"บางคนเเค่เกิดมาเพื่อได้รัก...เเต่ไม่ได้เกิดมาคู่กัน"
""ก่อนความสัมพันธ์ เสน่หา ลุ่มหลง เสพสมแต่... ไม่อาจรักได้...บอกกับตัวเอง บอกกับหัวใจต้องห้ามใจตัวเองไม่ให้หวั่นไหว...เพราะไม่สามารถที่จะรักเขาได้.....เพราะสิ่งที่เขากระทำมันไม่ได้เรียกว่าความรัก..."
รณพีร์
มินตรา
รณพีร์ ลูกชายคนโตของตละกลูปารณีย์ธิบดิ์พัฒนา เจ้าของบริษัทห้างสินค้ารายใหญ่ซึ่งปัจุบันไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เเละใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกาจนชิน เเต่เเล้ววันนึงก็ได้พบเจอกับผู้หญิงคนหนึ่งที่สามารถเรียกว่าความรักได้ เธอคือผู้หญิงที่เขาเลือก เพราะลักษณะนิสัย รณพีร์นั้นเป็นคนที่รักใครยาก เย็นชา ปากร้ายไม่ เเคร์ ใคร นอกจากคนที่ตัวเองรัก เขาเเละเธอได้เเต่งงานกัน จนตกลงกันได้ว่าจะกลับไปอยู่ที่ไทยพร้อมกับรับช่วงต่อจากพ่อ เเต่สิ่งที่ไม่คาดฝันนั้นก็เกิดเขึ้น ตนเเละภรรยา ที่นั่งมาในรถนั้นกับประสบอุบัติเหตุ จนทำให้ ภรรยาของเขานั้นเสียชีวิตคาที่.... เป็นเหตุทำให้เขาโกรธเเละฝังใจเป็นอย่างมากเพราะในเหตุการณ์ในวันนั้นเขาดันเห็นหน้าคนร้ายที่พุ่งชนรถเขาได้อย่างชัดเจน เเต่คนที่ได้รับโทษกลับไม่ใช่คนที่เขาเห็น.มันยิ่งทำให้เขาอยากที่จะตามหา คนๆ นี้ให้เจอ ในเมื่อกฏหมายลงโทษเธอไม่ได้ เขานี่เเหละจะเป็นฝ่ายลงโทษเธอเอง
#ศัตรูที่รัก
ชายหญิงสามีภรรยาคู่นึงที่ทะเลาะกันเสียงดังลั่นบ้านเรื่องราคะกาม ต่อปากต่อคำกันไม่ตกเมธธา....... ประธานใหญ่เจ้าของบริษัทห้างหุ้นส่วนจำกัด ติดอันดับ5ที่รวยที่สุดในประเทศ.คุณหญิงใหญ่ .....ภรรยาเอก
"ทำไม!!ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้ คุณเอานังผู้หญิงชั้นต่ำแบบนี้ขึ้นมาเป็นเมียของคุณอีกคนได้ยังไง!!!
"ทำไมจะไม่ได้ พิมก็เป็นเมียผมอีกคนนึง เเละผมก็เป็นใหญ่ในบ้านหลังนี้!ผมมีสิทธิ์จะเอาใครเข้ามาหรือไล่ใครออกไปก็ได้ คุณจะทำไม!!!
"ทำไมยังงั้นหรอ... คุณหยามฉันเกินไปคุณเมธไหนคุณบอกว่าคุณจะมีฉันเดียวไง จะยกให้ฉันเป็นที่1...เเล้วอีนางเพศยาคนนี้มันเป็นใคร!!!!
"!!!
หมับบ!!!
"หยุดด!!อย่ามาเเตะต้องเมียฉันนะ!!!
"ฮึกก!!
"!!!
ร่างหนาตะคอกเสียงดังดึงผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาเอก... ออกจากตัวหญิงสาวที่พึ่งได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานนะภรรยาเล็ก
"ทำไม!!!ทำไมฉันจะทำมันไม่ได้!!!นี่คุณชอบผู้หญิงต่ำๆแบบนี่น่ะหรอ!!!
เพี๊ยะ!!!!!!
ฝามือหนาของผู้เป็นสามีฟาดลงบนเเก้มของำมพรรณหันไปตามเเรงตบของปรเมธผู้เป็นสามีเเก้มขาวขึ้นริ้วเป็นรอยเเดงของฝ่ามืออย่างเห็นได้ชัด ... คนรับใช้ที่..ยืนอยู่เหตุการณ์ทางด้านยังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะตั้งเเต่พวกเธอมาทำงานที่บ้านหลังนี้ นายใหญ่ ไม่เคยลงมือกับคุณ พิมพรรณเลนเเม้เเต่ครั้งเดียว
"พ่อ!!!!ทำร้ายนายเเม่ทำไม!!!
รณพีร์ เด็กหนุ่มวัย14ปีเดินปรี่เข้ามาประชิดผู้เป็นพ่อ.. เพราะนี่เป็นเวลาเลิกเรียน..จริงๆ เด็กหนุ่มยืนดูสถานะการณ์อยู่ที่ด้านนอกตั้งนานเเล้ว เพราะไม่กล้าเข้าไป ภายในห้องที่ผู้เป็นพ่อแและเเม่ทะเลาะกัน..มันทำให้เขาตกใจมากๆ...
"ก็เเม่เเกมันทำคนของฉันไง!!!!
"ฮึกกกก
พิมพรรณ หันหนาไปทางทิศทางอื่นเพื่อไม่อยากให้ลูกชายคนโตเห็น ริ้วรอยที่มันเเดง ความเป็นเเสบเเละชาที่ใบหน้าแบบนี้เธอก็พึ่งเคยโดย.. น้ำตาที่ร่วงไหลออกมา มันก็สุดที่จะกลั้นมันเอาไว้ ไม่คิดเลย..... ไม่คิดว่าสามีตัวเองจะเป็นคนเเบบนี้ไปได้ ก็เพราะความที่ไม่คิดนี่เเหละ เธอเลยพลาด ... รณพีร์รีบวิ่งมากอดเเม่เอาไว้นัยต์ตาของเด็กหนุ่มนั้นเปลี่ยนไปทันทีเวลามองมาที่พ่อ
"นายแม่ของผมทำอะไรผู้หญิงคนนี้หรอครับ!!...มันมีอธิพลต่อพ่อมากขนาดนั้นเลยหรอครับ!!!ถึงทำร้ายแม่อ่ะ!!
รณพีร์ตะโกนใส่ผู้เป็นพ่อพร้อมกับสายตาอันเกรี้ยวกราดมองไปยัง เบญญาณี ที่ยืนเกาะเเขนพ่อของเขาอยู่
"แกอย่ามาพูดจาเเล้วทำสายตาแบบนี้นะ!!!!
"!!
ผู้เป็นพ่อง้างมือขึ้นตั้งท่าจะตีลูกชายของตัวเองอีกครั้ง..เเต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงปรามของภรรยาที่หันมาจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่องทำให้ผู้เป็นสามีนั้นลดมือลงในทันที
"!อย่ามาทำพีร์ลูกชายของฉัน..ลดมือสกปรกๆนั้นลง!!!!
"ไม่อยากให้ตีมันก็สอนมันให้รู้จักกาละเทศะ บ้างไม่ใช่ให้มันมายืนทำหน้ากร่างแบบนี้!!!
"อย่ามาว่าลูกของฉัน.... ฉันคิดว่าลูกฉันฉลาดพอไม่ได้โง่.... ที่ควรจะนิสัยดีกับใครเเละร้ายกับใคร..ไม่เหมือนกับคนหรอกที่โง่เง่า!!! ไปโดนอีกผู้หญิงพันธ์นี้มันหลอกเอาได้!!!
"หยุดพูดใส่ร้าย เบญเดี๋ยวนี้นะ!!!
"ทำไม!!!!
เสียงทั้งสองก็ไม่มีทีท่าว่าจะลดละ รณพีร์ ที่หันหน้าซุกเข้าหน้าท้องของผู้เป็นเเม่ เพื่อหลบสายตาของผู้เป็นพ่อที่มองเขาอย่างเกลียดชัน ไม่ได้...พ่อเปลี่ยนไปเพราะผู้หญิงคนนี้...รณพีร์เด็กหนุ่มวัยเพียง14ปี กำลังกลั้นความรู้สึกเเละน้ำตาเอาไว้ มีความรู้สึกเดียวที่ออกมาจากใจภายในตอนนี้ คือ เกลียดพ่อเเละผู้หญิงคนนี้ที่สุด
"คุณจำไว้เลยนะเมธ คุณจะตายเพราะผู้หญิงคนนี้คอยดู!!!
"เออ!!!ก็ตายก็ตายสิวะ!!!ถ้าตายเพราะคนที่ผมรัก ผมก็ยอม!!!
"ฮึกกก
พิมพรรณชะงักไปชั่วครู่กับคำพูดของสามี...คำว่ารักของสามีที่ไม่ได้บอกเธอเเค่คนเดียว.... มันฟังดูเเล้วทรมานใจเหลือเกิน
"คุณกล้าพูดคำว่ารักหรอ?
"ใช่!!ผมเบญญา... เธอคือโลกทั้งใบของผม
"ไหนคุณบอกว่า...ฮึก คุณจะซื่อสัตย์ต่อฉันไง....เเละสิ่งที่คุณพูดออกมา ผู้หญิงคนนี้คือโลกทั้งใบของคุณน่ะหรอ? เหอะ ตลกสิ้นดี ..เศษเสี้ยวในใจคุณเคยนึกถึงลูกทั้ง3คนที่เป็นเลือดเนื้อของคุณบ้างไหมห้ะ!!!!!
"ก็คำว่าซื่อสัตย์ มันกินไม่ได้นี่~.....ถ้าคุณยอมเเต่โดยดี เเละอยู่กันแบบสันติ ผมว่ามันก็ไม่น่าจะไม่มีปัญหา คุณอย่ามากเรื่องหน่อยเลยน่า
"คุณใช้คำว่าอยู่กันแบบสันติงั้นหรอ... สมองคุณมันคิดได้เเค่นี้หรอคะ..?ต่ำมาก ต่ำจริง
"นี่!!!พิมพรรณ!!!
ฝ่ามือหนาง้างขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่ภรรยาจะจ้องมองใบหน้าของสามีไม่หลบไปไหน..ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะลงกระทบบนหน้าก็ถูกฝ่ามือเล็กของหญิงสาวห้ามปรามไว้เสียก่อน
หมับบ!!!!
"คุณเมธคะ!!! หยุดเถอะค่ะเด็กๆอยู่มันจะดูไม่ดีนะคะ... อย่าทำร้ายพี่หญิงใหญ่เลยค่ะ
".....
ฝ่ามือหนาหยุดนิ่งฟัง ก่อนจะค่อยๆวางมือลงเเนบกับลำตัว
"เอาล่ะพอกันที.... ผมไม่อยากพูดเรื่องนี้ให้ซ้ำซากแล้วฟังไว้นะทุกคนในบ้าน
เมธธาชี้ขาด ก่อนจะชี้ไปที่หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายของตน
"ต่อไปเบญญานีคือคุณหญิงของบ้านนี้อีกคน แฃ้วทุกคนจะต้องเรียกเธอว่า คุณนายน้อย. ส่วนเเกไอ้ลูกไม่รักดี!!!
นิ้วหนาชี้ไปที่ลูกชายก่อนจะพูดทำให้ รณพีร์ช้อนสายตามองขึ้นมาที่ผู้เป็นพ่อ
"แกต้องเรียกเบญญาว่าแม่น้อย ถ้าเเกไม่เรียกแกโดนดีเเน่!!ฝากไปบอก พวกน้องๆของเเกด้วย ถ้าไม่ฟังตามคำสั่งฉันได้เห็นดีกันแน่!!!!
"!!!
พอพูดจบ เมธธา ก็เดินจูงมือเบญญาออกจากห้องไป ...เเต่ทว่าหญิงสาวกับหันมามองสองเเม่ลูกที่นั่งทรุดลงไปกับพื้นเเล้วกอดกันอย่างหน้าสงสาร... เเต่ทว่าสายตาของเบญญานั้นที่มองมาไม่ใช่สายตาที่รู้สึกผิดเลยสักนิด กับมียิ้มร้ายปรากฏอยู่ที่มุมปากก่อนจะมองด้วยสายตาเย้ยหยัน
"ฮึกกก..พีร์ไม่เป็นไรนะลูก
พิมลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู..เเต่เด็กชายก็ได้เเต่นิ่งเงียบ
"....
"นี่น้องๆยังไม่กลับมาใช่มั้ยลูก..
".....
"ฮึกกก...ก็ดีเหมือนกัน คินทร์กับกันต์จะได้ไม่ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้
"ผมเกลียดพ่อ.....
คำพูดที่พิมพรรณไม่อยากได้ยินออกมาจากปากลูกชายคนโต... ถึงเมธธาจะเป็นสามีที่เเย่ เเต่เขาเองก็เป็นพ่อที่ดีมาโดยตลอดถึงไม่ได้เเสดงความรักให้เเก่ลูกทุกคน เเต่เมธธาก็รับผิดชอบทุกๆอย่าง ที่เดี่ยวกับลูกจะมีเเค่ช่วงหลังๆ ที่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาในชีวิตของเมธธา ทำให้พ่อผู้เเสนดีของลูกๆนั้นเแลี่ยนไป
"พีร์...อย่าพูดแบบนี้อีกนะลูก
พิมพรรณพูดพร้อมกับมองไปที่สาวใช้ที่ยืนมองตนเเละลูกอยู่ภายในห้อง
"พวกเธอออกไป..ฉันจะอยู่กับลูกชายฉันสองคน
"ค่ะ นายหญิงใหญ่
พอพวกสาวใช้ออกไป พิมพรรณจึงหันมาหาลูกชาย เเละบอกกล่าวตักเตือน
"จะดีจะชั่วเจาก็พ่อของลูกนะ
"แต่พ่อตบเเม่. พ่อทำร้ายแม่..แบบนี้นายแม่ยังรักเขาลงหรอครับ
"....
"นายแม่ทิ้งเขาเถอะนะ ..... เราไปอยู่กับตาก็ได้... ปล่อยให้เขาตายไปกับผู้หญิงคนนั้นเลย
"รณพรี์!!!!
ผู้เป็นแม่ตะหวาดลูกเสียงดัง เด็กชายพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยดุจดั่งไร้ความรู้สึก
"แม่บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าพูด..จะดีจะชั่วเขาก็พ่อของเเกนะ... มันไม่ดีนะลูก
". .. ..
"อย่าเเช่งพ่อตัวเองแบบนะลูกมันจะเป็นบาปติดตัวลูกไป ชีวิตลูกจะไม่มีความสุขนะ
"..ทำไมครับ. .....เขาทำร้ายจิตใจนายแม่นะคนเลวๆแบบพ่อ ยังต้องได้รับความรักอีกหรอครับ...ตายไปได้ก็ดีไม่ใช่หรอ
เพี๊ยะ!!!
"ตาพีร์!!!แม่บอกแกเเล้วใช่ไหมว่าอย่าพูดแบบนี้!
"......
"ถึงฉันจะไม่มีความสุขมันก็เรื่องของฉันลูกแค่ตั้งใจทำหน้าที่ของลูกให้ดีเถอะ เเล้วไม่ต้องห่วงว่าแม่จะยอมนางผู้หญิงคนนั้น..แม่ไม่ยอมให้มันเขามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของลูกๆของแม่หรอก....
"....นายแม่
เด็กชายเอ่ยเรียกเเม่ด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังตนไม่เขาใจว่าทำไมเเม่ถึงยังทนอยู่
".....
"นายแม่ทนไปเพื่ออะไรหรอครับ...
"แล้วเเกคิดว่าเพื่ออะไร....เพราะรักไงล่ะ....เพราะรักไง..แกไม่เป็นแม่เเกไม่รู้หรอก... ทำหน้าที่ของลูกไปเถอะ ทุกสิ่งทุกอย่าง ยังไง มันก็ต้องเป็นของลูก แม่ยังเชื่อว่าสักวันพ่อของลูกเขาจะตาสว่าง
"....เเล้วถ้าไม่มีวันนั้นล่ะครับนายแม่
เมื่อลูกชายถามกับ ตนเองก็เลือกที่จะนิ่งไม่ใช่ว่า ไม่อยากตอบ เเต่มันหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้...ใช่ถ้าวันนั้น สามีเขายังไม่ตาสว่างล่ะ.... ตัวเธอเองคงตายก่อนเเน่ๆ
หมับบบ!!!
พิมพรรณไม่พูดอะไรต่อเพียงเเต่ดึงลูกชายสุดที่รักเขามาไว้ในอ้อมกอด
---7เดือนผ่านไป----
อะไรๆมันก็เหมือนเเย่ลงทุกๆที... จากทีเคยนั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน5คนพ่อแม่ลูก ตอนนี้กับมีเพียงเเค่ พิมพรรณ เเละลูกเพียง3คนเท่านั้นที่อยู่บนโต๊ะอาหาร... เมธธานั้นก็พาเบญญาออกไปทานข้าวข้างนอกบ้านทุกๆวันจะมีบางครั้งที่มาร่วมโต๊ะอาหารด้วย เเต่ก็นับครั้งได้ เพราะเวลามานั่งทานร่วมกันก็จะเกิดปัญหาทุกเมื่อ..... นายเเม่ไม่ได้ทานอะไรมาหลายวันเเล้ว ยาที่หมอสั่งให้ทาน นายแม่ก็ดื้อรั้นไม่ยอมทานตามที่หมอท่านบอก
"คุณเมธธาล่ะ....
พิมพรรณถามสาวใช้ด้วยน้ำเสียงเเหบพร่าก่อนจะค่อยๆนั่งลงที่โต๊ะอาหาร
"คุณเมธออกไปทานข้าวกับคุณหญิงน้อยข้างนอกค่ะ นายหญิงใหญ่
".......
"ขออนุญาตจัดโต๊ะอาหารเลยนะคะ
"...อืมเอาสิ
"ค่ะนายหญิงใหญ่
"เอ่อเดี๋ยว
"คะ?
"เเล้ว พีร์ กันต์ คินทร์ล่ะ ไปไหน
"พากันไปอ่านหนังสือที่ห้องคุณพีร์ค่ะ
"หรอ....ไปตามลงมาทานข้าวไป
"ได้ค่ะนายหญิงใหญ่
สาวใล้รีบก้มหัวทำตามคำสั่งก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปที่ชั้นด้านบนห้องของคุณรณพีร์ เเละเด็กๆอีกสองคนที่วัยกำลังโตให้ลงมาทานข้าว... ส่วนสาวใช้ที่เหลืออยู่ด้านล่าง ก็รีบจัดเตรียมโต๊ะอาหารโดยเร็ว เเต่ไม่ลืม ที่จะสังเกตอาการของพิมพรรณที่มีอาการเหม่อลอย อย่างกับคนไม่มีชีวิตชีวา ไม่ยิ้มเเย้มเเจ่มใสเหมืนเเต่ก่อน เเต่เดิม.. เพราะอะไร พวกคนเก่าในบ้านก็รู้... หญิงสาว มองออกไปทางประตูกระจกใส .... ไม่รู้ว่ามองเห็นอะไรบ้าง ที่นึกคิดในสมองตอนนี้ก็มีเเต่ความว่างเปล่า... มันไม่อยากทำอะไร...ไม่อยากนอน ไม่อยากอ่านหนังสือ ไม่อยากจับมือถือ ไม่อยากดูเเลใครเเม้กระทั่งตัวเอง..เเล้วก็เริ่ม"ไม่อยากอยู่บนโลกนี้เเล้วด้วย
"วันนี้มีเมนูหลายอย่างเลยนะคะ ของโปรดนายหญิงทั้งนั้นเลย... คุณชายทั้งสามด้วยค่ะ...
".....
"มีทั้งจับฉ่ายน้ำเเดง ปลากระพงทอดกระเทียม ไข่เจียวเเหนม เเกงเทโพ ต้มยำทะเลน้ำข้น พัดผักรวม ไข่ตุ๋น ของโปรดทั้งนั้นเลยนะคะนายหญิง
"........
ไม่มีเสียงตอบรับจากผู้เป็นนายตอบกลับมาสักคำ สาวใช้คนสนิทอย่างป้าละไมก็หงอยลงไป
"งั้นทานเยอะๆนะคะ นายหญิงใหญ่ เดี๋ยวทานเสร็จ มัย จะเอายามาให้นะคะ
".......
สาวใช้มองดูด้วยความเวทนา สงสารเจ้านายจับใจเเต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังงไงเพราะไม่ใช่เรื่องของตัวเอง ทุกๆวันที่คุณเมธกับมาบ้านกับคุณเบญ ก็จะทำเรื่องอย่างว่ากันเสียงดังจนทะลุออกมานอกห้อง คนรับใช้ภายในบ้าน ต่างก็ได้ยินเเต่พูดอะไรไม่ได้ จะมีบางครั้ง ที่คุณพิมพรรณไปโวยวายกลางคัน เเต่ก็ถูกทำร้ายกับมา ทั้งถูกตบถูกตี ทำร้ายร่างกายจากน้ำมือผู้ที่เรียกว่าเป็นสามี.... คนรับใช้ภายในบ้านก็ต่างไม่ชอบ เบญญากันทั้งนั้นเเต่จะพูดอะไรได้... พวกข้าทาสอย่างเราๆ ไม่มีอำนาจมากพอที่จะพูดหรอก... เเละอีกอย่างเบญญาก็ยังสาวยังสาวเด็กกว่า เมธเป็น20-30ปี เด็กรุ่นๆเวลาได้ลิ้มลองก็ติดใจ อยากที่จะเลิก ทำกันไม่อายฟ้าไม่อายดิน.... ไม่อายคนด้วยกันเองคิดไปแล้วก็สงสารคุณพิมพรรณเหลือเกิน
".....ทำไมรสชาติมันจืดเเบบนี้
พิมพรรณตักอาหารเข้าปากด้วยความกล่ำกลืนที่จะเคี้ยวเเละกลืนมันลงไปอย่างยากลำบาก....เธอเองก็ไม่ได้อยากจะกิน..มันกินไม่ลง....เเต่ก็ต้องฝืนใจ
"นายเเม่ครับ/นายเเม่!!
เสียงใสๆของชายหนุ่มที่ยังไม่เเตกหนุ่มวิ่งมาที่โต๊ะอาหารก่อนจะนั่งลง
"แล้วพีร์ล่ะ....
พิมพรรณถามถึงลูกชายคนโตด้วยน้ำเสียงเเหบพร่าเหมือนไร้เรี่ยวเเรง
"อ๋อ...พี่พีร์เก็บของอยู่ครับเดี่ยวก็ตามลงมา
คินทร์น้องชายคนเล็กเลือกที่จะตอบ
"......
"ทานเเล้วนะครับนายเเม่
"อืมทานสิ
ทั้งคินทร์เเละกันต์ต่างพากันลงมือทานก่อน สายตาของผู้เป็นแม่มองลูกๆอย่างเอ็นดู ลูกทั้งสามไม่เคยถามเลยว่าพ่อไปไหน..เเต่ไม่ถามไม่ใช่ว่าไม่รู้เเต่พวกลูกเลือกที่จะไม่ถามกันเสียมากกว่า เเต่ทำไม มกลับมาที่ตนเอง ถึงโหยหาเเต่คนรักนะ
"นายแม่ครับ....ทำไมถึงไม่ทานต่อล่ะ
สายตาของผู้เป็นแม่ละจากลูกสายสองคน ก่อนจะหันมามองที่รณพีร์เเละส่งยิ้มให้เบาๆ.
"มาเเล้วหรอลูก
"ครับนายแม่...
"นั่งสิ..มาทานข้าวกัน
"แล้วนายแม่ไม่ทานหรอครับ
เด็กหนุ่มพูดก่อนจะเดินมาที่เก้าอี้เเละนั่งลง
"อืม..อิ่มเเล้วล่ะ...
"เเต่นายเเม่ทานไปแค่นิดเดียวเองนะ... นี่คำเเกงเทโพของโปรดนายเเม่
พีร์ตักเเกงเทโพที่เเสนจะน่ากิน ใส่ไปในจานของผู้เป็นแม่ พีร์รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเเม่ ว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไร
"หึ...ขอบใจนะ
พิมพรรณพูดก่อนจะตักแกงนั้นใส่ปาก เเล้วยิ้มออกมา น้ำตาเจ้ากรรมก็เหมือนจะไหลออกมา ทำให้พิมพรรณหันไปทางอื่นเพื่อไม่อยากให้ลูกๆเห็น เเต่การกระทำของผู้เป็นเเม่กับหลบสายตาของลูกชายคนโตไม่ได้
"......
"ไหวไหมครับนายเเม่
".....พีร์ กันต์ คินทร์
("ครับ/คะ..ครับนายแม่)
"พวกลูกมีความสุขกันหรือเปล่า
พิมพรรณถามลูกๆด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา ลูกๆทั้งสามต่างก็พากันนิ่งเงียบไม่พูดอะไร เพราะพวกเขารู้ว่าตอนนี้ ผู้เป็นแม่รู้สึกยังไง
"มีสิครับ...เเค่มีนายเเม่พวกเราก็มีความสุข นายเเม่คือโลกทั้งใบของพวกเรานะ
ลูกชายคนโตอย่างรณพีร์เลือกที่จะเป็นคนพูดก่อนที่ คนเป็นเเม่จะก้มหน้าทันทีเมื่อได้ยินคำตอบของผู้เป็นลูก
"แต่แม่...ไม่มีความสุขเลยลูก...มันเจ็บ มันจุกเเละมันก็อึดอัดยังไงไม่รู้
"........
"พีร์รักน้องไหม
จู่ๆผู้เป็นแม่ก็ถามคำถามนี้ขึ้นมา..ปกติพีร์จะฟม่ใช่คนพูดอะไรแบบนี้บ่อยๆ เพราะเน้นการกระทำสะมากกว่า
"รักสิครับ... พีร์รักน้อง
"ฮึก...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพีร์ต้องปกป้องน้องเข้สใจไหมลูก...อย่าให้ใครมาทำร้ายน้องทั้งสองคนได้เขาใจไหมลูก
"ครับ....
รณพีร์ลูกชายคนโตตบปากรับคำเป็นอย่างดีทก่อนจะหันหน้าไปมองน้องๆ ที่ทำหน้างงๆ เพราะไม่รู้ว่าแม่พูดแบบนี้ทำไมกัน
"ถึงใครมาทำร้ายคินทร์กับพี่พีร์ กันต์ก็จะสู้เหมืนกันครับนายเเม่
กันต์พูดพร้อมกับเอามือกอดอก
"หึ...เก่งจังเลยลูกแม่ ทานข้าวต่อเถอะ...
เมื่อจบจากบทสนทนา ทั้งหกันต์เเละคินทร์ก็ลงมือทานข้าวต่อโดยไม่คิดอะไรก็มีพีร์นั่นเเหละที่คิดไม่ตกอยู่คนเดียว...จู่ๆแม่พูดแบบนี้ทำไม
--22:45--
กลางดึกของคืนนี้ที่ชั้นล่าง มีเสียงบรรเลงเพลงบทรักมาจากห้องด้านล่างซ้ายมือที่ติดกับห้องครัว เป็นห้องของเบญญา ที่เมธธานั้นจัดให้หญิงสาวอย่างดี .. เสียงครางร้องดังระงมเล็ดลอดออกมากจากนอกห้เป็นเสียงคราหวานของหญิงสาวที่กำลังถูกชายหนุ่มรุ่นพ่ออย่างเมธธากระทำอยู่
("อ๊ะ..อ๊ายอ๊ะๆ...เเตกพะ..พร้อมกันนะ..กระเเทกเเรงๆเลยค่ะนาสท่าย อ๊ะอ๊ายยอิ๊ๆอิ๊ๆ)
("ซื้ดด~~อ่าส์...ทะ..เธอนี่มันรัดท่อนของฉันจริงๆ ฉันนะปล่อยในรูของเธอเยอะๆเลยเเล้วกัน)
ปึ่กๆๆๆ..ตรั่บๆๆๆ..
---ห้องครัว--
พิมพรรณได้ยินบทรักตั้งเเต่เเรงเริ่มจนถึงตอนจบ เพราะตัวเองลงมาเจอช่วงจังหวะรักพอดี ตนจึงเข่าทรุดไปที่เค้าท์เตอร์ไม่มีเเรงจะเดินต่อไป ตอนจึงนักอดเข่าอยู่เเบบนั้น หัวสมองมันขาวโพลนไปหมด มันอยากจะกรี้ดเเต่ก็ทำไม่ได้ ทำได้เเค่ร้องไห้เเค่นั้น
"ฮึกก...สกปรก...ชั้นต่ำ!!!ย้ำยีหัวใจฉันไปถึงไหนกัน
ปากพูดน้ำตาก็ไหลไป มือก็กำลังจับกับเชือกอะไรบางอย่าง
"..พวกแก..ฮึกก...มันเลวกันทั้งหมด....เสพสมกันเหมือนสัตว์ป่า...ทะ...ทุเรศ ฮึกกก
มือของหญิงสาวรัดเชือกให้เป็นบ่วง.ก่อนที่จะยืนขึ้นโต๊ะเเล้วหาที่คล้อง
เคร้ง!ฟรึ่บบ!!
"ฮึกก....
เชือกถูกมัดเป็นที่เรียบร้อยก่อนที่พิมพรรณจะใช้สองมือนั้นจับเชือกเอาไว้เเน่นเเละจับเอาบ่วงเชือกไปคล้องที่คอของตัวเอง... ตัวเธอเองไม่อยากที่จะอยู่บนโลกนี้ต่อไปแล้ว... อยากจะตายไปให้พ้นๆ
"ฮึกกก..... เลว...พวกแกมันเเล้ว.....ฮึกก... รณพีร์แม่ฝากลูกดูเเลน้องด้วยนะ ธรกันต์ลูกอย่าดื้อกับพี่มากนะ กินนมเยอะๆจะได้ตัวสูงๆฮึกก... นคินทร์ แม่รักหนูมากๆนะ ถึงแม่จะไม่ได้อยู่บนโลกนี้เเล้วเเต่เเม่ก็จะคอยมองพวกหนูนะ... แม่รักลูกนะ.... ถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้เราเกิดมาเป็นแม่ลูกกันอีก...ฮึก...ครอบคุณที่เกิดมาเป็นลูกของเเม่นะ..
ฟรึ่บบ เคร้งง!!!
สิ้นสุดคำพูดพิมพรรณก็เอาเท้าปัดเก้าอี้ให้ล้มไปทันทีเชือกที่มันเป็นบ่วงเงื่อนก็เริ่มทำงานรูดรั้งคอจนตึงตอนนี้พิมพรรณได้เเต่ดิ้นทุรนทุรายด้วยความทรมานเท้าก็ปัดป่ายไปมา... นัยต์ตาเเดงก่ำไปด้วยน้ำตา จะส่งเสียงร้องก็ร้องไม่ออก
"อึ่กก!!ชะ..ชะ...ช่วย..อึก!!!
เเน่น...หายใจไม่ออกยิ่งดิ้นยิ่งทรมาน สายตาของพิมพรรณกวาดไปรอบๆบ้านภาพวันเวลาเก่าๆมันย้อนคืนเข้ามาในหัว ภาพทรงจำเเห่งความสุข... ภาพความทรงจำที่เรียกว่าครอบครัว.... มันทำให้พิมพรรณอยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกครั้ง เเต่ตอนนี้เหมือนเวลาของพิมพรรณสั้นลงไปเรื่อยๆ ...สั้นลงไปทุกที.... ใบหน้าเห่อเเดงลิ้นจุกปาก... น้ำตาก็ไหลเเทบจะออกมาเป็นเลือด... เเต่ไม่รู้ว่าโชคเข้าข้าหรือเปล่าเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องข้างล่างนั้นเปิดออก ตอนภาวนาขอให้เป็นเมธธาด้วยเถิด.
แกร็กก!!
"อื้ออ!!อึก!!
"!!!....
"ชะ...ช่วย...ฉะ..ฉัน..ทะ..ที..อึ่กก!!!
สายตาเเห่งงความตกใจจ้องมองมายังพิมพรรณ เเววตานั้นดูตกใจเป็นอย่างมาก...เเต่สายนั้นเเฝงไปด้วยความเยือกเย็น เหมือนยมทูตที่จะมาเอาตัวเขาไปอยู่เเล้ว... เเละเเล้ว เสียงฝีเท้าของคนๆนั้นก็เดินเข้าห้องไปดั่งเดิม
ปึง!!!!!
เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน...เเละ ลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่มันเหนื่อยจะดิ้นรนเพื่อขอชีวิตอยู่ต่อไปในเมื่อเลือกที่จะตาย..เธอก็คงต้องตาย
เมธธา
พิมพรรณ
เบญญานี
ท่ามกลางความมืดหมนของสายฝนที่โปรยปลายลงมาจากบนฝากฟ้า ที่ตกหนัก2วันสองคืนไม่มีหยุดเหมือนดั่งน้ำตาที่ไหลลงบนอาบเเก้มของชายหนุ่มที่ร้องไห้ปานจะขาดใจเพราะเสียเเม่อันเป็นที่รักไป
"ฮึกก.นะนาย...แม่ครับแล้วคินทร์กับกันต์เเละก็พี่พีร์จะอยู่ยังไงล่ะครับบนายแม่..ฮึกกฮือออ~
ลูกชายคนเล็กร้องปานจะขาดใจหน้ารูปศพของคนเป็นแม่ ก่อนที่ กันต์พี่ชายคนกลางจะเข้ามาโอบกอดที่คอของน้องชายเพื่อให้ความเสียใจนั้นทุเลาลงบ้าง ส่วนรณพีร์นั้นก็ได้เเต่ยืนนิ่งไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด ยืนไร้ความรู้สึก...ไม่อยากพูดอะไรกับใครทั้งนั้น
"คุณพีร์คะ..คุณเมธท่านเรียกหาค่ะ
"......
“เรียกผมทำไมครับ
รณพีร์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะเปรยสายตามองสาวใช้ที่ชื่อละมัย
(“ท่านมีบางอย่าง อยากจะพูดด้วยค่ะ
“……..
ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเดินไปตามที่ สาวใช้บอก … พอเดินไปถึง ที่นั่งของเจ้าภาพก็เห็นว่าคนเป็นพ่อนั้นกำลังยืนคุยกับเเขกด้วยใบหน้าเศร้าหมอง อีกทั้งยังมีน้ำตาไหลออกมาจากนัยต์ตาอีกด้วย..รณพีร์ได้เเต่คิดอยู่ภายในใจไม่ได้พูด
“พ่อนี่เล่นละครเก่งจริงๆ
ก่อนที่สายตาจะชำเรืองมองไปที่หญิงสาวคราวรุ่น ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ ทว่านั่งส่ายเท้าไปมาอย่างสบายใจด้วยซ้ำ
“อ่าวว..นั่นรณพีร์ลูกชายคนโตของคุณเมธใช่มั้ย?
นักธุรกิจหนุ่มที่เเก่คราวเดียวกับพ่อเอ่ยทักเมื่อเห็นว่ารณพีร์เดินหน้างอคอตกมา
“ใช่นั่นลูกชายคนโตผมเอง…มานี่สิลูก
“…….
ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาคนเป็นพ่อก่อนจะ ยกมือสวัสดีนักธุรกิจหนุ่มคนนัเนเพื่อเป็นมารยาท
“ไหว้พระเถอะลูก…น้าเสียใจด้วยนะ
“……..
“เอ่อ…พอดีลูกชายคนนี้ของผมเป็นคนไม่ค่อยพูดน่ะ
“เห้ออ..แบบนี้ยิ่งต้องพูดคุยกับเขาให้มากๆ นะคุณเมธ ไม่งั้นเด็กอาจจะเป็นซึมเศร้าได้ เด็กอายุ14เอง ต้องมาเสียเเม่ไปแบบนี้น่าสงสารจริงๆ
นักธุรกิจคนนี้พูดพร้อมกับยกมือขึ้นจะลูกหัวของเด็กชาย เเต่รณพีร์รั้นหันหน้าหนีเสียก่อน ทำให้นักธุรกิจหนุ่มคนนี้หน้าเสียขึ้นมา
“……
“เอ่ออ..
“คุณก็พูดเกินไป..ผมเองก็เสียใจเหมือนกันที่เมียผมมาด่วนจากไปสะก่อน เเต่ยังดีที่มีเบญญา
“…!!
ทำไมพ่อถึงชอบอ้างผู้หญิงคนนั้นอยู่เรื่อย!!...รณพีร์ไม่อยากจะได้ยินสิ่งที่พ่อของตัวเองกำลังจะเอ่ยตนเลยเลือกที่จะเดินหนีเเต่ก็ถูกผู้เป็นพ่อคว้าเอาไว้
หมับบ!!!!
“เดี๋ยวสิ!!!
“……
“เเล้วเเบบนี้ …เบญญาก็จะขึ้นมาเป็นภรรยาเอกเเล้วล่ะสิ
“หึคงต้องเป็นแบบนั้นล่ะครับ
“….
“เบญญาน่ะ เขานิสัยดีนะ เข้ากับทุกคนในบ้านได้เป็นอย่างดี ทีเเรกผมก็คิดว่าจะมีปัญหากับพิมพรรณเเละลูกๆ ที่ไหนได้เข้ากันได้ดีเลยล่ะ..เเล้วพอเธอตื่นขึ้นมารู้ว่าพิมเสียเธอร้องไห้ร้องห่ม ผมเองก็ไม่เคยคิดว่าเธอจะรักพิมมากขนาดนี้ เธอรักพิมเหมือนพี่สาวคนนึง
“…….
บัดซบสิ้นดี…ในสิ่งที่พ่อพูดมา คำพูดทุกตำไม่ต้องเล่าให้ฟังก็รู้ว่าหลงผู้หญิงคนนี้มากเพียงไหน เเทบจะถวายชีวิตเลยก็ว่าได้ เขาเองก็เบื่อที่จะยืนฟังเต็มทน จึงวะบัดเเขนของตัวเองให้หลุดจากอุ๋งมือของผู้เป็นพ่อก่อนจะหันหน้าเดินออกไป เเต่…ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินประโยคนี้ตามหลังมา
“เเล้วแบบนี้ เบญญาก็เปรียบสเหมือนเเม่เเท้ๆ ของคุณชายทั้งสามเลยน่ะสิครับ?
"...หึ..ก็ต้องแบบนั้นอยู่เเต่ก็ต้องให้เวลาพวกลูกๆของผมได้ทำใจกันหน่อยช่วงนี้ก็... ผมก็ยังทำใจยอมรับพิมพรรณที่พึ่งเสียไปไม่ได้เหมือนกัน
"พ่อว่าไงนะครับ!??
เด็กชายหัดมาสบตาผู้เป็นพ่อย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะตะหวัดสายตาไปทางชายหนุ่มที่พูดคำเเย่ๆแบบนี้ออกมาได้ยังไง
"น้าพูดอะไรผิดหรอ?....ถึงมองน้าแบบนั้น
"ปากหมา!!!พูดออกมาได้ยังไงเเกเป็นส่วนไหนของครอบครัวเราถึงรู้ดีไปหมด!
ใบหน้าเเดงก่ำเพราะความโกรธก่อนจะสาดคำพูดไปที่ชายหนุ่ม คำพูดที่เกินเด็กทำให้คนที่ได้ฟังนั้น สะอึกอยู่เหมือนกัน.... เมธธายืนมองสิ่งที่ลูกชายพูดอย่างไม่สบอารมณ์
"รณพีร์!!!
เสียงเรียกชื่อลูกชายดังก้องไปทั้งงานจนคนหันมามองกันเป็นตาเดียวรวมถึงเบญญาด้วย ที่หันมามองจ้องเด็กชายหนุ่ม
"แล้วผมพูดผิดตรงไหมครับพ่อ!...ที่แม่ต้องตายไม่ใช่เพราะมันหรอ!!!
"รณพีร์!!!เงียบบ
"ทำไมครับ ?หรือพ่อรับความจริงไม่ได้หรอ ที่พ่อพูดมามันเรื่องโกหกทั้งนั้นอ่ะ!!.
("เเกนี่มันอะไรกันไหนคุณเมธบอกรักกันดีไง?)
("ฉันว่าการตายของคุณหญิงพิมพรรณน่าสงสัยนะ)
("นั่นสิ...ถ้าไม่งั้นพิมพรรณจะผูกคอตายทำไม?)
คนในงานเริ่มมีความเห็นที่ต่างกันออกไป ทำให้เบญญานั้นนั่งไม่ติดเก้าอีก เธอเอาสองมือมาประสานกันไว้ที่หน้าตักก่อนจะมองจ้องไปที่ เด็กชายหนุ่มวัย14ที่กำลังยืนเถียงพ่อตัวเองอย่างไม่กลัวเกรง.. จึงมีความคิดอยูาในใจว่า ถ้าเด็กคนนี้ยังอยู่ อะไรคงยากขึ้นเเน่ เพราะเด็กชายคนนี้ไม่เป็นมิตรกับเธอมาตั้งเเต่ต้นอยู่เเล้ว
"นี่!!ถ้าเเกยังไม่หยุดนะ
หมับบ!!!
"ออกมากับฉันเดี๋ยวนี่!!ไอ้ลูกไม่รักดี!!
เมธธาเอื้อมมือไปกระชากข้อมือลูกชาย เพื่อหวังว่าจะพาเดินออกไปคุยด้านนอก เเต่รณพีร์ กับ ชักมือกับ ขืนทุกๆอย่าง เเละยืนจ้องหน้าผู้เป็นพ่ออย่างไม่วางตา....
"พ่ออายหรอครับ?....ที่ผมจะพูดน่ะ... จริงๆแล้วพ่อเองก็ไม่ได้บอกหมดนี่!!ว่าพ่อทำอะไรกับนายแม่บ้าง.... ทุกๆวันเจอหน้ากันกี่ยังนับเวลาได้เลย... เดือนนึงพ่ออยู่กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันกี่ครั้ง!!!ยังนับได้เลย!!!...เวลาทั้งหมดพ่อให้เเต่ผู้หญิงคนนี้.!!!เมียน้อยพ่อไง!!
"ละมัย!!!นางละมัย!!!!
("ค่ะ..คุณท่าน)
"มัวทำอะไรของเเกอยู่ได้..เอามันออกไปสิ ให้มันไปอยู่ในรถ!
เมธธา ชี้ออกไปข้างนอกลานจอดรถที่มีรถตู้ของ ที่บ้านจอดอยู่
"ทำไมครับ..พ่อรับไม่ได้หรอว่าพ่อทำกับแม่ยังไง
"........
"ละอายสินะ?
"นางละมัย!!!!
("ค่ะๆๆ คะ..คุณพีร์คะ..ไปกับป้าเถอะนะคะ... ตรงนี้ไม่ค่อยดีเเล้ว ไปเถอะค่ะคุณ)
"......
("คุณพี่คะ..ไปเถอะค่ะ)
คนที่ละมัยหญิงเเกคนรับใช่ส่วนตัวของพิมพรรณ จะพา รณพีร์เดินออกไปรอที่รถของทางบ้าน... ที่จอดอยู่ลานนอก ตอนนี้ภายในงานไม่มีใครซุบซุบอะไร มีเเต่เงีบเเละก็เงียงเท่านั้น..ก่อนที่เมธธา จะเดินไปที่เก้าอี้โซฟาตรงหน้าโรงศพที่จัดเอาไว้...
"ไม่เป็นไรนะคะคุณเมธ
".......
"คุณพีร์เป็นเด็กอยู่น่ะคะ... ตอนนี้คงยังไม่ค่ยรู้อะไรอย่าถือสาเขาเลยนะคะ
"....ไม่ได้สิ...มันพูดแบบนี้ไม่ได้ พิมตายไป คุณก็เหมือนเป็นแม่มัน..จะมาปีนเกลียวเเบบนี้ไม่ถูก
"ให้เวลาเเกหน่อยเถอะค่ะคุณ..สักวันเบญยังหวังเล็กๆนะคะ ว่าเเกจะเรียกเบญว่าเเม่บ้าง
".....
"เเต่เบญก็เข้าใจเบญเป็นเเค่คนนอกไม่ใช่เเม่เขาจริงๆ ...เบญ...ทำใจยอมรับนานเเล้วค่ะ..ถ้าคุณพีร์ คุณคิน เเละคุณกันไม่เคารพเบญ. เบญเข้าใจค่ะบะ...เบญไม่โกรธเลย...อึกกก
เบญญาพูดไป น้ำตาก็หล่อเข้าหล่อออก เพราะตัวเองนั้นกำลังบีบน้ำตาให้สมจริงอยู่
"....สองคนนั้นคงไม่เป็นไร?...เเต่เจ้าพีร์มันโตกว่ามันจะไม่ให้เกรียติคุณเลยน่ะสิ....
"......
เบญญาได้เเต่นิ่งเงียบ รอดูเชิงว่าเมธธาจะจัดการยังไงกับลูกชายตัวดีของตัวเอง .เเต่ก็ภาวนาอยู่ในใจ อยากให้ไอ้เด็กนี่มันไปให้พ้นๆ
"หรือว่าจะให้มันไปเรียนต่างประเทศดี
"!!!
นี่คือคำตอบที่เบญญาอยากได้ยินมาตลอด คือการ ผลักไสไล่ส่งรณพีร์ออกไปให้ห่างไกลจากผู้เป็นพ่อ ด้วยความที่ว่าตนนั้นก็ไม่ได้ถูกชะตากับเด็กคนนี้มากนัก... ส่งไปอยู่ที่ไกลๆได้ยิ่งดี
"....ก็...เเล้วเเต่คุณเลยค่ะ...เบญไม่สิทธิ์ออกความเห็นใดๆอยู่แล้ว
หญิงหลบใบหน้าต่ำลง เพื่อกลบเกลือนความรู้สึกดีใจเอาไว้ทั้งที่ในใจก็ดีใจจนเนื้อเต้น
"หื้มมม..... ไอ้เจ้าลูกคนนี้มันพูดยาก!!
เมธธาสบทออกมาอย่างหัวเสีย ... เพราะในใจนั้นก็มีอารมณ์ฉุนเฉียวเป็นทุนเดิมอยู่เเล้ว เขาเองไม่ใช่ไม่รู้นิสัยลูกชาย..ว่าเป็นคนพูดยากเเละเเข็งกระด้างเเค่ไหน... ซึ่งมันทำให้เขาไม่ชอบเลย... นิสัยแบบนี้เหมือนกับภรรยาเก่าเขาที่พึ่งตายไป...
พองานสวดศพคืนที่2ผ่านไป.... รณพีร์เเละลูกชายอีกสองคนที่นั่งกันมาในรถนิ่งเงียบ เพราะในรถนั้นไม่มีใครเริ่มผิดบทสนทนาเลย ... มีบางครั้งที่รณพีร์หันหน้าไปหาผู้เป็นพ่อ เเต่ใบหน้าของเมธธานั้นเหมือนคิดอะไรบางอย่าง..... เด็กชายได้เเค่คิดอยู่ภายในใจ ก็รูสึกผิดที่เถียงผู้เป็นพ่อไปเช่นนั้น เเต่จะให้ทำยังไง สิ่งที่เขาพูดมันก็ถูกเเล้ว พูดในสิ่งที่มันถูกแล้ว.....รณพีร์หันใบหน้ากับมาทางเดิม ที่มุมกระจก ก่อนจะเอาศรีษะนั้นพิงไปที่กระจกรถ...ในหัวก็คิดอะไมากมายก็ไม่รู้...ไม่รูอีกว่ากลับถึงบ้านเมื่อไหร่เขาจะโดนอะไรบ้างก็ยังไม่รู้
---บ้าน---
พอถึงบ้านทุกคนก็พากันลงจากรถรวมไปถึงป้าเเม่บ้านที่ติดตามไปที่งานอีก2คน
"ละมัย!
"คะ...คุณเมธ?
ป้าละมัยหันหน้ามาตามเสียงเรียกของผู้เป็นนาย
"พาคินทร์เเละกันไปบนห้องไป ... เเละพาเข้านอนได้เลย... พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียนอีก
"(พยักหน้ารับ)ค่ะ...คุณเมธ
ป้าละมัยพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปจูงมือของคุณชายทั้งสองที่ยืน ขนาบข้างของพี่ชาย อยู่
"พะ..พ่อครับ?เเล้วพี่พีร์ไม่ไปพร้อมกับพวกเราหรอครับ?
กันต์น้องชายคนกลางถามผู้เป็นพ่อ
"ไปกันก่อน...พ่อมีเรื่องกับธีร์นิดหน่อย
".......
เด็กชายทั้งสองก้มหน้างุด พอได้ยินคำตอบก่อนจะมองไปที่พี่ชาย รณพีร์ยิ้มให้น้องๆก่อนจะบอกให้คินเเละกันต์ ขึ้นไปรอก่อน
"ไปก่อนเถอะ...เดี๋ยวพี่ขึ้นไป
ก็ได้ครับพี่!!!//ก็ได้ครับ
ป้ามัยเดินเข้าไปพาคุณชายทั้งสองเดินออกจากตรงนั้นก่อนจะพาเดินขึ้นไปบนห้องเมธธามองจนเเน่ใจเเล้วว่าลูกชายทั้งสองขึ้นไปถึงที่ห้องเรียบร้อยเเล้ว ก่อนจะเบนสายตามาจ้องมองลูกชายคนโต เบญญามองดูเหตุการณ์เเล้วน่าจะรู้ว่าตัวเองไม่ควรอยู่ตรงนั้น
"คุณเมธคะ งั้นเบญไปรอที่ห้องของเรานะคะ
"อืม...อาบน้ำรอผมเลย
"หึ.... ค่ะคุณเมธ
เบญญายิ้มเยาะออกมาอย่างชอบใจก่อนจะเดินถอยออกมาจากสองพ่อลูก.... คำว่าไปรอที่ห้องนั้นไม่ใช่ห้องเก่าห้องเดิมของเบญญาเเต่อย่างใดเเต่เป็นห้องของผู้เป็นแม่ที่พึ่งเสีย...
"เหอะ!......
รณพีร์ได้เเต่หัวเราะในลำคอเบาๆนี่เเม่พึ่งเสียไปไม่กี่วันพ่อให้ผู้หญิงคนนี้ เข้าไปยึดครองห้องเเล้ว...เเย่ชะมัด
เพี๊ยะ!!!!
ปั่ก!!!
ใบหน้าของเด็กชายหนุ่มหันไปตามเเรงฝามือของผู้เป็นพ่อ รณพีร์ไม่สามารถต้านเเรงนี้ไหว ตนจึงล้มก้นจ่ำเบ้า
ปึ่ก!!ตุ๊บบ!
"อั่กก....พะ..พ่อครับบ...ฮึกก
"ไอ้ลูกเลว!!!!คนดื้อด้านเเบบเเกต้องเจออบบนี้เเหละ!!! ลุกขึ้นมา!!!!
เมธธาลงน้ำหนักที่เท้าไปเตะกลางหลังของผู้เป็นลูกไม่หน่ำซ้ำยังใช้กำปั้นมือทุบไปที่เเขนของรณพีร์ ....
"......
"บอกให้ลุกขึ้นมาไง!!!!!
"......
"กูบอกให้ลุก!!!
ฟรึ่บบบ!!!
เมธธาใช้มือหนาจับคอเสื้อลูกเชิดขึ้น.... เด็กชายหลบตาลงต่ำไม่กล้าสบตาของผู้เป็นพ่อ ถึงตนจะเป็นเด็กที่หัวเเข็ง... เเต่ก็ไม่เคยถูกพ่อตีมาก่อน ะอเจอสถานัการอบบนี้แล้ว... ใจมันกลับกลีวตัวสั่น. เกาะกำบังตอนนี้ไม่มีอยู่แล้ว
เพี๊ยะ!!!!
"เก่งหนักใช่ไหมปากแก!พูดในสิ่งที่ฉันไม่ชอบ....ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแม่เเกเลย... ทำตัวเป็นคนโตหรอ!!!!
".. .
"แกนี่ชักจะอยู่กับฉันยากเเล้วนะ!!!
เมธธาพูดไปกระชากคอเสื้อของลูกชายไปรณพีร์ได้เเต่นิ่งเงียบไม่ตอบผู้เป็นพ่อ สายตามองตรงเเต่ภาพกับไม่ชัดเพราะตอนนี้มันถูกปกคลุมไปด้วยน้ำตา
("แม่ครับ......ช่วยพีร์ด้วย)**คิดในใจ
"เบญญาเขาดีกับเเกมากนะ!!เท่าที่สังเกต!!มีเเต่เเกนั่นเเหละที่ต่อต้านเขา!
".......พ่อเห็นตลอดเวลาหรอครับ?
ใบหน้าซีกซ้ายที่เป็นริ้วเเดง ค่อยๆหันไปหาผู้เป็นพ่อ
"แกอย่ามาเถียงนะ!!!!
เมธธาชี้หน้าลูกชายก่อนจะง้างมือขึ้นอีกครั้ง
"ผมไม่ได้เถียง!!ผมอธิบายไงพ่อ
"เป็นเด็กอย่าพูด!!!!
"ทำไมผมจะพูดไม่ได้!!!ผู้หญิงคนนั้นมันมีดีอะไร!!! มันดีกว่านายเเม่ตรงไหน!!!! ตอนพ่อไม่อยู่ ทำอะไรนายแม่บ้างพ่อก็ไม่เคยรู้!... ตอนพ่อมามันก็เป็นอีกอย่างเหมือนกิ่งก่าเปลี่ยนสี!!!
เพี๊ยะ!!!!!!
"ไอ้ลูกชั่ววว!!!!!!เเกรู้ตัวไหมเเกพูดอะไรออกมา!!!!
ใบหน้าของเด็กชายหันไปตามเเรงตบอีกครั้ง.... กลิ่นคาวเลือดคุ้งไปทั่วริมฝีปากก่อนที่รณพีร์จะหันมาสบตาพูดเป็นพ่อ..สายตาเรียบนิ่ง.... ดูไร้ความรู้สึก...ไม่ว่าจะอธิบายยังไงก็คงไม่มีประโยชน์
".......
"เบญญาเขาก็เกมือนเเม่ของเเกคนนึง...แกพูดแบบนี้ได้ยังไง!! คงติดนิสัยหยาบของนายแม่เเกมาสินะ
"อย่ามาว่านายแม่ขอผม!!!!!
"มึงอย่ามาตะเบงเสียงใส่กูนะ!!!
".....
"ต่อไปนี้คงอยู่ร่วมกันไม่ได้เเล้วล่ะ.... เเกรีบไปเก็บของ. ของเเกให้หมด!!!มะรืนนี้ฉันจะส่งเเกไปอเมริกา!
"พ่อ!!!!!!
"ไม่มีเเต่อะไรทั้งนั้นฉันจะส่งเเกไปคนเดียว!!น้องๆเเกจะอยู่ที่นี่.... อยากโตมากใช่ไหม. ไปใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเลยสิ....ฉันก็อยากจะรู้เหมือนเเกจะเก่งสักกี่น้ำ!!!
"... . ฮึกกกด
"...ร้องขอสิ..รณพีร์!!!ก้มลงกราบขอโทษฉันสิ!ร้องขอบอกว่าเเกจะไม่ไป.... ผมขอโทษทำสิ
"..........
"ร้องขอพ่อสิพีร์.. .ทำดีกับเบญหน่อยไม่ได้เลยหรอ
". .....
"ตาพีร์!!!!!
"ไปมะรืนนี้ใช่ไหมครับ......ผมจะได้ไปเก็บกระเป๋ารอเดี๋ยวนี้เลย
"......
เมธธานิ่งไปสักพักกับคำตอบของลูกชาย.... จริงๆใจยังแอบหวังอยู่เล็กๆ ว่าลูกจะคงไปไหน ได้ไม่ไกล คงไม่ปีกกล้าขาเเข็งไปมากกว่านี้....เเต่ที่ไหนได้.....
".....เเล้ววันนึงจะรู้สึกว่าเเกคิดผิด
"แล้วถ้าผมคิดถูกล่ะ?
".. ....
"ถามจริงๆนะพ่อเคยรักผมบ้างไหม?..... พ่อเก็บผมมาจากถังขยะหรือเปล่า...ฮึกกก
"......เเล้วเเกต้องการคำตอบยังไง
".........
"พ่อคงไม่รักผมเลยสินะ
"... .. ..
"ในเมื่อเเกอยากจะไป....ก็เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน
".........
เมธธาทิ้งให้ลูกชายยืนร้องไห้อยู่คนเดียว โลกที่ไม่มีเเม่นี่มันเเย่จริงๆ
"สุดท้ายพ่อก็ติบคำถามผมไม่ได้....
