“ไม่นะคะคุณพ่อ ยังไงพิมพ์ก็ไม่แต่ง พิมพ์มีคนรักอยู่แล้ว พิมพ์ไม่ยอมค่ะ”
พิมพ์ชนก ศิริวงศ์ไพโรจน์ ลูกสาวคนโตของบ้านปฏิเสธบิดาบังเกิดเกล้าเสียงแข็ง อยู่ๆ คุณจุมพล คุณพ่อของเธอก็มาบอกว่าจะให้เธอแต่งงานกับลูกชายของเพื่อนตัวเอง ซึ่งเป็นใครก็ไม่รู้ ไม่เคยเห็นหน้ากันไม่เคยรู้จักกัน อยู่ๆจะให้มาแต่งงานกันอยู่กินกันเป็นสามีภรรยาเธอรับไม่ได้ ที่สำคัญเธอมีคนรักอยู่แล้วถึงแม้อิทธิพลคนรักของเธอ จะเป็นแค่อาจารย์สอนมหาวิทยาลัยธรรมดาฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยเหมือนที่บ้านของเธอ แต่อิทธิพลกับเธอก็คบหาดูใจกันมานานหลายปีตั้งแต่ตอนที่เธอเรียนปริญญาตรี จนตอนนี้เธอเรียนจบปริญญาโทและมาช่วยบริหารงานที่บริษัทกับ คุณพ่อของเธอ
“ไม่แต่งไม่ได้ยัยพิมพ์ ถึงแกจะมีคนรักอยู่แล้วก็ไปเลิกกับมันซะ อาจารย์มหาลัยจนๆ คนนั้นน่ะ พ่อไม่เห็นด้วย”
คุณจุมพลเสียงดังใส่ลูกสาวทันที ส่วนพิมพ์ชนกตกตะลึงอ้าปากค้าง เธอไม่คิดว่าบิดาของเธอจะรู้เรื่องเธอกับแฟนหนุ่ม เธอตั้งใจว่าอีกสักเดือนสองเดือนถึงจะบอกบิดาเรื่องของเธอกับอิทธิพลแฟนหนุ่ม เพราะถ้าบอกตอนนี้เธอกลัวว่าบิดาของเธอจะกีดกัน
“แกรีบไปเลิกกับมันซะ ไม่ใช่ว่าพ่อรังเกียจอะไรแฟนแกหรอกนะ แต่พ่อจำเป็นต้องให้แกแต่งกับลูกของลุงอาทิตย์เพราะเขามีบุญคุณกับพ่อเค้าช่วยเรื่องธุรกิจ เรามีวันนี้ได้เพราะลุงอาทิตย์นี่แหละ เค้าเคยช่วยเหลือพ่อไว้ถึงเวลาที่เราต้องทดแทนเขาแล้ว เอาเป็นว่าอาทิตย์หน้าแกเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวและแต่งงานเลย”
“ไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลยพ่อ แล้วทำไมเราต้องตอบแทนเค้าด้วยการแต่งงานกับลูกเค้าด้วยล่ะ”
พิมพ์ชนกแย้งผู้เป็นบิดา เพื่อหาทางออกให้กับตัวเองและแฟนหนุ่ม
“ลุงอาทิตย์กับพ่อน่ะแก่แล้ว อายุก็ปูนนี้กันแล้ว ที่สำคัญลุงอาทิตย์สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงเลยอยากมีหลานก่อนตาย แต่ตานิลลูกชายก็มัวแต่ทำงานไม่ยอมแต่งงานสักที พอลุงมาปรึกษาพ่อและทาบทามลูกให้ไปเป็นลูกสะใภ้เขาไง ลูกคงเข้าใจพ่อนะยัยพิมพ์”
“พ่อ คือพิมพ์ …”
“คุณผู้ชายคะ มีคนมาขอพบค่ะ” ป้าชื่นแม่บ้านเก่าแก่ของบ้านเข้ามาบอกเจ้านาย ที่ตอนนี้เจ้านายอย่างคุณจุมพลกับคุณหนูพิมพ์กำลังคุยกันค่อนข้างเครียด
“ใครอีกล่ะ ไม่น่าจะมีใครมาหานะ ไปเชิญเค้าเข้ามาเลยพี่ชื่น”
คุณจุมพลบอกแม่บ้านรุ่นพี่ที่อยู่ด้วยกันมานาน สักพักป้าชื่นก็พาแขกเข้ามาพบเจ้าของบ้าน
“สวัสดีครับ สุดหล่อ สุดสวย” เมื่อแขกที่มาขอพบเจ้าของบ้านก็เปิดหมวกบัคเก็ตกับเสื้อฮู้ดที่พลางใบหน้าไว้ออก
“ตาพรีน มาได้ไงลูก” “ตาพรีน”
ทั้งสองพ่อลูกตกใจและดีใจกับการปรากฎกายของแขกที่ป้าชื่นพาเดินเข้ามา พรีน หรือ นาย พีรฉัตร ศิริวงศ์ไพโรจน์ ลูกชายคนเล็กของคุณจุมพล น้องชายของพิมพ์ชนก พีรฉัตร ไปเรียนต่อปริญญาตรีและโทด้านการบริหารอาหารและเครื่องดื่มที่ฝรั่งเศสเป็นเวลาหลายปี และไม่ยอมกลับมาเยี่ยมที่บ้าน เพราะปกติคุณจุมพลหรือ พิมพ์ชนกจะเป็นฝ่ายบินไปหาเอง และจะต้องโทรศัพท์คุยกับลูกชายคนเดียวแทบจะทุกอาทิตย์ มีอาทิตย์นี้ที่ยังไม่ได้คุยกัน แต่พอลูกชายมาโผล่ที่บ้านก็เลยตกใจ
พีรฉัตรเดินเยิ้มข้าไปกอดผู้เป็นพ่อ และพี่สาวด้วยความคิดถึง ก่อนจะนั่งลงที่โซฟา
“ตกลงมาได้ยังไงลูก ไม่เห็นบอกใครให้ไปรับเลย แล้วไม่เรียนหนังสือเหรอ” คุณจุมพลถามลูกชายทันทีด้วยความเป็นห่วง
“พรีนเรียนจบแล้วครับ ที่ไม่ได้บอกใคร เพราะตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์ทุกคนไง เซอร์ไพรส์ไหมอ่ะ”
คุณจุมพล ลูบศีรษะลูกชายคนเล็กของบ้านด้วยความเอ็นดู พีรฉัตร หน้าตาเหมือนกับคุณฉัตรมณี ผู้เป็นมารดา ซึ่งเป็นภรรยาสุดที่รักของคุณจุมพลที่เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งร้ายตั้งแต่พีรฉัตรยังเล็ก ก่อนเสียชีวิตคุณฉัตรมณีได้ฝากฝังให้สามีดูแลลูกทั้งสองคน โดยเฉพาะพีรฉัตรที่ถูกขอร้องเป็นพิเศษเพราะคุณฉัตรมณีไม่ได้อยู่เลี้ยงดูจนโตเหมือนพิมพ์ชนก ไม่ให้บังคับลูกอยากเรียนอะไรให้สนับสนุน นับว่าคุณฉัตรมณีได้ทิ้งตัวแทนเธอไว้จริงๆ นอกจาก พีรฉัตรจะมีรูปร่างหน้าตาคล้ายมารดาผู้ให้กำเนิดแล้วความชอบนิสัยใจคอยังคล้ายมารดาผู้ล่วงลับไปอีก เพราะพีรฉัตรชอบการทำอาหารมาก ถึงขั้นกล้าขอผู้เป็นพ่อเรียนคหกรรมและขอไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสตั้งแต่เริ่มโต ซึ่งคุณจุมพลก็ต้องจำใจให้บุตรชายคนเดียวไปเพื่อตามความฝัน
ไม่เจอหน้ากันนานเพราะช่วงนี้คุณจุมพลไม่ค่อยว่าง ตอนนี้เด็กหนุ่มอย่างพีรฉัตร ได้โตขึ้นอย่างมากยิ่งโตยิ่งเหมือนมารดา ใบหน้าของลูกชายคนเดียวกลับสวยหวาน ขนตายาวดกงอน จมูกโด่งรับกับริมฝีปากสีชมพูจิ้มลิ้ม ผมยาวที่โดนมัดไว้ด้วยหนังยางปล่อยปอยผมลงมาข้างแก้มใส สีผมที่โดนทำให้เป็นน้ำตาลอ่อนแบบแฟชั่นสะดุดน่ามอง ร่างเพรียวบางของพีรฉัตรนมส่วนแต่ไม่อ้อนแอ้น ไหนจะผิวขาวเนียนนั่นอีก มองเผินๆ บางคนนึกว่าเป็นผู้หญิง แต่ถึงรู้ว่าเป็นผู้ชายก็ยังมีทั้งผู้ชายผู้หญิงมาจีบ โดยส่วนมากจะเป็นผู้ชายแต่พีรฉัตรก็ยังไม่ได้คบใครเป็นแฟน เพราะอยากรีบเรียนให้จบจะได้กลับมาอยู่ที่เมืองไทย
“พี่พิมพ์ คนสวยของน้อง ไม่ได้เจอกันนาน มาให้น้องกอดหน่อยให้หายคิดถึงหน่อย”
น้องชายเดินเข้าไปหาพี่สาวคนเดียวที่ยืนอ้าแขนรับอย่างคิดถึง พลางหอมแก้มของพี่สาวคนสวยก่อนที่แก้มเนียนจะโดนคนพี่หอมกลับ
“สรุปว่า ตอนนี้ลูกเรียนจบแล้วใช่ไหมพรีน”
“ใช่ครับคุณพ่อ พรีนจะกลับมาเป็นชาวเกาะให้พ่อกับพี่พิมพ์เลี้ยงแล้ว เตรียมตัวกระเป๋าฉีกได้เลย”
“จริงนะ ห้ามหนีพ่อกับพี่ไปไหนอีกนะ คิดถึงจะแย่เด็กดีของพี่”
“ไหน ไปเรียนถึงเมืองนอกเมืองนามา มีอะไรมาฝากพ่อมั่ง”
“เยอะแยะเลย อยู่ในกระเป๋าเดี๋ยวพรีนขึ้นห้องไปรื้อให้”
สามคนพ่อลูกคุยกันถามไถ่ชีวิตกันให้หายคิดถึง จนถึงเวลาทานอาหารเย็น
“หิวยังลูก ป้าชื่นทำกับข้าวเสร็จแล้วไปกินกันเถอะ ป่ะ เดี๋ยววันหลังพ่อต้องได้ยิมฝีมือเชฟคนเก่งแล้วนะ”
คุณจุมพลพาลูกๆ ลุกไปทานข้าวที่โต๊ะอาหารที่ป้าชื่นให้เด็กๆ ทำกับข้าวเยอะเป็นพิเศษ เพื่อต้อนรับการกลับมาของคุณหนูพรีนของแกที่แสนจะคิดถึง
“โห ป้าชื่น กับข้าวเยอะจังน่าทานทั้งนั้นเลย อยู่โน่นคิดถึงฝีมือป้าชื่นจะแย่” คุณหนูหน้าหวานของป้าชื่นตาโตเมื่อเห็นกับข้าว
“จริงหรือเปล่าคะคุณหนูพรีน ป้าชื่นเกรงว่าจะติดใจอาหารฝรั่งจนลืมอาหารป้าชื่นมากกว่า”
คุณหนูพรีนของป้าชื่นเดินไปกอดเอวแม่บ้านเก่าแก่ที่เลี้ยงดูตัวเองมาตั้วแต่เด็กอย่างออดอ้อน
“ใครจะลืมฝีมือทำกับข้าวที่อร่อยที่สุดของแม่ชื่นนางรำล่ะครับ ไม่ได้หากินได้ง่ายๆ ต้องมากินที่บ้านคุณจุมพล ศิริวงศ์ไพโรจน์ เท่านั้น ฟอดดด” พูดเสร็จก้มลงหอมแก้มแม่บ้านที่ตัวเองนับถือเหมือนแม่
“พูดให้คนแก่ดีใจเล่นอีกแล้ว ทูนหัวของป้าชื่น ไปนั่งทานข้าวค่ะ เดี๋ยวป้าจะให้เด็กๆ ตักข้าวให้”
“ทานข้าวเสร็จแล้วก็ขึ้นไปพักผ่อนนะตาพรีน” คุณจุมพลบอกลูกชาย เพราะเขาต้องการที่จะคุยกับลูกสาวเรื่องงานแต่งที่จะมีในอาทิตย์หน้าต่อ
“ครับผม สุดหล่อของพรีน งั้นลูกไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนนะครับ ง่วงและเพลียมากเลย ไปนะครับคุณพ่อ พี่พิมพ์”
ฟอดดดดด ก่อนไปพีรฉัตรก็หอมแก้พ่อกับพี่สาวแล้วเดินไปพักต่อ
“พ่อ ผมขอทำงานก่อนไม่ได้เหรอผมยังไม่อยากแต่งเมียตอนนี้”
“ไม่ได้ แกต้องรีบแต่ง แกก็รู้นี่เจ้านิลว่าพ่อแก่แล้วอาจจะอยู่กับแกได้อีกไม่นาน ก่อนตายพ่อก็อยากจะอุ้มหลานสักครั้ง”
“มาตงมาตาย อะไรล่ะพ่อ พ่อยังหนุ่มยังแน่นเตะปี๊บดังขนาดนี้ อยากอุ้มหลานก็ยัยน้ำลูกพี่นันท์นั่นไง นั่นก็หลานพ่อ ถ้าอยากมีเยอะๆ ก็ไปบอกพี่นันท์ผลิตออกมาอีก”
นิลกาฬ ธีรวัฒนาวัฒน์ คุณหมอศัลยแพทย์หนุ่ม พ่วงตำแหน่งเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่รับช่วงบริหารต่อจากบิดา กำลังถกกับคุณอาทิตย์ผู้เป็นพ่อเรื่องที่พ่อจะบังคับให้เขาแต่งงาน
“มันไม่เหมือนกัน อ่ะ เอาเป็นว่าพ่ออยากเป็นปู่ พ่ออยากอุ้มลูกแกบ้าง”
“งั้นเดี๋ยว ผมไปเด็กหลอดแก้วแล้วคนมาอุ้มบุญเอาแล้วกัน”
“ไม่ต้อง รอแกอีกชาติหน้า พ่อก็ยังไม่ได้อุ้มหลานหรอก พ่อจัดการหมดแล้ว หาคนมาแต่งงานกับแกได้แล้ว”
“ฮ้าาาา ไม่เอานะพ่อ พ่อจะให้ผมแต่งงานอยู่กินกับคนอื่นโดยไม่รู้จักกันน่ะหรือ เดี๋ยวก็เลิกกัน แล้วลูกที่ออกมาล่ะ มีปมด้อยอีก พ่อแม่แยกทางกัน พ่อไม่สงสารหลานเหรอ”
“แล้วแกจะเอายังไง มัวแต่ทำงาน แฟนก็ไม่มี พอแก่มาแกก็ต้องมาอยู่คนเดียว”
“สรุปว่ากลัวลูกแก่ตายคนเดียวใช่ไหมเนี่ย ถ้าผมชอบผู้ชายพ่อก็ไม่มีหลานปู่ให้นะ”
“ถ้าเป็นอย่างงั้น พ่อก็จะยอมให้แกกับเมียผู้ชายหรือผัวผู้ชายของแกไปหาคนอุ้มบุญก็ได้ ตกลงว่าแกมีแฟนเป็นผู้ชายเหรอ”
“เปล่าหรอกพ่อ ผมก็พูดไปอย่างนั้นแหละ ที่สำคัญลูกชายพ่อน่ะโพผัวครับ ไม่มีทางเป็นเมียใคร”
“ไม่รู้ล่ะ นึกว่าแกอยากเป็นเมีย”
“อ้าว พ่อ ดูยังไงลูกชายพ่อออกจะแมน”
“ไม่รู้ละ พ่อพูดจริงๆ นะนิล พ่อจะให้แกแต่งงาน พ่อหาเจ้าสาวมาให้แกแล้ว ลูกสาวลุงพลเพื่อนพ่อเอง พ่อจะได้สบายใจว่าแกจะมีคนดูแล”
“พ่อรู้ได้ยังไงว่าเขาจะดูแลผมได้ เขาอาจจะมีคนรักอยู่แล้วก็ได้”
“ไม่รู้ล่ะ อาทิตย์หน้าแกรอเป็นเจ้าบ่าวเลย ฉันตกลงกับฝั่งเจ้าสาวแล้ว”
“ไม่ได้นะพ่อ อาทิตย์หน้าผมมีธุระต้องไปประชุม………”
“ไปยกเลิกการประชุม ไม่งั้นก็ให้ใครไปแทนก็ได้ วันศุกร์หน้าแกต้องเข้าพิธีแต่งงาน”
“พ่อออออ”
“ถ้าแกไม่แต่งงานนะ พ่อจะไม่ให้แกเป็นหมอผ่าตัดอีก ให้แกทำหน้าที่บริหารอย่างเดียว”
คุณอาทิตย์ผู้เป็นบิดาเอาจุดอ่อนของลูกชายสุดหล่อมาขู่ เพราะเขารู้ดีว่า หมอสุดหล่อลูกชายเค้าชอบการเป็นศัลยแพทย์มากกว่าที่จะเป็นผู้บริหาร จะว่าไปตั้งแต่ยกโรงพยาบาลให้ลูกชายไปบริหาร โรงพยาบาลทำกำไรได้เยอะมาก เพราะมีลูกค้าหรือผู้ป่วยที่มารับบริการเยอะขึ้น ไม่รู้ว่าติดใจคุณภาพการบริการ หรือติดใจผู้บริหารสุดหล่อกันแน่ เพราะนิลกาฬลูชายของเขาหล่อมาก นัยน์ตาดำคม ผมดำหยักศก ไหนจะหุ่นสูงเพอร์เฟคที่นายแบบยังอาย เคยมีนิตยสารหลายฉบับมาติดต่อให้นิลกาฬไปเป็นนายแบบให้ แต่โดนคุณหมอสุดหล่อปฏิเสธหมด เพียงเพราะติดงานและไม่อยากออกสื่อ มัวทำแต่งานจนลืมมองหาแฟนจนคนเป็นพ่ออย่างเขาต้องเข้ามาจัดการให้
เช้าวันแต่งงาน
ช่วงเช้าที่จัดไว้เป็นพิธีหมั้นของคู่บ่าวสาวที่จัดกันเป็นการส่วนตัวเชิญเฉพาะญาติและเพื่อนสนิทเท่านั้น
ตอนนี้ที่ห้องพักของโรงแรมที่เปิดไว้เป็นห้องแต่งตัวเจ้าสาวกำลังวุ่นวายเพราะเจ้าสาวอย่างพิมพ์ชนกหายไปจากห้อง
“เจอยัยพิมพ์หรือยังป้าชื่น”
“ไม่เจอะเลยค่ะ คุณผู้ชาย ป้าให้เด็กๆเดินหาในห้องน้ำกับที่ต่างๆ แล้วค่ะ เอายังไงดีคะ”
“ตาพรีน ติดต่อพี่พิมพ์ได้ยังลูก”
“ไม่ได้ครับคุณพ่อ พี่พิมพ์ปิดเครื่อง”
“คุณผู้ชายคะ เมื่อสักครู่มีคนเอาอันนี้มาฝากไว้ให้คุณผู้ชายค่ะ”
ป้าชื่นยื่นซองจดหมายสีขาวที่เพิ่งรับมาให้คุณจุมพลด้วยมืออันสั่นเทา คุณจุมพลรับเปิดซองจดหมายอ่านทันที
ถึง คุณพ่อที่เคารพรักของลูก
ก่อนอื่นลูกต้องกราบขออภัยคุณพ่อด้วยนะคะที่พิมพ์ตัดสินใจหนีการแต่งงานในครั้งนี้ ลูกทำใจไม่ได้ที่จะต้องแต่งงานกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้าและไม่ได้รัก รวมถึงต้องหักหลังสามีและลูกน้อยที่อยู่ในท้อง ลูกขอโทษที่ทำให้คุณพ่อเสื่อมเสียชื่อเสียง หวังว่าคุณพ่อจะให้อภัยลูกสาวคนนี้ที่ทำผิด ถ้าลูกมีบุญวาสนาจะพาหลานกลับมากราบคุณตา คุณพ่อรักษาสุขภาพด้วยนะคะ
รักและเคารพคุณพ่อเสมอ
พิมพ์
“โธ่ ยายพิมพ์”
คุณจุมพลหัวใจแทบแตกสลาย เมื่อรู้ว่าลูกสาวตัดสินใจหนีงานแต่งงานเพราะกำลังตั้งท้องลูกน้อยอยู่ นี่เขากำลังจะเป็นคุณตาโดยที่ยังไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าหลานเลย ทำให้คุณจุมพลรู้สึกผิดกับลูกสาว อยากจะขอโทษลูกก็ติดต่อลูกไม่ได้
แล้วงานแต่งงานครั้งนี้ละ เค้าจะต้องจัดการยังไง จะบอกเพื่อนรักยังไงว่าเจ้าสาวหนีไปแล้วพร้อมลูกน้อยในครรภ์แล้ว
“ฮัลโล อาทิตย์มึงว่างคุยหรือเปล่า กูมีเรื่องจะปรึกษา”
………
“จะเอาอย่างนั้นเลยเหรออาทิตย์ เราสองคนไม่ได้บังคับลูกเราเกินไปใช่ไหมนะ แล้วลูกเราจะยอมไหม”
“เอาอย่างนี้แหละกูว่า เจ้านิลไม่น่าจะมีปัญหาอะไร กูเคยถามลูกแล้ว” ตอนนี้คุณอาทิตย์กับคุณจุมพลสองเพื่อนรักกำลังแอบมาปรึกษากันก่อนที่จะถึงฤกษ์หมั้น
“เพราะถ้าไม่ทำอย่างนี้นะ คนอื่นหรือนักข่าวเค้าก็ต้องสงสัยว่าทำไมถึงยกเลิกงานแต่งงาน ที่สำคัญเค้าจะขุดคุ้ยเรื่องยัยหนูพิมพ์ท้องก่อนแต่งอีก หรือมึงว่าไง”
“เดี๋ยวกูต้องถามตาพรีนก่อนว่ะ ว่าจะว่ายังไง แต่ถ้าลูกกูไม่โอเค กูก็คงต้องงยอม บอกตรงๆ กูไม่กล้าบังคับเด็กมันแล้วว่ะ เดี๋ยวเกิดลูกกูหนีไปอีกคนแย่เลย แต่ว่าลูกมึงยอมแน่นะ”
“เออ เดี๋ยวกูจัดการเอง มึงไปคุยกับลูกมึงก่อนเถอะ”
“ยังไงกูก็ขอโทษมึงด้วยนะเพื่อน เลยเดือดร้อนกันเลย”
“กูนีแหละผิดเองที่อยากให้ลูกมีครอบครัว เลยเดือดร้อนลูกมึงเลยหนีเลย มึงได้เรื่องยังไง บอกกูด้วยนะ เรามีเวลาอีกเกือบสองชั่วโมงที่จะจัดการ กว่าจะถึงฤกษ์หมั้น”
“แล้วพรีนว่ายังไงลูก พ่อแล้วแต่พรีนเลยถ้าพรีนไม่โอเค พ่อก็ไม่ได้ว่าอะไร”
“พรีนตกลงครับคุณพ่อ เดี๋ยวพรีนเป็นตัวแทนของพี่พิมพ์เอง ถ้าฝั่่งโน้นเค้าไม่ได้ว่าอะไร”
พีรฉัตรค่อนค้างคิดหนัก พอเรียนจบอุตส่าห์กลับมาเซอร์ไพรส์พ่อกับพี่สาว แต่โดนเซอร์ไพรส์กลับเพราะหลังจากนั้นไม่ถึงอาทิตย์พี่สาวโดนจับแต่งงาน ยังไม่ทันได้แสดงความยินดีกับพี่สาวเลย ก็เลยเซอร์ไพรส์กลับเพราะพี่สาวหนีการแต่งงานและที่สำคัญพี่พิมพ์ท้อง พอไม่มีเจ้าสาวพ่อของเขาก็มาขอให้เขาเข้าพิธีแต่งงานแทนพี่สาว เพราะเกรงว่าถ้ายกเลิกงานแต่งกลัวนักข่าวและแขกจะอยากรู้ว่าเจ้าสาวหายไปไหนอาจจะไปขุดคุ้ยจนรู้ว่าพี่พิมพ์หนีงานแต่งเพราะท้องก่อนแต่งกับคนอื่น แต่ถ้าเขาเข้าพิธีแต่งงานเป็นเจ้าสาวแทนก็จะแก้ปัญหานี้ได้ แต่อันนี้พ่อบอกว่าแล้วแต่เขา ถึงพ่อไม่บังคับแต่ถ้าเค้าไม่ช่วย พ่อและพี่สาวเดือดร้อนแน่ เขาคงต้องยอมแต่งงานกับเจ้าบ่าวของพี่สาวแทน
“งั้น พรีนตกลงครับคุณพ่อ แต่ถ้าแต่งแล้วอยู่ด้วยกันไม่ได้พรีนขอหย่าได้ใช่ไหมครับ”
“ได้ซิลูก พ่อขอบใจน้องพรีนมากนะที่ช่วยแก้ไขสถานการณ์ให้บ้านเรา งั้นพรีนไปแต่งหน้าเลยนะ เดี๋ยวพ่อจะให้คนไปเตรียมชุดมาให้ และโทรบอกทางฝั่งลุงอาทิตย์ก่อน”
นิลกาฬถึงกับหัวเสีย ถึงแม้เค้าจะไม่เต็มใจในการแต่งงานในครั้งนี้ แต่พอถึงวันแต่งจริงๆ กลับโดนเจ้าสาวทิ้ง และโดนเปลี่ยนตัวเจ้าสาวกะทันหันเปลี่ยนจากเจ้าสาวผู้หญิงเป็นผู้ชายแทน กลุ้มใจนี่เค้าต้องมีเมียเป็นผู้ชายจริง ๆ หรือเนี่ย เค้าแค่พูดเล่น ๆกับพ่อเองนะว่าเค้าจะแต่งกับผู้ชายปากพระร่วงจริงกู พอเจ้าสาวหนีแทนที่จะยกเลิกงานแต่ง ดันมีเมียตัวแทนมาอีก ดีนะที่ได้ให้พ่อตกลงกับฝั่งโน้นแล้วว่าเป็นการแต่งงานกันในนามเพื่อแก้ไขสถานการณ์ที่เจ้าสาวตัวจริงหนีไปเท่านั้น พอแต่งกันไปสักระยะได้อยู่กันไม่ได้พ่อก็อนุญาตให้เขาหย่ากันได้ อยากจะเห็นหน้าผู้ชายที่อยากมีเขาเป็นผัวจังเลยคิดยังไงยอมมาแต่งงานกับผู้ชาย คงไม่ใช่ผู้หญิงมีงูนะถ้ากะเทยขนาดนั้นเขาไม่โอเคเท่าไร่ขอทำใจก่อนแล้วกัน
พอได้ฤกษ์พิธีหมั้นฝ่ายเจ้าบ่าวก็มานั่งรอทำพิธีแล้ว เหลือพีรฉัตรที่กำลังเดินมาเพื่อเข้าพิธี ฝ่ายเจ้าบ่าวที่ตอนนี้นั่งในใจเดือดปุดๆ ก็เงยหน้ามองฝ่ายเจ้าสาวทันทีที่อีกฝ่ายนั่งลงฝั่งตรงข้ามตน ชายหนุ่มถึงกับโล่งอกที่อีกฝ่ายไม่ใช่สาวสอง ผู้หญิงมีงู แต่กลับกัน เจ้าสาวเค้าเป็นผู้ชายหน้าสวยตาคมขนตายาวงอน หน้าตาดีกว่าที่คิด หรือว่าเพราะฝีมือช่างแต่งหน้ากันแน่ที่แต่งหน้าเจ้าสาวออกมาได้ถูกใจเขาขนาดนี้ ไหนจะผิวที่ขาวเนียนมีออร่า เห็นพ่อบอกว่าเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกแต่ไม่นึกว่านอกจากขาวแล้วยังดูเนียนนุ่มอีก หรือว่าเพราะอยู่ในชุดสูทสีขาวนะถึงได้ทำให้ดูขาวนวลละมุนไปหมด หุ่นก็ดูสูงไม่เท่าเขาน่าจะไม่เกิน175 แต่ดูสมส่วน ไม่ได้อ้อนแอ้นตัวเล็ก อย่างฝ่ายรับสมัยนี้เขาฮิตกัน โดยรวมแล้วก็โอเคถือว่าใช้ได้
ฝ่ายพีรฉัตรพอนั่งลงเพื่อเริ่มพิธีหมั้นตามฤกษ์ ระหว่างที่ผู้หลักผู้ใหญ่ทำพิธีอยู่เค้าก็แอบมองฝ่ายเจ้าบ่าวชั่วคราวของตัวเอง แอบเสียดายแทนพี่พิมพ์เลยว่าที่ผัวพี่พิมพ์หล่อมาก หน้าตาคม จมูกโด่งเป็นสันผมหยกศกสีดำถูกเซ็ตไว้อย่างดี ลำคอตั้งตรง ไหล่กว้างๆ นั่นอีกดูแมนสมชายมาก รูปร่างขนาดนั่งอยู่ยังดูดีเลย เสียอย่างเดียวหน้าเฉยเมยมาก ยิ้มเป็นหรือเปล่าพ่อคุณ
มัวแต่นั่งพิจารณาว่าที่คนที่เกือบจะได้เป็นพี่เขยรู้ตัวอีกทีมือเรียวก็โดนมือหนาเอื้อมมาดึงเข้าหาร่างสูงเพื่อที่เจ้าบ่าวจะได้สวมแหวนให้เจ้าสาว และหลังมือเรียวโดนดึงขึ้นไปประทับริมฝีปากหนาเพื่อให้ช่างภาพและนักข่าวเก็บภาพสวยๆ ช็อตเด็ดๆ ของคู่บ่าวสาว
นั่งจนขาเป็นตะคริวกว่าจะเสร็จพิธีหมั้นในช่วงเช้า ก่อนจะแยกย้ายไปพักก่อนเพื่อฉลองมงคลสมรสในช่วงค่ำ ทำให้ร่างเพรียวถึงกับทรงตัวไม่อยู่ตอนลุกขึ้นเพราะขาชาเป็นตะคริว จนเจ้าบ่าวซึ่งอยู่ใกล้รีบเข้ามาพยุงด้วยความลืมตัว ทำให้ช่างภาพได้เก็บช็อตเด็ดๆ อีกครั้ง
“เอ่อ ขอบคุณครับ”
“ไม่เป็นไร คราวหลังก็ควรจะขยับด้วยเวลานั่งนานๆ เลือดมันจะได้ไหลเวียนดี”
คนเป็นหมอบ่นยาวก่อนที่จะประคองอีกคนให้ไปนั่งบนโซฟาใกล้ๆ กับพ่อเจ้าสาวเอง
“ขอบคุณนะนิล สำหรับทุกอย่าง”
คุณจุมพลเอ่ยกับลูกเขย หลังจากที่รับร่างเพรียวของลูกชายมานั่งข้างตัวเอง ซึ่งนิลกาฬรู้ดีว่าพ่อตาตัวเองไม่ได้แค่ขอบคุณที่ช่วยพยุงคนตัวบางที่โดนตะคริวเล่นงานเมื่อสักครู่ น่าจะรวมถึงที่ยอมแต่งงานกับผู้ชายเพื่อกู้หน้าให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย
“ไม่เป็นไรครับ”
คุยกันไปสักพักฝ่ายบ่าวสาวก็แยกไปพักผ่อนเพื่อที่จะได้เตรียมตัวอีกทีในงานแต่งช่วงค่ำ
พอจบพิธิหมั้นและจดทะเบียนสมรสในช่วงเช้า ช่วงค่ำก็เป็นพิธีฉลองมงคลสมรส กว่าจะผ่านพิธีการแต่งงานต่างๆไปได้ทำเอาทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาวทั้งเหนื่อยทั้งเพลียไหนจะต้องแสร้งทำว่าเป็นคู่รักที่รักกันมาก เจ้าบ่าวก็คอยดูแลเทคแคร์เจ้าสาวตลอด มีช็อตหวานๆ ให้แขกที่มาร่วมงานได้อิจฉาและฟินไปตามๆ กัน ส่วนเจ้าสาวหน้าสวยก็คอยเดินแจกยิ้มหวานๆ ให้แขกที่มาร่วมยินดี ถึงแม้พีรฉัตรจะไม่ได้อยู่เมืองไทยมานาน ไม่ค่อยรู้จักแขกที่คุณพ่อกับลุงอาทิตย์เชิญมาร่วมงานแต่เค้าก็สามารถเอาตัวรอดได้ ด้วยการเออออห่อหมกไปตามเจ้าบ่าว
ตอนนี้เหลือขั้นตอนพิธีการสุดท้ายแล้ว ทั้งสองคนอยู่ในห้องหอที่ถูกจัดไว้ที่โรงแรมหรูของครอบครัวศิริวงศ์ไพโรจน์ โดยมีคุณอาทิตย์ และคุณจุมพล พร้อมป้าชื่นมาส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอพร้อมกับให้คำอวยในการใช้ชีวิตคู่
“อดทนไว้นะลูก ชีวิตคู่มันอาจจะมีอะไรกระทบกระทั่งกันบ้าง พ่อก็ขอให้ลูกทั้งสองใจเย็นๆ คิดด้วยเหตุด้วยผล อย่าเอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง แล้วพากันผ่านจุดนั้นไปให้ได้ ถึงวันนั้นทุกสิ่งทุกอย่างมันจะสวยงาม ขอบคุณลูกทั้งสองที่ทำเพื่อพวกพ่อ”
คุณจุมพลและคุณอาทิตย์สองเพื่อนซี้ที่อวยพรคู่บ่าวสาวและให้ข้อคิดการครองเรือน ถึงแม้ครั้งนี้จะเป็นการบังคับแต่งงานและแต่งงานแทนแต่หัวอกคนเป็นพ่อก็ไม่อยากจะเห็นลูกๆ ทั้งสองเลิกกันอยากให้การแต่งงานครั้งนี้เป็นการแต่งงานของคู่สามีภรรยาที่อยู่ด้วยกันดูแลกันและกันจนแก่จนเฒ่าจริงๆ
“ครับคุณพ่อ ขอบคุณครับ” ทั้งสองคนขอบคุณผู้ให้กำเนิดทั้งสอง ก่อนที่ทั้งหมดจะพากันออกจากห้องหอไป ปล่อยให้บ่าวสาวได้อยู่ด้วยกัน พอในห้องนี้มีแต่พวกเขาคู่บ่าวสาวสองคนที่แปลกหน้าต่อกัน เพิ่งเจอกันวันนี้ก็ต้องมาอยู่กันตามลำพังสองคนในห้องแคบ ๆ ในฐานะสามีภรรยาต่างคนต่างไม่รู้จะคุยอะไรกัน
“เอ่อ เดี๋ยวเธอไปอาบน้ำก่อนเลยนะ มันดึกแล้วจะได้พักผ่อนเหนื่อยเป็นบ้า”
นิลกาฬบอกร่างบางก่อนที่ตัวเองจะล้มตัวลงนอนที่เตียงเพื่อรออาบน้ำต่อ
พีรฉัตรหยิบเอาชุดนอนที่คนที่บ้านเอามาเตรียมไว้ให้เข้าไปในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนด้วย ตัวเขาเองก็อึดอัดที่ต้องอยู่กับเจ้าบ่าวที่ไม่ได้เต็มใจแต่งงานและไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเหมือนกัน เลยไม่รู้จะพูดอะไรด้วย อีกคนก็หน้าไม่รับแขกพูดน้อยเหลือเกินยังกลับกลัวว่าดอกพิกุลจะร่วงออกมาจากปากเวลาพูด เฮ้อ ขอให้ผ่านพ้นในแต่ละวันไปได้ด้วยดีเถอะนะพรีน สู้ ๆ พีรฉัตรยืนให้กำลังใจตัวเองหน้ากระจกอ่างล้างหน้า ก่อนจะรีบอาบน้ำแล้วออกมาเพื่อที่จะพักผ่อนวันนี้ทั้งวันเค้าเพลียทั้งกายเพลียทั้งใจแล้วอยากจะล้มตัวลงนอนมาก
พอออกมาจากห้องน้ำตาคมเฉี่ยวก็มองไปที่เตียงที่มีร่างหนาของนิลกาฬนอนหลับอยู่บนเตียง แล้วอย่างนี้เขาจะนอนตรงไหนล่ะ อีกคนก็นอนหลับกลางเตียงกินพื้นที่เกือบหมด และนอนหลับลงไปได้ยังไงก็ไม่รู้น้ำยังไม่ได้อาบสงสัยคงจะเพลียมากเหมือนกัน
“นี่คุณ คุณ ได้ยินไหมครับ ตื่นไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวค่อยมานอน”
“ฮือ นี่คุณอาบเสร็จแล้วเหรอ โอเคเดี๋ยวผมขออาบน้ำก่อนล่ะกัน คุณนอนที่เตียงไปเลยนะ เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จผมว่าจะไปโรงพยาบาลซักหน่อย พรุ่งนี้อย่าเพิ่งออกไปล่ะ รอออกไปพร้อมกัน”
สั่งเสียเสร็จนิลกาฬก็เดินเข้าไปอาบน้ำ ปล่อยให้พีรฉัตรอ้าปากค้าง นี่เขาเป็นเจ้าสาวที่เจ้าบ่าวหนีออกจากห้องหอไปนอนที่อื่นตั้งแต่คืนแรกที่เข้าหอและใช้ชีวิตคู่เลยหรือนี่ ระหว่างที่อีกคนเข้าไปอาบน้ำ พีรฉัตรเลยตัดสินใจนอนดีกว่า ขี้เกียจจะคิดอะไรแล้วใครจะไปไหนนอนไหนก็ช่างเถอะ ตัวเขาขอนอนพักกายก่อนดีกว่า
นิลกาฬที่อาบน้ำเสร็จพอออกมาจากห้องน้ำสายตาเหลือบไปเห็นร่างบางที่ตอนนี้นอนหลับอยู่บนเตียง หน้าหวานแก้มเนียนใส คงนิ่มน่าดู ขนตาดกยาวงอนอย่างกับดัดขนตามา จะว่าไปเจ้าสาวเค้าก็สวยหน้าตาดีอยู่หรอก แต่เค้าไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าตัวถึงยอมแต่งงานกับเขาแทนพี่สาวง่ายๆ ก็ไม่รู้ อีกอย่างที่เค้ารู้มาคือพีรฉัตรไปเติบโตอยู่ที่เมืองนอกเรื่องเซ็กส์แบบนี้อาจจะช่ำชองเลยไม่ถือเลยไม่ปฏิเสธที่จะต้องแต่งงานกับเขาซึ่งเป็นผู้ชาย แต่ยังไงก็เถอะที่ตกลงกันคือ แต่งแค่ในนาม แต่งแล้วรอเวลาที่เหมาะสมเพื่อที่จะเลิกกันโดยที่สังคมไม่ติดใจอะไร ระหว่างนี้ก็ต่างคนต่างอยูไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกัน ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันเข้าหอเขาก็ขอไปนอนที่อื่นก่อนแล้วกันเพื่อจะได้บอกเจ้าสาวเป็นนัยๆ ว่า จากนี้ไปเขาจะทำอะไรตามใจตัวเองเหมือนเดิน จะไม่เปลี่ยนตัวเองเพื่อใคร แต่งตัวเสร็จหมอหนุ่มอย่างนิลกาฬก็คว้าเอากุญแจรถแล้วหันมามองร่างบางอีกครั้งก่อนที่จะปิดประตูห้องหอแล้วไปนอนที่คอนโดแทนการไปโรงพยาบาลตามที่บอกเจ้าสาวไว้
ส่วนตัวแทนเจ้าสาวอย่างพีรฉัตรหลังจากที่ได้หลับเต็มอิ่มไปเมื่อคืน เช้านี้ร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยหน้าตาที่สดชื่น พอลุกขึ้นนั่งขยับตัวมานั่งพิงหัวเตียงเพื่อตั้งสติ มองไปรอบห้องก็ไม่พบร่างสูงที่บอกว่าตอนเช้าจะรีบกลับมาเพื่อที่จะได้ออกจากโรงแรมพร้อมกัน นี่ก็เกือบแปดโมงเช้าแล้วพีรฉัตรเลยลุกออกจากที่นอนก่อนที่จะไปอาบน้ำเตรียมตัวกลับบ้าน
พอก้าวขาเรียวยาวออกมาจากห้องน้ำพีรฉัตรก็ตกใจเมื่อเจอร่างสูงนั่งกดโทรศัพท์อยู่บนเตียงด้วยความที่คิดว่า อีกคนคงไม่กลับมาที่โรงแรมแล้วทำให้ร่างบางที่เข้าไปอาบน้ำไม่ได้เอาเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยนด้วย พออาบน้ำเสร็จตอนออกมาเลยนุ่งแต่ผ้าเช็ดตัวสีขาวพร้อมกับผ้าเช็ดผมผืนเล็กเดินเช็ดผมเปียกหมาดๆ ออกมาจากห้องน้ำ
“โอ๊ะ ขอโทษครับไม่นึกว่าคุณจะกลับมา” พีรฉัตรเลยถอยหลังกลับเข้าไปในห้องน้ำใหม่พร้อมกับออกมาด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำก่อนท่ีจะออกมาอีกครั้งเพื่อมาหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่เข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ
ส่วนคนที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกก็ตกตะลึงในความขาวออร่าของร่างบางมันนวลเนียนไปหมดไหนจะหยดน้ำที่เกาะตามร่างบางนั่นอีกดูมันช่างยั่วยวนเซ็กซี่มาก ทำให้เจ้านิลน้อยตื่นตัวเลยทีเดียว ยังไม่ทันที่จะมองสำรวจความงามของอีกคนได้เต็มตาเลยเจ้าของร่างดันกลับเข้าไปในห้องน้ำและกลับออกมาใหม่ในเสื้อผ้าที่ปิดกายขาวแบบมิดชิด เสียดายเลยไม่ร้อนหรือไงนะ
พอพีรฉัตรกลับออกมาจากห้องน้ำคนตัวโตก็ลุกขึ้นจากที่นอนเล่นโทรศัพท์บนเตียง
“เก็บของหมดแล้วใช่ไหม ”
“เก็บหมดแล้วครับ ป่ะ กลับกันเถอะ”
“ไม่ลืมอะไรแน่นะ”
คุณหมอหนุ่มย้ำอีกครั้ง จนพีรฉัตรอยากจะมองบน นี่ใครพีรฉัตรผู้ที่ละเอียดรอบคอบที่สุด
“ไม่ลืมครับ เก็บครบ”
“ดี งั้นก็กลับกัน”
ทั้งสองออกจากห้องลงมาที่รถคันหรูที่จอดอยู่ของคุณหมอ เมื่อก้าวเข้าไปนั่งในรถเรียบร้อย เจ้าของรถก็เคลื่อนรถออกจากโรงแรมไปยังจุดหมายปลายทาง
“เดี๋ยวคุณส่งผมที่ป้ายรถข้างหน้าก็ได้ครับ เดี๋ยวผมกลับเองได้” พีรฉัตรบอกสารถีเจ้าของรถที่เค้าอาศัยโดยสารออกมาจากโรงแรมของที่บ้านเพื่อให้พ้นคำครหาว่าผัวเมียแยกกันอยู่ตั้งแต่วันแรก คำพูดของร่างบางทำให้คนที่ขับรถมาหงุดหงิดทันที
“จะลงไปไหน”
“อ้าว ก็กลับบ้านไงครับ ผมไม่อยากรบกวนให้คุณไปส่งที่บ้านเพราะนี่มันคนละเส้นทางที่จะกลับบ้านผม คุณจะได้ไม่เสียเวลากลับไปกลับมา คุณก็กลับบ้านคุณได้เลย”
“เดี๋ยวนะ นี่เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า หลังแต่งงานกันแล้ว คุณต้องไปอยู่บ้านผม จนกว่าวันที่เราจะหย่าจากนั้นก็ทางใครทางมันไม่ใช่เหรอ”
“เอ่อ ขออยู่บ้านผมไม่ได้เหรอครับ” ร่างเพรียวบางเริ่มเสนอทางเลือกให้คนขับรถ
“ไม่ได้ ถึงเราสองคนไม่ได้อยากอยู่ด้วยกัน แต่พ่อๆ สองคนเค้าตกลงกันแล้ว และคงขนของใช้คุณมาบ้านผมแล้ว เราทนอีกนิดแล้วกันกว่าจะถึงวันหย่า”
