ริมฝีปากสีซีดถูกกัดเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

เธอจมอยู่กับกองน้ำตา ในเวลาที่สามีกับผู้หญิงคนใหม่ของเขามีความสุขในรังรักราคาเกินสิบล้าน บ้านใหม่ในโครงการระดับหลายร้อยล้านที่เสี่ยปรีชาเป็นเจ้าของ

กลายเป็นเธอที่ต้องหลบหน้าหลบตาผู้คน เพราะไม่อยากตอบคำถาม เรื่องโสมมนั่น หรือรับรู้เรื่องราวบัดสีของเขาทั้งคู่ โลกวันนี้วิบัติไปแล้ว ภรรยาแต่งอย่างเธอกลับไม่มีที่ยืน เธอกลายเป็นเหลือบ ลิ้นที่ปกป้องพยายามสลัด ไม่มีใครพูดถึงความถูกต้อง คงเพราะถูกอำนาจเงินปิดปากไว้ทั้งหมด

เกือบรุ่งสางที่ยี่หวาข่มตาหลับ แต่แล้วก็ต้องมาสะดุ้งตื่น เพราะเสียงเอะอะโครมครามจากนอกห้องนอน

“แม่ครับ ทำไมพ่อกลับดึกจัง” เสียงลูกดังเบาๆ ปกปักเองก็คงตื่นตกใจ

“พ่องานยุ่งจ๊ะ ปกนอนไปก่อนนะ แม่ขอออกไปดูพ่อหน่อย” เธอตอบลูก และตลบผ้าห่มคลุมอกให้ ก่อนจะลุกออกจากที่นอน เดินเอื่อยๆ ออกไปด้านนอก

เธอไม่อยากทะเลาะกับปกป้องตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้เลย

“เคยสนใจไหมว่าผมจะกลับบ้านตอนไหน?” เสียงแรกที่ได้ยิน ยี่หวาแค่นยิ้ม

“หวาคิดว่าคุณป้องไม่กลับมาแล้วนี่คะ” เสียงแผ่วๆ ตอบกลับมา แต่เหมือนถูกตีกลางแผลสด

“คิดว่าผมอยากกลับมาที่นี่เหรอหวา ถ้าคุณยอมหย่า คงไม่คาราคาซังแบบนี้หรอก” ปกป้องตะโกนลั่น

“เบาๆ ค่ะ ลูกยังไม่ตื่น หรือคุณลืมไปแล้วว่าคุณกับหวามีลูกชายด้วยกันหนึ่งคนนะคะ” เพราะไม่เคยเถียง ไม่เคยก้าวร้าวจนปกป้องได้ใจ เขาเป็นถึงหัวหน้ากรมกอง มีภรรยาที่ไม่เชิดหน้าชูตา เป็นแค่แม่บ้าน ที่เลี้ยงลูกไปวันๆ

“ตะวันขึ้นแล้ว ไม่เตรียมตัวไปโรงเรียนเหรอไง” ชายหนุ่มตะคอก แล้วก็รีบหุบปาก

เขาทำสงครามประสาทเพื่อกดดันยี่หวา ตัดรายจ่าย เลยพลอยทำให้ผลกระทบนั่นตกไปอยู่บุตรชายด้วย

“ปีหน้าปกถึงจะไปโรงเรียนค่ะ หวาคุยกับแม่หวาแล้ว”

ปกป้องเม้มปาก เขาไม่รู้ว่ายี่หวาบอกกับมารดาหล่อนว่ายังไง

“ผมยังเป็นสามีคุณอยู่ไหมหวา” เพราะความละอาย ปกป้องเลยหลุดปากถาม

“คุณป้องถามผิดค่ะ คุณป้องควรถามตัวเองว่าคุณป้องยังเห็นหวากับลูก อยู่ในสายตาหรือเปล่า” นานๆ ครั้งที่ยี่หวาจะย้อน ปกป้องสะอึก เขาไม่ใช่ลูกผู้ชาย เขาบีบบังคับยี่หวาเพราะอยากมีผู้หญิงใหม่ ผู้หญิงที่ทำให้เขาเชิดหน้าในสังคมได้ มีคนนับหน้าถือตา แม้ว่าเขาจะทำผิด

“ถามแบบนี้เพราะอยากให้ผมรู้สึกผิดหรือไงหวา”

ยี่หวาถอนใจ เธอเงยหน้ามองสามีตรงๆ

“หวาผิดอะไรคะคุณป้อง หวาผิดอะไร ทำไมทำกับหวาแบบนี้ คุณลืมที่สัญญากับแม่หวาไว้แล้วเหรอคะ” ยี่หวาโพล่งถาม ความอัดอั้นในใจพังทลายลงมา เธอเลยลืมตัวถามในสิ่งที่เคยสัญญาว่าจะไม่พูดถึง

ปกป้องตัวแข็งทื่อ เขาผิดเขาย่อมรู้อยู่แก่ใจ แต่เพราะกิเลสตัณหาบังตา เขาโยนความผิดนั่นกลับไปที่คนที่เขาเคยรัก

“ดูสภาพตัวเองเถอะหวา หากผมเป็นคุณผมจะไม่ย้อนถามแบบนี้แน่”

ยี่หวาแค่นยิ้ม เงยหน้าหัวเราะด้วยเสียงที่ขมขื่นเต็มทน “ฮ่าๆ คุณป้องโทษว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นเพราะหวา หวาแก่ หวาโทรม หวาไม่มีรายได้ หวาเสียสละตัวเองออกมาเลี้ยงลูก เพราะคุณป้องบอกว่าไม่มีใครรักลูกเท่าพ่อ กับแม่ หวาผิดที่หวาเป็นได้แค่แม่บ้าน ไม่ใช่ลูกสาวเจ้าสัวบ้านจัดสรร หวาผิดที่หวาทำให้คุณป้องดูไร้ค่า เป็นแค่หัวหน้ากรมกอง แต่ไม่มีสตางค์งั้นเหรอคะ”

ยี่หวาตะโกนสวน ในสายตาสามีเธอแทบไม่มีตัวตน นับตั้งแต่ปกป้องมีความสัมพันธ์กับฉันทา

“อย่าชวนทะเลาะเลยหวา ผมอุตส่าห์กลับมาบ้าน เราควรพูดกันแบบผู้ใหญ่สิ”

ไม่มีคำโต้แย้ง ทุกเรื่องที่ยี่หวากล่าวถึง คือความผิดที่ปกป้องยัดเหยียดให้ภรรยา เพื่อทำให้ตนเองรู้สึกดีขึ้น

“หวาทนมามากเกินทนแล้วค่ะคุณป้อง บอกไว้เลยค่ะ หวาไม่หย่า หวาอยากรู้เหมือนกันว่าฉันทาจะหน้าบางแค่ไหน กับตำแหน่ง ‘เมียน้อย’ ” ยี่หวายิ้มเครียด จริงอยู่ไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้าฉันทาตรงๆ แต่เรื่องน่าละอายแบบนี้ คนชอบนำไปขยี้ลับหลัง ยี่หวาคิดว่าฉันทาคงไม่ชอบใจนัก ข่าวลือแบบนี้ย่อมทำให้ชื่อเสียงหล่อนเสียหาย ยี่หวาเป็นแค่คนธรรมดา เธอมีทะเบียนสมรส ต่อให้สามีหอบผ้าไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้น เธอก็ไม่มีความผิด สังคมควรรุมประณามฉันทา ไม่ใช่เธอ

บทที่2.คนหนึ่งไป คนหนึ่งย้อนกลับมา

ยี่หวายกมือปาดคราบน้ำตาพับหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นที่ปกหน้ามีภาพสามีตัวเองเคียงคู่กับหญิงคนใหม่ หน้าตายิ้มแย้มไม่อายสายตาคนรอบตัว ในงานเปิดโครงการใหม่บ้านราคาสิบล้านต้นๆ หญิงสาวถอนใจแรงๆ ล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมานับเศษสตางค์ที่เหลืออยู่ ยี่หวามองแบงก์สีแดงที่เหลือในกระเป๋าแค่สองใบด้วยดวงตาคลอน้ำตา เดือนนี้ปกป้องไม่ได้โอนเงินเดือนเขาเข้าบัญชีเธอสักบาท หลังจากที่ทะเลาะกันหนักในเช้าตรู่วันนั้น ปกป้องไม่กลับมาที่บ้านพักข้าราชการหลังนี้อีกเลย ยี่หวาทุกข์จนเลิกทุกข์ เธอควรหารายได้อื่นเสริมหากสามีใช้ไม้นี้สำหรับกดดันเธอ เธอไม่มีทุนแม้จะมีฝีมือ จะเอ่ยปากหยิบยืมคนใกล้ตัว ก็หน้าหนาไม่พอ

ทั้งชีวิตยี่หวาไม่เคยลำบาก มารดารักและถนอมเลี้ยงดูตนเองประหนึ่งไข่ในหิน ท่านพยายามชดเชยสิ่งที่ท่านมอบให้เธอไม่ได้ ยี่หวาเลยไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เธออยากให้บุตรชายมีพ่อ แม่ที่อยู่พร้อมหน้ากัน แต่วาสนาของเธอคงไม่คู่ควร สามีที่เคยรักเธอดั่งแก้วตาถึงเปลี่ยนไป

ยี่หวาถอนใจอีกครั้ง มองเลยไปยังบุตรชายที่นั่งเล่นอยู่มุมหนึ่งของบ้านด้วยแววตาเศร้าๆ

เธอจะอยู่รอดยังไงถ้าตนเองไม่มีสตางค์ สมัยนี้ทุกอย่างเป็นเงินเป็นทองทั้งนั้น

ข้าวสารที่ตุนไว้ก็ใกล้จะหมดเต็มทน โชคดีที่ยี่หวามีบัตรสวัสดิการของรัฐ ถึงจะไม่เยอะก็พอช่วยจ่ายค่ากะปิ น้ำปลา ข้าวสารอาหารแห้งให้เธอกินกันตายได้ สงสารแค่ปกปักที่ไม่เคยได้อะไรอย่างเด็กทั่วไปควรได้ควรมี ทั้งที่บิดาเป็นคนมีหน้าที่การงานดี ไม่คิดว่าคนที่ตนเองรักจะใจจืดใจดำได้ถึงเพียงนี้

กำลังคิดเพลินๆ วันนี้เธอจะทำกับข้าวอะไรให้บุตรชายกินดี โทรศัพท์ที่นานๆ ครั้งจะมีคนโทรเข้าก็สั่นเตือน ยี่หวาก้มมองเบอร์ที่ไม่คุ้นตาหน้าจอด้วยแววตาหนักใจ หลายครั้งที่ปลายสายคือคนที่หวังดีแต่ประสงค์ร้ายโทรศัพท์เข้ามา ฉันทาเคยใช้วิธีนั่นทำร้ายเธอ ถึงแม้หญิงผู้นั้นจะเลิกราไป แต่ยี่หวาก็ไม่เคยไว้ใจ เธอชั่งใจว่าควรกดรับหรือตัดสายทิ้งเพราะความรำคาญดี แต่คนปลายสายไม่ยอมทอดใจ การสั่นเตือนกับเสียงเรียกเข้าก็ยังดังอย่าต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง

“สวัสดีค่ะ ไม่ต้องหวังดีกับหวาหรอกค่ะ หวารู้ทุกอย่างและยินดีกับความสุขของเจ้านายพวกคุณด้วย”

ญาดาเบนโทรศัพท์ออกจากหู ก้มมองจนแน่ใจว่าตนเองไม่ได้กดเบอร์ผิด เธอยังไม่ทันได้พูด คนปลายสายก็พูดฉอดๆ กลับมา น้ำเสียงที่ใช้ขนาดอยู่ห่างไกลยังรู้ว่าระอาผสมกับความรำคาญแทบปิดไม่มิด

“ถ้าไม่พูดอะไร หวาวางสายนะคะ ไม่จำเป็นคราวหลังอย่าโทร.มาอีก ยังไงหวาก็ไม่มีวันหย่ากับคุณป้องหรอก”

ญาดาขมวดคิ้ว คิดมาตลอดว่าพี่สาวที่อยู่กับมารดาต้องมีความสุขแน่ๆ ในความทรงจำของเธอ มารดาผู้ใจดีขยันและยิ้มแย้ม บุตรที่ได้ไปอยู่กับท่านยอมมีความสุขไปด้วย ครั้งแรกที่เธอขัดคำสั่งบิดา เพราะความคิดถึง เธอกลับได้ยินอะไรไม่รู้ ตรงกันข้ามกับสิ่งที่คาดไว้เลย

“เดี๋ยวหวา อย่าเพิ่งวาง ญาเองญาดา น้องสาวพี่หวาไงคะ”

ญาดารีบพูดก่อนที่สายจะถูกตัด คนปลายสายเงียบไปพักใหญ่ ก่อนที่เสียงเครือสะอื้นจะดังลอดออกมา “ญาดา ญาดา”

“หวาใจเย็นๆ ทำใจดีๆ ร้องไห้ทำไม มีอะไรให้ญาช่วยไหม”

เสียงหวานเย็นหู เหมือนกำลังนั่งฟังตัวเองพูด สมัยเด็กๆ คนรอบตัวเธอไม่มีคนไหนจำเด็กแฝดอย่างเธอกับน้องสาวได้ทันที เนื่องมาจากเธอกับน้องสาวเหมือนกันแทบแยกไม่ออก แม้แต่พ่อกับแม่ยังแยกลำบาก คนรอบตัวหรือจะจำได้

“ญา ช่วยหวาด้วย” ยี่หวาข่มความอาย ตัดสินใจร้องขอความช่วยเหลือจากน้องสาวที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานกว่ายี่สิบปี

“หวาอยู่ไหน ญาจะไปหา” ไม่ต้องคิด ไม่ต้องตัดสินใจ ความผูกพันในสายเลือดเข้มข้นกว่าสิ่งใด ญาดาเลยตอบกลับไปทันที

ยี่หวาบอกเส้นทาง หลังวางสายเธอหันไปมองบุตรชาย พร้อมกับหาทางกันปกปักออกไปจากบ้าน เรื่องนี้ควรมีทางออก เธอเข้มแข็งไม่พอสำหรับการแก้แค้นหญิงโฉด ชายชั่ว แต่สำหรับญาดาที่แก่นกะโหลกมาตั้งแต่เด็กๆ ญาดาน่าจะมีทางสำหรับการทวงคืน

ความแค้นจุกอกไม่เคยได้ระบายออก ยี่หวากดอัดความคั่งแค้นเอาไว้ในใจ เธอยิ้มเครียด ตอนที่เดินกลับเข้าไปหาบุตรชายพร้อมกับกำเงินสองร้อยบาทสุดท้ายแน่น

“ปก ไปหายายก่อนนะ แล้วแม่จะตามไป”