ศรัทธาในรัก ศรัทธาในความซื่อสัตย์
(อดีต)
ไม่มีใครอยากแต่งงานหลายครั้งหลายหน ชีวิตที่ต้องการเพียงรักเดียวที่มั่นคงและอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่านั้นคือสิ่งที่ผมปรารถนา แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลกกับชีวิต ประสบความสำเร็จทุกอย่างหน้าที่การงาน เงินทอง อำนาจและบารมี นั่นคือสิ่งที่ผมได้มันมาตลอดเกือบ 20 ปี ตั้งแต่ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำของ เศตรศวรรษศิลา แต่ทว่าเรื่องความรู้สึกที่ต้องการใครสักคนเข้ามาเติมเต็มมันกลับล้มเหลวไม่เป็นท่า ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ผมเจ็บปวดลึกสุดหัวใจก็ปฏิญาณกับตนเองแล้วว่าพอ
จนกระทั่ง...
ได้มาเจอ อรุณี แม่หม้ายลูกติดที่ผมเจอจากการไปใช้บริการนวดแผนไทย ไม่เคยรู้มาก่อนว่าชีวิตที่ผ่านมาของผู้หญิงในวัย 25 ปี จะลำบากตรากตำซ้ำยังปากกัดตีนถีบมาได้เพียงนี้ การเลี้ยงลูกคนเดียวให้เติบใหญ่จนเข้าโรงเรียนชั้นปฐมศึกษาที่ 4
อรุณี เธอคือผู้หญิงแกร่ง คือผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าไม่มีสกุลลุนช่อง ผู้หญิงตัวคนเดียวที่ต้องการใครสักคนดูแลไม่ต่างจากผมที่โหยหา ความน่าสงสารคือบ่อเกิดของความรัก คำนี้มีอยู่จริง
ผมรักเธอ รักอรุณี
แม้เธอจะมีลูกสาววัย 10 ขวบที่อีกไม่กี่ปีจะโตเป็นสาว นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมรังเกียจ อดีตทุกคนย่อมผิดพลาดกันได้ นับจากนี้ผมคงปล่อยให้เธอและลูกไปใช้ชีวิตลำบากกันตามลำพังสองแม่ลูกไม่ได้อีกแล้ว
“ไปอยู่กับฉันนะรุณี ฉันยินดีดูแลเธอในฐานะเมียและดูแลอัญญาในฐานะลูก” หิรัญที่ใครๆ ก็ต่างเรียกเขาว่าเจ้าสัวเพราะมีเชื้อสายของคนจีนและเป็นผู้ประสบความสำเร็จในธุรกิจเมืองไทยในอันดับต้นๆ เลยก็ว่าได้
“แต่รุณี ไม่ใช่ผู้หญิงที่เพียบพร้อม” ยังกังวลหากจะต้องย้ายไปอยู่กับเจ้าสัวในฐานะเมียที่ถูกเชิดหน้าชูตา จากเด็กสาววัย 15 ที่ไม่มีโอกาสเรียนต่อ เข้ามาทำงานกับคนรู้จักในฐานะหมอนวดที่จบด้วยการนาบ สุดท้ายเรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอรุณีท้องโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อเด็กเพราะในหนึ่งเดือนรับแขกมากกว่า 10 คน แม้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเกิดจากความไม่ตั้งใจเคยคิดทำแท้งก็หลายหน แต่สุดท้ายสัญชาตญาณของความเป็นแม่ก็เลือกที่จะให้เธอเก็บลูกในท้องไว้ แม้รู้ว่าเด็กที่เกิดจะไม่มีพ่อก็ตาม
“ฉันไม่เคยแคร์เรื่องอดีต ถ้าเธอรู้สึกตรงกันกับฉัน ขอให้ฉันได้มีโอกาสดูแลเธอและลูก” เมื่ออีกฝ่ายไม่รังเกียจและยินดีทำทุกอย่างให้ถูกต้อง ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรที่อรุณีจะก้าวเท้าเหยียบ เศตรศวรรษศิลา คฤหาสน์หลังโตที่มีมูลค่ามากกว่าร้อยล้าน บอดี้การ์ดและคนงานในบ้านนับสิบ ทุกอย่างดูเพียบพร้อมไปเสียหมด มีกินมีใช้ไปตลอดทั้งชาติ แต่สุดท้ายความเหลิงที่ลุ่มหลงเงินตรามันกลับทำให้อรุณีเริ่มเผยตัวตน กว่าจะรู้ความจริงว่าที่ผ่านมาอรุณีไม่เคยรักเขาเลยสักนิดก็ถูกผลาญทรัพย์สินไปมากกว่า 200 ล้านในระยะเวลาไม่กี่ปีที่เธอมีท่าทีเปลี่ยนไป ไม่รู้ว่ามีใครมาทำให้เปลี่ยนหรือแท้จริงแล้ว มันเป็นที่ "สันดาน"
"คราวนี้ไปกี่วันคะ" เสียงของหญิงวัย 37 ปีเอ่ยถามผู้เป็นสามีที่กำลังเตรียมตัวไปต่างประเทศ เจ้าสัวหิรัญมีนัดเจรจาคุยธุรกิจที่จับมือฝั่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
อรุณี ต่อให้อายุจะแตะเลขสี่อีกไม่กี่ปี เธอกลับมีใบหน้าอ่อนเยาว์ไม่ต่างกับผู้หญิงวัยยี่สิบปลายๆ ทว่าความสวยงามบนใบหน้าและเรือนร่างล้วนมาจากมือหมอเกือบทุกส่วน ประคบประหงมดูแลมาอย่างดีตลอด 10 ปี ไม่แปลกถ้าเธอจะคงความสาวไว้เแบบนี้
"ก็คงไปนาน"
"ไปนาน คือไม่รู้ว่าไปกี่วันใช่ไหมคะ"
หิรัญมองหน้าภรรยาในตอนที่เธอกำลังซักไซ้ไล่ถามหากำหนดการกลับอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน การไปในครั้งนี้เขาเองก็ไม่รู้ต้องไปใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองจีนกี่วัน ความสำเร็จที่คาดหวังว่ามันต้องเป็นไปในทิศทางที่ดีมันจะเกิดขึ้นไหม
"ถามทำไม"
"รุณีคิดถึง ไม่อยากให้ไปนาน" พูดจบก็ออเซาะเจ้าสัวในทันที อรุณีเป็นผู้หญิงที่เอาใจใส่เขาทุกอย่าง ทำหน้าที่ของการเป็นภรรยาได้ไม่ขาดตกบกพร่อง จะมีแค่เรื่องบนเตียงเท่านั้นที่ดูทั้งคู่จะห่างเหินกันไปนานหลายเดือน อีกคนก็ตั้งตาสานธุรกิจระหว่างประเทศ อีกคนก็อยู่ในสังคมของคุณหญิงคุณนาย คบหาสมาคมแต่คนมีหน้ามีตาให้สมกับเป็นเมียเจ้าสัว ทว่าการพบปะผู้คนหลากหลายชนชั้นมันเริ่มทำให้อรุณีเปลี่ยนไป
"ไม่รู้ว่าต้องไปนานแค่ไหน ถ้าเหงาก็ออกไปเจอคุณหญิงศจีหรือไม่ก็เมียท่านธนดล" เป็นคำแนะนำเมื่อต้องทิ้งให้เมียรักอยู่คฤหาสน์เศตรศวรรษศิลาเพียงลำพัง
"ไม่หรอกค่ะ รุณีไม่อยากไปรบกวนคุณพี่เขา เห็นบอกว่ากำลังทำมูลนิธิช่วยเหลือเด็กพิการ"
"แล้วเธอไม่คิดจะทำอะไรเพื่อสังคมบ้างเหรอ"
"ตอนนี้คงยัง รุณีเหนื่อย เอาไว้ให้ยัยอัญกลับมาคงช่วยรุณีได้มากพอสมควร" เมื่อพูดถึงลูกสาวคนเดียวหิรัญก็ชะงักนิ่ง ไม่ได้เจออัญญาลูกเลี้ยงมาเกือบ 4 ปี หลังจากที่ส่งไปเรียนต่อต่างประเทศตามคำขอของอรุณีที่อยากให้ลูกสาวมีการศึกษาที่ดี ประสบการณ์ชีวิตที่ไม่มีความรู้ไม่มีใบปริญญาเป็นผลทำให้ชีวิตที่ผ่านมาลำบากอย่างแสนสาหัส ดังนั้นถ้ามีโอกาสก็อยากให้อัญญาได้มีปริญญาติดตัว ในขณะที่คนเป็นแม่กำลังลุ่มหลงกับเงินทองและบารมีที่ได้จากการเป็นการเมียเจ้าสัวหิรัญ
"จะกลับมาแล้วสิ"
"ใช่ค่ะ อาทิตย์หน้ายัยอัญก็กลับมาแล้ว แต่คงกลับมาอยู่ได้แค่ 1 เดือนแล้วก็ต้องกลับไปทำงาน"
"ทำงาน?"
เจ้าสัวย่นคิ้วเมื่ออีกฝ่ายบอกเช่นนั้น หากอีกฝ่ายเรียนจบหิรัญตั้งใจจะให้อัญญาเข้ามาช่วยงานที่บริษัทเพราะเจ้าตัวอยากเริ่มวางมือกับการทำงาน ชายหนุ่มในวัย 49 ปีที่ไม่มีเวลาพักหรือมีความเป็นส่วนตัว ที่ผ่านมาเหนื่อยมากกับการทุ่มเทและผลักดันตระกูลเศตรศวรรษศิลาขึ้นมาเป็นผู้นำในด้านธุรกิจเป็นอันดับต้นๆ ที่ใครก็กล่าวถึง แต่เมื่อหิรัญเป็นเพียงลูกหลานคนเดียวของตระกูลแล้วไม่มีทายาทสืบทอดมันยากที่ต้องวางทุกอย่างลง อำนาจ เงินตรา บารมี คือความภูมิใจที่หิรัญ เศตรศวรรษศิลาสร้างมา
"ฉันอยากให้อัญเข้ามาทำงานที่บริษัท"
"เจ้าสัวก็รู้ว่ายัยอัญไม่ถนัดงานพวกนี้"
เมื่อได้ฟังผู้เป็นสามีกล่าวต้องการ อรุณีก็คล้ายจะค้านในในทันที อัญญาไม่ถนัดงานบริหารไม่ชอบการแข่งขันในด้านธุรกิจ ยิ่งเศตรศวรรษศิลามีศัตรูรอบด้านยิ่งทำให้อรุณีไม่ต้องการให้ลูกมาก้าวก่ายในจุดนี้ แต่ทว่าผู้ฟังกลับแสดงความต้องการชัดเจนว่าอยากให้อัญญาผู้อยู่ในฐานะลูกเลี้ยงเข้ามาช่วยในสิ่งที่ตั้งใจหวัง
"ฉันอุตส่าห์ส่งเรียนเมืองนอกเมืองนาเพื่อให้ลูกสาวเธอไปเป็นขี้ข้าคนอื่นสินะ"
น้ำเสียงบ่งบอกถึงความไม่พอใจที่อีกฝ่ายเห็นดีเห็นงามให้ลูกสาวไปทำงานในด้านที่ชอบ การกระทำโดยพลการเป็นสิ่งที่เจ้าสัวหิรัญไม่ชอบอย่างยิ่ง ทุกอย่างมันคุยกันได้หากอัญญาอยากไปทำงานที่ถนัดก็ยินดีรับฟังถ้าเหตุผลมีฟังขึ้นแล้วมีน้ำหนักมากพอ แต่สุดท้ายบุญคุณก็ต้องทดแทน ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง นี่คือกฏของ เศตรศวรรษศิลา ตระกูลผู้ซึ่งยึดถือความซื่อสัตย์ กตัญญูและรู้บุญคุณผู้มีพระคุณ
"ถ้าเจ้าสัวไม่สบายใจที่ยัยอัญจะไปทำงานที่อื่น รุณีจะคุยกับลูกให้"
"อืม" พยักหน้าเป็นอันเข้าใจและหวังว่าจะได้ยินคำตอบที่คาดหวัง จากนั้นร่างสูงก็เหยียดตัวขึ้นกระตุกเสื้อสูทตัวหนาสีดำให้เข้าที่ก่อนจะกวาดสายตามองรอบๆ เป็นการสำรวจตัวบ้าน
"รุณีไม่ได้ไปส่งนะคะ"
หิรัญหันมาสบตาภรรยาที่ยืนอยู่ข้างๆ พักหลังอรุณีไม่ค่อยไปไหนมาไหนด้วยกัน หากเป็นแต่ก่อนเธอมักจะเกาะแขนเจ้าสัวไปทุกที่ด้วยเหตุผลที่ว่ากลัวผู้หญิงคนอื่นเข้าใกล้และกลัวเจ้าสัวเขวไปกับผู้หญิงที่พร้อมจะพลีกายถวายเรือนร่างเพื่อให้ได้เป็นเมียของผู้ชายอย่างเจ้าสัวที่มีครบไปหมดทุกอย่างไม่ว่าจะเงินทองอำนาจบารมี อีกทั้งหน้าตาที่ยังคงความหล่อเหลาในแบบของผู้ชายวัยเลขสี่ แม้พฤติกรรมที่ดูเป็นเพียงเล็กน้อยและอาจเป็นไปได้ว่าอรุณีจะเบื่อการมีพิธีรีตองในทุกอริยบทของเจ้าสัว แต่ทว่าหิรัญก็รู้สึกได้ว่าการเปลี่ยนไปมันมักมาจากเรื่องเล็กน้อยที่เขาเริ่มสัมผัสได้มาหลายปี
"ตามใจ" พลาสปอร์ตรวมทั้งเอกสารสำคัญสำหรับการเดินทางและเจรจาทางธุรกิจถูกส่งต่อให้หมิงซื่อลูกน้องคนสนิทที่เป็นคนจีนแต่กำเนิด แต่เพราะชีวิตผลิกผันทำให้ต้องย้ายตามเตี่ยกับม้ามาอยู่ประเทศไทยเพราะถูกตามฆ่าเมื่อหลายสิบปีก่อน การใช้ชีวิตโดยไม่สามารถอ่านเขียนฟังพูดภาษาไทยเป็นผลให้ลำบากอย่างมาก จนกระทั่งเตี่ยของหมิงซื่อเข้ามาทำงานให้อาป๊าของหิรัญด้วยการเป็นคนขับรถทำให้หิรัญได้เจอกับหมิงซื่อและคล้ายว่าจะถูกชะตาเลยรับมาดูแลและให้เรียนหนังสือโดยครูสอนภาษาไทยที่หามาฝึกสอน
"เดินทางปลอดภัยนะคะเจ้าสัว" อรุณีเผยรอยยิ้มเต็มกว้างของเรียวปากแล้วเขย่งปลายเท้าโน้มริมฝีกปากจุมลงแก้มอีกฝ่ายอย่างเคยๆ รสสัมผัสของรอยจูบทว่ามันกลับรู้สึกจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ มันกำลังแปรผันอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทุกอย่างอรุณียังคงทำเป็นปกติแต่ทำไมมันกลับสัมผัสได้ว่าไม่ปกติทั้งที่หลายอย่างเธอก็ทำเหมือนเดิม
ความรู้สึกภายในที่สัมผัสได้
รถลีมูซีนคันหรูขับเคลื่อนออกจากคฤหาสน์ มีรถยุโรปประกบหน้าและหลังอย่างละคัน การเดินทางในครั้งนี้นอกจากคนสนิทอย่างหมิงซื่อก็มีบอดี้การ์ดอีก 4 คนที่ตามประกบ ทั้งที่เพื่อความปลอดภัยของเจ้าสัวเมื่อมีศัตรูรายล้อมอยู่มากมาย
“เจ้าสัวจะให้คนตามประกบไหมครับ” เป็นคำถามถามจากคนสนิทเอ่ยออกมา ในขณะที่หิรัญยังนั่งหน้านิ่งบนเบาะหลังของตัวรถ ความเงียบที่ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าเจ้าสัวกำลังคิดอะไรต้องการทำแบบไหน จนกระทั่งเดินทางมาถึงสนามบินโดยมีลูกน้องที่สนิทของอรุณีอีกคนตามมาส่ง
“มึงกลับไปได้แล้วไอ้ภพ” หิรัญสั่งให้คนของอรุณีกลับไป อีก 30 นาทีถึงเวลาขึ้นเครื่อง
“ครับเจ้าสัว” โค้งตัวเป็นการคำนับก่อนจะหมุนตัวกลับแล้วเดินหายไปยังประตูทางออก
“เชิญทางนี้ครับ” หมิงซื่อผายมือเชิญเจ้านายเดินไปอีกฝั่งของสนามบินแทนการไปเช็คอินเคาน์เตอร์เพื่อเตรียมขึ้นเครื่อง หิรัญเดินนำไปยังฝั่งด้านซ้ายของสนามที่เป็นประตูทางออกไปยังชาย 2-3 ที่ยืนกุมมือประสานกันมาด้านหน้าและก้มหน้าเล็กน้อยยืนเรียงแถว
“รถของโรงแรมจอดด้านนี้ครับ เชิญเจ้าสัวไปพักผ่อนได้เลย”
ทุกอย่างถูกเตรียมการไว้อย่างดี หิรัญเดินนำหน้าขึ้นรถของโรงแรมไปอีกครั้ง ทุกอย่างที่แคลงใจมานานหลายปีคราวนี้มันคงกระจ่างไม่มากก็น้อย
โรงแรมหรูระดับ 6 ดาวเตรียมห้องไว้อย่างสุดพรีเมี่ยมสำหรับแขกคนสำคัญ เมื่อเจ้าสัวแห่งเศตรศวรรษศิลามีความต้องการพักผ่อนโดยไม่กำหนดระยะเวลา
หิรัญไม่ได้เดินทางไปต่างประเทศอย่างที่อรุณีเข้าใจ ทุกอย่างมันเป็นเพียงจัดสถานการณ์ขึ้นมาเพื่อต้องการสืบหาความจริง ตลอดหลายปีอยู่ด้วยความแคลงใจว่ากำลังถูกภรรยานอกสมรสสวมเขาให้ ทุกอย่างมันแปลกไปกว่าปกติ คนเคยอยู่ด้วยกันมานานย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังเปลี่ยนไปทีละน้อย
ห้องขนาดใหญ่มีเพียงหนึ่งห้องนอน ด้านนอกเป็นห้องนั่งเล่นมีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน ด้านหน้าระเบียงเป็น pool view มองเห็นสระว่ายน้ำแบบ 180 องศา
"เวลคัมดิ้งครับ" พนักงานของโรงแรมเสิร์ฟน้ำอัญชันแก้วขนาดย่อมบนโต๊ะกระจกใสทรงกลม เจ้าสัวเลือกใช้บริการที่นี่เพราะเป็นโรงแรมของคนรู้จักแต่ไม่ได้สนิทกันมาก อีกทั้งยังใกล้แหล่งที่คาดว่าง่ายต่อการตามหาสิ่งที่ต้องการสืบ
"ไม่ เอาเหล้ามา" มือหนาผลักแก้วตรงหน้าออกไปด้านข้าง เจ้าสัวปฏิเสธการดื่มเวลคัมดิ้ง เป็นนาทีกระอักกระอ่วนหัวใจมันกำลังเริ่มขึ้นตั้งแต่ก้าวขาออกจากคฤหาสน์ สมองในตอนนี้คิดไปต่างๆนาๆไม่อาจห้ามได้
เจ้าสัวผู้ทรงอิทธิพลในด้านธุรกิจศัตรูรอบด้านไม่เคยหวั่นไหวยืนหยัดต่อสู้เพื่อความเป็นที่หนึ่งและผู้ชนะ ทว่าเรื่องของหัวใจหิรัญก็ไม่ต่างจากคนทั่วไปที่รักได้และเจ็บเป็น ผู้ชายที่เทิดทูลจงรักภักดีกับความรู้สึกมักล้มเหลวไม่เป็นท่า สองครั้งแล้วที่มันต้องพังเสียคนรักให้กับชายอื่นอย่างผู้แพ้ แต่หากลางสังหรณ์ในครั้งนี้เป็นจริงขึ้นมานั้นหมายความว่าชีวิตของคำว่าครอบครัวจะล้มเหลวเป็นครั้งที่ 3 และแน่นอนว่าครั้งนี้มันต้องเจ็บอย่างมหันต์
“บรั่นดีมาแล้วครับเจ้าสัว” ผู้วางขวดเหล้าในครั้งนี้คือหมิงซื่อ ลูกน้องคนรู้ใจว่าเจ้านายต้องการอะไร ขวดเหล้ายี่ห้อดีถูกเปิดฝาเทรินลงแก้วทรงเหลี่ยมที่วางด้านหน้าของหิรัญ แววตาคู่คมทอดมองทัศนวิสัยเบื้องหน้านั่งหายใจแรงด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอย่างเช่นเคย แม้ภายนอกเจ้าสัวจะดูไม่มีอาการแสดงแต่ทว่าในใจร้อนรุ่มราวกับถูกไฟสุมทรวง มือหนายกแก้วกระดกน้ำสีอำพันกลืนลงคอส่งผลให้ด้านในร้อนผ่าวไม่ต่างจากหัวใจแกร่งที่เต้นไม่เป็นจังหวะ
@ ม่านรูด
“อ่ะ นนท์แรงอีก อ่ะอ้าส์”
“พี่แม่ง ซี้ดส์” คนบนร่างสอบสะโพกเร่งส่งหญิงอายุแก่กว่าให้ถึงทางฝัน เป็นผลให้อรุณีครางหนักลืมอายว่ากำลังเล่นชู้กับเด็กที่อายุน้อยกว่าเป็นสิบปี ไม่ใช่ครั้งแรกที่กระทำแบบนี้ เธอแอบมีสัมพันธ์ลับกับเด็กหนุ่มอย่างอินทนนท์มาแล้วเกือบปี อาจจะเป็นเพราะว่าเธอยังมีความต้องการทางเพศเหมือนกับผู้หญิงทั่วไป ในขณะที่เจ้าสัวหิรัญกลับห่างหายกับเรื่องพวกนี้ไม่ใช่ว่าเสื่อมสมรรถภาพทางเพศแต่อย่างใด แต่เพราะจุดมุ่งหมายเดียวคือธุรกิจเป็นผลให้หลงลืมเรื่องอย่างว่าไปโดยปริยาย การทำงานห่ามรุ่งห้ามค่ำไร้การสวีทตามประสาคู่ผัวเมียไม่เกิดเคยเกิดนานหลายปี แต่กระนั้นก็คงไม่ใช่เหตุผลของการนอกกายและการนอกใจด้วยเช่นกัน
ร่างอรชรกระเพื่อมตามแรงกระแทกของเด็กหนุ่มอ้าปากเผยอโกยเอาอากาศในยามที่ถูกส่งบทชู้รักอันร้อนเร่ามาให้อย่างไร้ความปรานี ใครมันจะไม่ชอบได้เอาฟรีทั้งได้เงินใช้จนล้นมือทำไมต้องเลือกปฏิเสธ แม้อรุณีจะไม่ใช่สเปคผู้หญิงที่เขาปรารถนา เด็กวัยยี่สิบต้นๆ ก็มักต้องการเพศตรงข้ามในวัยเดียวกันหรืออ่อนกว่า แต่ทว่าผู้หญิงที่กำลังแหกขาอ้าให้เขากระแทกกระทั้นอยู่บนเตียงหน้าตาไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่หรือแก่จนรับไม่ได้ เธอก็เป็นผู้หญิงที่มีอายุแต่ยังคงความสวยใช้ได้คนหนึ่ง
“นนท์ กอดพี่หน่อย จูบพี่ด้วย อ๊าส์ เสียว อ๊อส์ เสียว”
สั่นกระตุกจนตัวเกร็งภายใต้หน้าอกกำยำของเด็กหนุ่มที่โน้มตัวลงทำตามคำขอ เรียวขาอันหย่อนคล้อยแหกกว้างมากขึ้นเพื่อรับองศาการถาโถมกระหน่ำจุดเชื่อมต่อด้านล่างดังตับๆ ลั่นม่านรูดหรูระดับห้าดาวที่อรุณีมักพาอินทนนท์มาพลอดรักอยู่บ่อยครั้ง นอกจากการแอบเล่นชู้กับเด็กหนุ่มคราวลูกอรุณียังมีความสัมพันธ์ลับกับท่านธนดลเศรษฐีตระกูลดังที่กำลังมีข่าวระหองระแหงกับเมียคนปัจจุบัน และสิ่งที่คาดไม่ถึงว่าเธอจะกล้าทำเมื่ออินทนนท์เป็นลูกน้องคนสนิทของท่านธนดล หมายความว่านอกจากจะสวมเขาให้เจ้าสัวหิรัญ คบชู้กับธนดลแล้วยังคบชู้ (ซ้อน) กับอินทนนท์โดยที่เด็กหนุ่มก็รู้เรื่องมาตลอดว่าคนแก่กว่าไม่ได้มีแค่เขา ทว่าอำนาจของเงินทำให้เด็กหนุ่มไม่คิดมากหรืออาจไม่คิดอะไรเลยกับสถานภาพที่เหมือนผลัดกันใช้ร่างกายของอรุณี
ปั๊กๆ ปั๊กๆ ปั๊กๆ !!
“พี่รุณี อ๊าส์ ไม่ไหวแล้ว” เป็นเพียงแอคติ้งที่อินทนนท์สร้างขึ้นเพื่อให้คนใต้ร่างได้ถึงจุดหมาย ทว่าความเป็นจริงด้านในไม่ได้รัดแน่นถึงขั้นต้องร้องครางหนักอย่างที่ได้ยิน เขาเพียงต้องการให้อีกฝ่ายเสร็จสมกับอารมณ์ของจินตนาการที่เขาสร้างขึ้นก็เท่านั้น
“นนท์ พะพี่เสร็จแล้ว อึก” คลื่นสงบลงทันทีมีเพียงเสียงหายใจหอบเมื่อคนด้านบนส่งน้ำขาวขุ่นออกจากปลายหัวหยักอย่างเคยๆ ทว่าทุกการสอดใส่ยังคงสวมเครื่องป้องกันเป็นถุงยางอนามัยอย่างดี
