จิราภร โชติกุล หรือจิ๋ว ซุปตาร์สาวชื่อดังของเมืองไทย เธอกำลังเป็นที่รู้จักและโด่งดังไปทั่วประเทศ แต่ใครจะเชื่อว่าซุปตาร์สาวแสนสวยจะเกิดมามีอายุสั้น เธอประสบอุบัติเหตุขับรถชนเสาไฟฟ้าเสียชีวิตคาที่ในวัย 25ปี วิญญาณของซุปตาร์สาวหลุดออกจากร่างทันทีที่สิ้นอายุขัย เธออดที่จะตัดพ้อในชีวิตไม่ได้ บุญก็ทำมามากมายหากแต่ไม่ส่งผลให้เธอมีชีวิตที่ยืนยาว เธอเพิ่งจะโลดแล่นในวงการที่เธอรักได้เพียง 2 ปี ยังไม่ได้เต็มที่กับชีวิตเลยเสียด้วยซ้ำ ที่สำคัญเธอยังไม่เคยนอนกับผู้ชายคนไหนเลย ทำไมโลกถึงใจร้ายกับเธอได้เช่นนี้ ขณะที่กำลังตัดพ้ออยู่ไม่ห่างจากร่างที่ไร้วิญญาณของตนมากนัก ควันสีขาวก็พวยพุ่งมาอยู่ตรงหน้า ดาราสาวตกใจสุดขีด เธอเคยเห็นแต่ในละคร มาวันนี้ วันที่เธอสิ้นใจเธอต้องมาเห็นมันเองกับตา

“นางสาวจิราภร โชติกุล เกิดวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2525 อายุ 25 ปี 5วัน 15ชั่วโมง 15นาที 15วินาที สิ้นอายุขัยจากอุบัติเหตุทางรถยนต์วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา 20.25 น. จิราภรข้ามารับเจ้าไปฟังการตัดสินชะตาวิญญาณของเจ้าในยมโลก”ควันสีขาวมีเพียงเสียงเท่านั้นลอยออกมา หาได้ปรากฏร่างอันใดให้เธอเห็นไม่

ซุปตาร์สาวอาลัยอาวรณ์มองร่างอันงดงามที่เคยเป็นของตน ที่ตอนนี้มีแต่เลือดเต็มตัวอย่างหดหู่ เสียงสัญญาณรถกู้ภัยดังใกล้เข้ามา เสียงไทยมุงต่างตะโกนเรียกชื่อเธอให้ระงมบางคนร้องไห้เสียน้ำตาให้กับเธอ แล้วคนเป็นครอบครัวที่รักของเธอเล่า หากพวกเขารู้ข่าว เขาไม่เสียใจกว่าคนพวกนี้ที่ไม่ใช่ครอบครัวหรือญาติพี่น้องของเธอหรอกหรือ หากแต่จะทำเช่นไรได้ ในเมื่อเธอสิ้นอายุขัยเสียแล้ว คุณพ่อคุณแม่ พี่ภูมิ พี่กาญ หลานชายตัวน้อยน้องเรียว จิ๋วขอลาก่อน ชาตินี้จิ๋วอาภัพนักไม่ได้ตอบแทนพระคุณของท่านทั้งสองและพี่ๆเลย วิญญาณของซุปตาร์สาวค่อยๆ จางหายไปหลังจากกล่าวลาเสร็จ ไม่มีสิ่งใดบนโลกใบนี้ที่จะจีรังยั่งยืน มีเกิดก็ย่อมมีดับ จิราภรซุปตาร์สาวชื่อดังได้ลาลับจากโลกใบนี้ไปแล้ว

ยมโลก

“วิญญาณตนนี้ตอนมีชีวิตอยู่ทำความดีเอาไว้มากมายนัก หากแต่ก็ยังมีบ่วงกรรมที่จะต้องกลับไปชดใช้ในโลกมนุษย์อยู่ ข้าจักให้พรเจ้า3ข้อ เพื่อจะได้มีชีวิตตามที่เจ้าต้องการในภพชาติใหม่”เสียงเยือกเย็นของพญายมเอ่ยขึ้น

“พร 3 ข้อหรือคะ”เสียงแหบแห้งดังมาจากวิญญาณสาว

“ใช่ ไหนเจ้าบอกมาสิ ก่อนที่ข้าจะได้ส่งเจ้าไปเกิดใหม่”พญายมตอบ

“ข้อ 1 ข้าพเจ้าขอให้เกิดใหม่มีหน้าตาและรูปร่างที่ดี”ดวงวิญญาณสาวเอ่ยขึ้น ท่านพญายมพยักหน้าให้ผ่าน

“ข้อ 2 ข้าพเจ้าขอเกิดใหม่มีพรสวรรค์ในการร้องและการแสดง”

“และข้อ 3 ข้าพเจ้าขอให้มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงมีอายุยืนยาวกว่าชาตินี้”เมื่อคำขอพรของหญิงสาวนั้นไม่โลภจนเกินไป เช่นการขอเกิดในครอบครัวที่มีเงินหรือเป็นมหาเศรษฐี หากแต่วิญญาณสาวตนนี้กลับขอในสิ่งที่สามารถนำไปต่อยอดให้ตนเองได้ ท่านพญายมจึงให้พรเธอครบทั้งสามประการ

“ชาติที่แล้ว เจ้ามีจิตใจที่ดีงาม ไม่ชอบนินทาว่าร้าย ชอบทำบุญสุนทาน บุญที่เจ้าทำไว้ในชาติก่อนนั้นภายในชาติหน้าจะทำให้เจ้ามีชีวิตที่ราบรื่นและรุ่งเรือง ข้าจะให้พรเจ้าอีกข้อนั่นก็คือเจ้าจะสามารถจดจำอดีตชาติของตนได้ เจ้ายินดีจะรับมันไปหรือไม่”ท่านพญายมบอกเสียงเย็นก่อนที่จะเอ่ยถามวิญญาณสาวอีกครา

“ขอบพระคุณที่กรุณาเจ้าค่ะ”ดวงวิญญาณของสาวสวยก้มกราบท่านพญายมก่อนที่จะตามท่านยมทูตไปที่แม่น้ำลืมเลือน หากแต่เธอไม่ได้ดื่มน้ำในแม่น้ำแห่งนั้นแต่อย่างใด เพราะพรพิเศษที่ท่านพญายมมอบให้จึงสามารถข้ามสะพานไปรอเกิดใหม่ได้เลย

ภพปัจจุบัน

กรุงเทพมหานครปีพ.ศ.2551

“อุ๊แว๊ๆๆ อุ๊แว๊ๆๆ”เสียงทารกน้อยดังลั่นห้องคลอดสร้างความดีใจให้กับผู้เป็นบิดาและมารดายิ่งนัก

“กาญ เราได้ลูกสาวค่ะ”เสียงทุ้มดังมาจากริมฝีปากหนาของผู้เป็นสามี ร่างเล็กที่ถูกทำความสะอาดแล้วถูกวางบนหน้าอกของผู้เป็นแม่ คุณแม่คนสวยน้ำตาคลอ

“พี่ภูมิ ฮือๆๆๆๆ”กาญจนาร้องไห้ออกมาอย่างที่อดกลั้นไม่ได้

“ร้องไห้ทำไมคะ ดูสิไม่สวยแล้วเนี่ย เดี๋ยวลูกของเราร้องตาม ไม่เอาไม่เอาคนเก่ง”เผ่าภูมิปลอบโยนภรรยา นี่เป็นบุตรสาวคนที่สองหลังจากที่ทั้งคู่ได้ให้กำเนิดบุตรชายไปเมื่อ3 ปีที่ผ่านมา

“น้องดีใจนี่คะ นี่ถ้ายัยจิ๋วอยู่ น้องคงเอ็นดูยัยหนูของเรามากแน่ๆ”กาญจนาอดที่จะคิดถึงน้องสาวของสามีผู้แสนอาภัพของตนไม่ได้ ทั้งๆ ที่กำลังโด่งดังเป็นซุปตาร์ที่ทุกคนรักแต่ก็ไม่มีใครสามารถยื้อชีวิตของเธอให้ยืนยาวได้ เพราะอุบัติเหตุในวันนั้นได้พรากซุปตาร์สาวที่เป็นน้องที่รักของเธอไปตลอดกาล

“ไม่เอาน่า น้องจิ๋วไปสบายแล้ว อย่าทำให้น้องต้องเป็นห่วงเราอีกเลยนะ”เผ่าภูมิปลอบโยนภรรยา สองสามีภรรยาก้มหน้ามองร่างเล็กในอ้อมแขนที่กำลังดูดนมจากอกของมารดาเป็นครั้งแรก

“คุณพ่อคุณแม่ตั้งชื่อให้น้องหรือยังคะ”คุณพยาบาลเข้ามาขัดจังหวะ กาญจนาก้มมองใบหน้าเล็กของบุตรสาวแล้วอดที่จะชื่นชมไม่ได้ ขนตางอนยาว ผิวขาวราวกับน้ำนม จมูกเล็กโด่งรั้น ปากเล็กๆ รูปกระจับ เหตุใดบตรสาวของเธอถึงได้น่ารักราวกับตุ๊กตาเช่นนี้

“กาญ... กาญคะ....”เสียงเผ่าภูมิเรียกชื่อภรรยาคนสวย กาญจนาจึงหลุดจากภวังค์ความคิดของตน

“มีอะไรคะพี่ภูมิ”เสียงแหบหวานเอ่ยถามสามี

“คุณพยาบาลเค้าถามว่าตั้งชื่อให้น้องหรือยังคะ”เผ่าภูมิเอ่ยถามภรรยาก่อนที่จะยิ้มออกมาเมื่อมองไปยังร่างเล็กที่คายจุกนมของมารดาออกแล้ว เขาจึงรับมาอุ้มอยู่ในอ้อมอกสักครู่ก่อนที่จะส่งให้พยาบาลพาบุตรสาวไปยังห้องพักเด็กอ่อน

“เด็กหญิง เขมิกา โชติกุล ชื่อเล่นน้องเข็มค่ะ”กาญจนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแห่งความสุข

“น้องเข็มลูกพ่อ ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวโชติกุลนะคะ ขอให้หนูมีอายุมั่นขวัญยืน เป็นที่รักของทุกๆ คนที่ได้พบเห็น สุขภาพร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์นะลูกนะ”คำอวยพรจากคนเป็นบิดา ทารกน้อยรับทราบดี ตอนนี้จิราภรได้รู้แล้วว่า ตนได้มาเกิดกับพี่ชายแท้ๆ และพี่สะใภ้ที่รักเธอมาก เธอยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในครอบครัวเดิม แบบนี้เธอก็จะได้มีโอกาสตอบแทนพระคุณของบิดาและมารดา พี่ชายและพี่สะใภ้ในชาติก่อนแล้ว

“แม่ก็ขอให้หนูเป็นที่รักของทุกคน มีสุขภาพร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรง อายุมั่นขวัญยืนนะลูกนะ”สิ้นเสียงของคนเป็นมารดา ทารกน้อยก็ส่งเสียงแอะๆ ออกมา เรียกรอยยิ้มจากบิดาและมารดาได้เป็นอย่างดี

หลังจากออกจากโรงพยาบาล กาญจนาก็เลี้ยงดูน้องเข็ม เขมิกาด้วยน้ำนมของตน เด็กชายเรวัต หรือน้องเรียวพี่ชายตัวน้อยวัยสามขวบของเด็กหญิงเขมิกา หรือน้องเข็มเฝ้ามองมารดาและน้องสาวตัวน้อยด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ทารกน้อยกะพริบตามองหน้าพี่ชายเช่นกัน จิราภรคิดในใจเธอจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ให้มีความสุขที่สุด

5 ปีผ่านไป

ทารกน้อยตัวขาวอมชมพูในวันนั้นกลายเป็นเด็กหญิงตัวน้อยผมเปียวัยอนุบาลในวันนี้ ผู้ใหญ่หลายๆ คนที่พบเห็นเธอต่างเอ็นดูน้องเข็มกันทุกคน ก็เด็กหญิงตัวน้อยนั้นมีใบหน้าสวยงามมาตั้งแต่เด็ก ยิ่งโตขึ้นเค้าความสวยก็แสดงให้เห็นได้ชัดเจน

“สวัสดีค่ะคุณครู ดิฉันมารับน้องเข็มค่ะ”เสียงหวานของหญิงสาวผู้เป็นมารดาดังขึ้น ครูพี่เลี้ยงสาวก็ยิ้มรับทันที ในโรงเรียนแห่งนี้ใครบ้างที่จะไม่รู้จักเด็กหญิงเขมิกา โชติกุล หรือน้องเข็ม หลานสาวของอดีตซุปตาร์สาวชื่อดังผู้ล่วงลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน เป็นซุปตาร์สาวอีกคนที่ทำให้เหล่าแฟนคลับและคนทั่วไปร้องไห้ตามกันทั้งประเทศนานอยู่หลายสัปดาห์ ดูๆ ไปเหมือนเด็กหญิงตัวน้อยอาจจะมาแทนที่คุณอาของเธอในไม่ช้านี้อย่างแน่นอน ก็เด็กหญิงเขมิกานั้นมีแววเค้าความสวยแถมยังมีความสามารถจนผู้ใหญ่ต้องอึ้ง เธอสามารถเล่นดนตรีเช่นเปียโน อะคูเลเล่ ร้องเพลงก็เข้าจังหวะแถมเพราะอีกต่างหาก เรียกได้ว่ามีพรสวรรค์มาตั้งแต่เด็กเลยก็ว่าได้ ผู้เป็นบิดากับมารดาก็อดที่จะแปลกใจกับความสามารถพิเศษที่บุตรสาวของตนมีไม่ได้ จนคิดว่าบางทีบุตรสาวคนเล็กอาจจะเป็นน้องสาวสุดที่รักกลับชาติมาเกิดเสียด้วยซ้ำ แต่มันจะเป็นไปได้หรอก็เธอเพิ่งจะจากไปได้เพียงหนึ่งปีเด็กหญิงตัวน้อยก็ลืมตาดูโลก ซึ่งนั่นก็อาจจะหมายถึงน้องเข็มอาจจะอยู่ในท้องของกาญจนาตั้งแต่จิราภรเสียแล้วก็ได้

“น้องเข็มคะ คุณแม่มารับแล้วค่ะ”เสียงหวานของครูผู้ช่วยดังขึ้น ใบหน้าเรียวเล็กของเด็กหญิงที่มีผิวขาวราวกับน้ำนมก็โผล่หน้าออกมาพร้อมกับกระเป๋าสีฟ้าที่สะพายอยู่ทางด้านหลัง

“สวัสดีค่ะคุณแม่คุณแม่ขา”เด็กหญิงเขมิกายกมือกระพุ่มไหว้มารดา

“คุณแม่มารับแล้วค่ะ ลาคุณครูก่อนเร็วค่ะลูก”กาญจนารับไหว้ก่อนที่จะบอกบุตรสาว

“สวัสดีค่ะคุณครูกุ้งน้องเข็มกลับบ้านก่อนนะคะ”เด็กหญิงหันกลับไปยกมือกระพุ่มไหว้และกล่าวลาคุณครูคนสวยก่อนที่จะยื่นมือไปจับมือของมารดาเอาไว้แล้วเดินออกไปพร้อมกัน สายตาของคุณครูสาวมองไปที่สองแม่ลูกด้วยความเอ็นดู ‘เด็กอะไรมีเค้าความสวยมาตั้งแต่เด็ก แถมมีความสามารถเกินเด็กอีกต่างหาก โตมาเป็นนักร้องนักแสดงได้สบายเลย’ เธอคิดในใจ

ชีวิตของเด็กหญิงเขมิกา โชติกุลนั้นแสนจะมีความสุข เธอถูกรายล้อมไปด้วยความรักจากครอบครัวที่อบอุ่น มีบิดามารดาและพี่ชายที่รักและห่วงใยเธอ มีคุณปู่คุณย่าที่รักและเอ็นดูเธอ และเธอยังเป็นที่รักของเพื่อนและคุณครูที่โรงเรียนอีกด้วย

“น้องเข็มครับ ไปโรงเรียนกันเถอะ”เด็กชายเรวัต โชติกุลหรือน้องเรียว ที่เคยเป็นหลานชายตัวน้อยของเธอในภพก่อนนั้นตอนนี้กลับกลายมาเป็นพี่ชายที่รักและทะนุถนอมเธอไปเสียแล้ว

“ค่ะพี่เรียว”เด็กหญิงวัยห้าขวบส่งยิ้มหวานให้พี่ชาย ถึงแม้จะวัยเพียงห้าขวบแต่ฟันของเด็กหญิงเขมิกานั้นกลับเรียงสวยแถมไม่มีซี่ที่ผุเลย ด้วยการดูแลรักษาช่องปากเป็นอย่างดี

“วันนี้ให้คุณพ่อไปส่งนะคะ คุณแม่ต้องเข้าไปดูสปาที่สาขาในห้างเคน”กาญจนาบอกสองลูกน้อยที่มีอายุห่างกันเพียง3ปี โดยน้องเรียวบุตรชายคนโตนั้นปีนี้ก็ย่างเข้า8ขวบแล้ว ส่วนปีนี้น้องเข็มบุตรสาวคนเล็กนั้นอายุห้าขวบ เธอมีธุรกิจร้านสปาที่มีอยู่หลายสาขาทั่วประเทศไทยตั้งแต่ก่อนที่จะแต่งงานกับเผ่าภูมิ และน้องสาวผู้ล่วงลับก็เป็นหนึ่งในลูกค้าประจำของเธอ ทำให้เธอได้มีโอกาสได้รู้จักกับเผ่าภูมิและได้แต่งงานกันในสองปีถัดมา

“ค่ะ/ครับคุณแม่”สองพี่น้องขานรับมารดา

“ไปกันครับเด็กๆ เดี๋ยวสาย”เสียงทุ้มอบอุ่นดังขึ้นจากร่างสูงในชุดสูทสุดหรู เผ่าภูมินั้นรับช่วงต่อธุรกิจมาจากครอบครัวนั่นก็คือบริษัทโชติกุล ฟาร์มาซูติคอล จำกัด เป็นบริษัทที่ผลิตยาและอาหารเสริมแผนปัจจุบันและแผนโบราณ ซึ่งน้องสาวผู้ล่วงลับก็เคยเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับผลิตภัณฑ์ของบริษัทมาแล้ว

“ค่ะ/ครับ คุณพ่อ”เสียงใสๆ ของเด็กชายหญิงดังขึ้นพร้อมกัน

“พี่ไปทำงานก่อนนะครับ”เผ่าภูมิบอกภรรยาก่อนที่จะก้มลงไปกดจมูกโด่งของตนลงบนหน้าผากนวลของภรรยาต่อหน้าบุตรทั้งสอง เด็กๆ พากันยิ้มออกมา ภาพแบบนี้เป็นภาพในอดีตที่จิราภรเห็นอยู่บ่อยๆ พี่ชายของเธอชอบแสดงความรักต่อภรรยาแบบนี้เสมอ ตอนนี้เธอได้มาเกิดเป็นบุตรของทั้งสองจึงไม่แปลกใจกับสิ่งที่เห็น แถมเธอยังมีความสุขมากอีกด้วยที่ได้กลับมาเห็นภาพแบบนี้อีกครั้ง

โรงเรียนวรุณวิทย์

รถครอบครัวคันหรูขับเคลื่อนมาจอดที่ลานจอดรถก่อนที่ร่างสูงของคุณพ่อยังหนุ่มจะเปิดประตูออกมา แล้วเดินไปเปิดประตูทางฝั่งบุตรสาวคนเล็ก เด็กหญิงที่มีใบหน้าสวยหวานวันนี้มาในชุดพละสีฟ้าอ่อนสะพายกกระเป๋าสีฟ้าลงมาจากรถก่อนตามด้วยพี่ชายในชุดนักเรียนประถม เผ่าภูมิจัดการปิดประตูรถก่อนที่จะจับมือบุตรที่รักทั้งสองเดินไปส่งยังประตูทางเข้าโรงเรียนที่มีคุณครูเวรยืนรอรับนักเรียนอยู่ในตอนเช้าเป็นประจำทุกวันที่มีการเปิดเรียน

“สวัสดีครับ เด็กๆ สวัสดีคุณครูก่อนครับ”ผู้เป็นบิดายกมือไหว้ครูเวรที่ดูสูงวัยกว่าตน ก่อนจะก้มหน้าลงบอกเด็กๆ ให้ทำตาม ตอนนี้เขามีอายุเพียง33ปีเท่านั้น เรียกว่ายังหนุ่มก็ว่าได้

“สวัสดีค่ะ/ครับคุณครู”เด็กหญิงวัยอนุบาลกับเด็กชายวัยประถมยกมือไหว้คุณครูเวรตามบิดา

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ น้องเข็มน้องเรียว วันนี้คุณพ่อมาส่งเองเลยนะคะ ทุกทีเห็นเป็นคุณแม่มา”ครูสมรศรียกมือรับไหว้ก่อนที่จะส่งยิ้มและเอ่ยทักทายสามคนพ่อลูก ครอบครัวนี้เรียกว่าหน้าตาดีทั้งครอบครัวก็ว่าได้ อย่างเช่นน้องสาวที่เป็นอดีตซุปตาร์ผู้ล่วงลับไปเมื่อหลายปีก่อน กับบุตรสาวคนเล็กคนนี้ ที่ดูเหมือนเค้าความสวยจะเปล่งประกายขึ้นมาในทุกวัน ยิ่งความสามารถพิเศษไม่ต้องพูดถึง

“วันนี้คุณแม่ไปดูงานที่สปาครับ”เด็กชายเรวัต โชติกุลหรือน้องเรียวตอบคุณครู

“ผมลาล่ะครับ คุณพ่อไปก่อนนะครับ เดี๋ยวตอนเลิกเรียนคุณแม่มารับ ตั้งใจเรียนนะเด็กๆ โดยเฉพาะเจ้าเรียว”เผ่าภูมิยกมือไหว้ลาคุณครูสมรศรี ก่อนที่จะนั่งยองๆ คุยกับบุตรสาวและบุตรชาย

“ค่ะ/ครับ คุณพ่อ” เด็กทั้งสองโอบกอดบิดาก่อนที่จะปล่อยให้เผ่าภูมิกลับไปที่รถ ส่วนเด็กทั้งสองก็จูงมือกันเดินเข้าโรงเรียนไป น้องสาวตัวน้อยของเด็กชายเรวัตนั้นเป็นที่นิยมในโรงเรียนไม่น้อย แม้จะวัยเพียงแค่นี้ก็มีคนรู้จักเธอมากมาย

“สวัสดีตอนเช้าค่ะน้องเข็ม”รุ่นพี่ป.5ทักทายเด็กหญิงตัวน้อยผมเปียที่มีใบหน้าสวยมาตั้งแต่เด็ก

“สวัสดีค่ะพี่ปอ”เด็กหญิงตัวน้อยยกมือไหว้รุ่นพี่ ก่อนที่จะส่งยิ้มให้ และเป็นแบบนี้มาตั้งแต่หน้าประตูจนพี่ชายเดินไปส่งน้องสาวถึงมือครูพี่เลี้ยง เรวัตอดที่จะงงกับความนิยมของน้องสาวไม่ได้ เขาเรียนที่นี่มาก่อนน้องแท้ๆ เขายังไม่เป็นที่รู้จักแบบนี้เลย เด็กชายตัวน้อยส่ายศีรษะไปมาเบาๆ ก่อนที่จะเดินกลับไปห้องเรียนของตน

เวลาเลิกเรียนเป็นเวลาที่เด็กๆ ทุกคนต่างรู้สึกผ่อนคลายและสนุกสนาน พี่ๆ พากันจับกลุ่มคุยกันรอผู้ปกครองมารับ บ้างก็พากันเตะฟุตบอล จะมีก็แต่น้องๆ วัยอนุบาลที่ต้องรอผู้ปกครองมารับอยู่กับคุณครูพี่เลี้ยง วันนี้กาญจนาจะเข้ามารับบุตรสาวและบุตรชายทั้งสองไปทานอาหารที่ห้างสรรพสินค้า จุดประสงค์หลักก็คือต้องการไปซื้อของขวัญวันคล้ายวันเกิดครบรอบ60ปีให้กับพ่อของสามีที่เป็นคุณปู่ของเด็กๆ

“สวัสดีค่ะคุณครู”กาญนายกมือไหว้ก่อนที่จะเอ่ยทักทายออกไป คุณครูผู้ช่วยเห็นเธอก็ส่งยิ้มให้ก่อนที่จะเรียกน้องเข็มให้ออกมา

“น้องเข็มคะ คุณแม่มารับแล้วค่ะ”สิ้นเสียงเด็กหญิงตัวน้อยผมเปียก็ออกมาในชุดพละสีฟ้าพร้อมกับกระเป๋าสีฟ้าที่สะพายอยู่ด้านหลัง รอยยิ้มสดใสออกมาจากใบหน้าหวานของเด็กหญิงตัวน้อย ทำให้คนมองอดที่จะยิ้มตามหนูน้อยไม่ได้ กาญจนารู้สึกว่าเธอตกหลุมรักบุตรสาวของตนเองมากขึ้นทุกๆ วัน ถ้าน้องสาวผู้ล่วงลับของสามียังอยู่เธอเชื่อว่าจิราภรคงจะเอ็นดูน้องเข็มอยู่ไม่น้อย

“สวัสดีค่ะคุณครูกุ้งขา”เขมิกายกมือเล็กกระพุ่มไหว้ก่อนที่จะเอ่ยลาคุณครูผู้ช่วย

“สวัสดีค่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะคะน้องเข็ม”ครูกุ้งยกมือรับไหว้ก่อนที่จะเอ่ยลาเด็กน้อยเช่นกัน สองแม่ลูกจูงมือกันเดินไปที่สนามฟุตบอลที่มีน้องเรียวกำลังเตะฟุตบอลอยู่กับเพื่อนๆ

“เห้ยไอ้เรียว คุณแม่กับน้องมารอแล้ว นู่นน่ะ”วิน หรือเด็กชายธาวิน วัฒนมงคลพัฒน์ เพื่อนสนิทของเรียวเอ่ยขึ้นพร้อมกับชี้ให้เพื่อนรักมองไปที่สองสาวต่างวัยที่กำลังมองมาที่พวกเขาอยู่

“เออ ถ้างั้นกูกลับก่อน ขอตัวนะเพื่อนๆ”เรียวตอบวิน ก่อนที่จะวิ่งออกจากสนามฟุตบอลตรงไปยังจุดที่มารดาและน้องสาวยืนรอเขาอยู่ วินมองตามเพื่อนรักไปก่อนที่สายตาคมของเด็กชายวัยแปดขวบจะจ้องมองไปยังใบหน้าสวยหวานของเด็กหญิงวัยห้าขวบก่อนที่เขาจะยิ้มบางๆ ออกมา เขาเอ็นดูน้องสาวไอ้เรียว

ห้างสรรพสินค้าเคน

ร่างบางของกาญจนาเดินจับจูงมือเล็กของบุตรสาวและบุตรชายคนละข้างเข้ามาภายในห้างสรรพสินค้าเคน ความสวยที่มีออร่าของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้บรรดาลูกค้าภายในห้างอดที่จะทอดสายตามองไปยังร่างเล็กที่มีส่วนสูงไม่เกิน120เซนติเมตรนั้นไม่ได้ เด็กหญิงตัวน้อยส่งยิ้มหวานโชว์ฟันเรียงสวยให้คนที่มองมายังเธออย่างเป็นมิตร ทำให้ได้รับรอยยิ้มเอ็นดูตอบกลับมาเช่นกัน

“เด็กอะไรออร่าความสวยฉายมาตั้งแต่เด็กเลยแก”พนักงานในร้านแห่งหนึ่งในนั้นคุยกับเพื่อนข้างๆ

“นั่นสิ เกิดมาก็สวยเลย ต้องทำบุญด้วยอะไรกันนะ แต่เธอก็ดูเบ้าหน้าคุณแม่ของน้องเขาด้วย แต่ดูๆ จะสวยกว่าคุณแม่อีกนะน่ะ หรือว่าจะได้พ่อมากันนะ”พนักงานอีกคนแสดงความเห็นบ้าง

“ไปเป็นนักแสดงเด็กได้สบายเลย ไม่ก็ไปเดินแบบ ถ่ายแบบให้เสื้อผ้าเด็ก ฉันว่าน้องเค้าต้องดังแน่ๆ”พนักงานคนแรกแสดงความคิดเห็นอีกครั้ง

“เดี๋ยวเจอแมวมอง น้องเค้าก็ได้เป็นเองแหละ ถ้าน้องเป็นดาราฉันนี่แหละจะเป็นคนแรกที่เปิดบ้านแฟนเพจของน้องเขาเลย ดังแน่นอน”พนักงานคนที่สองบอกก่อนที่จะเดินกลับไปทำงานของตน เพื่อนสาวก็เดินกลับไปทำหน้าที่ของตนเช่นกัน เพราะร่างเล็กนั้นลับสายตาไปแล้วนั่นเอง

ร้านอาหารไทยในห้างเคน

“ทานอะไรกันดีคะเด็กๆ”กาญจนาเอ่ยถามบุตรทั้งสองด้วยรอยยิ้มหลังจากที่ทั้งสามคนได้โต๊ะนั่งแล้วจึงเตรียมสั่งอาหาร พนักงานมองสามแม่ลูกอย่างยิ้มๆ โดยเฉพาะเด็กหญิงตัวน้อยที่มีความสวยติดตาเธอจริงๆ ถ้าบอกว่าเป็นดาราเด็กเธอก็เชื่อ

“ขอโทษนะคะคุณลูกค้า น้องนี่เป็นดาราเด็กใช่ไหมคะ”พนักงานรับออเดอร์ทำใจกล้าเอ่ยถามออกไป

“อ๋อ ไม่ใช่ค่ะ”กาญจนาตอบด้วยรอยยิ้ม นี่ไม่ใช่คนแรกที่ถามเธอแบบนี้ หลายๆ คนที่พบเห็นต่างคิดว่าน้องเข็มบุตรสาวคนเล็กของเธอนั้นเป็นดาราเด็ก ส่วนเด็กหญิงคิดในใจ‘อีกไม่นานก็ได้เป็นแล้วค่ะ’เธอส่งยิ้มให้พี่คนรับออเดอร์คนสวย ก่อนที่จะตอบมารดา

“คุณแม่ขา น้องเข็มอยากทานข้าวผัดกุ้งกับส้มตำไทยค่ะ”อาหารโปรดของเธอนั้นก็ยังคงเป็นอาหารที่เธอโปรดเมื่อชาติก่อน จนคนเป็นบิดาและมารดาอดที่จะคิดถึงซุปตาร์สาวผู้ล่วงลับซึ่งเป็นน้องสาวที่รักของพวกเขาไม่ได้

“เรียวอยากทานข้าวผัดสับปะรดกับต้มยำกุ้งน้ำใสครับ”เด็กชายตอบมารดาบ้างหลังจากที่น้องสาวบอกเมนูกับมารดาเสร็จ

“ถ้าอย่างนั้นก็ข้าวผัดกุ้งหนึ่ง ส้มตำไทยหนึ่ง ข้าวผัดสับปะรดหนึ่ง ต้มยำกุ้งน้ำใสหนึ่ง ส่วนคุณแม่ขอเป็นแกงเขียวหวานกับข้าวสวยแล้วกันค่ะ”กาญจนาบอกรายการอาหารให้กับพนักงานรับออเดอร์ที่ยืนรอรับออเดอร์อยู่

“ค่ะ น้ำรับเป็นน้ำอะไรดีคะ”พนักงานรับออเดอร์เอ่ยถามอย่างสุภาพ

“ขอน้ำเปล่าสามแก้วกับน้ำส้มสามแก้วค่ะ”กาญจนาเอ่ยขึ้นแบบไม่ต้องคิดทันที เด็กๆ มักจะทานน้ำผลไม้หลังมื้ออาหารเป็นประจำ พนักงานรับออเดอร์ทบทวนเมนูให้กาญจนาได้ฟังอีกครั้งก่อนที่จะเดินจากไป

รอเพียงไม่นานอาหารที่สั่งไปก็มาเสิร์ฟ เด็กๆ ต่างลงมือทานกันอย่างเอร็ดอร่อย กาญจนาสอนลูกๆ เสมอว่าให้ทานให้หมด อย่ากินทิ้งกินขว้างเพราะยังมีคนอีกมากที่เขาไม่ได้มีโอกาสมาทานอาหารดีๆ ในห้างแบบนี้ มื้ออาหารเต้มไปด้วยความสุข แม้มื้อนี้จะขาดผู้เป็นบิดาเนื่องจากติดประชุม แต่ก็ไม่ได้ทำให้เด็กๆ ทั้งสองรู้สึกน้อยใจเลย ด้วยเข้าใจในหน้าที่ของบิดาที่ต้องแบกรับหน้าที่ของครอบครัวมาตั้งแต่หนุ่มๆ

หลังจากทานอาหารเสร็จ สามคนแม่ลูกก็เดินไปยังโซนขายสินค้าประเภทของใช้และเครื่องประดับ กาญจนาตั้งใจว่าจะซื้อนาฬิกาเป็นของขวัญวันเกิดให้กับคุณพ่อของสามี และตั้งใจที่จะซื้อเครื่องดนตรีให้กับบุตรสาวเพราะที่เคยมีอยู่นั้นก็เก่ามากแล้ว

“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิงสนใจเรือนไหนแจ้งได้เลยนะคะ”พนักงานสาวยิ้มแย้มรีบเอ่ยทักทายทันทีที่มีลูกค้าเข้าร้านมา

“สวัสดีค่ะ สนใจนาฬิกาของผู้ชาย อายุประมาณ60ปีน่ะค่ะ”กาญจนาบอกพนักงานด้วยรอยยิ้มเช่นกัน พนักงานสาวกุลีกุจอหยิบนาฬิกาแบรนด์ดังแต่ละแบรนด์ขึ้นมาวางบนเคาน์เตอร์ให้ลูกค้าคนสวยที่มาพร้อมกับเด็กน้อยหน้าตาสวยหล่อทั้งสองคน เธอคาดว่าทั้งสามน่าจะเป็นแม่ลูกกัน‘ว่าแต่ลูกสาวนี่น่าจะสักห้าหกขวบได้ ทำไมน้องเค้าถึงหน้าตาดีจังนะ ใบหน้าสวยราวกับตุ๊กตาเลย โตขึ้นมานี่ต้องสวยมากแน่ๆ’พนักงานสาวคิดในใจขณะมองไปที่เด็กหญิงที่ยืนอยู่ข้างมารดา

“เอาเรือนนี้แหละค่ะ ช่วยห่อให้หน่อยได้ไหมคะ”เสียงหวานกาญจนาดึงสติของพนักงานที่กำลังมองใบหน้าสวยหวานของบุตรสาวอย่างเคลิบเคลิ้ม

“อะ..เอ่อ ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ”พนักงานสาวตอบก่อนที่จะเดินไปที่ด้านหลังเคาน์เตอร์และจัดการห่อนาฬิกาด้วยกระดาษห่อของขวัญที่ทางร้านเตรียมไว้ห่อให้ลูกค้าที่มาเลือกซื้อนาฬิกาไปเป็นของขวัญสำหรับคนพิเศษ ใช้เวลาเพียงไม่นานพนักงานสาวก็เดินกลับมา

“ได้แล้วค่ะคุณลูกค้า ทั้งหมดหนึ่งแสนหกพันบาทค่ะ”สิ้นเสียงพนักงานสาวเด็กหญิงตัวน้อยก็ตาโตพรางคิดในใจ‘นี่พี่สะใภ้ซื้อของขวัญวันเกิดให้คุณพ่อเป็นแสนเลยหรือเนี่ย พี่สะใภ้ของเธอนี่เป็นคนดีจริงๆ เธอช่างโชคดีนักที่ได้เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวของพี่สะใภ้คนนี้’กาญจนายื่นบัตรเครดิตแบล๊คการ์ดสีดำของตนให้กับพนักงานขาย เธอรับไปอย่างนอบน้อม ก่อนที่จะส่งคืนในเวลาต่อมา

“อะ..เอ่อ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ หนูน้อยคนนี้เป็นดาราใช่ไหมคะ”พนักงานสาวทำใจกล้าเอ่ยถามอย่างเกรงใจ กาญจนาส่งยิ้มให้

“ไม่ใช่ค่ะ แต่คุณอาของเธอเคยเป็นดาราอยู่ค่ะ”เธอตอบอย่างเป็นมิตร

“อ๋อ พอจะบอกให้ทราบหน่อยได้ไหมคะ เผื่อดิฉันจะรู้จัก”พนักงานสาวเอ่ยถามขึ้น

“คุณอาของน้องเสียไปตั้งแต่ปี50แล้วล่ะค่ะ น้องจิ๋ว จิราภร โชติกุลยังไงละคะ”น้ำเสียงเศร้าๆ เอ่ยออกมา เด็กน้อยทั้งสองต่างมองใบหน้าหวานของมารดา โดยเฉพาะน้องเข็ม ซึ่งเธอก็คือบุคคลที่มารดาพูดถึงในอดีตชาติ พนักงานสาวถึงกับตาโต เธอจำข่าวเหตุการณ์ตอนนั้นได้ดี ที่ทำให้คนวงการและแฟนๆ ละครพากันเศร้าไปทั้งประเทศ

“เอ่อ ดิฉันขอโทษคุณลูกค้าด้วยนะคะ ดิฉันไม่น่าจะถามออกไปเลย”พนักงานสาวยกมือไหว้ก่อนที่จะเอ่ยขอโทษอย่างรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรค่ะ น้องจิ๋วไปสบายแล้ว บางทีน้องอาจจะกำลังมองดูพวกเราอยู่ที่ไหนสักแห่ง”กาญจนาบอกก่อนที่จะปลอบใจตนเอง‘ใช่ค่ะ จิ๋วอยู่ข้างๆ พี่กาญมา5ปีแล้วค่ะ’จิราภรในร่างของเขมิกาคิดในใจ สามแม่ลูกพากันเดินออกจากร้านไป

“คุณแม่ครับ จะไปไหนกันต่อครับ เมื่อกี้ที่คุณแม่พูดถึงใช่คุณอาจิ๋วใช่ไหมครับ”เด็กน้อยเอ่ยถามมารดาขณะที่เดินเคียงข้างกันมา

“จะพาน้องเราไปดูอะคูเลเล่ตัวใหม่น่ะจ้ะ ลูกอยากได้อะไรไหมครับ..... ใช่แล้วลูกคุณอาจิ๋วที่เคยอุ้มเรียวไปเที่ยวไงลูก ตอนนั้นลูกยังเล็กๆอยู่ อาจิ๋วรักเรียวมากเลยนะ เสียดายที่อาจิ๋วไม่ได้เห็นน้องเข็ม”กาญจนาตอบบุตรชายก่อนที่จะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงยามมองไปที่บุตรสาวตัวน้อย

“เรียวไม่อยากได้อะไรครับ แต่เรียวอยากฟังน้องเข็มเล่นอะคูเลเล่พร้อมกับร้องเพลงให้เรียวฟังดีกว่า”เด็กชายเรวัตบอกมารดาก่อนที่จะหันไปมองใบหน้าสวยของน้องสาวแล้วส่งยิ้มให้

“น้องเข็มว่าอาจิ๋วต้องมองเข็มจากบนฟ้าแน่ๆ เลยค่ะ”เด็กหญิงเอ่ยปลอบใจมารดา‘เธอก็มาอยู่ใกล้พี่กาญนี่แล้วไง ได้เห็นทั้งครอบครัวเลย’เขมิกาคิดในใจ

กาญจนาส่งยิ้มให้บุตรสาวและบุตรชาย ก่อนที่จะยื่นมือบางไปลูบผมของบุตรสาวไปมา แล้วเปลี่ยนไปจับมือเล็กเดินตรงไปยังร้านขายเครื่องดนตรีสากลที่มีอยู่ภายในห้างสรรพสินค้าเคนแห่งนี้

ร้านขายเครื่องดนตรี

“ขอลองหน่อยได้ไหมคะ”เสียงหวานเล็กๆ เอ่ยถามพนักงานขาย

“หนูเล่นเป็นหรือคะ”พนักงานสาวเอ่ยถามเด็กหญิงตัวน้อยที่มีเค้าโครงหน้าสวยจนคนโตต้องแอบอิจฉาด้วยความสงสัยว่าเด็กวัยนี้ไม่น่าจะเล่นเป็น กาญจนาเดินตามเข้ามาสมทบได้ยินเข้าพอดี หลังจากที่เธอยืนคุยโทรศัพท์อยู่ด้านนอกร้าน แต่เธอก็หาได้เหวี่ยงใส่พนักงานขายแต่อย่างใด กลับส่งยิ้มไปให้แทน

“น้องเข็มเล่นเป็นครับ แถมร้องเพลงเพราะด้วย”เรียวรีบอวยน้องสาวของตนทันที

“ให้ลูกสาวของดิฉันลองหน่อยนะคะ”เสียงหวานของกาญจนาดังขึ้น พนักงานเลยหยิบอะคูเลเล่ที่แม่หนูน้อยทำท่าสนใจมาให้ลอง

เด็กหญิงเขมิกา โชติกุลโชว์พรสวรรค์ของตนทั้งร้องทั้งเล่น อวดสายตาคนมองจนมีหลายๆ คนที่กำลังเดินผ่านหน้าร้านไปต้องเดินย้อนกลับมาฟัง จึงได้เห็นร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงที่มีใบหน้าสวยกำลังดีดอะคูเลเล่ตัวเล็กสีชมพูพร้อมกับร้องเพลงสากลอย่างชัดเจน สำเนียงถูกต้องแถมเพราะมากอีกต่างหาก ขณะนั้นมีแมวมองจากโมเดลลิ่งแห่งหนึ่งกำลังเดินผ่านไปพอดี จึงรีบเดินกลับมาดู ก่อนที่จะเข้าไปคุยด้วยเมื่อหนูน้อยเล่นจนจบและได้รับเสียงปรบมือจากบรรดาลูกค้า พนักงานและคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแล้ว 'ก็คนมันเกิดมาเพื่อที่จะเป็นดาวอยู่ที่ไหนมันก็ย่อมเปร่งแสงสว่างให้คนได้มองเห็น’คำนี้ใช้พูดในตอนนี้คงจะไม่ผิดมากนัก

“สวัสดีค่ะหนูน้อย”เสียงทักทายจากเจ๊เอก แมวมองของโมเดลลิ่งชื่อดังซึ่งเขมิกาจำเขาได้ดี เขาเป็นนักปั้นมือทองและเขาก็เป็นคนปั้นจิราภรในภพก่อนขึ้นมาจนโด่งดัง เจ๊เอกคนนี้ถือว่าเป็นคนดี จริงใจและชอบมอบโอกาสให้เธอได้เดินทางสายซุปตาร์ตั้งแต่เรียนจบ

“สวัสดีค่ะ”เด็กหญิงเขมิกาส่งยิ้มหวานให้และยกมือไหว้ก่อนที่จะเอ่ยทักทายผู้ที่เข้ามาทักทายเธอ

“น้องหนูนี่ลูกสาวของคุณแม่ใช่ไหมคะ”เจ๊เอกส่งยิ้มให้หนูน้อยก่อนที่มองเลยไปยังหญิงสาววัยสามสิบที่กำลังยืนอยู่ด้านหลังของเด็กหญิง และมีเด็กชายยืนเคียงข้างเธออยู่

“ใช่ค่ะ น้องเข็มเป็นลูกสาวคนเล็กของดิฉันเอง”กาญจนาตอบด้วยรอยยิ้ม

“คืออย่างนี้ค่ะ ทางโมเดลลิ่งเอสมีเดียกำลังมองหาดาราศิลปินเด็กที่มีความสามารถด้านการดนตรีมาแสดงรับบทเป็นลูกสาวของพระนางพอดี คุณแม่พอที่จะสนใจให้น้องลองไปแคสดูได้ไหมคะ”เจ๊เอกอธิบายด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะยื่นนามบัตรให้กับกาญจนา เธอยื่นมือบางของตนไปรับนามบัตรมาก่อนที่จะมองไปยังบุตรสาวตัวน้อย เธอมองเห็นมาตลอดว่าบุตรสาวนั้นมีพรสวรรค์เรื่องการร้องและการเล่นดนตรีมากเพียงใด หากให้บุตรสาวได้แสดงความสามารถในสิ่งที่ตนถนัดให้คนอื่นได้เห็นก็คงจะดีไม่น้อย

เจ๊เอกนั่งยองๆ มองใบหน้าสวยหวานของเด็กหญิงตัวน้อยอย่างอดที่จะชื่นชมไม่ได้ มองไปทางพี่ชายที่น่าจะโตกว่าหลายปีก็ยังไม่หน้าตาดีที่เท่ากับน้องสาว

“หนูชื่ออะไรจ๊ะ กี่ขวบแล้วเอ่ย”เจ๊เอกเอ่ยถามขึ้นด้วยความเอ็นดู เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยกับแม่หนูน้อยตรงหน้านี้มากนัก

“หนูชื่อน้องเข็มค่ะ เด็กหญิงเขมิกา โชติกุล อายุ5ขวบย่าง6ขวบค่ะ”เธอตอบเจ๊เอกไปอย่างฉะฉานจนอีกฝ่ายนึกเอะใจกับนามสกุลของเด็กน้อย

“เอ ขอโทษนะคะคุณแม่ ไม่ทราบว่าคุณแม่เป็นอะไรกับน้องจิ๋ว จิราภร โชติกุลหรอคะ”เจ๊เอกเอ่ยถามคุณแม่ยังสาวไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ยัยจิ๋วเป็นน้องสาวของสามีดิฉันเองค่ะ ส่วนเด็กๆ ก็เป็นหลานแท้ๆ ของยัยจิ๋ว”กาญจนาตอบไปตามตรง ทำเอาคนเป็นแมวมองแอบตกใจ ก่อนที่จะมองใบหน้าเล็กที่ดูสวยเกินวัยตรงหน้า เธอกำลังยิ้มหวานส่งมาให้เขา ไม่ผิดแน่ เด็กคนนี้อาจจะกลายมาเป็นตัวแทนของคนเป็นอาที่ล่วงลับไปแล้วก็ได้ โมเดลลิ่งสาวประเภทสองคิดในใจก่อนที่จะยิ้มออกมาอย่างพอใจ และยืนขึ้นเพื่อคุยกับมารดาของเด็กหญิงตัวน้อยที่เขารู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก

“น่าเสียดายน้องจิ๋วนะคะ ถ้าน้องยังอยู่ตอนนี้น้องก็คงจะดังกว่าเมื่อก่อนมาก”เจ๊เอกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ถึงจะผ่านมา6ปีแล้วที่จิราภรเสียชีวิตไป หากแต่โมเดลลิ่งสาวสองก็หาได้ลืมน้องสาวที่น่ารักคนนั้นไม่ เธอยังคงส่งยิ้มให้เขาเสมอทุกครั้งที่เขาหลับตา

“คุณแม่อย่าลืมพาน้องมาแคสติ้งให้ได้นะคะ อีก3วันที่สตูดิโอเอสมีเดีย ตรงกับวันเสาร์พอดี เริ่มแคสเวลา9โมงเช้า อย่าทิ้งให้ความสามารถของน้องสูญเปล่าเพราะไม่มีใครได้มองเห็นเลยนะคะ ให้น้องได้แสดงออกและให้ความสุขกับคนอื่นเหมือนกับคุณอาของน้องที่เคยทำได้มาแล้วเถอะนะคะ”เจ๊เอกย้ำผู้เป็นมารดาของเด็กหญิงตัวน้อย ก่อนที่จะเอ่ยราวกับอ้อนวอน เขากำลังมองเห็นอะไรในตัวของเด็กน้อยคนนี้ แววตาที่แสดงออกมาถึงความมุ่งมั่นเหมือนกับจิราภรไม่มีผิด แล้วจะให้เธอปล่อยโอกาสนี้ในการที่จะปั้นดาวดวงใหม่มาประดับวงการหลุดลอยไปได้อย่างไร

เจ๊เอกเดินจากไปหลังจากย้ำกับมารดาของเด็กหญิงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพราะเขามีงานที่ต้องไปทำต่อจึงไม่มีเวลามากพอที่จะได้คุยรายละเอียดให้มากกว่านี้ แต่เขาก็ยังคิดว่าเขายังโชคดีอยู่ไม่น้อยที่มาทำธุระที่นี่วันนี้ จึงได้เจอกับว่าที่ดาวดวงใหม่ที่เตะหูและเตะตานักปั้นมือฉกาจแบบเขาเข้าอย่างจัง