“น้ำขิงกำลังจะอาบน้ำน่ะค่ะ ไม่รู้ว่าคุณแดนจะมาเก็บค่าเช่าเลยไม่ได้เตรียมต้อนรับ” คนพูดยิ้มหวานหยด ทอดสายตาออดอ้อนทำท่าทีเหมือนอยากให้ลากขึ้นเตียงเสียอย่างนั้น
“แหม... ไม่ได้เตรียมต้อนรับ ชิ! นุ่งกระโจมอกออกมาโชว์ร่องอกขนาดนี้ ยังไม่เรียกเตรียมต้อนรับอีกเหรอ” คนรู้ทันบ่นอุบ น้ำขิงน่าจะรู้ว่าแดนตะวันต้องมาเก็บค่าเช่าบ้านวันนี้
แดนตะวันมองร่องอกน้ำขิงไม่วางตา คนมีของดีให้โชว์ เขาก็แค่มองไม่เห็นจะแปลกอะไร
“ไม่เป็นไร” แดนตะวันตอบอย่างใจดี
“เดี๋ยวน้ำขิงไปเอาน้ำเย็นๆ มาให้นะคะ” น้ำขิงบอกเสียงอ่อนเสียงหวาน ชะม้ายชายตาจนน่าตบให้คว่ำ อัญชัญขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“โอ๊ย! ดึงหูเฮียทำไม” คนได้สติสะดุ้งโหยงหลังจากน้ำขิงเดินไปหลังบ้านแล้ว
“เฮียมองนมปลอมอีกแล้ว ยายน้ำขิงหน้าพลาสติกเฮียไม่รู้หรือไง ยายนี่หนักกว่ายายชบาอีกนะ ปลอมตั้งแต่หัวยันนิ้วเท้า”
“พลาสติกก็สวย” เขาเถียงแล้วยกยิ้ม คล้ายอยากแหย่คนตรงหน้าให้โมโห
“โอ๊ย! หยิกทำไม เจ็บนะโว้ย”
“เดี๋ยวนี้โว้ยกับน้องนะ เดี๋ยวเหอะๆ”
“น้ำเย็นๆ จ้ะ” น้ำขิงพูดเสียงหวาน ขัดการทะเลาะวิวาทอย่างเอาเป็นเอาตายของสองหนุ่มสาว
หล่อนนำน้ำมาเสิร์ฟพร้อมก้มลงจนเห็นร่องอก แดนตะวันยื่นมือไปรับแต่อัญชัญยื่นไปรับเสียก่อน
น้ำขิงถอยไปนั่งอีกด้านและไม่คิดจะแต่งตัวให้เรียบร้อย
แม่เจ้าพระคุณรุนช่อง เหอะ! อกใหญ่เท่าลูกมะพร้าวทำมาโชว์ ของฉันเท่าลูกแตงโมยังไม่โชว์เลยวุ้ย! เด็กสาวทำเสียงในลำคอ อัญชัญเปิดสมุดบัญชีกางออกมา ก่อนจะพูดทะลุกลางปล้องขึ้นมาในทันที
“เธอค้างค่าเช่าอยู่สามเดือน จ่ายมาให้หมดด้วย ไม่งั้นก็เก็บข้าวของออกไปเลย ที่นี่บ้านเช่าไม่ใช่มูลนิธิถึงจะให้ใครมานอนฟรีๆ” อัญชัญแบมือไปด้านหน้า ก่อนที่น้ำขิงจะร้องไห้สะอึกสะอื้น บีบน้ำตาน่าสงสารออกมา
“น้ำขิงขอผัดผ่อนไปก่อนนะคะคุณแดน ตอนนี้ที่บ้านลำบาก น้ำขิงต้องส่งเงินไปช่วยพ่อกับแม่ ไม่มีเงินเลยจริงๆ ค่ะ” เธอเดินมาคุกเข่าลงตรงหน้าเขา ก่อนจะเขย่าที่ต้นขาแกร่งของแดนตะวันด้วยท่าทีออดอ้อน
คนขี้สงสารอยากจะโอบกอดและปลอบประโลมเจ้าหล่อนยิ่งนัก ถ้าไม่โดนน้ำเย็นๆ หกใส่เสียก่อน น้ำขิงกรีดร้องทะลึ่งพรวดขึ้นจากพื้นแทบทันที
“ตายแล้วน้ำหก มือไม่มีแรงน่ะ” อัญชัญทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“ยายตัวแสบ...” แดนตะวันเรียกสาวน้อยเสียงหนัก ใบหน้าของเขาเปียกปอนไปหมด
“เดี๋ยวอัญเช็ดให้ค่ะเฮีย” เธอคว้าผ้าเช็ดมือแถวนั้นมาซับน้ำให้เขา ทำท่าทีตกอกตกใจเหมือนไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ก่อนจะร้องอุทานขึ้นด้วยความเจ็บ
“อุ๊ย! เฮีย” แดนตะวันกระชากมือของอัญชัญออกห่าง เธอก็แกล้งสะบัดสะบิ้งทำเหมือนไม่รู้ว่าเขาโกรธ แดนตะวันเป็นคนโมโหร้ายเอาการ แต่เธอไม่เคยกลัวเขา อย่างมากก็แค่โดนฟาดก้น ซึ่งเธอก็หนีเร็วยิ่งกว่าปรอท
“พอสักที น้ำขิงเขาไม่มีเงิน จะไปขูดเลือดเขาทำไม” ได้ยินแบบนั้นอัญชัญก็หน้างอทันที
“น้ำขิงไปทำงานบ้านให้คุณแดนก็ได้นะคะ เผื่อจะได้ช่วยดูแลปรนนิบัติคุณแดน ถือว่าเป็นค่าเช่าบ้านน่ะค่ะ” น้ำขิงยังอ่อยแดนตะวันไม่หยุดหย่อน
“อะแฮ่ม” แดนตะวันกระแอมกระไอ ในขณะที่หันไปมองสบตากับยายเด็กตัวป่วน เธอก็ทำตาเขียวใส่เขา
“ก็ดีเหมือนกันนะคะเฮีย” อัญชัญเปลี่ยนจากหน้าบึ้งตึงเป็นยิ้มแฉ่งทันที แดนตะวันหรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจ แต่ดูเหมือนน้ำขิงจะไม่ได้ระแวงอะไร เธอยินดีและเต็มใจไปทำงานบ้านเพื่อเป็นค่าเช่าบ้านที่ผัดผ่อนมานานหลายเดือน
“พรุ่งนี้เธอก็ไปหาฉันที่บ้านนะ ทำงานดีจะยกหนี้ให้ โอเค๊... เฮียไปได้แล้ว เราต้องไปเก็บค่าเช่าอีกหลายหลัง” เธอดึงร่างสูงให้ลุกตาม แดนตะวันหันไปมองด้านหลัง น้ำขิงกระพือผ้าถุงไปมา ก่อนจะขยิบตาว่าเจอกันพรุ่งนี้นะคะ
“พอยายน้ำขิงบอกว่าพรุ่งนี้จะไปที่บ้าน หน้าบานเชียวนะคะ” อัญชัญพูดอย่างหมั่นไส้แกมรู้ทันเขา
“อย่ามาหาเรื่องเฮียเลยน่า” คนพูดด้วยท่าทีรำคาญก่อนจะเดินไปยังบ้านอีกหลัง เคาะประตูไม่ทันไรก็มีคนมาเปิดประตูให้แต่เป็นเด็กน้อยตาดำๆ ตัวเล็กๆ เนื้อตัวมอมแมม การเก็บค่าเช่าบ้านนั้นจะมีผู้เช่าหลากหลายประเภท บางคนก็จ่ายตรง บางคนก็ผัดวันประกันพรุ่ง เรียกว่าเหนียวหนี้ บางคนก็มากแผนการพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อตัวเองจะได้ไม่ต้องจ่ายเงินค่าเช่า
“ไหนแม่จ๊ะ” อัญชัญนั่งลงตรงหน้าเด็กน้อย พูดเสียงอ่อนเสียงหวานยิ้มอย่างใจดี
“แม่ให้มาบอกว่าแม่ไม่อยู่ครับ” เด็กน้อยพูดอย่างแสนซื่อ
อัญชัญหัวเราะท้องคัดท้องแข็งแทบลงไปนอนชักดิ้นชักงอบนพื้น ในขณะที่แดนตะวันมีใบหน้าเรียบขรึม
“เฮียนี่ยังไง พอไม่ใช่สาวๆ ละทำหน้าดุเหมือนยักษ์ พอสาวๆ ละยิ้มปากจะฉีกถึงรูหู”
“ไปตามแม่มาสิจ๊ะ เราจะได้คุยกัน” อัญชัญลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ ก่อนจะเดินตามเข้าไปในบ้าน
ไม่นานก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งผมเผ้ายุ่งเหยิงเดินออกมาพร้อมกับลูกน้อยตัวเล็กในอ้อมแขน ท่าทางหวาดกลัวของนางทำให้อัญชัญนึกสงสารไม่น้อย สามีของนางติดเหล้า ติดการพนัน จนไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า คนแบบนี้น่าสงสารกว่า ยายนมโตปากแดงสองคนก่อนหน้านี้เสียอีก
“คุณแดนคะ น้าขอผัดไปก่อนนะคะ ตอนนี้เจ้าตัวเล็กก็ป่วยไม่มีเงินเลยค่ะ” นางร้องไห้แบบไม่ได้เสแสร้งแต่น่าสงสารจริงๆ
“เอาเงินนี่ไปนะจ๊ะ พาตัวเล็กไปหาหมอเสียด้วย เรื่องค่าเช่าบ้านน่ะ เอาไว้มีเมื่อไหร่ค่อยให้ก็แล้วกัน” อัญชัญหยิบเงินให้อีกฝ่ายเพราะเวทนาและสงสารเป็นที่สุด
“ขอบคุณมากนะคะคุณอัญ น้ามีเมื่อไหร่ จะรีบใช้คืนเลยค่ะ หรือจะให้น้าไปทำงานที่บ้านใช้หนี้ก็ได้นะคะ” นางยกมือไหว้ปลกๆ แทบจะกราบกรานเสียตรงนั้น
“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ มีเมื่อไหร่ค่อยให้ก็ได้ อัญไปก่อนนะจ๊ะ” อัญชัญเดินตามแดนตะวันออกมาจากบ้านเช่าหลังนั้นด้วยความสุขใจที่ได้ช่วยเหลือคนอื่น
“ตกลงใครเป็นเจ้าของบ้านเช่ากันแน่” เขาเอ่ยขึ้น
“เฮียเป็นเจ้าของ แต่อัญเป็นคนเก็บเงิน” เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ เงินอยู่ในกำมืออัญชัญเมื่อไหร่เขาอด แต่เขาก็ยอมมาตลอด เพราะว่าถ้าไม่ยอมมันก็จะมีเรื่องตามมาอีกมากมาย
อัญชัญรู้ว่าแดนตะวันไม่ได้ว่าอะไร ถ้าจะว่าจริงๆ... เขาต้องไม่ให้เธอมอบเงินจำนวนนั้นช่วยเหลือสามคนแม่ลูกนั่นเป็นแน่ แดนตะวันดูเป็นคนน่ากลัวในสายตาของคนรอบข้างเพราะธุรกิจสีเทาที่เขาทำอยู่ แต่จริงๆ เขาก็เอื้อเฟื้อต่อคนอื่นอยู่มาก
“คนแบบนี้ควรช่วยนะเฮีย ดีกว่ายายน้ำขิงกับยายชบานมปลอมนั่นอีก”
“มีปัญหาอะไรกับนมของคนอื่นนักหนา มีปมเรื่องนมตัวเองแบนเหมือนไข่ดาวเหรอ”
“นมอัญไม่ได้แบนนะ” เธอเถียงเขาคอเป็นเอ็น
“แต่เฮียว่าแบน” คนอยากแกล้งเถียงกับเด็กคอเป็นเอ็นอย่างไม่ลดละเช่นกัน
“ไม่แบน” เธอเถียงกลับอย่างไม่ลดละ
“ถ้าไม่แบน งั้นแก้ผ้าให้ดูหน่อย”
“ได้ ว้าย! ไม่ได้ ไอ้เฮียบ้า ลามก ใครจะบ้าแก้ผ้าตรงนี้” แดนตะวันหัวเราะลงลูกคอเมื่อแกล้งเธอได้สำเร็จ อัญชัญหน้างอมองตามแผ่นหลังของเขาไปอย่างอาฆาตแค้น เธอก็บ้าจี้รับคำเขาเพราะอยากเอาชนะล้วนๆ
“คนเรานี่หนา เดี๋ยวบอกว่าได้ เดี๋ยวบอกว่าไม่ได้ เชื่อถืออะไรไม่ได้เลย” เขาพูดลอยๆ ขณะเดินนำไปก่อน เธอได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“เฮียยันต์นั่นแหละเปิดบ่อนขายเหล้าเถื่อน คนติดกันงอมแงม ผัวน้าศรีถึงไม่ยอมหาเงินมาเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียให้ดี”
เฮียยันต์ที่อัญชัญพูดถึงคือสุริยันต์พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของแดนตะวัน ซึ่งแดนตะวันนั้นรักและนับถืออีกฝ่ายมากๆ
“เราไม่เคยโฆษณาให้มาเล่นเสียหน่อย มันมาเล่นของมันเอง ช่วยไม่ได้” เขายักไหล่ก่อนจะเดินเลี้ยวเข้าตลาด เริ่มเก็บค่าแผงขายของที่ตลาด
“ถ้าเราไม่เปิดจะมีคนมาเล่นไหม” เธอยังเถียงไม่ลดลด อยากเถียงให้ชนะเขานี่แหละ
“เราไม่เปิดคนอื่นก็เปิด” เขาตอบคนที่เดินตามมาติดๆ ก่อนจะยื่นมือไปรับเงินจากแม่ค้า ตลาดที่นี่เปิดขายทุกวัน ทำเลดีมากเพราะอยู่ใกล้โรงพยาบาล โรงเรียนและศูนย์ราชการ สินค้าจึงขายดี จึงทำให้มีรายได้ทุกวัน บางวันก็ให้ลูกน้องมาเก็บ แต่ถ้าวันไหนเขาว่างก็จะมาเก็บเอง
“คนอื่นทำไม่ดีเราก็ไม่เห็นต้องไปทำตาม”
“ได้ข่าวว่าอยากทำนมให้เท่าลูกมะพร้าวไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่เอาเงินพวกนี้ทำ แล้วจะเอาเงินที่ไหนทำ เราน่ะไม่ต้องไปอิจฉาคนอื่นเขาหรอก เดี๋ยวเฮียให้เงินไปทำเอง อยากให้ใหญ่กว่าลูกมะพร้าวก็ได้” เขาพูดอย่างจริงจังจนน่าหมั่นไส้
“ที่ไหนกันเฮีย ใครจะไปทำนมน่าเกลียดเท่าลูกมะพร้าว” อัญชัญเหวใส่ เป็นเรื่องธรรมดาที่สองหนุ่มสาวจะเถียงกันคอเป็นเอ็นในทำนองนี้ แม่ค้าพ่อค้าแถวนี้จึงเห็นเป็นเรื่องชินตา แถมยังเอ็นดูเสียด้วยซ้ำ ที่ดินตรงนี้สมัยก่อนไม่ใช่ของแดนตะวัน เขาทุ่มเงินซื้อเพราะเห็นว่าทำเลดี ก่อนจะมาเปิดเป็นตลาด แต่ก่อนจะได้มาก็ต้องแย่งชิงกับศัตรูคู่แค้นเพราะอีกฝ่ายก็อยากได้ที่ดินตรงนี้เหมือนกัน
“อ้าว... จริงเหรอ ไม่เห็นรู้เลย ได้ยินมาว่าจะไปทำนม อย่างว่าละ นมแบนเหมือนไข่ดาว”
“บอกว่าไม่แบนเหมือนไข่ดาวยังไงเล่า” เธอกระทืบเท้าเร่าๆ ที่โดนสบประมาทว่านมแบนเหมือนไข่ดาว เขาหัวเราะลงลูกคอ มีความสุขที่ได้แกล้งยายเด็กแสบ
“มองตรงไหนก็แบน เห็นที่นูนก็มีอยู่อย่างเดียว”
“อะไรนูน” เธอถามกลับอย่างทันกัน
“พุงไง” เขาพูดแล้วยิ้มใส่ตา เธอเม้มปากสีหน้าโมโห
“เฮีย! เดี๋ยวได้อัญเป็นเมียจะไม่พูดแบบนี้” เธอพูดอย่างหมายมาด
“ใครจะไปเป็นผัวเธอยายเด็กบ๊อง” เขาหันมาจิ้มหน้าผากคนน่ารักแต่แสบเหลือร้าย ก่อนจะดึงเธอมากอดเอาไว้ เพื่อหลบรถเข็นผักที่กำลังจะชนเอา คนปากร้ายเอ่ยถามคนในอ้อมแขนเบาๆ ด้วยท่าทีเป็นห่วงเป็นใย
“เป็นยังไงบ้าง”
“เป็นห่วงอัญเหรอ” คนถามทำหน้าฟิน
“เปล่า กลัวรถเข็นผักเขาพัง ต้องชดใช้เขาอีก”
“เฮียน่ะ!” อัญชัญกระทืบเท้าอย่างโมโห คนตัวสูงเดินลิ่วๆ นำหน้าเธอไปเสียแล้ว
หลังจากเก็บค่าแผงขายของเสร็จ แดนตะวันก็ไปที่บ่อนของพี่ชาย อัญชัญตาวาวทันที เธออยากไปเล่นอยู่เหมือนกัน
ที่บ่อนมีไก่ชนแต่จะแยกไปอยู่อีกฝั่ง มีวัวชนอยู่ที่สนามวัวชนซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนัก ละแวกเดียวกันมีรับแทงบอลสารพัด แหล่งอบายมุขชั้นดีที่แดนตะวันต้องช่วยพี่ชายอย่างสุริยันต์ดูแล
“อัญจะเล่น” คนที่ตามมาถึงบ่อนหน้างอเมื่อโดนห้ามไม่ให้เล่น
“ไม่ได้!” แดนตะวันเสียงแข็ง
“ทำไม ทำไม ทำไมอัญเล่นไม่ได้”
ชายหนุ่มทำหน้ายุ่ง อัญชัญเล่นทีไรหมดตูดทุกที ตอนนี้เธอติดหนี้บ่อนมหาศาล ถ้าเล่นแล้วเอาเงินเข้าบ่อนเขาจะไม่ว่าอะไรสักคำ!
พี่ชายของเขาบ่นจนหูชา!
“เฮีย! อัญจะเล่น”
“หนี้เก่าจ่ายหรือยัง” เขาเดินหนี ยายเด็กแสบเดินตาม ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก
“เงินของเฮียก็คือเงินของอัญนั่นแหละ”
“แล้วเงินของอัญล่ะ” เขาหันมาถาม ก่อนโบกมือให้ลูกน้องที่กำลังจะเดินตามออกไปก่อน
“เงินของอัญก็คือเงินของอัญค่ะ”
“บรรลัยละแบบนั้น ขัดส้วมสิบชาติยังไม่พอใช้หนี้เลย” เขานั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะตัวใหญ่ ก่อนจะมองออกไปด้านนอก ตรงนี้เขาสามารถเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน
“เฮีย!”
“รำคาญจริงโว้ย บอกว่าไม่ให้เล่น”
“เฮีย!”
“เคยได้ยินไหมการพนันมีความเสี่ยง โปรดตัดสินใจก่อนลงทุน”
“ไม่เคยได้ยิน”
“เล่นเสียหมดตูด กู้เงินไปอีก เสียให้คนอื่นแบบนี้เดี๋ยวก็เจ๊งหรอก เฮียยันต์บ่นหูชาแล้วนี่!” พี่ชายของเขาบ่นจนแทบเอาสำลีอุดหู
“แค่ไปแทงสูงต่ำก็ได้”
“บอกว่าไม่ให้เล่น ถ้าอยากเล่นนักไปขัดห้องน้ำเลยไป” เขาเดินหนีออกมาด้านนอก อัญชัญหน้างอ ก่อนจะค่อยๆ ย่องหนี แต่โดนดึงคอเสื้อเอาไว้จากทางด้านหลัง
“โอ๊ย! อะไรของเฮียนี่ ชอบทำรุนแรงกับผู้หญิงบอบบางอย่างอัญเรื่อยเลย” เธอหน้างอใส่
“อย่ามาเฉไฉ เงินค่าเช่าบ้านกับเงินค่าเช่าแผงอยู่ไหน ต้องเอาไปซื้อวัตถุดิบทำเหล้าเถื่อน อย่าอมๆ รีบเอาออกมาเร็วๆ” เขาพูดอย่างรู้ทัน
“เกลียดพวกรู้ทัน” เธอทำปากยื่นหน้างอ ก่อนจะเดินตามเขาต้อยๆ ไปชะโงกดูคนในบ่อนเล่นกัน
“เล่นได้แต่อย่าให้ผีพนันเข้าสิง นี่ยิ่งกว่าสิง” เขาสอน เธอทำเป็นหูทวนลม แต่เอาจริงๆ เธอไม่ค่อยเห็นเขาเล่นการพนัน นอกจากมีคนมาท้า และเล่นกันแบบจัดเต็ม แดนตะวันเล่นไพ่เก่งเป็นชีวิตจิตใจ ไม่เคยแพ้ใคร แต่เขาเล่นเพราะอยากเล่น ไม่ได้เล่นเพราะอยากได้เงิน เขารวยอยู่แล้ว ทรัพย์สมบัติมากมายทั้งที่ดิน ที่นาและบ้านเช่าหลายหลัง ขายเหล้า(เถื่อน)กลั่นก็มีเงินเข้าทุกวัน ไหนจะเงินค่าเช่าแผงขายของในตลาดอีก วันๆ หนึ่งแทบไม่หวาดไม่ไหว ยิ่งวันหวยออกไม่ว่าจะหวยไทยหวยเทศเขารับเละแทบจะทุกวัน
“ไม่เล่นก็ได้ ชิ!”
“นายน้อยครับมีคนโกง” ชิตพงศ์ซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทของแดนตะวันเข้ามารายงานเจ้านายหนุ่ม ลูกน้องของแดนตะวันจะสุภาพกับแดนตะวันมากๆ เพราะค่อนข้างเกรงกลัวบารมีของเจ้านาย เขายืนกุมมือและก้มหน้าให้เสมอเวลาพูดด้วย แดนตะวันรักลูกน้องมากแต่ถ้าคนไหนไม่ซื่อสัตย์หรือโกง เขาก็พร้อมที่จะจัดการแบบไม่ให้เหลือซาก
ร่างสูงของแดนตะวันสง่าผ่าเผย แววตาดุดัน ใบหน้ายามโกรธนั้นน่ากลัว เธอเองยังกลัวในบางครั้ง แต่ก็ทำใจดีสู้เสือเอาตัวรอดมาได้เสมอยามทำให้เขาอารมณ์ไม่ดี เพราะจริงๆ แล้วเธอรู้ว่าเขาใจดีกับเธอแค่ไหน
เวลาอยู่กับเธอเขามักยิ้มอยู่เสมอ...
“จัดการมันซะ” น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมของแดนตะวันทำให้อัญชัญลอบกลืนน้ำลายลงคอ เธอรู้นิสัยของเขาดี แดนตะวันพูดคำไหนคำนั้น บางครั้งเขาก็โหดเกินไป แต่เธอเคยได้ยินเขาพูดว่าหากไม่ทำอะไรเด็ดขาดก็จะไม่มีใครเกรงกลัว สุริยันต์พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของแดนตะวันโหดกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันเท่า
เสียงโอดโอยด้านหลังของบ่อนทำให้ทุกคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นักเล่นหน้าเก่าที่เข้ามาจะรู้ดี จึงไม่มีใครกล้าโกง แต่นักเล่นหน้าใหม่นั้นโดนมานักต่อนักแล้ว คนที่รู้กิตติศัพท์ไม่มีใครกล้าเลยสักคนเดียว
“เฮีย...” เสียงอ่อยที่เรียกอยู่ทางด้านหลังและดึงเสื้อของเขาอยู่ทำให้ แดนตะวันหันไปมอง สายตาของเขาที่มองเด็กสาวนั้นอ่อนโยน แม้จะติดรำคาญไปบ้างก็ตามที
ลูกน้องทุกคนรู้ดีว่าอัญชัญคือผู้หญิงต้องห้าม ที่ห้ามแตะต้องแม้แต่ปลายก้อย แม้เจ้านายทั้งสองจะเถียงกันแทบเป็นแทบตาย แต่แดนตะวันนั้นทั้งรักทั้งหวงอัญชัญเป็นอันมาก จึงไม่มีใครกล้าแม้แต่จะมองอัญชัญด้วยสายตาแทะโลม
“อะไร”
“จะอยู่ดึกไหม”
“ง่วงแล้วเหรอ”
“อือ... ง่วง” คนง่วงหาวหวอดๆ เสียงคนในบ่อนดังอื้ออึงไปทั่ว คนที่ชนะหน้าบานยิ้มแฉ่ง คนที่แพ้ก็หงุดหงิดหน้าจ๋อย แต่เธอรู้ดีว่าผีพนันเข้าสิงยังไงก็หมดตัววันยังค่ำ ดีไม่ดีมาติดหนี้บ่อนอีก อยากได้ของอะไรที่บ่อนมีหมดเพราะคนพวกนี้เอามาจำนำแม้แต่หม้อหุงข้าว
“ง่วงก็นอน เฮียขออยู่ต่ออีกหน่อย” เขาบอกก่อนจะตบหน้าตัก คนง่วงนอนเดินไปนอนบนโซฟาที่เขานั่งอยู่ ก่อนจะหนุนตักอุ่นๆ นั้นทันที
แดนตะวันรู้สึกผิดปกติก็ตอนที่ยายตัวแสบซุกหน้าเข้ากับหน้าตักของเขาหนักขึ้น แถมมือ!
