ณ สตูดิโอถ่ายภาพ
รถเมล์ตื่นแต่เช้าเพื่อมาถ่ายแบบเป็นครั้งแรก งานนี้เป็นงานชิ้นแรกของเธอก็เพราะว่าเมื่อวันก่อนตอนที่เธอเดินเที่ยวเล่นในห้างอยู่ดีๆ ก็มีแมวมองเข้าไปทักเธอ ก่อนที่เธอจะตกลงและลองมาถ่ายแบบเป็นครั้งแรก
"สวัสดีค่ะ พี่ๆ ทุกคน" รถเมล์ทักทายทุกคนในสตูดิโอ
"สวัสดีค่ะน้องเมย์ มาทางนี้เลยค่ะ มาแต่งหน้ารอนายแบบกันก่อนนะคะ"
"ค่ะ พี่อร"
ผ่านไปราวยี่สิบนาทีที่เธอนั่งให้ช่างแต่งหน้าแต่งหน้าให้เธอจนเกือบจะเสร็จ นายแบบที่เธอถ่ายคู่กับเธอก็มาถึงที่สตูดิโอ
"สวัสดีครับ ขอโทษครับที่ผมมาสาย"
"ไม่เป็นไรค่ะน้องเอ็ม นั่งเลยค่ะจะได้แต่งหน้ากัน"
"ครับ"
"ชื่อกับเสียงคุ้นๆ แฮะ!" รถเมล์บ่นในใจ คงไม่ใช่หรอกมั้ง
ด้วยความสงสัยเธอจึงหันไปดู แล้วก็ต้องตกใจ
"รู้จักกันเหรอคะ" พี่อรถามเธอเมื่อเห็นว่าสีหน้าของเธอที่เปลี่ยนไปเมื่อเห็นพี่เอ็ม
"ก็ไม่นี่ครับ" เขาตอบปฏิเสธ
นี่อย่าบอกนะว่าเขาจำเธอไม่ได้ หรือแกล้งจำไม่ได้กัน ก็ใช่สิเธอมันไม่สวยนี่ถึงไม่น่าจดจำไงล่ะ ทำไมฉันถึงต้องมาถ่ายแบบคู่กับเขาด้วยนะ ถ่ายกับคนอื่นไม่ได้หรือไงกัน นี่มันนรกชัดๆ เลย
บิ๊กเอ็ม....
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่ผมต้องถ่ายแบบด้วยคือยัยรถเมล์จอมขี้แย ผมแทบจะจำไม่ได้เลยพอยัยนี่ได้แต่งตัวแต่งหน้าเข้าหน่อยก็ดูดีใช่เล่นเลย ใช้ได้เหมือนกันแฮะ ดูเปลี่ยนไปจากเดิมเยอะเลย
"เสร็จแล้วค่ะ"
"ขอบคุณครับ"
"นายแบบนางแบบพร้อมแล้วค่ะ เรามาเริ่มถ่ายกันเลย"
พี่อรบอกทีมงานการถ่ายแบบดำเดินไปเรื่อยๆ จนเกือบจะเสร็จ แต่เล่นเอารถเมล์อึดอัด
"น้องเมย์ครับ ขยับเข้าไปอีกนิดครับ ไม่ครับ อีกนิดหนึ่ง ใช่ครับ ดีมากครับ"
"จะนิดไปไหนคะ นี่ฉันจะสิงร่างเขาอยู่แล้วนะ เมื่อไหร่จะถ่ายเสร็จสักทีเนี่ย" รถเมล์ได้เพียงแค่บ่นอยู่ในใจเท่านั้น ตอนนี้อึดอัดมาก
"จะกอดแน่นไปมั้ยไอ้พี่เอ็มบ้า!" เธอก่นด่าเขาอยู่ในใจ อย่างอดไม่ได้ ก็หน้าอกของเธอมันชนเข้ากับแผ่นอกของเข้าเต็มๆ นะสิ ดูเหมือนเจ้าตัวจะชอบ ยิ้มหน้าบานเชียว
"น้องเอ็มครับ ก้มหน้าลงหน่อยครับ ครับ...อย่างนั้นล่ะครับ ดีมากเลยครับ"
มันจะใกล้เกินไปแล้ว รถเมล์เริ่มเขินและหน้าแดง หัวใจของเธอมันเต้นแรงขึ้นจนไม่เป็นจังหวะ
‘อากาศร้อนชะมัดเลย’
"โอเคครับ ภาพออกมาสวยมากเลย ขอบคุณนายแบบกับนางแบบ และทีมงานทุกคนมากครับ"
"สำหรับวันนี้เปลี่ยนชุดแล้วเก็บของเสร็จก็แยกย้ายกันได้เลยครับ"
"ครับ/ค่ะ"
"โอกาสหน้าหวังว่าผมจะได้ร่วมงานกับทุกคนอีกนะครับ"
"ครับ/ค่ะ"
ทุกคนแยกย้ายกันไปเก็บของเพื่อกลับบ้านกัน เธอเลยแยกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้างเพื่อที่จะได้กลับไปพัก เธอรู้สึกปวดหัวยังไงชอบกล ไม่รู้ว่าทำไมสองสามวันมานี้เธอชอบเหนื่อยง่ายและเพลียมากด้วย เมื่อเช้าก็ตื่นนอนมาอ้วกด้วย
"เธอจะกลับยังไง"เขาถามฉัน
"ฉันเหรอคะ?" เธอชี้มาที่ตัวเอง ไหนบอกไม่รู้จักกันไง แล้วตอนนี้ไหงมาชวนเธอคุยด้วยได้
"ก็เธอนั่นแหละ ยัยรถเมล์จอมขี้แย"เขาพูดจากวนเธอ
"นี่นาย!" เขานี่มันกวนประสาทเธอที่สุดเลย
"แล้วสรุปว่าจะกลับยังไง" เขาถามเธอซ้ำอีกครั้ง
"นั่งรถเมล์กลับ" เธอตอบกลับไป
"คนอะไรชื่อรถเมล์แล้ว ยังจะกลับรถเมล์อีก" เขาพูดเบาๆ แต่รถเมล์กลับได้ยินมันชัดเจนเพราะอยู่ใกล้กัน
"นั้นมันก็เรื่องของฉันมั้ยไม่เห็นเกี่ยวกับนาย"
"เดี๋ยวฉันไปส่ง รีบไปแต่งตัวซะ" เขาสั่งเธอ
"ไม่ต้อง! ฉันกลับเองได้" เธอรีบปฏิเสธ
"ไม่มีใครเคยสอนเธอเหรอว่าห้ามเถียงหรือห้ามปฏิเสธผู้ใหญ่ ฉันจะรอเธออยู่ที่รถ ถ้าฉันไม่เจอเธอ เธอตายแน่!" บิ๊กเอ็มพูดเสร็จ ก็หันหลังเตรียมจะเดินออกไป
"คนเผด็จการ!!" เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงได้มาขู่เธอ
"ฮะ! ปวดหัวจัง"
อยู่รถเมล์ก็รู้สึกว่าโลกมันหมุนได้ ก่อนเธอจะวูบไปในที่สุด
"เฮ้ย! ยัยขี้แย" บิ๊กเอ็มเข้าไปรับรถเมล์ได้ทัน ก่อนที่เธอจะล้มลงไปกับพื้น โชคดีที่เขาหันกลับมา
"นี่ยัยขี้แย ตื่นสิยัยขี้แย" บิ๊กเอ็มเขย่าตัวเธอแต่ดูเหมือนเธอจะสลบไปแล้ว
"มีใครอยู่มั้ยครับ ผมขอยาดมหน่อย" บิ๊กเอ็มรีบตะโกนขอความช่วยเหลือจากทีมงานทันที
"เกิดอะไรขึ้นคะน้องเอ็ม" พี่อรถาม
"รถเมล์เป็นลมครับ พี่อรพอจะมียาดมมั้ยครับ ผมขอหน่อย"
"มีค่ะ นี่ค่ะยาดม"
"ขอบคุณครับ" ผมรับยาดมจากพี่อร เพื่อเอาไปให้ยัยขี้แย สักพักเธอก็เริ่มรู้สึกตัว
"อะ..เอ่อ นี่เมย์เป็นอะไรไปคะ" รถเมล์ฟื้นก่อนจะถามพี่อร
"เธอเป็นลมไปน่ะสิ" ผมตอบเธอไป
"เหรอ ขอบคุณ แต่ฉันจะกลับแล้ว ปล่อยได้แล้ว"
เมื่อเธอรู้ว่ากำลังอยู่ในอ้อมกอดเขา เธอจึงรีบประท้วงให้เขาปล่อยเธอทันที
"ฉันบอกเธอว่าจะไปส่งไง"
"พวกเราขอตัวกลับก่อนนะครับพี่อร" บิ๊กเอ็มอุ้มรถเมล์ออกไป
พี่อรยืนงง ไหนบอกว่าไม่รู้จักกันไง ทำไมดูสนิทสนมกันจัง ยังกับแฟนแน่ะ
หลังจากที่เธอโดนเขาอุ้มขึ้นรถมา เธอก็นั่งเงียบมาตลอดทาง เขาก็เงียบเธอก็เงียบ แต่สักพักเธอรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาเพราะมันอยากจะอ้วก
"อุ๊บ! นายจอดรถก่อน!"
เธอรู้สึกว่ากำลังจะอ้วก มันอั้นไว้ไม่อยู่แล้วก่อนจะรีบสั่งให้เขาจอดรถ ไม่งั้นมีหวังอ้วกใส่รถเขาแน่
"เฮ้ย! เป็นอะไรของเธอน่ะ"
"บอกให้จอดรถก่อนไง!!"
"เดี๋ยวๆ จอดแล้วๆ อย่าเพิ่งอ้วกในรถฉันนะ" เมื่อเขาเห็นเหมือนเธอกำลังจะอ้วกเลยตัดสินใจจอดรถให้ทันที เขาไม่อยากให้เธออ้วกในรถของเขาหรอกนะ
"อ้วกก...อะ อุ๊บบ แหวะ!!" รถเมล์ลงจากรถไปอ้วกทันที เมื่อเขาจอดรถ เธอรีบลงจากรถทันที ก่อนจะอ้วกออกมาจนหมดไส้หมดพุง
"นี่เธอ อ้วก..." บิ๊กเอ็มเห็นรถเมล์อ้วก ทำให้เขาอ้วกตามเธอไปด้วย มันเป็นไปอย่างอัตโนมัติ
"ยัยขี้แย! เธออย่าอ้วกอีกนะ อุ๊บ! อ้วกแหวะ" เขาอ้วกมาอีกรอบ
"ก็มันห้ามไม่ได้นี่นา แล้วนายจะมาอ้วกตามทำไมเนี่ย"
"จะไปรู้มั้ย มันอ้วกของมันเอง นี่! เอาน้ำไปบ้วนปากซะ"
เขาหยิบน้ำจากรถมาสองขวดและยื่นให้เธอขวดหนึ่ง อีกหนึ่งขวดก็เป็นของเขาเพื่อใช้บ้วนปากกันอยู่ข้างรถ
"ขอบคุณ"
"เธอโอเคขึ้นยัง จะได้ไปกันต่อกัน"
"ฉันโอเคแล้ว ไปต่อได้เลย"
"งั้นก็ขึ้นไปรถได้แล้ว"
"อืม" เธอยอมขึ้นรถเขาไปอีกครั้งหนึ่ง ถ้าเพราะว่าตรงนี้ไม่มีรถผ่านมาเลยเธอคงไม่ไปกับเขาหรอก เธอจะหารถและกลับของเธอเอง
บิ๊กเอ็มขับรถไปยังหอพักของเธอ โดยมีเธอเป็นคนบอกทางมาก่อนที่เธอจะสั่งให้เขาจอดรถเมื่อถึงหอพักของเธอแล้ว
"ถึงหอพักของฉันแล้ว นายจอดรถตรงนี้แหละ ไม่ต้องเข้าไปด้านในหรอก"
"เธอพักอยู่ที่นี่เหรอ"
เขามองไปยังหอพักสภาพเก่าๆ ของเธอ เป็นผู้หญิงแท้ๆ พักที่แบบนี้ได้ไงกัน ทางเข้าก็ลำบาก
"ก็ใช่นะสิ ฉันไม่ได้รวยพอที่จะอยู่คอนโดหรอกนะ"
"แล้วพ่อแม่เธอล่ะ"
"พวกท่านอยู่ต่างจังหวัดน่ะ"
"เธออยู่คนเดียวเหรอ"
"ก็ใช่น่ะสิ นายจะให้อยู่กับใครกัน"
เป็นอะไรของเขาเนี่ย อยู่ๆ ก็มาถามอะไรแบบนี้ ยังกับผู้ปกครองของเธอ
"เธอไปพักผ่อนเถอะ ไม่สบายอยู่ไม่ใช่เหรอ กินยาซะด้วยนะ" เขาเตือนเธอ
"อืม นายไปได้แล้ว"
"โอเค แล้วเจอกันใหม่" เขาพูด แล้วขับรถออกไป
"เป็นบ้าอะไรของเธอเนี่ยยัยเมย์ ช่วงนี้แกเป็นอะไรวะ เดี๋ยวก็เป็นลม เดี๋ยวก็อ้วก"
"ประจำเดือนก็ยัง...ไม่มา"
ใช่! เธอลืมได้ไงกันว่าประจำเดือนของเธอมันยังไม่มา นี่ก็เกือบจะสองเดือนแล้วนะ หรือว่าเธอจะ…ไม่จริงนะ เป็นไปไม่ได้หรอกนะ ก็แต่คืนวันนั้นเองนะ...
สองเดือนก่อน
"ยัยเมย์พวกฉันชวนแกมาดื่มเหล้านะ ไม่ได้มานั่งจิบเหล้า"
ตอนนี้ฉันกำลังอยู่กับเพื่อนร่วมชั้นเรียนของฉัน ปกติก็ไม่ได้สนิทอะไรกันหรอกนะ แต่วันนี้อยู่ๆ ยัยพวกนี้ก็มาชวนฉันมาดื่ม จะให้ฉันดื่มเหมือนอยู่กับยัยพลอยยัยมายด์ได้ไงกัน ดูสิที่นี่มีแต่พวกผู้ชายทั้งนั้นเลย
"ใช่ แก้วนี้แกต้องดื่มให้หมดด้วยนะ แล้วพวกเราจะไม่บังคับแกอีก"
ฝนยื่นแก้วเหล้าให้รถเมล์
"แกเสร็จแน่ยัยรถเมล์ ฉันจะทำให้แกไม่เหลือชิ้นดีเลยคอยดู" ฝนคิดแผนร้ายในใจ
"ฉันดื่มแค่แก้วนี้แก้วเดียวนะ" ฉันรับแก้วเหล้ามาจากฝน
ดื่มไปแค่แก้วเดียวคงไม่เมาหรอกมั้ง เมื่อคิดแบบนั้นฉันเลยดื่มรวดเดียวหมดแก้ว
"ดีมาก มันต้องอย่างนี้สิ"
ผ่านไปสักพักฉันรู้สึกมึนๆ อากาศมันเริ่มร้อนๆ ยังไงก็บอกไม่ถูก ฉันต้องรีบกลับหอก่อนแล้วล่ะ ก่อนที่อาการของฉันจะแย่ไปกว่านี้
"เอ่อ คือ ฉันรู้สึกว่า....เหมือนจะไม่ค่อยสบาย ฉันกลับก่อนนะ"
"ไม่ได้! กลับก่อนได้ไงกัน" ฝนพูด
ดูเหมือนยาจะเริ่มออกฤทธิ์แล้วสินะ
"ฝนให้เพื่อนกลับเถอะ ถ้าฝนเป็นห่วงเพื่อนละก็ เดี๋ยวพี่ไปส่งให้ก็ได้นะ" นนทวีอาสาแต่นั่นมันคือแผนที่เขาวางไว้กับฝนต่างหาก
"ก็ได้ค่ะ เมย์กลับพี่นนท์นะ" อยู่ๆ ฝนก็ปล่อยให้ฉันกลับไปง่ายๆ
"เอ่อ เมย์กลับเองได้" ไม่เอาหรอกฉันกลับเองดีกว่า ฉันไม่ได้รู้จักเขาเสียหน่อย
"ไหนบอกไม่ค่อยสบายไง ให้พี่นนท์ไปส่งดีกว่านะ ฝนจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเมย์ไง"
"อืม ก็ได้" ถ้าไม่ตกลงเห็นว่าฝนคงไม่ปล่อยให้เธอกลับไปแน่
"งั้นเราไปกันเลยมั้ยครับ น้องเมย์จะได้กลับไปพักผ่อนด้วย ดูสิเหงื่อออกเต็มตัวเลย"
"ได้ค่ะ กลับกันเลย" รถเมล์เดินออกไปโดยมีนนทวีเดินตามหลังไปติดๆ
"พี่เอ็มค่ะ มองอะไรอยู่เหรอคะ สนใจเชอรี่หน่อยสิคะ"
เธอใช้นิ้วไต่ไปตามตัวของผม
"ครับ เดี๋ยวคืนนี้จะสนใจทั้งคืนเลย" ผมจับมือของเธอมาจูบ
"เดี๋ยวพี่มานะ พี่ขอไปเข้าห้องน้ำหน่อย"
"รีบๆ กลับมานะคะ เชอรี่รออยู่"
เธอพูดด้วยท่าทียั่วยวนเขา ผมรีบเดินตามชายหนุ่มคู่หนึ่งไป ผมมองมาสักพักแล้ว และแน่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนของพลอยไพลิน ทำไมถึงจำได้น่ะเหรอ ก็เพราะเธอไปที่สนามแข่งรถอยู่ๆ บ่อยนะสิ และก็ชอบมองผมอยู่บ่อยๆ ด้วยเหมือนกัน คงจะชอบผมไม่ก็คงเป็นแฟนคลับของผม เพราะนอกจากการแข่งรถผมยังเป็นนายแบบอิสระอีกด้วย
ผมเห็นเธอมากับกลุ่มเพื่อนที่ไม่ใช่กลุ่มของพลอยไพลิน ตอนแรกก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรหรอกนะ แต่บังเอิญผมได้ยินแผนการบางอย่างของผู้หญิงที่ชื่อฝน บอกกับผู้ชายที่ชื่อนนท์ว่าเธอจะวางยารถเมล์ และให้ไอ้หมอนั่นพาเธอเข้าโรงแรม
ตอนแรกกะว่าจะไม่สนใจก็เพราะว่ามันไม่ใช่เรื่องของผม ใครจะเอากับใครก็แล้วแต่ พอเอาเข้าจริงเห็นยัยนั่นลุกไปแล้วหมอนั่นตามไปเท่านั้นแหละ ผมเลยเดินตามสองคนนั้นมานี่ไง แบบนี้เขาเรียกว่าคนดีสินะ
"พี่นนท์คะ นี่มันไม่ใช่ทางกลับหอพักของเมย์นะคะ"
ฉันถามขึ้นเมื่อเขาขับรถออกนอกเส้นทาง ซึ่งมันคนละทางกับทางกลับหอของเธอ และมันไม่ใช่ทางลัดอย่างแน่นอน
"ก็ใช่น่ะสิ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ พี่จะพาเมล์ไปขึ้นสวรรค์ รับรองเมย์จะมีความสุขอย่างแน่นอน”
"จอดรถ! เมย์บอกให้จอดรถไงคะ"
ฉันพยายามแย่งพวงมาลัยรถจากพี่นนท์ เมื่อรับรู้ได้ถึงอันตราย
"ทำอะไรของเธอยัยบ้า! เดี๋ยวก็ได้ตายกันทั้งคู่หรอก"
"ดีค่ะ ตายไปดีกว่าถูกข่มขืน"
ฉันยอมตายดีกว่าถูกข่มขืนจากคนที่ไม่ได้รัก และไม่ได้เต็มใจแบบนี้
"ยัยบ้าเฮ้ย! ต้องให้ใช้กำลังสินะ"
"ฮะ!" เขาต่อยไปที่ท้องของเธอ จนเธอจุกและนิ่งไป
"ดีจะได้นิ่งไปสักพัก เอาล่ะถึงสวรรค์ของเราแล้ว" เขาเลี้ยวเข้าไปในโรงแรมแห่งหนึ่ง
"จะลงมาดีๆ หรือต้องให้ฉันใช้กำลัง"
"ไม่เมย์ไม่ลง!" ฉันขัดขืน
"โอ๊ย! ฮะ ยัยบ้า นี่เธอกล้ากัดฉันเลยเหรอ มันจะมากไปแล้วนะ"
"พี่บอกแล้วใช่มั้ย ว่าอย่าให้ต้องใช้กำลัง"
นนทวีเตรียมง้างมือจะตบเธอ เธอจึงหลับตาลงด้วยความกลัวแต่ไม่ยักจะโดน
"ฮะ!! แกเป็นใคร"
ฉันได้ยินเสียงพี่นนท์พูดกับใครสักคนจึงลืมตาขึ้นดู
"แกไม่ต้องสนใจหรอกว่าฉันเป็นใคร แค่ปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปเดี๋ยวนี้”
"พี่เอ็ม! ช่วยเมย์ด้วยค่ะ"
ฉันรีบสะบัดแขนออกจากพี่นนท์และวิ่งไปหลบหลังพี่เอ็มทันที ดีใจจังที่ได้เจอเขา เธอคิดว่าตัวเองจะไม่รอดเพราะไม่มีใครมาช่วยซะแล้ว
"เฮ้ย! มึงอย่ามายุ่งเรื่องของผัวเมียเขาดีกว่า"
"ไม่ใช่นะคะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันเลยค่ะ"
ฉันรีบปฏิเสธไป เดี๋ยวเกิดเขาไม่ช่วยฉันขึ้นมาที่พึ่งสุดท้ายของเธอก็คงมีแค่เขาเท่านั้นในตอนนี้
"มึงอย่ามายุ่ง! ถ้าไม่อยากเจ็บตัว"
พี่นนท์ขู่พี่เอ็ม แต่พี่เอ็มกลับไม่ถอยกลับ แถมยังยิ้มอย่าท้าทายพี่นนท์อีกด้วย
"บังเอิญ...ว่ากูอยากจะยุ่งว่ะ”
พี่เอ็มตอบกลับพี่นนท์ นี่สิพ่อของลูกฉัน เจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยฉันแล้ว ไม่เสียแรงที่แอบชอบพี่เขามานาน และแอบมองอยู่ห่างๆ มานานแล้วด้วย
"ได้!! มึงอยากเจ็บตัวมากเลยสินะ"
เหมือนพี่นนท์จะโกรธสุดๆ แล้วและเตรียมที่จะเข้ามาต่อยพี่เอ็ม
"มึงสิไม่ใช่กู เมย์หลบไป!"
"ค่ะ พี่เอ็ม"
ฉันถอยห่างออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะมีสงครามย่อยๆ เกิดขึ้น
โป๊ะ! ตุบ!
พี่เอ็มเข้าไปต่อยหน้าพี่นนท์และกระทืบเขาลงไปกับพื้น จนพี่นนท์สิ้นฤทธิ์ไป มีเลือดไหลออกมาด้วยล่ะที่มุมปากของพี่นนท์ พี่เอ็มหมัดหนักใช่ย่อยเลยนะเนี่ย
"ไหนวะไอ้คนปากเก่งเมื่อกี้มันหายไปไหนแล้ววะ"
"แก..โอ๊ย!"
พี่เอ็มแตะเข้าไปที่หน้าท้องของพี่นนท์อีกครั้ง ก่อนจะกดมันซ้ำลงไปอีก โหดไปไหมแค่นี้ก็ช้ำในแล้วนะ
"จำไว้! อย่าทำกับผู้หญิงแบบนี้อีก ถ้าเขาไม่เต็มใจ"
"ไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอ"
พี่เอ็มจับมือฉันไว้แล้วพาฉันออกไป แต่ทำไมฉันรู้สึกร้อนไปทั้งตัวแบบนี้ล่ะ มันร้อนกว่าเมื่อกี้อีกและยิ่งพี่เอ็มจับมือฉันไว้ มันยิ่งรู้สึกว่าอยากให้เขาจับมากกว่ามือของเธอ อยากให้เขาทำมากกว่านี้เหลือเกิน
"ขึ้นรถเดี๋ยวฉันไปส่ง"
"ค่ะ" ฉันขึ้นรถของเขาไป แต่ทำไมมันร้อนแบบนี้ จนฉันทนไม่ไหว
"พี่เอ็มคะ แอร์เสียเหรอคะ เมย์ร้อนจังเลยค่ะ"
ตอนนี้มือฉันเริ่มอยู่ไม่สุข เริ่มถอดเสื้อออก ที่ตรงกลางร่องของฉันมันเหมือนมีอะไรแฉะๆ เธอบิดขาไปมาและใช้มือลูบไล้ไปตามร่างกายของตัวเอง
"นี่เธอ! จะถอดเสื้อทำไม"
พี่เอ็มตกใจ เมื่อเห็นฉันถอดเสื้อออก
"ก็เมย์ร้อนนี่คะ พี่เอ็มช่วยเมย์หน่อยสิช่วยเมย์หน่อยนะ"
ฉันใช้มือลูบไล้ไปตามตัวของพี่เอ็ม รู้สึกดีจังอยากลูบมากกว่านี้ อยากให้เขาลูบไล้เธอกลับด้วยเช่นเดียวกัน
"พี่เอ็มช่วยให้เมย์หายร้อนหน่อยสิคะ นะคะพี่เอ็ม"
ตอนนี้ฉันกลายร่างเป็นนางแมวยั่วสวาทไปแล้ว
"ถ้าฉันช่วยเธอ แล้วฉันจะได้อะไรกัน"
"ก็ได้เมย์ไงคะ"
เธอไม่รู้ว่าพูดออกไปได้ไง รู้แต่ว่าตอนนี้เธอต้องการเขา และแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่เธอต้องการ
"หึ! แล้วเธออย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน เพราะฉันจะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น"
เขาก็เป็นผู้ชายมีเลือดมีเนื้อ เธอยั่วเขาซะขนาดนี้จะให้ไม่สนองเลยได้ไงกัน
"ค่ะ เมย์จะไม่เสียใจและไม่เรียกร้องการรับผิดชอบใดๆ จากพี่เอ็มค่ะ ขอแค่พี่เอ็มช่วยให้เมย์หายจากการทรมานนี้ก็พอแล้วค่ะ" ถ้าเขาไม่ช่วยเธอตอนนี้เห็นทีเธอต้องทรมานตายแน่นอน
"ได้ ฉันจะช่วยเธอ ใกล้จะถึงคอนโดฯ ฉันพอดีเลย ไปคอนโดฯ ฉันกัน"
พี่เอ็มพาฉันไปยังคอนโดของเขา เขาจอดรถลงก่อนจะอุ้มฉันขึ้นไป ฉันลูบไล้เขาไปตลอดทางเดิน จนมาถึงหน้าประตูห้อง พี่เอ็มก็วางฉันลง
"ใจเย็นสิสาวน้อย ให้ฉันเปิดประตูก่อน"
"เร็วสิคะ เมย์ไม่ไหวแล้วนะ"
"ฮะ! ซี๊ดด...อย่าเพิ่งจับสิ"
เขาเตือนเธอที่กำลังเล่นอยู่กับลูกชายของเขา รอให้เข้าห้องก่อนเถอะยัยตัวแสบ เขาเปิดประตูเข้าไป ก่อนจะนั่งลงบนเตียง
"เอาเลยสิ จะทำอะไรกับมันก็เชิญ ฉันให้เธอเป็นคนเริ่ม" เขาพูดกับเธอก่อนจะปลดกางเกงของเขาออกและนำสิ่งที่พองตัวอยู่ด้านในออกมาให้เธอเห็น
รถเมล์เห็นสิ่งนั้นแล้วถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อกี้ตอนเธอจับก็ยังคิดอยู่ว่ามันจะใหญ่ขนาดไหนกัน พอได้เห็นกับตาแล้ว...เอาไงเอากันวะยัยเมย์ ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!!
“อ่าส์...อย่างนั้นแหละ ฮ๊าส์ ซี๊ดด...”
พี่เอ็มร้องครางเมื่อฉันกำลังอมแก่นกายเขาอยู่ ดูดมันเลียมันราวกับไอติม ถ้าปกติเธอไม่กล้าทำหรอก ที่กล้าทำเพราะฤทธิ์ยาล้วนๆ เลย
ให้ตายเถอะ สาบานว่ายัยนี่ทำมันเป็นครั้งแรก ถ้าไม่โดนยาไปจะกล้าทำแบบนี้ไหม บิ๊กเอ็มคิดในใจไปแล้วก็เสียวไป
"ชอบมั้ยคะ"
ฉันเงยหน้าขึ้นถามพี่เอ็ม ส่วนมือก็กำลังลูบลูกชายของเขาอยู่
"มาพนันกันมั้ย ว่าฉันจะเสร็จก่อนหรือเธอจะเสร็จก่อนกันแน่" บิ๊กเอ็มยิ้มร้าย
"ยังไงคะ?" เธองงกับสิ่งที่เขาถาม
"คิดว่าไงละ"
"ไม่เอาด้วยหรอกค่ะ"
ฉันปฏิเสธ พร้อมหน้าแดงขึ้น
"เวลาเธออายเนี่ย ก็น่ารักดีนะ" เมื่อกี้เธอยังทำใจกล้าอยู่เลย
"แล้วสรุปเธอจะพนันหรือเปล่า" เขาถามเธอ
“เอ่อ คือ...อ่าห์! มัน! เฮือก! อย่าเอานิ้วจิ้มมาแบบนั้นสิคะ”
อยู่ดีเขาก็สอดนิ้วเอามาใต้พริตตี้ของเธอ แล้วแหย่มันลงไปในร่องสวาทของเธอ
"พี่เอ็ม มัน...อ้าสสส์" เธอส่งเสียงครางออกมา
"อย่างนั้นแหละ ครางดังๆ" พี่เอ็มกระซิบข้างหูฉัน
"เอาอีก อะอ้าห์! อื้อ..."
"เราจะไปกับแบบช้าๆ" เขาพูด
"ไม่ค่ะ เมย์ทรมาน ใส่มาเถอะค่ะเมย์ต้องการมัน"
"ใจเย็นสิสาวน้อย มันต้องเป็นไปตามขั้นตามตอน มันรีบร้อนกันไม่ได้ ถอดเสื้อผ้าออกก่อนสิ"
"ค่ะ"
เกิดมาก็เพิ่งถอดเสื้อผ้าต่อหน้าผู้ชายก็ครั้งแรกนี่แหละ ฉันถอดเสื้อตัวนอกออก ก่อนจะเขวี้ยงมันออกไป ก่อนจะก้มลงถอดกระโปรงตัวยาวออกบ้าง เหลือเพียงแค่ชั้นในตัวบาง ฉันค่อยถอดยกทรงออก ฉันอายเลยเอามือมาปิดมันไว้ ก่อนจะใช้มืออีกข้างหนึ่งถอดอีกชิ้นด้านล่างแล้วเขวี้ยงมันไปที่พี่เอ็ม ก่อนเขาจะรับมันไว้และดอมดมมันเล็กน้อย
"ดีมาก เอามือออกไปสิจะปิดไว้ทำไมกัน"
“ค่ะ”
ใหญ่กว่าที่คิดแฮะ ซ่อนรูปสินะ บิ๊กเอ็มสำรวจร่างของรถเมล์
อายจัง! พี่เอ็มเอาแต่จ้องหน้าอกของฉันใหญ่เลย
"เอาล่ะ มาถอดของฉันด้วยสิ"
ฉันค่อยๆ ถอดเสื้อของพี่เอ็มออก ต่อมาปลดเข็มขัด ดึงกางเกงของเขาออก ถอดยากชะมัด มันติด...
ใหญ่จัง ใหญ่กว่าเมื่อกี้อีก
"สะ..เสร็จแล้วค่ะ ต่อไปทำไงต่อคะ" เธอถามเขา
"นอนลงไปและยกขาขึ้นแล้วแยกมันออก อย่างนั้นแหละ...ฉันจะเริ่มแล้วนะ" เขาพอใจที่เธอทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย
"อืม อ่าห์ อะ อ้าสส์ อ๊างงง"
พี่เอ็มใช้ลิ้นกับส่วนนั้นของฉัน มันเสียวจัง เสียวมาก เสียวเหลือเกิน
"ทำให้ฉันด้วยสิ เราจะเริ่มพนันกันว่าเธอกับฉันใครจะเสร็จก่อนกัน"
พี่เอ็มนอนลง ส่วนนั้นของเขากำลังชี้โด่อยู่ มันทำให้ฉันอดใจไม่ไหว ก้มลงไปจัดการกับมัน
