ไม่รู้โชคร้ายหรือโชคดีที่เธอทะลุมิติมาในนิยายที่มีแต่ผู้หญิงร้ายกาจ คนหนึ่งคือนางร้ายที่สามารถทำให้ใครก็ตามหายไปอย่างลึกลับ ส่วนอีกคนเป็นเพื่อนสนิทในอนาคตก็ดันไปชอบพระเอก แถมยังจะมาตัดความสัมพันธ์กับเธอเพียงเพราะผู้ชายคนเดียว

นางเอกก็ต้องคู่กับพระเอก เสมือนเจ้าชายที่ต้องคู่กับเจ้าหญิง แต่เธอไม่ได้ชอบผู้ชายไง!! แล้วทำไมเธอจะต้องคู่กับพระเอกด้วยล่ะคะ งานนี้ก็ต้องหนีสิคะ

ใครจะเอาเขาไปก็เชิญเธอขอบาย อยู่ใกล้ๆ มีแต่ปัญหาแถมเธอยังไม่อยากตายก่อนวัยอันควรทั้งๆที่ได้โอกาสอีกครั้ง หากแต่จิตใจที่มีคุณธรรมหรือจะเรียกว่าเธอเป็นคนใจอ่อนก็ได้ ในคืนนั้นเธอกลับขโมยรูทของคุณพระเอกโดยไม่ได้ตั้งใจตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาคุณนางร้ายก็เริ่มตามติดเธอราวกับเป็นเงา

.

.

"เธอย้ายไปอยู่กับฉันที่คอนโด"เจนนี่เอ่ยออกมาในที่สุด

"ห๊ะ! ทำไม ทำไมฉันต้องย้ายไปอยู่กับเธอด้วย!!"

นิชาชะงักไปนาน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความตกใจ นี้คุณนางร้ายคิดจะทำอะไร หล่อนคงไม่ได้คิดที่จะเอาเธอไว้ใกล้ตัวแล้วจึงคิดแผนการร้ายๆ หรอกนะ

' แค่นี้ฉันก็แทบจะอยากจะร้องไห้อยู่แล้ว อย่ามาเกลียดชังอะไรฉันเลย'

"...."เจนนี่ไม่พูดอะไรเธอหยิบมือถือออกมาเพียงกดไม่นานเงินจำนวนมากก็ไหลออกไป

เสียงโทรศัพท์ของนิชาดังขึ้นด้วยสัญชาตญาณนิชารีบหยิบขึ้นมาดูก่อนจะพบว่ามีเงินปริศนาโอนเข้ามาภายในบัญชีเธอ

"นี่เงินอะไร"คงไม่ต้องถามว่าเงินใคร ในเมื่อชื่อผู้โอนก็คนตรงหน้านี้ไง

"ย้ายมาอยู่กับฉันแล้วเงินทั้งหมดนี้จะเป็นของเธอ"

"ฉันไม่ได้เห็นแก่เงินนะ!!"

"..."เจนนี่ไม่พูดอะไรเธอกดเพิ่มเงินแล้วจึงกดโอนอีกครั้ง

" ติ๊ง~" เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์พร้อมเงินเข้าเป็นจำนวนมากจนร่างบางได้แต่นิ่งอึ้งมองดูตัวเลขหลายหลักจนตาลาย

"หรือถ้ายังไม่พอ..."เมื่อร่างบางตรงหน้าไม่มีสิ่งใดพูดออกมา เจนนี่ก็กดโอนอีกครั้งเพื่อเร่งเอาคำตอบจากนิชา

"พอๆ เธอบอกก่อนว่าทำไมฉันต้องย้ายไปอยู่กับเธอด้วย"

นิชารีบใช้มือทั้งสองข้างหยุดการกระทำของคุณนางร้ายตรงหน้า ตอนนี้ตาเธอลายไปหมดแล้ว แค่แป๊บเดียวหล่อนก็โอนให้เธอหลายล้านแล้วเนี้ยนะ ถึงไม่ได้อยากเป็นคนโลภ แต่พอเห็นเงินขนาดนี้ใครจะไม่หวั่นไหวบ้างล่ะ

"...ถ้าฉันไม่ตอบเธอ เธอจะไม่ตกลงจริงๆ ใช่มั้ย?"

เจนนี่ชายตามองคนตรงหน้าแวบหนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นสายตามุ่งมั่นเหมือนจะไม่ยอมจริงๆ ก็เอ่ยบอก

"ฉันแค่..แค่อยากดูแลเธอ เธอคล้ายแมวของฉันเมื่อก่อน"

"ห๊ะ!!..ฉันเป็นคนไม่ใช่แมว!!!"

.

.

"มันเป็นใคร!"

น้ำเสียงที่ติดจะดุดันมาพร้อมกับใบหน้าที่บึ้งตึง จนทำให้นิชารู้สึกกลัว เผลอลืมไปเลยว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียวแถมคนที่น่ากลัวกว่าคุณพระเอกก็ยังอยู่ข้างๆเธอ หล่อนยืนกอดอกอย่างรอคอยคำตอบใบหน้าที่ดูเหมือนจะโกรธจัดยิ่งทำให้จิตใจของนิชารู้สึกไม่ดี

"ปะ..เปล่า"

ปฏิเสธเสียงอ่อย แค่เธอคุยกับคุณพระเอกนิดเดียวต้องทำหน้าน่ากลัวแบบนี้ด้วยหรอ อีกอย่างเธอไม่ผิดนะ เขาเป็นคนอยากจะทำความรู้จักกับเธอเอง ถึงเธอจะเหม่อจนไปชนเขาก็เถอะ แต่เธอไม่ได้อยากคุยกับเขานานๆสักเท่าไหร่ จะพูดว่าเธอไม่อยากรู้จักกับเขาก็ได้

"อย่าไว้ใจคนอื่นนอกจากฉัน!"

"ทำไมล่ะ?"

นิชาเดินตามแรงของคนตัวสูงที่ดึงแขนเธอให้เดินตาม ทั้งสีหน้าอารมณ์โกรธที่ยังคงคุกรุ่นของคนตัวสูงก็ยังไม่จางลงเลย แต่เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัยหรือว่าหล่อนจะหึง เพราะหล่อนชอบพี่ดาวเหนือ!

"ผู้ชายคนนั้นไม่น่าไว้ใจ"

"ฉันว่าเขาก็เป็นคนดีนะ หรือเธอชอบเขาเลยไม่อยากให้ฉันเขาใกล้เขา"

สุดท้ายความสงสัยที่เต็มหัวไปหมด ส่งผลทำให้นิชาเผลอถามออกมาอย่างไม่ทันได้คิด เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมถึงได้ร้อนใจแปลกๆ รู้สึกราวกับว่าเธอกลัวว่าหล่อนจะชอบคุณพระเอกจริงๆอย่างไงอย่างนั้น แต่คงไม่ใช่หรอกเธอก็คงแค่สงสัยเพราะจะได้รับมือถูก

"พูดบ้าอะไร!! เธอนั่นแหละที่ตกหลุมรักมัน!!"

.

.

"น่ารักจัง"

น้ำฟ้าอดไม่ได้ที่จะอุ้มลูกหมาขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม เธอนั้นจะเรียกว่าเป็นคนรักสัตว์ก็ได้ พอเห็นสิ่งมีชีวิตน่ารักๆแบบนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอ็นดู

"แล้วเธอไม่รักฉันหรอ"

"คะ?"

เดี๋ยวนะ หล่อนพูดอะไร หล่อนกับหมาจะเทียบกันได้อย่างไง อย่าบอกนะว่าแค่ลูกหมาหล่อนก็คิดจะหึง ไม่หรอกมั้ง คงไม่ทำตัวเป็นเด็กแบบนั้น!

"เปล่า~"

.

.

"คือ...คืนนี้ฉันขอไปเที่ยวนะ"พูดเสียงอ้อนๆแต่ก็ยังสั่นเครือเพราะกลัวว่าหล่อนจะไม่อนุญาต

"อื้อ ได้สิ"หันมาแล้วระบายยิ้มให้

"จริงหรอ"

เธอแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ ก่อนที่ใบหน้าจะกลับกลายเป็นซีดเผือดเมื่อประโยคต่อมา

"แต่ฉันต้องไปด้วยนะ!"

.

.

"โอ๊ยยยย!!! ใครก็ได้ช่วยลดความหึงหวงของหล่อนลงได้มั้ย ได้โปรดอย่ารักฉันมากไปกว่านี้เลยคุณนางร้าย แค่นี้ฉันก็รับรักเธอไม่ไหวแล้ว"

ภายในอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่ง มีหญิงสาวนักศึกษาที่กำลังใช้ชีวิตไปอย่างเรื่อยเปื่อยและมีความสุขในโลกของนิยาย

เธอนอนอ่านนิยายเรื่องดัง ที่มีชื่อเรื่องว่า'หนามบุปผาสีดำ' จะบอกว่านิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักโรแมนติกก็ได้ หากแต่จุดที่ทำให้นักอ่านอย่างเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกสนุก

คือนิยายเรื่องนี้บรรดาผู้หญิงในเรื่องรวมถึงคุณนางเอก ไม่ใช่ผู้หญิงใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนกับชื่อเรื่องที่ว่าดอกไม้มีหนามก็คงไม่ผิด ไม่ว่าจะนางเอก หรือนางร้ายต่างไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมอ่อนข้อให้ใครดั่งนิยายเรื่องอื่นที่นางเอกจะต้องน่ารัก อ่อนโยน ส่วนนางร้ายก็ต้องโง่ไม่มีสมองเอาแต่กรี๊ดๆ วิ่งไล่ตามพระเอกทั้งเรื่อง ซึ่งในนิยายเรื่องนี้แตกต่างจากนิยายเรื่องอื่นอย่างสิ้นเชิง

"เพล้ง!!"

เสียงแจกันตกลงมายังพื้นห้องเพราะแรงสั่นสะเทือนจนมันแตกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับข้าวของภายในห้องที่เริ่มหล่นลงมาในเวลาไล่เลี่ยกัน

ร่างเล็กที่ได้สติออกมารีบลุกขึ้นยืนเธอพยายามที่จะเดินออกไปจากห้องเพื่อไปอยู่ในที่ปลอดภัยหรือไม่ก็ออกไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อหลบอยู่ใต้โต๊ะกินข้าว หากแต่ในระหว่างที่เธอกำลังจะเดินออกไปจากห้อง ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่กลับล้มลงมาทับร่างของเธอ ร่างทั้งร่างรู้สึกหนักอึ้งทั้งร่างกายรู้สึกเจ็บปวดไปหมด 

ความรู้สึกสุดท้ายคือเธอยังรู้สึกเสียดายอยู่เลย เพราะเธอยังอ่านนิยายเรื่อง'หนามบุปผาสีดำ'ไม่จบ

'อีกแค่นิดเดียวแท้ๆ'

ความมืดมิดเข้าปกคลุม ความตายกำลังเรียกร้องหาเธออย่างไม่ต้องสงสัย น้ำฟ้ารู้สึกว่าตอนนี้เธอคงจะขึ้นสวรรค์หรือลงนรกได้แล้ว 

"มึงตื่น!!"

เสียงของใครบางคนดังเข้ามาในโซนประสาท เปลือกตาค่อยๆเปิดออกเมื่อมองดูสถานที่ที่เธอกำลังอยู่ในขณะนี้กลับทำให้น้ำฟ้ารู้สึกมึนงงจนทำตัวไม่ถูก

ภาพของผู้หญิงที่มีผมสีทองราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย ใบหน้าที่สวยงามและอ่อนโยน หากแต่หัวคิ้วกลับกำลังขมวดเข้าหากันราวกับกำลังไม่พอใจกับการกระทำของเธอ

"..."

น้ำฟ้าที่เหมือนจะเจอเหตุการณ์สุดแปลกประหลาดเธอมองดูรอบๆกลับพบว่าในยามนี้เธอกำลังฟุ่บตัวหลับอยู่ในห้องเรียนในมหาลัยที่ไหนสักที เพียงแต่เธอกลับไม่คุ้นเคยกับสถานที่สักเท่าไหร่ แต่ที่ทำให้เธอรู้ว่าที่นี่คือมหาลัยก็เพราะเครื่องแบบที่ทุกคนใส่กัน มันมีทั้งตรามหาลัยที่ออกจะแปลกตาสำหรับเธอ

'เดี๋ยวนะ! ไม่ใช่ว่าฉันตายไปแล้วงั้นหรอ'

น้ำฟ้ารู้สึกสับสนและมึนงงไปหมด เธอมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไง แล้วทำไมเธอถึงไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลย ทั้งๆที่โดนตู้เสื้อผ้าล้มทับซะขนาดนั้น 

ภาพบางอย่างกำลังหลั่งไหลเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วส่งผลทำให้น้ำฟ้าต้องกุมขมับเพราะสมองที่ทนรับไม่ไหว และนั้นก็ทำให้เธอแทบจะกลายเป็นคนโง่ เมื่อเรื่องราวภายในความทรงจำกำลังบ่งบอกว่าเธอคือตัวละครในนิยายที่เธออ่านก่อนตาย แถมยังเป็นนางเอกของเรื่อง

"เป็นไรแก ไปหาหมอมั้ย?"

เพราะเพื่อนสนิททำท่าทางเหมือนปวดหัวมาก ทั้งสีหน้ายังดูงุนงงส่งผลทำให้แพรวาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วง ถึงเมื่อกี้จะแอบโมโหที่เปิดเทอมวันแรกยัยเพื่อนตัวดีก็แอบหลับคาคาบเรียนซะแล้ว โชคยังดีที่พวกเรานั่งอยู่แถวหลังสุดไม่อย่างนั้นคงได้โดนอาจารย์เขม่นแน่ๆ

"ปะ..เปล่า ฉันสบายดี"

น้ำฟ้าฝืนยิ้มออกมา แม้ความจริงภายในใจจะยังคงสับสนไม่หาย นี่ตกลงเธอหลุดเข้ามาในโลกนิยายที่เธออ่านก่อนตายจริงๆงั้นหรอ แล้วสาเหตุมันคืออะไร หรือจะเป็นเพราะว่าเธอรู้สึกเสียดายที่ยังไม่อ่านตอนจบให้ดี ถึงได้เป็นแบบนี้ 

'โอ๊ยยย!!! แล้วฉันจะทำอย่างไงต่อไปเนี่ย'

น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเจอเรื่องยุ่งยากเข้าให้แล้ว ถ้าเป็นนิยายเรื่องอื่นเธอจะไม่รู้สึกอะไร แต่กลับเรื่องนี้มันไม่ใช่นิยายโรแมนติกแบบทั่วไป ภายในเรื่องบรรดาผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวแม้เธอจะอ่านนิยายมาแล้ว แต่ถ้าเกิดเธอมาเจอจริงๆเธอจะรอดไปได้ง่ายๆงั้นหรอ 

ที่นางเอกในเรื่องสามารถมีชีวิตรอดจนถึงตอนจบก็เพราะว่าหล่อนเป็นคนฉลาดและระวังตัวเองมากๆ ทั้งยังร้ายกาจไม่แพ้นางร้ายในนิยาย ถึงจะมีจุดที่แตกต่างคือนางเอกจะเห็นใจคนอื่นมากกว่าแถมยังเอาใจใส่คนรอบข้างมากกว่านางร้ายที่มักจะไม่สนใจใครนอกจากตัวเองก็ตามที 

"ถ้าสบายดีแล้ว ก็ลุกได้แล้ว "

แพรวาเห็นว่าเพื่อนไม่ได้เป็นอะไรแล้ว เธอก็บอกเพื่อนตัวดีที่หลับมาจนเลิกเรียน

"อื้อ"

น้ำฟ้าลุกออกจากเก้าอี้ เธอเดินตามหลังแพรวาหนึ่งในตัวละครสำคัญ และที่ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกกังวลคือแพรวาจะเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่จะชอบพระเอกของเรื่อง

ให้ตายสิ ทำไมถึงมีคนตกหลุมรักพระเอกเยอะขนาดนี้นะ อดไม่ได้ที่จะคิดแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้พระเอกของเรื่องนี้ ความจริงน้ำฟ้าไม่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้เพราะเป็นนิยายโรแมนติกหรือสนใจที่พระเอกในเรื่องหล่อหรือเท่หรอกนะ เธอแค่ชอบที่นางเอกของเรื่องฉลาด เพราะนิยายหลายๆเรื่องส่วนใหญ่ที่เธอเคยอ่านมักจะเป็นแนวนางเอกซื่อมากๆไม่ก็ใจอ่อนง่ายจนทำให้ตัวเองเป็นอันตรายจนคนอ่านอย่างเธอรู้สึกรำคาญ แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่แถมนางเอกยังร้ายกาจพอๆกับนางร้ายซะด้วย 

'แล้วฉันจะมีชีวิตรอดจนถึงตอนจบได้มั้ยเนี่ย'

น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าตอนนี้เนื้อเรื่องมันพึ่งจะเริ่มต้น และเธอก็ยังไม่ได้เจอพระเอกของเรื่องเลยสักครั้ง นั้นหมายความว่าเธออาจจะสามารถหลบเลี่ยงคุณพระเอกแล้วกลับไปใช้ชีวิตธรรมดาๆได้ใช่มั้ย

เพราะถึงแม้ตัวละครฝ่ายหญิงสวยใหญ่จะชอบใช้เล่ห์เหลี่ยมหรือร้ายกาจกันซะส่วนมาก แต่ถ้าเธอไม่ไปยุ่งกับคุณพระเอก เหล่าตัวละครที่ร้ายกาจพวกนั้นก็คงไม่มายุ่งกับเธอหรอกใช่มั้ย และที่สำคัญก็คือเธอไม่ได้ชอบผู้ชายเธอชอบผู้หญิง !!!

พอมาคิดถึงจุดนี้น้ำฟ้าก็อยากจะร้องไห้อีกครั้งทั้งๆที่เธอยังไม่มีแฟนเลยสักคน กลับต้องมาตายเพราะตู้เสื้อผ้า งั้นชีวิตในโลกนี้เธอจะต้องหาแฟนสาวในอุดมคติให้ได้เลย

หลังจากที่เดินออกมาหน้ามหาลัยที่ดูไม่คุ้นตาสำหรับเธอแต่คุ้นตาสำหรับร่างนี้ น้ำฟ้ากับแพรวาก็แยกกัน โดยเธอต้องขึ้นรถประจำทางเพราะฐานะของนางเอกส่วนใหญ่ก็ไม่ดีแบบนี้แหละ แต่ก็ยังโชคดีสำหรับเธอที่คุณนางเอกคนนี้เป็นคนขยันแถมยังฉลาดทำให้น้ำฟ้าไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเงินใช้ไปอีกประมาณสองเดือน

หลังจากที่น้ำฟ้าขึ้นรถประจำทาง เธอก็หยิบสมุดโน๊ตเล่มเล็กออกมาพยายามเขียนทุกอย่างเท่าที่เธอจะจำได้ถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่ได้ช่วยเธอมาก แต่อย่างน้อยก็ต้องทำให้เธอรอดพ้นจากสถานการณ์ที่เลวร้ายบ้างล่ะน่า

เมื่อเธอลงรถประจำทางน้ำฟ้าก็เดินต่อมาอีกนิดหน่อยเพียงไม่นานก็ถึงคอนโดที่มีสภาพพอใช้ได้ ไม่ได้ใหญ่โตหรือหรูหรา แต่ก็ไม่ได้แย่อยู่ในสภาพทั่วๆไป เรียวขาทั้งสองข้างก้าวตรงขึ้นลิฟท์ไปยังห้องพักตามภาพความทรงจำที่ไหลเข้ามา เมื่อมาถึงเธอก็หยิบคีย์การ์ดแตะที่ประตูเบาๆเพียงไม่นานห้องพักที่ไม่ได้ใหญ่หรือเล็กมากเหมาะสำหรับอยู่คนเดียวก็ปรากฏ มันไม่ได้แตกต่างจากชีวิตก่อนของเธอมากมายสักเท่าไหร่

หากจะแตกต่างก็คงเป็นที่ร่างนี้เป็นเด็กกำพร้าและเธอไม่มีพ่อแม่ที่ดูแลเอาใจใส่เธอเหมือนตะก่อน 

"ฉันต้องรอด!"

ในเมื่อมีโอกาสในชีวิตที่สองแถมเธอยังมีความทรงจำในชาติก่อน ถึงเธอจะไม่ฉลาดเก่งกาจเหมือนคนอื่น แต่เธอก็คิดว่าเธอสามารถใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาได้โดยไม่ต้องกังวล

น้ำฟ้าจัดการวางกระเป๋าใบเล็กลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินตรงไปหยิบชุดมาเปลี่ยนแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ แค่เวลาเพียงไม่นานเธอก็เหนื่อยจะแย่แล้ว เธอจะรีบอาบน้ำแล้วเข้านอนเลย พรุ่งนี้จะได้มีแรงสู้ต่อไป

"ซ่าาา"

เสียงน้ำที่ไหล่กระทบเข้าหาร่างกายอย่างช้าๆ มีกระจกสะท้อนเงา จนทำให้น้ำฟ้าหน้าแดงขึ้นมา ชาติก่อนถึงเธอจะไม่ได้สวยมากแต่ก็ไม่ได้จัดว่าหน้าตาน่าเกลียดหากแต่ในเวลานี้เงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกรูปร่างที่ได้สัดส่วนราวกับรูปปั้นแกะสลัก

หน้าอกที่ดูจะสมเหตุสมผลไม่ได้เล็กมากหรือใหญ่เกินพอดี ใบหน้าที่สวยงามราวกับนางฟ้า ทั้งนัยน์ตาสีเทาหายากดูน่าค้นหา เรียวปากอวบอิ่มสีพีชจนดูน่าจูบ เส้นผมที่ยาวสลวยสีฟ้าครามดังท้องฟ้าในยามเช้าตรู่ ผิวที่ขาวเรียบเนียนใสกระจ่างจนดูน่าสัมผัส รูปร่างบอบบางดูน่าปกป้องจนทำให้ใครหลายคนอยากดูแล

"พอๆ!! เลิกมองได้แล้ว"

น้ำฟ้าสะบัดหัวไปมาแรงๆ เธอจะมามองร่างกายของคุณนางเอกแบบนี้ไม่ได้นะ!! ถึงตอนนี้มันจะเป็นร่างกายของเธอแล้วก็เถอะ แต่เธอก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรไม่ดีลงไป 

เมื่อจัดการอาบน้ำจนเสร็จเรียบร้อยน้ำฟ้าก็เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วจึงตรงไปที่เตียงนอน ไม่รอช้ากระโดดลงไปนอนด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย เพียงไม่นานเธอก็หลับใหลไปในที่สุด วันนี้แค่เพียงวันเดียวมันช่างหนักหนาสำหรับเธอซะเหลือเกิน เธอตายไปแล้ว แถมยังมาเกิดใหม่ในร่างของคุณนางเอก หวังว่าในอนาคตคุณนางร้ายจะไม่สนใจเธอและมาทำร้ายเธอนะ

.

.

----- 22.00 น. ----

"Rrrrr"

เสียงโทรศัพท์ที่ทั้งสั่นและร้องเสียงดังจนน้ำฟ้าทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นมารับสายด้วยใบหน้าง่วงนอน เปลือกตาแทบจะปิดลงอีกหลายๆครั้ง ถ้าไม่ใช่ว่าเสียงโทรศัพท์ที่ดังจนเธอทนไม่ได้

("นิชา! แกคงไม่ได้ลืมใช่มั้ยว่าวันนี้ พี่ๆเขานัดพวกเราให้มาฉลองกัน")

"ไม่ลืม! กำลังจะออกไปแล้ว"

("รีบๆมาเลยแก") ว่าจบก็ตัดสายไปทันที

"ต้องรีบแล้ว!!"

ร่างบางรีบเด้งตัวลุกออกจากเตียงนอนก่อนจะหยิบชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวมาใส่อย่างเร่งรีบ น้ำฟ้ารีบแต่งหน้าพอเป็นพิธีก่อนจะหยิบกระเป๋าและรองเท้ารีบเดินออกจากห้องไป

ทันทีที่เธอเดินลงมาจากตึก น้ำฟ้าก็โบกรถเรียกแท็กซี่โชคดีที่มีคนนั่งแท็กซี่กลับมาที่คอนโดพอดี น้ำฟ้าจึงไปถึงผับในเวลาอันสั้น แม้จะสายไป10กว่านาที แต่ก็ถือว่ามันทันล่ะน่า !

เมื่อมาถึงผับหรูใจกลางเมืองซึ่งเป็นสถานที่สำหรับเด็กมหาลัยที่ชอบมาเที่ยวกันเป็นประจำ เพียงเดินเข้ามาภายในผับ เสียงเพลงก็ดังสนั่น ไหนจะผู้คนที่เต้นเบียดเสียดกันไปมาจนน้ำฟ้าอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัดแทน ในตอนที่เธอยังมีชีวิตในโลกก่อน เธอเป็นผู้หญิงที่มักจะอยู่ติดห้องไม่ค่อยชอบออกไปในสถานที่ที่คนเยอะๆแบบนี้นักหรอก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยไป 

"มาช้านะแก!!"

แพรวาที่เห็นเพื่อนเดินมาแต่ไกลเธอเดินเข้ามาหานิชาก่อนจะดึงแขนนิชาให้ลงไปนั่งบนโต๊ะที่ถูกจองไว้

ผู้คนในเวลานี้ต่างดื่มเหล้าคุยกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งน้ำฟ้าก็ตามน้ำโดยไม่อิดออดอะไร เพราะเธอไม่อยากทำตัวแปลกแยก และก็ไม่อยากทำให้คนอื่นมาจ้องจับผิดเธอด้วย

เพราะเธอไม่ใช่คนสวยเพียงคนเดียวในโต๊ะ และเป็นเพราะเธอไม่ชอบพูดคุยมากมาย จึงทำให้ไม่ค่อยมีใครเข้ามาหาเธอ ซึ่งนั้นก็ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกขอบคุณมากๆ

อีกหนึ่งเหตุผลที่คนพวกนี้จัดงานสังสรรค์แบบนี้ขึ้น ก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องธุรกิจของครอบครัวกันล่ะมั้ง ก็ดูแต่ล่ะคนที่มีแต่ลูกทายาทตระกูลกันเกือบหมดและที่น้ำฟ้าได้มางานนี้ด้วยก็เพราะว่าแพรวาเป็นเพื่อนเธอ มาถึงตอนนี้ถึงได้ไม่มีคนสนใจเธอสักเท่าไหร่ ถึงเธอจะสวยแต่ทุกคนก็รู้ว่าเธอไม่มีอะไรเลย

งานสังสรรค์ของพวกคุณหนูทายาทธุรกิจยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ สายตาของน้ำฟ้าที่กวาดมองไปรอบๆดูเหม่อลอยไร้จุดหมาย แต่แล้วเธอก็พึ่งนึกออก เพราะรีบมาจนลืมไปว่าในนิยายได้เขียนไว้ว่าในคืนนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทุกอย่าง

อีกไม่นานพระเอกของเรื่องจะมางานนี้ แล้วเขาก็จะได้เจอเธอ ด้วยความที่เธอเอาแต่ไม่สนใจใคร และดูจะโดดเดี่ยวอยู่คนเดียว คุณพระเอกที่แสนดีก็เข้ามาชวนคุยด้วย เมื่อคิดถึงตรงนี้ น้ำฟ้าก็หน้าซีดด้วยความตกใจ

เธอไม่มีทางยุ่งเกี่ยวกับเขาแน่ๆ และเธอก็ไม่ชอบผู้ชายทำไมจะต้องไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายที่มักจะมีผู้หญิงตามติดเขาเป็นขบวนแบบนั้นด้วย คิดได้ดังนั้นน้ำฟ้าก็เดินไปหาแพรวาที่กำลังคุยกับคนรู้จักอยู่ ก่อนจะเอ่ยกระซิบว่าเธอไม่ค่อยสบายขอกลับก่อน

' ใครอยากได้เขาก็เชิญ ฉันขอบายล่ะ!!!'