บัตรธนาคารมีเงินเข้ามาจริงๆ หนึ่งล้านดอลลาร์สหรัฐ?
หลิน ฟานเห็นข้อความแล้วก็ช็อกไปเลย
เขาไม่คิดว่ามันจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับตัวเอง
หนึ่งล้านดอลลาร์สหรัฐ! หนึ่งล้านดอลลาร์เต็มๆ!
นี่คือเงินจำนวนมหาศาลที่หลิน ฟานไม่มีทางหาได้ตลอดชีวิต!
แต่ตอนนี้เขาได้มันมาโดยไม่ต้องลงแรงอะไรเลย
สำหรับภารกิจเริ่มต้นของระบบมหาเศรษฐี ที่ให้ใช้เงินหนึ่งล้านดอลลาร์ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง มันช่างง่ายดายเหลือเกิน
หลิน ฟานที่กระตือรือร้นตอนนี้กำลังคิดว่าจะไปใช้เงินนี้ที่ไหนดี
แต่ทันใดนั้น เสียงอึกทึกก็ดังมาจากภายนอก
“ได้ยินมาว่าหลิน ฟานเลิกกับวังจวนแล้วเหรอ?”
“ใช่ ได้ยินว่าเขาโกรธจนล้มลงหมดสติ ถ้าหลี่ หยิงเหม่ยไม่โทรไปที่ห้องพยาบาล เขาอาจจะยังนอนอยู่ที่สนาม”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? น่าสงสารหลิน ฟานจริงๆ”
“ใครจะไปสนใจคนจนๆ อย่างเขาล่ะ? ถ้าเขารวยเหมือนเสี่ยวห่าว คงไม่ถึงขั้นนี้หรอก”
เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยที่หน้าประตู หลิน ฟานจึงเข้าใจว่าระหว่างที่เขาหมดสติ เรื่องการเลิกกันก็แพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนแล้ว
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต้องเป็นฝีมือของเสี่ยวห่าวนั่นแหละ!
เจ้าหมอนี่ มันอยากจะจับโอกาสทุกครั้งเพื่อเหยียบย่ำเขาให้ตาย
หลิน ฟานสาบานว่าจะเอาคืนสองคนนั้น!
ก่อนหน้านี้เขาไม่มีความสามารถ แต่ตอนนี้เขามีระบบมหาเศรษฐี หลิน ฟานเชื่อว่าตัวเองทำได้แน่นอน!
ดังนั้น หลิน ฟานตัดสินใจจะทำภารกิจเริ่มต้นให้สำเร็จ ใช้เงินหนึ่งล้านดอลลาร์ให้หมด
ออกจากห้องพยาบาล หลิน ฟานมุ่งตรงไปที่เจดวิลล่า
นี่เป็นโรงแรมหรูที่ใกล้โรงเรียนที่สุดและมีชื่อเสียงที่สุด
ไม่ใช่ว่าหลิน ฟานรู้จักการใช้จ่ายแบบหรูหรา แต่เพราะตอนที่เขาอยู่กับวังจวน เธอเคยอยากให้เขาพาไปที่เจดวิลล่าเพื่อให้เธอได้พอใจในความหรูหรา
แต่ราคาที่นั่นเขาเคยได้ยินมา จานที่ถูกที่สุดก็ยังมีราคาเป็นพันดอลลาร์ ซึ่งเขาไม่มีทางจ่ายได้
ตอนนี้หลิน ฟานมีเงินแล้ว บวกกับวันนี้เป็นวันเกิดของเขา หลิน ฟานจึงตัดสินใจว่าจะไม่ทนทุกข์อีกต่อไป!
เมื่อมาถึงหน้าประตูเจดวิลล่า หลิน ฟานกำลังจะเข้าไป แต่ถูกพนักงานหน้าประตูขวางไว้
“สวัสดีครับ คุณจะมาทานอาหารที่นี่ใช่ไหม?”
พนักงานที่หน้าประตูยิ้มและยื่นมือออกมาขวางหลิน ฟาน
“ใช่” หลิน ฟานตอบ “ดีครับ
แต่ร้านเรามีระบบสมาชิก การเข้าร้านต้องแสดงบัตรสมาชิกก่อน” พนักงานพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“ผมไม่มีบัตรสมาชิก!” หลิน ฟานตอบ
“ถ้าไม่มีบัตรสมาชิกจะไม่สามารถเข้ามาใช้บริการได้ ” พนักงานเปลี่ยนท่าทีเป็นหยิ่งยโสทันที พูดด้วยเสียงเย็นชา
“จะทำบัตรสมาชิกของร้านคุณได้ยังไง?” หลิน ฟานถามด้วยความสงสัย
“บัตรสมาชิกของเจดวิลล่ามีสามระดับคือ สมาชิกทั่วไป สมาชิกระดับกลาง และสมาชิกระดับสูง ต้องเติมเงินเข้าบัตรระดับต่างๆ คือหนึ่งแสนดอลลาร์ สองแสนดอลลาร์ และสามแสนดอลลาร์”
พนักงานมองหลิน ฟานที่ใส่เสื้อผ้ายับยู่ยี่ คิดในใจว่าเขาเป็นคนจนที่ไม่รู้อะไรเลย จึงตอบด้วยความไม่พอใจ
“ก็ไม่เยอะเท่าไหร่ งั้นผมเติมเงินหนึ่งล้านดอลลาร์ได้ไหม?” หลิน ฟานพูดออกมา
หนึ่งล้านดอลลาร์?
พนักงานได้ยินแล้วก็ชะงัก
เธอรีบสำรวจหลิน ฟานอย่างละเอียด พบว่าเขาแต่งตัวธรรมดา ดูไม่เหมือนคนมีเงิน ตามที่เธอคิดไว้
แต่หลิน ฟานพูดว่าจะเติมเงินหนึ่งล้านดอลลาร์ ซึ่งเป็นจำนวนที่มากจนเธอไม่กล้าตัดสินใจเอง เพราะคนมีเงินที่ไม่แสดงออกก็มีอยู่
ดังนั้น พนักงานจึงตอบว่า “งั้นรบกวนคุณรอสักครู่ ผมจะไปขออนุญาตผู้จัดการกะ”
“ได้ครับ”
หลิน ฟานพยักหน้าตกลง
แต่ทันใดนั้น ขณะที่พนักงานกำลังจะไปขออนุญาตผู้จัดการกะ
คู่รักคู่หนึ่งออกมาจากเจดวิลล่า และเสียงที่ตกใจอย่างสุดขีดก็เกิดขึ้น “หลิน ฟาน!? คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
หลิน ฟานเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าเป็นโชคชะตาที่โหดร้ายจริงๆ
ที่แท้คู่รักที่ออกมาจากเจดวิลล่าคือวังจวนและเสี่ยวห่าว
“หลิน ฟาน คุณนี่ตามตื้อจริงๆ ถึงมาได้ถึงที่นี่? คุณน่ารังเกียจ!”
วังจวนกอดอก มองหลิน ฟานด้วยสายตาดูถูก
“คุณเข้าใจผิด ผมมาที่นี่เพื่อทานอาหาร”
หลิน ฟานพูดอย่างเย็นชา
“ทานอาหาร? ฮ่าฮ่าฮ่า!” วังจวนหัวเราะเสียงดัง
เสี่ยวห่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ทำหน้าตาหยอกล้อ “หลิน ฟาน หลิน ฟาน รู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน? เจดวิลล่า! ที่นี่คือโรงแรมหรูที่สุดในย่านนี้ คนจนๆ อย่างคุณ มื้อเดียวก็ทำให้คุณหมดตัวได้ ”
เสี่ยวห่าวจัดเสื้อสูทราคาแพงแล้วชี้ไปที่บ้านหมา
“เห็นที่นั่นไหม? นั่นแหละที่ที่คุณควรไป! ไปให้พ้น อย่าให้ผมเห็นคุณอีก ไม่งั้นผมจะทำให้คุณเดือดร้อนหนักแน่!”
เสี่ยวห่าวพูดด้วยท่าทางดุเดือด
หลิน ฟานไม่สนใจคู่รักที่น่ารังเกียจคู่นี้ เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของเขาและยังมีภารกิจจากระบบเศรษฐีอภิมหาเศรษฐีที่ต้องทำให้สำเร็จ
ความอัปยศที่สองคนนั้นทำกับเขา เขาจะจำไว้และจะคืนกลับให้ในอนาคต!
หลิน ฟานหยิบบัตรธนาคารออกจากกระเป๋าและส่งให้พนักงานเสิร์ฟ “เอาบัตรของฉันไป แล้วจัดการทำบัตรสมาชิกตามที่ฉันสั่งไปเมื่อกี้ ”
พนักงานเสิร์ฟถือบัตรและยืนงงอยู่ตรงนั้น จริงๆ แล้วจากที่ได้ยินการสนทนาระหว่างเสี่ยวห่าวและจางจวน และจากการแต่งตัวและบุคลิกของหลิน ฟานเอง เธอคิดว่าหลิน ฟานมีโอกาสมากที่จะมาที่นี่เพื่อทำตัวใหญ่โตโอ้อวด
หลังจากคิดทบทวนหลายครั้ง เธอจึงต้องเดินไปขออนุญาตจากผู้จัดการที่อยู่เวรในร้าน
หลังจากพนักงานเสิร์ฟออกไป เสี่ยวห่าวก็เดินเข้ามาตบไหล่หลิน ฟานอย่างแรง “ฉันเพิ่งพูดกับแก แกก็ทำเป็นหูหนวกใช่ไหม! แต่พูดจริงๆ นะ หลิน ฟาน แกทำตัวไร้ยางอายเก็บขยะในโรงเรียนทุกวัน กินอาหารเหลือๆ เงินในบัตรแกคงเหลือไม่กี่บาท? ฉันพนันได้เลยว่าเงินในบัตรแกคงไม่เกินสองหลักหรอก!”
หลิน ฟานได้ยินดังนั้น จึงมองเสี่ยวห่าวด้วยสายตาเย็นชา และเอามือเสี่ยวห่าวออกจากไหล่ของตัวเองโดยไม่ตอบอะไร
ในตอนนั้นเอง วังจวนก็เดินเข้ามาใกล้เสี่ยวห่าวและพูดเสริมว่า “พี่ห่าว พี่เขาไม่มีเงินหรอก บ้าเอ้ย เงินที่เขาได้แต่ละเดือนฉันใช้หมดแล้ว แถมเพื่อนร่วมห้องเขาบอกว่า ช่วงนี้เขาแอบกินขนมปังในห้องคนเดียวด้วย”
“จริงเหรอ แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ!?” เสี่ยวห่าวแสดงท่าทีประหลาดใจ และหัวเราะอย่างสนุกสนาน “ชีวิตแกแย่กว่าหมาตัวหนึ่ง ฮ่าๆๆ หลิน ฟาน
เอางี้ไหม แกคุกเข่าขอฉัน ฉันจะเอาอาหารเหลือในร้านออกมาให้แกกิน เพราะแกเป็นคนไร้ค่า ไม่แม้แต่จะมีสิทธิ์เข้าไปในร้าน อย่าว่าแต่กินของในนั้นเลย แกว่าไง?” “พี่ห่าว อย่านะ
ของเหลือในร้านนั้นไว้ให้หมากิน เขาอะ! ยังไม่เท่าหมาเลย!”
“ใช่ๆ หมายังดีกว่าเขาอีก! ฉันว่าแกน่าจะเลิกกับเขาไปนานแล้ว !”
“ก็เพราะตอนนั้นฉันยังไม่เจอพี่ห่าวน่ะสิ! ถ้าฉันเจอพี่ห่าวตั้งแต่แรก ฉันคงทิ้งเขาไปนานแล้ว!”
สองคนดูเหมือนจะพูดไปเรื่อยๆ แต่หลิน ฟานยังคงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าสงบ
ก่อนหน้านี้เขายากจนจริงๆ จึงโดนคู่รักคู่นี้ทำให้โกรธจนล้มลงหมดสติที่สนามกีฬา
แต่ตอนนี้เขามีระบบเศรษฐีอภิมหาเศรษฐี และมีเงินหนึ่งล้านดอลลาร์ในบัตร เขาไม่สนใจที่จะเถียงกับสองคนนั้นอีกต่อไป
เสี่ยวห่าวเห็นหลิน ฟานไม่ขยับตัว เหมือนต่อยเข้ากับหมอน จึงโกรธจัดและกำลังจะสั่งสอนหลิน ฟาน
ในตอนนั้นเอง พนักงานเสิร์ฟก็วิ่งออกมาจากร้าน
“พี่ห่าวดูสิ พนักงานเสิร์ฟถือบัตรออกมาแล้ว ฉันบอกแล้วว่าเงินในบัตรเขาหมดแล้ว
” วังจวนพูดด้วยความภาคภูมิใจ
แต่พนักงานเสิร์ฟกลับไม่สนใจวังจวนและเสี่ยวห่าว เดินผ่านทั้งสองคนมาหาหลิน ฟาน
เสี่ยวห่าวขมวดคิ้วทันที หยิบบัตรสมาชิกพิเศษออกจากกระเป๋าและพูดกับพนักงานเสิร์ฟอย่างหงุดหงิด “ดูนี่สิ นี่คือบัตรสมาชิกพิเศษของร้าน! ฉันเป็นสมาชิกระดับสูงของเจดวิลล่า ตอนนี้ฉันจะใช้สิทธิพิเศษของฉัน ขอให้คุณไล่คนนี้ออกไป ฉันไม่อยากเห็นเขาอีก ได้ยินไหม!?”
เสี่ยวห่าวมีท่าทีหยิ่งยโส เขาจัดชุดสูทของตัวเองและมองหลิน ฟานด้วยสายตาดูหมิ่น
แต่สิ่งที่เสี่ยวห่าวไม่คาดคิดคือ พนักงานเสิร์ฟยังคงไม่สนใจเขา กลับยืนเคารพหลิน ฟานด้วยท่าทางนอบน้อมและโค้งคำนับเก้าสิบองศา
“คุณหลิน ต้องขอโทษจริงๆ ที่เมื่อกี้ผมมองไม่เห็น ขอให้คุณหลินให้อภัยความบังอาจของผมด้วย!”
“คุณหลิน ขอโทษจริงๆ หวังว่าจะไม่ทำให้อารมณ์เสีย”
เสี่ยวห่าวและวังจวนที่เคยด่าทออยู่นั้นถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นพนักงานเสิร์ฟโค้งคำนับขอโทษ
ก่อนที่ทั้งสองจะตั้งตัวได้ พนักงานเสิร์ฟก็ผลักเสี่ยวห่าวและวังจวนออกไป และทำท่าทางเชิญหลิน ฟานเข้าไปในร้าน “คุณหลิน เชิญด้านในเลยครับ!”
เมื่อหลิน ฟานกำลังจะเข้าไป เสี่ยวห่าวก็ยื่นมือมาขวางหลิน ฟาน “เดี๋ยวก่อน! ทำไมเขาถึงเข้าไปได้!?”
