอบข้าง จงฮุ่ยจับอาซิ่วลุกขึ้นให้หันหลังแอ่นสะโพกอวบขึ้น จับแท่งลำสาวรูดสองสามครั้ง จ่อหัวบานใหญ่กับกลีบบุปผา ถูไถบดเบียดติ่งกระสันสองสามครั้งจนมันเปียกลื่นเพราะน้ำคาวสีใส

“พี่ฮุ่ยใส่เข้ามาเถอะ อ่าส์ ข้าอยากได้อีก อูยส์” อาซิ่วเร่งเร้าเสียงสั่น ร่อนสะโพกตามการถูไถของจงฮุ่ย

อาซิ่วถอดชุดที่เหลือติดร่างจนหมดและโยนไปด้านข้าง นางยังไม่อยากให้ชุดสกปรก นางรู้ว่าตัวเองต้องปล่อยน้ำจนเปียกชุ่มเหมือนในห้องหนังสือของคุณชายใหญ่ ถ้านางไม่ได้ปลดปล่อยน้ำออกมา นางจะไม่สุขสมถึงใจ

“อ่าส์ อา ของพี่ฮุ่ยดีจริง หัวบาน แทงท้องข้าแทบทะลุแล้ว พี่ฮุ่ย พี่ฮุ่ย แรงๆ อ่าส์ อาๆ ดีเหลือเกิน อ่าส์”

“เจ้ามันร่านนัก แต่ข้าชอบ โอว อ่าส์ รัดข้าให้แรงอีกสิ” เขาสั่งขณะที่ขยับสะโพกกระแทกแท่งลำลึกจนไปชนสุดด้านในดังกึกๆ พร้อมกับเสียงสวบๆ

จงฮุ่ยถอดเสื้อผ้าไปด้วยบดสะโพกบี้วนหนักๆ เมื่อถอดชุดจนเสร็จก็เริ่มอัดกระแทกอีกครั้ง ที่บริเวณนั้นมืดก็จริง แต่อาซิ่วผิวกายขาวผ่องจึงทำให้เห็นนางได้ชัดเหมือนกับตัวนางเปล่งแสงได้อย่างไรอย่างนั้น

“พี่ฮุ่ย ข้าจะแตกแล้ว น้ำจะแตกแล้วพี่ฮุ่ย” ขณะที่นางร้องครางอยู่นั้นน้ำอุ่นร้อนก็เริ่มไหลออกมาแล้ว

“ยืนขึ้น” จงฮุ่ยสั่งและดึงนางลุกขึ้นหันหน้ามาหาเขา บุปผาอวบอูมอยู่ตรงหน้า กลิ่นคาวสวาทหอมหวน เขาแนบหน้าลงไปละเลงลิ้นรัวเร็วใช้สองมือช่วยเปิดทางกลุ่มขนและกลีบเนื้อสีคล้ำ แหย่แยงลิ้นลึกเข้าไปหาต้นน้ำที่ยังหลั่งไหลไม่หยุด

“อ่าส์ อา อ่าส์ ซี๊ด พี่ฮุ่ย อูย อย่างนั้น เลียเร็วๆ รัวลิ้นอีกเร็วเข้า” น้ำกามคาวไหลเปื้อนใบหน้าจงฮุ่ย แต่เขาไม่สน ยังคงตวัดลิ้นใส่ร่องหลืบ ดูดกลืนน้ำราวกับหิวกระหายมาแรมปี

อาซิ่วเด้งสะโพกรับใบหน้าและลิ้นร้อน สองมือจิกทึ้งศีรษะจงฮุ่ยกดให้ใบหน้าแนบกับเนื้ออวบอูมของตน สองขาสั่นย่อเข่าและแบะอ้าให้กว้างขึ้น ใบหน้าเคลิ้มลอย

“อ่าส์ เสียว อ่าส์ มาแล้ว เลียเร็วๆ กินน้ำของข้า กินให้หมด อ่าส์ๆ อ๊าส์ๆ” อาซิ่วตัวเกร็งกระตุกสุขสมอีกครั้ง ปลดปล่อยฉี่อุ่นร้อนออกมาอาบหน้าจงฮุ่ย สองขาอ่อนแรงจนสุดจะห้าม เลยหงายหลังลงไปนอนอ้าขาให้สายน้ำฉีดพุ่งเป็นเส้นโค้ง จงฮุ่ยก็ตามอ้าปากกลืนกินทุกหยาดหยด

“ดับกระหายข้าได้ดีจริงๆ” จงฮุ่ยกลืนน้ำอึกแล้วอึกเล่าลำตัวเปียกเปื้อนไปด้วยแต่เขาก็พอใจยิ่ง

ตอนที่ 3 สุขสมใต้ต้นอู๋ถง

จงฮุ่ยกับอาซิ่วระเริงรักกันดุเดือด ใช้เวลาไปราวหนึ่งชั่วยาม[3] ซ่งเว่ยเหลียงกับอิ๋นจื่นยังนั่งอยู่ใต้ต้นอู๋ถง ช่วงแรกเขายินยอมนั่งฟังทั้งสองอยู่เงียบๆ เมื่อได้ยินเสียงอาซิ่วเสร็จสมไปสองครั้งเขาก็เริ่มขยับกายดึงอิ๋นจื่อมานั่งอยู่ระหว่างขา ให้นางเอนหลังพิงอกตน มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาเคล้าคลึงหน้าอกนุ่มเด้งมือ

อิ๋นจื่นนั่งฟังพวกอาซิ่วก็หน้าแดงกระอักกระอ่วนใจมากพอแล้ว ยิ่งถูกซ่งเว่ยเหลียงบังคับเอาแต่ใจ นางก็ยิ่งร้อนรนกลัวว่าอาซิ่วกับจงฮุ่ยจะเห็น

[3] 1 ชั่วยาม เท่ากับ 2 ชั่วโมง

อิ๋นจื่อในสายตาคนอื่นนั้นก็คือเด็กสาวที่นายท่านซ่งช่วยไว้และมีหน้าที่หลักคือคอยดูแลและช่วยงานของคุณชายใหญ่เท่าที่ทำได้ แต่ก็ใช่ว่าคนอื่นจะไม่คิดว่านางจะปีนขึ้นเตียงคุณชายใหญ่ ต่อให้ปฏิเสธ ก็ไม่มีใครเชื่อและอิ๋นจื่อก็ไม่มีอะไรต้องปฏิเสธ บ่าวไพร่ในจวนก็ไม่มีใครกล้าสอดปากเอ่ยถามความสัมพันธ์ของนางกับคุณชายใหญ่ตรงๆ เช่นกัน

อิ๋นจื่อกุมทับมือเขา ลงแรงกดให้เขาอยู่นิ่ง แต่ซ่งเว่ยเหลียงสะบัดมือนางออกและเริ่มบีบเคล้นหนักมือกว่าเดิม ใบหน้าเขาก้มต่ำลงมาข้างหูนาง ลมหายใจเขาอุ่นร้อนและกระซิบ “ขอแค่คุณชายพอใจ อิ๋นจื่อก็สบายใจ เจ้าเคยพูดเช่นนี้ไม่ใช่หรือ?” พูดจบเขาแลบลิ้นเลียหลังใบหูนาง อ้าปากงับใบหูครั้งหนึ่ง “ตอนนี้ข้าอยากจะทำอะไรก็ได้ไม่ใช่หรือไง”

ซ่งเว่ยเหลียงดันขาสองข้างของนางให้แยกออกจากกัน ถลกกระโปรงนางขึ้น สอดมือเขาไปยังกางเกงตัวในของนางด้วยความรวดเร็ว มืออุ่นไล้ไปมาบนเนินเนื้อน้อยๆ มีหญ้าสั้นๆ ประปรายและเลื่อนต่ำลงไปยังพื้นที่เปียกเหนียวลื่น เขาหัวเราะใส่หูนาง “เปียกขนาดนี้แล้ว ยังจะต่อต้านข้าอีก อิ๋นจื่อหนออิ๋นจื่อ”

อิ๋นจื่อก้มหน้างุด หากบริเวณนี้สว่างสักหน่อยเขาคงเห็นพวงแก้มแดงปลั่งของนางไปนานแล้ว

“ข้าบอกเจ้าหลายครั้งแล้วไม่ใช่หรือว่าหากเจ้ามีอารมณ์ก็รีบบอกข้า เจ้าจะเหนียมอายไปทำไม”

“คุณชายหยุดเถอะเจ้าค่ะ” อิ๋นจื่นกระซิบบอกเขา ทั้งพยายามกลั้นเสียงครางเอาไว้สุดกำลัง

ซ่งเว่ยเหลียงถูกไถบุปผาสวาทของนางแผ่วเบา เขาชักมือกลับ ยกมือจ่อตรงหน้านาง กลิ่นกรุ่นรัญจวนลอยเตะจมูก กลิ่นเช่นนี้จะมีอะไรอีกนอกจากร่างกายนางหลั่งรินความกระหายอยากออกมาประจานตัวเอง

“เจ้ายังไม่เชื่ออีก ร่างกายเจ้าเป็นของข้า ใจเจ้าก็ไม่อาจออกห่างจากข้าและห้ามต่อต้านข้า จำเอาไว้อิ๋นจื่อ” ซ่งเว่ยเหลียงสอดมือกลับเข้าไปที่เนินบุปผาเช่นเดิม สอดนิ้วกลางแทรกผ่านความอ่อนนุ่มคับแคบ ขยับวนนิ้วรับสัมผัสความเปียกอุ่นภายในอย่างแช่มชื่นใจ

เพียะ!

“อ๊าส์ ไม่เอาแล้ว อ่าส์ ข้าจะตายอยู่แล้วพี่ฮุ่ย” เสียงของอาซิ่วดังแทรกมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของจงฮุ่ยและเสียงฟาดก้น เสียงกระแทกเนื้อหนังดังสนั่น

“สองคนนั้นยังไม่อายเลย” ซ่งเว่ยเหลียงก้มลงมากระซิบอีกครั้ง

มันแน่อยู่แล้ว อาซิ่วมั่วสวาทไปทั่ว ทั้งนายทั้งบ่าวถูกอาซิ่วกวาดกินมาตั้งหลายปีแล้ว เดิมทีอาซิ่วอายุก็ยี่สิบปีแล้ว หากนางคิดจะออกเรือน เชื่อว่าหลี่ซื่อก็ไม่ขัด แต่อาซิ่วมีบ่อสวาทให้กระโดดลงไปกักเก็บอิ่มหนำอยู่ทุกวัน ไหนเลยนางยังคิดเรื่องออกเรือนอยู่อีก ผิดกับอิ๋นจื่อที่ไม่ได้เต็มใจให้ใครเชยชมง่ายดายเพียงนั้น นางแค่ถูกคุณชายใหญ่หว่านล้อมจนไม่อาจขัดขืนได้ต่างหาก

ซ่งเว่ยเหลียงเริ่มชักนิ้วสอดเข้าสอดออก จังหวะเนิบช้า อีกมือหนึ่งล้วงเข้าไปในชุดกระโปรงทางด้านบน กอบโกยอกนุ่มเด้งมือคลึงเคล้าหนัก สองนิ้วบีบบี้เม็ดชมพูเล็กด้วยความมัวเมาในความนุ่มเล็กน่าทะนุถนอมของมัน

“อือ...” อิ๋นจื่อครางออกมาครั้งหนึ่ง นางปั่นป่วนไปหมด ทั้งบนล่างถูกจู่โจมพร้อมกัน ทั้งหูยังได้ยินเสียงร่วมรักของอาซิ่วดังไม่หยุด หากจะบอกว่านางไม่เกิดอารมณ์หวั่นไหวก็คงจะโกหกเกินไป

สองขาขยับแยกกว้างโดยไม่รู้ตัว ซ่งเว่ยเหลียงเห็นนางลืมตัว เขายิ้มในความมืด สายตาร้ายกาจของเขาซ่อนอยู่ในเงามืดได้มิดชิด เขาจับแขนข้างหนึ่งของนางให้คล้องคอตัวเองไว้และก้มลงไปงับปลายอดอกสีระเรื่อ ไล้เลียแผ่วเบา กดลิ้นปาดไปทั่วทั้งเนินเต้า ฐานตั้งเต้าและไต่กลับมาที่ปลายยอด ครอบครองด้วยริมฝีปากร้อนชื้น ดูดดุนราวทารกกระหายหิว

“คุณชาย! รอก่อน อือ” อิ๋นจื่อเสียวซ่านจนแทบทนไม่ไหว หน้าอกด้านซ้ายคือจุดอ่อนไหวของนาง ซึ่งซ่งเว่ยเหลียงรู้ดีและจะใช้มันควบคุมนางอยู่ทุกครั้งไป

เขาไม่ฟัง ซ้ำยังขยับกายดันนางให้นั่งเอนหลังพิงต้นอู๋ถง ชุดด้านบนถูกรั้งลงมาอยู่ใต้อกกลมกลึงสองเต้า กระโปรงถลกขึ้นไปเหนือต้นขาและถอดกางเกงตัวในของนางออก สองขาขาวผ่องอยู่ในราตรีมืดมิด มันแยกออกจากกันเพราะซ่งเว่ยเหลียงขยับมานั่งระหว่างขานาง สอดนิ้วกลับเข้าไปก่อกวนอยู่ในหลืบลึกอ่อนนุ่มเช่นเดิม ใบหน้าก้มต่ำลงมาดูดเลียยอดอกที่ถูกเขาบังคับดันแผ่นหลังให้อกแอ่นขึ้น ท่าทางเช่นนี้ทำให้เขากระแทกนิ้วรัวเข้าร่างกายนางได้สะดวกขึ้น ทำให้เขาทรมานนางหนักมือขึ้นเช่นกัน

“อือ คุณชาย ช้าหน่อย ช้าๆ คะ คุณ... ชาย อ๊าส์ๆ” อิ๋นจื่อแหงนหน้าลำตัวแอ่น ปลายเท้าจิกลงดิน สองมือกำแขนเสื้อซ่งเว่ยเหลียง ส่งเสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาแทบจะเหมือนลูกแมวน้อย

“คุณชาย ละเว้นอิ๋นจื่อสักครั้งเถอะ ไม่ไหวแล้ว” อิ๋นจื่อเอ่ยกับเขาเสียงสั่น ซ่งเว่ยเหลียงยังรัวนิ้วชักเข้าออกรัวเร็ว เขาขยับมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มจนเป็นรอยแดงจางๆ และก็รอฟังเสียงอ้อนวอนรัญจวนใจของนางต่อไป เพราะเขาไม่คิดหยุดมือ

เขาดึงมือนางนำมันไปลูบไล้ยังระหว่างขาตน ท่อนลำแท่งอวบใหญ่กำลังแข็งขึง เพียงแค่ปลดปล่อยมันออกจากพันธนาการมันก็คงผงาดพร้อมจะโลดโผนโจนทะยานเข้าไปในหลืบร่องอุ่นชื้นของนางแล้ว

อิ๋นจื่อเห็นว่ายิ่งขอร้องก็ยิ่งถลำลึก จึงไม่ได้เอ่ยปากขอร้องเขาอีก นางลูบลงไปยังส่วนแข็งขึงตามการนำพา ใจสั่นหวิว กายสั่นระริก นางจำได้ว่าครั้งแรกที่เขาใช้แท่งหยกลำใหญ่นี้สอดเข้าไปในกายนาง มันคือฝันร้ายที่เจ็บปวดแสนสาหัส นางฉีกขาด แต่เขายังแทรกมันเข้าออกสุขสมไปหลายครั้งจนนางหมดสติไป หลังจากนั้นเขาใจดีหน่อยที่เล้าโลมเตรียมความพร้อมให้นางก่อนจะสอดแท่งหยกเข้าไป แต่ถึงกระนั้นจนถึงวันนี้นางยังคับตึงและจุกท้องตลอดที่เขาแทรกกายเข้ามา นางเป็นคนตัวเล็ก ทั้งร่างผอมบาง ไหนเลยจะรับแรงกระแทกอันน่าอึดอัดจากเขาได้ แต่ซ่งเว่ยเหลียงก็คือซ่งเว่ยเหลียง เขาอยากได้อะไรต้องได้ นางจึงต้องก้มหน้ารับชะตากรรมเรื่อยมา ทว่ามันไม่ได้ทรมานเพียงอย่างเดียว เขาทำให้นางสุขสมได้ทุกครั้งและไม่ยากเกินจะรับมือเลย

“อ๊ะ...” อิ๋นจื่อสะดุ้งเมื่อเขาชักนิ้วออกมาบดขยี้ตุ่มเนื้อเหนือเนินบุปผาแทน “คุณชาย” นางเรียกซ่งเว่ยเหลียงด้วยเสียงแหบแห้ง

เขาประกบริมฝีปากลงมาบดเคล้า ดูดริมฝีปากอิ่มสีชมพูและสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปกวาดต้อนหยอกล้อลิ้นเรียวเล็ก ในโพรงปากนางหอมหวาน เขามักเมามันอยู่กับจุมพิตครั้งแล้วครั้งเล่า จูบเท่าไรก็ไม่เบื่อ จูบจนนางหายใจลำบากนั่นแหละถึงจะยอมถอนปากออก

“เสร็จสมให้ข้าดูสักครั้งสิแล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป” เขากระซิบเสียงพร่า สอดนิ้วกลับเข้าไปในร่องหลืบอีกครั้ง คราวนี้เป็นสองนิ้ว เมื่อช่องทางถูกขยายจนคับแน่น ทั้งยังรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมานิดๆ อิ๋นจื่อก็ไม่มีเวลาไปคำนึงถึงสิ่งใดอีกแล้ว นางขยับสะโพกไปตามนิ้วยาว ตอบรับแรงกระแทกรัวเร็วจนหลืบเร้นหลั่งรินน้ำหวานออกมาเปรอะมือใหญ่ ในหลืบลื่นเหนียวและอุ่นจัดทั้งยังตอดกระตุกเป็นบางครั้ง

ใบหน้าเขาซุกซบซอกคอขาวผ่อง ริมฝีปากขบเม้มสลับกับไล้เลียจนต้นคอนางเปียกชื้นไปหมด

อิ๋นจื่นกายสั่น แม้นางไม่ปล่อยเสียงครางให้หลุดลอดออกมา แต่นางก็หายใจหอบหนักถี่กระชั้นขึ้น ตัวเกร็ง หยัดลำตัวขึ้นจนสะโพกลอยเหนือพื้นตามติดนิ้วเรียวยาวร้ายกาจไปทุกที่ เสียงแจ๊ะๆ จากการรัวกระแทกและน้ำหวานหลั่งไหลออกมามากล้น ช่วยให้บรรยากาศใต้ต้นอู๋ถงหอมหวานและกำลังล่องลอย

“คุณชาย อ๊าส์ เร็วอีก อ๊าส์ๆ อ๊ะๆ” ในที่สุดนางก็ตัวเกร็งกระตุกปลดปล่อยเสียงครางแผ่วเบากรอกช่องหูเขา ภายในร่องเร้นลับบีบรัดจนนิ้วเขาแทบขาด สองแขนกอดลำคอแกร่ง ซุกใบหน้ากับซอกคอเขา

“ดีมาก” ซ่งเว่ยเหลียงเอ่ยชมเสียงแหบแห้ง ถอนนิ้วออกมาส่งมันเข้าปากตัวเอง ดูดกลืนความหอมหวาน “หวาน เจ้ายังหวานเหมือนทุกครั้ง อิ๋นจื่อ เจ้าไม่เหมือนใคร ไม่มีทางเหมือน”

อิ๋นจื่นยังอยู่ในภวังค์ความหอมหวาน นางไหนเลยจะได้ยินสิ่งที่เขาพูด ไม่รู้ว่าที่เขาพูดหมายความว่าอย่างไร แต่นางได้ยินเสียงเขาแหบแห้ง เหมือนเขาพยายามอดกลั้นไม่จับนางกดลงพื้นและกระหนำแทงด้วยอาวุธกลางกาย

นางถูกซ่งเว่ยเหลียงบดจูบอีกครั้ง เคล้าคลอแผ่วเบา นุ่มนวลกว่าเมื่อสักครู่มาก นางเลยขยับริมฝีปากตอบรับเขาอย่างพออกพอใจ จนเขาผละออกเผชิญหน้ากันระยะเอื้อมมือ

ซ่งเว่ยเหลียงเรือนกายสูงโปร่งภายใต้อาภรณ์สีแสงจันทร์กับเรือนผมยาวสยายที่ไม่ได้เกล้ารวบ เขาเหมือนกับปีศาจร้าย ดวงตาทั้งสองแดงก่ำกับรอยยิ้มแสนเย็นยะเยือกในเงามืดอันชั่วร้าย แต่อิ๋นจื่อกลับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เหนือกว่านั้น เหมือนนางเห็นประกายหวานล้ำจากแววตาของเขา แม้อยากจะมองให้ชัดแต่จนใจที่บริเวณนั้นมืดเกินไป

ซ่งเว่ยเหลียงก็ยังยิ้มอยู่ในความมืดนั้น มองใบหน้างามขาวผ่องอยู่กลางความมืดและก้มลงไปจูบซอกคอนางครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ช่วยนางแต่งตัวและนั่งลงสงบจิตสงบใจอยู่ใต้ต้นอู๋ถงต่อไป