อาหวังข้ารับใช้คนสนิทของหยางอ๋อง นึกถึงใบหน้างามแต่จิตใจดำของพระชายา มันช่างสวนทางกันยิ่งนัก บังคับเด็กแฝดกินข้าวหมาได้ลงคอ สตรีนางนั้นสมควรได้แล้ว
จวนหยางอ๋องในวันนี้ยามบ่าย ข้ารับใช้ต่างยางกรายเข้ามาในเรือนใหญ่ ทำให้หลี่ซินพลันมองอย่างตกใจ
"พระชายายังไม่ตาย" คนพวกนั้นเห็นหลี่ซินเสวยอาหาร ทำให้ตกใจไม่น้อย
"ข้าจะตายได้อย่างไรเล่า แค่เป็นลมสลบไปหนึ่งวันเต็ม"
"พวกเจ้าไสหัวไปให้หมด" อีอีไล่คนพวกนั้นออกไป แทนเจ้านาย
หลี่ซินถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ หยางอ๋องคิดว่านางโดนยาพิษตายไปแล้วกระมัง ถึงได้ส่งคนพวกนั้นมาเก็บศพนาง มืองามที่จับตะเกียบอยู่ถึงกับสั่นระลึกเลยทันที
ค่ำคืนนั้นในค่ายทหารในเมืองจิน สาวงามเต้นรำรอบกองไฟ หยางอ๋องยกจอกสุราเข้าปาก อาหวังได้รับพิราบสื่อสารจากเมืองชิง มอบให้หยางอ๋อง
ทันทีที่คลี่ดูกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาหยางอ๋องพลันมีประกายไฟออกมา
สารเลวนัก นางยังไม่ตาย!!!
บรรยากาศยามเช้าในฤดูหนาวช่างหนาวเสียจริง เปลือกตางามพลันขยับขึ้นมา เห็นอีอียืนข้างโต๊ะเตี้ย มีอ่างสำริดทองคำวางด้านบน
"พระชายาล้างหน้าเพคะ" แม้อีอีจะไม่มีจมูกแต่ยามที่สาวใช้ยิ้มพลันมีลักยิ้มทั้งสองข้าง ทำให้ดูน่ารักเสียจริง
น้ำเย็นจัดในฤดูหนาวทำให้หลี่ซินพลันสดใสกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้างเล็กน้อย จากนั้นให้อีอีนำชุดที่จะสวมใส่ในวันนี้ออกมา หลี่ซินมองชุดในตู้ไม้ มีแต่สีสันฉูดฉาด คือสีแดงเป็นหลัก
ดูท่าหลี่ซินคนเดิมคงจะชอบสีแดงมากกระมัง สายตาของหลี่ซินมองไปทางชุดสีชมพูอ่อนลายดอกอวี้หลัน
"เอาชุดนี้แล้วกัน"
"เพคะ ปกติพระชายาสวมแต่สีแดงแทบทุกวัน ยามนี้จะสวมผ้าสีอ่อน ๆ"
"อย่าพูดมาก"
หลังจากแต่งกายเสร็จแล้ว หลี่ซินนั่งแต่งหน้า มองคันฉ่องสีเหลืองทอง นางทาแป้งหอมอ่อน ๆ ไม่หนาเตอะเหมือนเมื่อก่อน อีกทั้งทาชาดไร้สีหรือสีขาวให้ริมฝีปากอวบอิ่ม
"พระชายาไม่แต่งหน้าเข้มเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"อีอีมองพระชายาแล้วคลี่ยิ้ม
"ข้าอยากเดินชมรอบจวนอ๋อง"
"เพคะ"
ในความทรงจำของหลี่ซินนั้น นางไม่ค่อยสนอะไรนักในจวนอ๋อง นางสนเพียงการได้กลั่นแกล้งเด็กแฝดสองคนนั้น หลี่ซินอยากจะเจอเด็กสองคนนั้นจริง ๆ
ยามนี้อีอีพาเจ้านายมาที่ท้ายจวน หลี่ซินปรายตามองเห็นเด็กแฝดสองคน ชายหญิงเล่นตุ๊กตาปั้นที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ นางรีบย่างกรายเข้าไปดู
เด็กสองคนนั้นหน้าตาน่ารัก น่าชังมาก พอพวกเขาเห็นหลี่ซินถึงกับทิ้งตุ๊กตาไม้ เด็กผู้ชายยืนขวางหลี่ซินไว้
"ท่านแม่อย่าทำร้ายพวกข้าเลย" เสี่ยวเปาเอ่ยขึ้นด้วยความหวาดกลัว เสี่ยวเปยหลบข้างหลังพี่ชายฝาแฝด
หลี่ซินพลันยิ้มให้เด็กน้อยทั้งสอง มืองามกำลังจะลูบหัวเสี่ยวเปา
"พระชายาจะทำอันใด" แม่นมจางรีบวิ่งมาทันทีพร้อมทิ้งชามขนมที่นำมาจากโรงครัว คาดไม่ถึงว่านางไปโรงครัวครู่เดียวพระชายาจะหาเรื่องเด็กสองคนนี้เสียแล้ว
หลี่ซินรีบชักมืองามกลับมาทันที นางยังไม่ทันได้สัมผัสแม้กระทั้งปลายผมของเด็กน้อย แม่นมจางโอบกอดท่านหญิงน้อย ท่านชายน้อยไว้ ตามคำสั่งหยางอ๋อง แม่นมจางดูแลสองคนนี้เท่าชีวิต เหตุใดสตรีนางนี้ถึงฟื้นขึ้นมาได้ พ่อบ้านจางลงมือหนักแล้วแท้ ๆ
หลี่ซินรับรู้ได้ถึงสายตาไม่เป็นมิตรมองมาที่นางอย่างรังเกียจ ดูท่าหลี่ซินคนเดิมวีรกรรมจะเยอะเหลือเกิน
"ข้าไม่ได้ทำอะไรพวกเขาเลย" หลี่ซินมองแม่นมจาง แม่นมจางไม่มีทางเชื่อเป็นอันขาด
"พระชายา โปรดเมตตา ท่านหญิงกับท่านชายด้วยเพคะ ที่ผ่านมาท่านโกรธจนให้พวกเขาต้องกินข้าวหมาถึงกับล้มป่วย" แม่นมจางคับแค้นใจเอ่ยทั้งน้ำตา ยามนี้แม่นมจางถึงกับคุกเข่าให้กับหลี่ซิน
"แม่นมจางลุกขึ้นเถอะ ข้าเห็นอาภรณ์ของเด็กพวกนี้ขาดนัก ข้าอยากจะให้คนตัดให้พวกเขาใหม่ เจ้าพาเด็กพวกนี้ไปหาพ่อบ้านจาง นำเบี้ยออกไปสองก้อนตัดชุดพวกนี้ให้เด็กสองคนนี้"
แม่นมจางแทบจะไม่เชื่อหู พระชายาเป็นคนโมโหร้าย เพียงแค่เห็นลูกเลี้ยงนางจะลงมือทันที หรือว่าการป่วยของนางจะทำให้นางสมองเสื่อม
"อึ้งอยู่ทำไมเล่า ไปสิ พระชายามีเมตตาขนาดนี้" อีอีเอ่ยแทนเจ้านาย ในใจข้ารับใช้ก็สงสัยเช่นกัน เหตุใดเจ้านายถึงใจดีกับเด็กสองคนนั้นยิ่งนัก
หลี่ซินมุ่งหน้ากลับมาที่เรือนใหญ่ ในสมองของนางคิดว่า หลี่ซินคนเดิมร้ายกาจจนเด็กแฝดทั้งสองคนหวาดกลัวมากจริง ๆ
นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป นางจะชดเชยความผิดทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิม โดยการเป็นคนดี อีกทั้งนางยังไม่อยากโดนหยางอ๋องสังหาร
"พระชายา เหตุใดท่านต้องเมตตาสองคนนั้น" อีอีเอ่ยถามเจ้านายหลังรินน้ำชาเสร็จ หลี่ซินมองจอกน้ำชาที่มีกลิ่นชาหอมลอยขึ้นมา แล้วปรายตามองสาวใช้
"ข้าเพียงอยากเป็นคนดี ในเมื่อแต่งเข้ามาจวนอ๋องแล้ว ลูกของหยางอ๋องก็เหมือนกับลูกข้า แม้หยางอ๋องจะไม่รักข้าก็ตาม"
อีอีเข้าใจถึงหัวอกเจ้านาย นับแต่หยางอ๋องแต่งงานด้วย ในคืนเข้าหอหยางอ๋องเลือกที่จะทิ้งพระชายาให้โดดเดี่ยวเพียงลำพังหลายเดือนมานี้ พระชายาจึงทำร้ายเด็ก ๆ พอหายป่วยกลับกลายเป็นคนละคน จากคนใจร้อนเป็นคนใจเย็นขึ้นมาทันที
"ต่อไปนี้ ข้าจะปฏิบัติธรรมช่วงเย็น เจ้าไม่ต้องมารับใช้ข้า อีกอย่าง บอกแม่นมด้วยให้เด็กสองคนนั้นไปเรียนสำนักศึกษาได้ ข้าอนุญาต"
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม สั่งเด็กแฝดห้ามออกจากจวนไปเรียน ช่างน่าสงสารนัก หลี่ซินคนนี้ ทำร้ายได้แม้กระทั่งเด็กตาดำ ๆ
หลี่ซินมองอีอีออกจากเรือนแล้วปิดประตู ข่าวใหญ่ของจวนอ๋องคงไม่พ้นพระชายาตัดชุดให้ท่านหญิง ท่านชาย อีกทั้งอนุญาตให้กลับไปเรียนที่สำนักศึกษาได้ ทักคนในจวนต่างตกใจไม่น้อย
นางรึจะเป็นคนมีน้ำใจ เป็นไปมิได้เป็นอันขาด แม้แต่หยางอ๋องที่ได้รับพิราบสื่อสารอ่านข้อความเขายังตกใจ ใบหน้าหยางอ๋องครุ่นคิด สตรีนางนี้ต้องมีความบางอย่างที่เขามิรู้แน่นอน
"อาหวัง ส่งองครักษ์ไปสอดแนมที่จวนอ๋อง ข้าอยากรู้ สตรีนางนั้นคิดทำการอันใด" คนอย่างนางรึจะคิดดีกับคนอื่นไม่มีทาง...
สองวันผ่านไปแม่นมจางพาสองแฝดเข้ามาในเรือนใหญ่ หลี่ซินมองเด็กแฝด เสี่ยวเปากับเสี่ยวเปย แต่งกายชุดสำนักศึกษาหลวง
"เอาล่ะ แม่นมจางไปส่งพวกเขาที่สำนักศึกษาหลวงเถอะ รถม้าข้าให้คนจัดเตรียมไว้แล้ว" แม่นมจางไม่อยากจะเชื่อหู หญิงอารมณ์ร้ายผู้นี้ เป็นนางมารหรือเป็นเทพธิดา ช่างไม่น่าเชื่อจริง ๆ
"ยังไม่ขอบคุณข้าอีก" หลี่ซินมองเด็กสองคน พวกเขาหันไปมองหน้าแม่นมจาง ด้านแม่นมจางพยักให้ทั้งสองคน
"ขอบคุณพระชายา" เด็กทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน น้ำเสียงเบาหวิวด้วยความหวาดกลัว
หลี่ซินพลันถอนหายใจ
"ไม่ต้องกลัวข้าหรอก ข้าเป็นคนดีแล้ว ต่อไปเรียกข้าว่าท่านแม่ ไม่ต้องเรียกพระชายาแล้ว" หลี่ซินเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ
แม่นมจางและเด็กสองคนต่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น เด็กทั้งสองคนไม่พูดอันใด หลี่ซินสั่งให้แม่นมจางพาเด็กไปได้ เพราะทั้งสองคนคงตั้งใช้เวลาสักระยะหนึ่ง อีกทั้งหกเดือนผ่านมา เจ้าของร่างเดิมทำร้ายจิตใจเด็ก ๆ สารพัดอย่าง จะให้พวกเขาเชื่อใจนางคงจะยาก หลี่ซินได้แต่ถอนหายใจ
เพียงเวลาไม่กี่วันทำให้คนมองหลี่ซินใหม่ ทุกคนให้ความเคารพนาง ยามที่นางย่างกรายไปทางไหนของจวน
ได้ยินมาว่า สาวใช้โรงซักผ้าในจวนอ๋อง บิดาของนางป่วยหนัก หลี่ซินมอบเบี้ยให้ไปรักษา หยางอ๋องทราบข่าวจากองครักษ์เงา ที่เขาให้จับตาดูหลี่ซิน
"นางเสแสร้งต่างหาก"
"จับตาดูนางไว้"
ยามนี้หลี่ซินนั่งในเรือนอย่างสบายใจ ใกล้จะพลบค่ำแล้ว เด็กแฝดคงจะเลิกเรียนแล้วกระมัง
"อีอี เจ้าออกไปซื้อน้ำตาลปั้นมาสองอัน"
