บทนำ

ตรีภพ ชินณรงค์ อายุ 30 ลูกชายคนเดียวของ คุณหญิงปาดวาดและคุณตรีดนัย ดีกรีนักเรียกนอก จบ ตรี โท เอกบริหาร ว่าที่ประธานบริษัทคนใหม่ของชินณรงค์กรุ๊ป บริษัทผลิตสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่มเจ้าใหญ่ที่สุดของประเทศ

วีรดา ชินณรงค์ อายุ 25 ลูกสาวบุตรธรรมของคุณหญิงปานวาด เรียนจบบริหารงานคหกรรมศาสตร์ หลังจากเรียนจบมาเธอก็ทำหน้าที่เลขาและดูแลคุณหญิงปาดวาดที่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง คุณหญิงคือผู้มีพระคุณ ชุบเลี้ยงเธอที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไร้ญาติขาดมิตร

เชื่อว่าทุกคนต้องเคยคิด ถ้าหากว่าวันนั้นไม่ทำแบบนั้นทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ ถ้าหากว่าไม่พูดแบบนั้น ทุกอย่างคงดีกว่านี้

ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น ถ้าหากว่าวันนั้นไม่ยื่นมือออกไปจับจูงผ่ามือใหญ่ที่อบอุ่นคู่นั้น เขาคนนั้นก็คงไม่ได้เข้ามาอยู่ในหัวใจและทำร้ายกันซ้ำๆ แบบนี้

1. ห้องหอเคล้าน้ำตา

หลังจากญาติผู้ใหญ่ออกจากห้องหอไปหมดแล้ว บ่าวสาวในชุดไทย ยังนั่งพับเพียบอยู่บนเตียงที่โรยไปด้วยกลีบกุหลาบ

“ไงล่ะ ดีใจไหมในที่สุดก็ได้จับฉันได้สมใจ” ตรีภพ กระชากพวงมาลัยคล้อยคอ แล้วปาใส่หน้าเจ้าสาวแสนสวยที่นั่งก้นหน้าก้มตาอยู่บนเตียง

“คิดจะเป็นเมียฉันทั้งทีเชิดหน้าแล้วยิ้มไว้สิ ให้สมกันที่ระริกระรี้ไปอ้อนให้คุณแม่บังคับฉันให้แต่งงานด้วย”

วีรดา เงยหน้าช้อนสายตามองเจ้าบ่าวมาดๆ ของตนเอง

“วีไม่เคยขอคุณผู้หญิงแบบนั้นเลยนะคะ” เธอพยายามควบคุมไม่ให้เสียงที่เปล่งออกไปสั่นเครือ

หากไม่ถูกคำว่าบุญคุณ ที่ท่านชุบเลี้ยงมา มีเหรอเธอจะยอมแต่งงานกับผู้ชายที่เกลียดเธอเข้าใส้ ในโลกนี้มีใครบ้างไม่รู้ว่าตรีภพเกลียดเธอขนาดไหน

“เหอะ เมื่อก่อนคุณแม่ฉันเกลียดเธอสองแม่ลูกแค่ไหน แต่พอแม่เธอตาย เธอก็ทำตัวน่าสงสารให้คุณแม่ฉันรักและเอ็นดูส่งเสียเลี้ยงมาทุกวันนี้ มารยาทเก่ง เชื้อไม่ทิ้งแถวเลยจริงๆ ถึงคุณแม่จะบังคับให้ฉันแต่งงานกับเธอได้ แต่คนอย่างฉันไม่มีทางเอาลูกคนใช้แบบเธอขึ้นมาเชิดชูออกหน้าออกตา เคยอยู่ยังไงก็อยู่แบบนั้นต่อไป หวังว่าจะรู้สถานะของตัวเองดี” ตรีภพยืนกอดอกมองร่างเจ้าสาวที่ยังนั่งพับเพียบอยู่บนเตียงนอนสีขาว สองไหล่สั่นไหวด้วยแรงสะอื้นแต่ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากอิ่มสีชมพูเลย สายตาคมยังจ้องมองคนบนเตียงด้วยสายตาดูแคลน ไร้ซึ่งความสงสาร

“หึ มารยาท” ร่างหนาคว้าผ้าเช็ดตัวสาวเท้ายางๆ เข้าห้องน้ำไป

วันนี้เป็นวันแต่งงานของเขาและเธอลูกสาวแม่บ้านที่คุณแม่ของเขารับเป็นบุตรบุญธรรมตั้งแต่ รดา แม่ของวีรดาเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน รดา ผู้หญิงมารยาทนังงูพิษไม่รู้บุญคุณข้าวแดงแกงร้อน ตอนที่ลำบากอุ้มเด็กน้อยวัย 5 ขวบมามากราบขอคุณแม่เขาทำงาน ท่านก็เมตตาให้งานทำให้ที่อยู่อาศัย ท่านทั้งรักและเอ็นดูสองแม่ลูกคู่ แต่สุดท้ายกลายเป็นเลี้ยงงูพิษไว้ใกล้ตัว ผู้หญิงสารเลวคนนั้นกลับหักหลังท่านด้วยการเป็นชู้กับสามีคุณพ่อของเขา

สายน้ำเย็นจากฝักบัวไม่ได้ทำให้ใจของตรีภพเย็นลงได้เลย มือหนาวางนาบไปกับกำแพงเย็นเฉียบ เขาไม่เคยลืมช่วงเวลาที่เลวร้ายนั้นได้เลย ว่าหลังจากเรียนจบมัธยมปลายเขาไปเรียน ปริญญาตรี โท และเอกที่เมืองนอก ตั้งใจเรียนเพื่อจะได้รีบกลับมาช่วยบริหารและดูแลกิจการช่วยบิดา เพราะเขาคือลูกชายคนเดียวของ ตระกูล ชินณรงค์ คุณแม่เขาเป็นโรคหัวใจมีเขาแค่คนเดียว พอคลอดเขาได้ไม่นานก็ทำการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจร่างกายไม่สามารถมีบุตรได้อีก หลังจากบินข้ามฟ้าไปเรียนได้แค่เดือนเดียว คุณแม่ก็โทรมาร่ำไห้ปานจะขาดใจทุกอาทิตย์ ท่านถูกสามีและคนสนิทสวมเขา คนที่ไว้ใจ

แต่ทั้งที่เขาเรียนจบกลับมาเหยียบเมืองไทย ท่านกลับขอให้เขาแต่งานกับวีรดา ลูกสาวของคนที่หักหลังท่าน เขาพยายามคัดค้านท่านทุกทาง คุณแม่ก็ไม่ยอมท่าเดียว จนช๊อคเข้าไอซียู งานแต่งในวันนี้จึงเกิดขึ้น

ทันทีที่ประตูห้องน้ำเปิดออก ร่างบางในชุดไทยหอบชุดนอนและผ้าขนหนูวิ่งสวนเข้าไป พอปิดประตูลงกลอนเรียบร้อยวีรดาทรุดไปนั่งบนพื้นกระเบื้อง ซุกหน้าเปื้อนน้ำตาลงบนสองขาเรียว ไม่สนใจว่าชุดเจ้าสาวสั่งตัดราคาแพงจะเสียหายไม่สนว่ามันจะเปียกโชกจากน้ำที่เจิ่งนองบนพื้น ผู้ชายเกลียดเธอเธอรู้ดี แต่เขาเกลียดเธอเพราะอะไร เธอทำอะไรผิดตั้งแต่จำความได้ก็มีพี่ภพเป็นเพื่อนเล่นเสมอ ฐานะเธอเป็นแค่ลูกแม่บ้านเท่านั้น แต่เขาก็เล่นเป็นเพื่อนเธอ สอนการบ้าน เขาคือพี่ชายที่แสนดี คือความประทับใจในวัยเด็ก หลังจากไปเรียนต่อเมืองนอก พี่ภพที่แสนดีของเธอไม่ได้กลับมาด้วย กลับเป็นซาตานในร่างของพี่ภพ ทุกครั้งที่บ้านเขามักจะหาเรื่องด่าทอ พูดจากระทบกระเทียบเธอทุกครั้งไป ทุกครั้งที่เขามองเธอมีแต่สายตารังเกียจดูถูกแคลน เพียงหางตาที่มองเห็นเขาเธอจะเลี่ยงหนีไปอีกทางเสมอ ไม่อยู่ให้รกหูรกตาให้เขาโกรธเกลียดไปมากกว่าเดิม

‘แม่เธอก็ตายไปแล้ว ยังอยู่ที่นี่อีกหรอ อย่างว่าละ ปลิงมันทำเป็นแค่ดูดเลือด เธอก็แค่ประจบประแจงคุณพ่อคุณแม่ฉันเอาไว้ดีๆ ล่ะ ไม่งั้นจะไม่มีที่ให้ซุกหัวนอน หึหึ ’

วีรดามาอยู่บ้านของตระกูลชินณรงค์ กับแม่ตั้งแต่อายุห้าขวบ ตอนที่แม่เสียเธอเพิ่งสิบขวบเท่านั้น ไร้ญาติขาดมิตรหากคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายไม่รับเธอเอาไว้ เด็กอย่างเธอคงต้องไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตอนที่คุณหญิงเอ่ยปากให้แต่งงานกับลูกชายคนเดียวของท่านเธอทั้งตกใจทั้งหวั่นใจ ทุกคนในบ้านทราบดีว่าคุณภพเกลียดเธอ

‘นะวี แต่งงานกับตาภพเถอะ แม่มีตาภพคนเดียว แม่เลี้ยงวีมากับมือ แม่เชื่อว่าวีจะรักและดูแลลูกชายแม่อย่างดี’

‘คุณภพเกลียดวี คุณหญิงก็ทราบ’

‘ตอนเด็กๆ เราสองคนก็ออกจะรักกันดีไม่ใช่เหรอ แม่เชื่อว่าภพไม่ได้เกลียดวี ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่ไม่เคยขออะไรวีเลย วีทำเผื่อแม่ซักครั้งได้ไหม เห็นแก่แม่ที่ใกล้จะตาย คำขอครั้งแรกและครั้งสุดท้ายจากแม่’ คุณหญิงปาดวาดกุมมือบางเอาไว้แน่น เธอไม่ต้องการคำปฏิเสธ ต้องการเพียงคำว่า ‘ค่ะ’ เท่านั้น

‘คุณหญิง ‘ วีรดา โอดครวญน้ำตาเรื้อน กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ก่อนจะกล่าวประโยคประหารชีวิตแกตนเอง

‘คุณหญิงยังแข็งแรงดีอยู่เลยค่ะ ยังอยู่เป็นร่มโพธิร่มไทรให้วีและคนอื่นๆ ในบ้านไปอีก 20-30 ปีเลยค่ะ ตกลงค่ะวีจะแต่งงานกับคุณภพ’

2.

ตรีภพลืมตาในความมืดม่านกรองแสงอยู่วี ทำให้ห้องมืดสนิททั้งๆที่ภายนอกนั้นสว่างแล้ว เช้าแล้วเขาเพิ่งได้นอนไปนิดเดียวเท่านั้น หลังจากเมื่อคืนเข้าหอกับเจ้าสาวที่คุณแม่จับคลุมถุงชน เหนื่อยมาทั้งวันไหนจะงานแต่งพิธีการแสนมากมายไหนจะเข้าหอกับเจ้าสาว เสร็จกิจทั้งหมดแล้วแทนที่จะได้หลับสบาย ต้องมานอนฟังคนนอนร่วมเตียงร้องไห้สะอึกสะอื้น กว่าจะได้นอนฟ้าก็สว่างคาตา ตกเป็นของของเขามันน่าเสียใจขนาดนั้นเลยหรอ

“รู้เอาไว้ด้วย ถ้าคุณแม่ไม่ต้องการหลาน ชาตินี้อย่าฝันว่าคนอย่างฉันจะแตะต้องเธอ ดูจากที่เมื่อคืนฉันเป็นคนแรกของเธอ แสดงว่าคุณแม่คงเลี้ยงเธอเอาไว้เพื่อเป็นนางบำเรอฉันโดยเฉพาะสิน่ะ”

“วีทราบค่ะ ว่าคุณภพไม่อยากแต่งกับวี แต่ขอให้คุณภพเข้าใจวีด้วยว่า วีไม่ขัดคำขอร้องของคุณหญิงไม่ได้จริงๆ”

“ดี อยู่ในโอวาทแบบนี้ ว่าง่ายๆ ทำงานเหนื่อยกลับมามีคนบำเรอ มันก็สะดวกสบายดี”

ตรีภพลุกพรวดพราวจากเตียง เขาก็ยังไม่เข้าใจคุณแม่ ทำไมถึงบังคับให้เขาแต่งงานกับเด็กนี้ แถมต้องการหลานจากวีรดาอีกด้วย แต่เอาเถอะทำมาขนาดนี้แล้วเพื่อความสบายใจของคุณแม่เขาจะทำให้ ไม่ต้องไปหากินให้เสียเงินเสียทอง สำหรับเขาผู้หญิงทุกคนมันก็คือนางจิ้งจอกดีๆ นี้เอง หน้าไหว้หลังหลอก ต่อหน้าทำเป็นคนดีหลับหลังแอบกินผัวชาวบ้าน เขากินจ่ายจบไม่เคยสานสัมพันธ์กับใคร ผู้หญิงคนไหนก็อย่าหวังจะได้หัวใจของเขา ยิ่งลูกสาวของผู้หญิงคนนั้น ไม่มีทาง

ตรีภพอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ขายาวๆ เดินเข้าไปนั่งลงบนเตียง มือหนาจับข้อมือของคนที่ยังนอนตะแคงอยู่มุมเตียง หัวคิ้วหมุนเล็กน้อย ตัวรุมๆ เมื่อคืนเขาคงหนักมือไปสิน่ะ ช่วยไม่ได้ อยากจะมาเป็นเมียเขาก็ต้องรับอารมณ์บนเตียงเขาให้ได้ ตรีภพค่อยๆ ก้มลงไปกระซิบข้างหูคน

“รีบๆ ท้องซะล่ะ ฉันจะได้รีบหย่า ไม่รู้จะต้องทนนอนเตียงเดียวกันไปอีกนานแค่ไหน ระลึกฐานะของตัวเองให้ขึ้นใจด้วยล่ะ วีระดา เป็นเป็นแค่เมียบำเรอ”

“อึก พี่ภพเกลียดอะไรวีค่ะ วีพลาดตรงไหน ฮื่อ” วีรดาปล่อยโฮออกมาสุดเสียง ทุกวันเธอก็ยังไม่รู้ว่าตรีภพเกลียดเธอเพราะอะไร

“อย่ามานับญาติกับฉัน ฉันไม่เคยมีน้องสาว ฉันเกลียดแม่เธอ และเธอเป็นลูกสาวของผู้หญิงคนนั้นยังไงล่ะ” พูดจบก็สะบัดมือออกจากข้อมือขาวบางราวกับรังเกียจเต็มกลืน

“แม่รดาทำอะไร ให้คุณภพโกรธหรอค่ะ” วีรดาจำได้ว่าตอนเธอเด็กๆ แม่เธอรักคุณภพยิ่งกว่าอะไร คุณภพคือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของคุณหญิงปาดวาด ผู้มีพระคุณ ที่ให้งานให้ที่ซุกหัวนอน แม่หม้ายผัวตาย ไม่มีอะไรเหลือเลยในชีวิต ถูกไล่ออกจากห้องเช่า เงินติดตัวซักบาทก็ไม่มี เห็นบ้านหลังใหญ่ติดป้ายสมัครงานแม่บ้านหน้าประตูจึงอุ้มลูกน้อยหวังมาพึ่งใบบุญ

“ทำอะไรงั้นหรอ หึ อย่าให้ฉันขุดความเน่าเฟะของคนตายมาพูดเลย เพราะคุณแม่ขอร้องไม่ให้พูดถึงเรื่องในอดีตอีกเพราะมันจะทำให้ท่านเสียใจ รู้เอาไว้ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีอะไรคู่ควรกับฉันเลย”

“แสดงว่าที่ผ่านมา คุณภพเกลียดวีเพราะโกรธแม่ของวีหรอค่ะ”

“ไม่ได้โกรธ แต่เกลียด ยิ่งเธอโตแล้วหน้าเหมือนผู้หญิงคนนั้นมากเท่าไรฉันยิ่งเกลียดเธอวีรดา” ตรีภพบึงบังออกจากห้องนอนไป ทิ้งให้วีรดาที่ทำหน้างุนงงอยู่บนเตียง

งงไปหมดแล้ว คุยไปคุยมาเธอก็ยังไม่รู้ว่าแม่เธอทำอะไรให้เขาโกรธจนพานมาเกลียดเธอได้ขนาดนี้

หลังจากแน่ใจว่าประตูห้องห้องนอนปิดสนิท วีรดาหยักร่างกายที่สะบักสะบอม ที่ถูกคนใจยักษ์ทรมานมาทั้งคืน เธอไม่ได้หวังว่าเขาจะอ่อนโยนเลยซักนิด ร่องรอยที่ปรากฏบนตัวเธอนั้นชัดเจนแล้วว่าเขาเกลียดเธอมากขนาดไหน แต่ไม่ว่าร่างกายจะแน่ขนาดไหน เธอก็ต้องลงไปทานมื้อเช้ากับคุณหญิง

ร่างระหงเดินมาหยุดนิ่งที่ราวบันไดชั้นสาม วีรดาใส่ชุดแซกสีครีมแขนกุดยาวพอดีเข่า คุณหญิงปาดวาดชอบให้เธอแต่งตัวแบบนี้ มือบางจับราวบันไดไว้มั่น ประคองสติทั้งหมดค่อยๆ ก้าวลงบันไดอย่างระมัดระวัง ภาพจำติดตาเธอไม่เคยลืมสุดปลายทางของบันไดนี้เคยมีร่างที่เต็มไปด้วยเลือดของแม่เธอ แม่ตกบันไดคอหักเสียชีวิตทันที อุบัติเหตุครั้งนั้นพรากแม่ของเธอจากไปตลอดกาล ครอบครัวที่แท้จริงคนสุดท้าย