“เรื่องบ้านน่ะเหรอ” เพลิงตะวันผายมือให้เด็กสาว พิมพ์ดาวในวัยสิบแปดไม่ได้แตกต่างจากสาวน้อยวัยสิบเจ็ดนัก เธอเป็นเด็กสาวรูปร่างเล็กบอบบาง ผิวขาวจัดเหมือนบิดามารดา ปากจิ้มลิ้มแดงเรื่อ ผมนั้นตัดสั้นไว้ผมหน้าม้าทำให้เธอดูเด็กลงไปอีก คิ้วเรียวสวยเป็นคันศร แก้มมีเลือดฝาดแดงเรื่อ ยิ่งขนตานั้นงอนงามหาที่ติไม่ได้ ชายหนุ่มกวาดตามองอย่างเผลอไผล เธอโตขึ้นมากกว่าปีที่แล้ว แต่ความสวยน่ารักไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปจากความรู้สึกของเขา
“หนูต้องหาเงินเท่าไหร่มาใช้หนี้อาเพลิง ถึงจะได้บ้านและที่ดินคืนคะ” เธอถามตรงประเด็น น้ำเสียงมีแววของความเศร้าสร้อยชัดเจน
“หนี้สินทั้งหมดสิบล้าน ไม่รวมดอกเบี้ย” เพลิงตะวันตอบเสียงเรียบเรื่อย เหมือนไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร ในเมื่อเธอถามมา เขาก็ตอบไป จริงๆ ไม่เคยคิดจะให้เธอมาใช้หนี้สินหรือไถ่ถอนคืน เขาไม่ได้ดูถูกเธอ แต่คิดว่ามันยากเกินความสามารถของเด็กสาววัยสิบแปดที่เพิ่งผ่านพ้นการเรียนมัธยมปลายมาหมาดๆ เช่นนี้
พิมพ์ดาวถึงกับเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ดวงตาไหววูบเพราะเงินจำนวนนั้นมันมากเหลือเกิน บ้านเดี่ยวสองชั้นหลังนี้และที่ดินอีกนิดหน่อย ไม่น่าจะแพงขนาดนี้
“หนูทำงานใช้หนี้ให้อาเพลิงได้ไหมคะ”
“แล้วหนูดาวทำอะไรได้บ้างครับ” เพลิงตะวันเอ่ยถาม เขาไม่ได้แปลกใจเลยสักนิดที่บุตรสาวของเพื่อนรุ่นพี่จะเอ่ยออกมาแบบนี้ จริงๆ เรื่องราวมันค่อนข้างจะซับซ้อนอยู่บ้าง กรรณิกาไม่ใช่คนดีเด่อะไร และพิมพ์ดาวยังเด็กมากนักที่จะทันเล่ห์เหลี่ยมของคนที่มีประสบการณ์มากกว่า
เขาไม่เคยคิดจะให้พิมพ์ดาวมาทำงานชดใช้ มันไม่ได้อยู่ในสมอง แต่เมื่อเธอเสนอ เขาจึงต้องถามต้อนเธอกลับไป อยากรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ จริงๆ แล้วเขากับเธอควรพูดเรื่องการสอบเข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัยเสียมากกว่าพูดเรื่องหนี้สินมากมายพวกนั้น ตอนเธอเรียนใกล้จะจบมัธยมศึกษาปีที่หก เขาเคยถามเด็กสาวหลายครั้ง เธอมักบ่ายเบี่ยงว่ายังเลือกคณะไม่ได้ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เขาเพิ่งรู้ว่าเธอไม่คิดจะเรียนต่อ
“หนูทำงานบ้านได้ทุกอย่าง หรือถ้าอาเพลิง จะเอ่อ... เอ่อ...” พิมพ์ดาวอึกอัก ใบหน้าแดงเรื่อไม่กล้าสบตา มือนิ่มกำชายกระโปรงเอาไว้แน่น เธออายเกินกว่าจะพูดมันออกมา และไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วมันเป็นสิ่งที่สมควรพูดหรือไม่ การแอบชอบผู้ชายอายุมากกว่า มันจะดูเหมือนเธอเป็นเด็กแก่แดดขนาดไหน และเขาจะคิดยังไงถ้าเธอจะยอมเอาตัวเข้าแลกใช้หนี้ แต่เธอแอบรักเขามานานแล้ว มันอึดอัดอยู่ในใจที่พูดออกมาไม่ได้
“ทำไมพูดไม่จบล่ะ” เพลิงตะวันหรี่ตามองเด็กสาวตรงหน้าที่ไม่กล้าสบตาเขาอีก เขายอมรับกับตัวเองเลยว่าเดาอารมณ์ของพิมพ์ดาวไม่ออก ไม่เข้าใจว่าเธอต้องการอะไรกันแน่
“หนูหมายถึง หนูทำได้ทุกอย่าง แล้วแต่อาเพลิงต้องการ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง นึกหาทางออกให้ตัวเองได้อย่างยอดเยี่ยม ทุกอย่างที่เขาต้องการ ดีกว่าบอกว่ายอมนอนกับเขาเมื่อเขาต้องการ เธอไม่รู้หรอกว่าผู้ชายคิดยังไงกับเรื่องนี้ แต่สำหรับเธอมันคือความผูกพันและมอบให้ใครไม่ได้อีก
“จบแค่ม.ปลาย ถ้าคิดค่าแรงก็น้อยนิด เงินตั้งสิบล้าน ยังไม่รวมดอกเบี้ย กี่ปีจะใช้หมดกัน” เขากอดอกมองเด็กสาวตรงหน้า เหมือนผู้ใหญ่กำลังตำหนิในความคิดของเด็กที่ยังไม่โต
ชีวิตของคนเรานั้นไม่มีอะไรแน่นอน จงอย่าประมาท กมุทเองก็เช่นกัน จู่ๆ มาตายไปโดยที่ยังไม่ทันได้สั่งเสีย ทรัพย์สินที่มีอยู่พอจะให้บุตรสาวคนเดียวเรียนจบปริญญาตรีได้ กลับตกไปเป็นของคนอื่นเอาไปผลาญเล่น กรรณิกาไม่ใช่คนปากร้าย หรือแสดงความไม่ดีออกมาให้เห็นกันจะๆ แต่ร้ายลึก ภายใต้ใบหน้านิ่งๆ เฉยๆ นั้นกลับร้ายกาจยิ่งกว่าคนชอบโวยวายเสียอีก เพียงไม่นานทรัพย์สินทั้งบ้านและที่ดิน อีกทั้งเงินฝากในธนาคารก็ถูกเธอฮุบเอาไปจนหมด แต่จะให้เขามานั่งสาธยายความชั่วของมารดาเลี้ยงให้พิมพ์ดาวฟัง ดูจะไม่ใช่จังหวะที่เหมาะสมในเวลานี้ เพราะพิมพ์ดาวเชื่อเหมือนบิดาว่ากรรณิกาคือคนดีคนหนึ่ง
“แล้วอาเพลิงจะเอายังไง” เธอถามอย่างท้อแท้
“อาต่างหากต้องถามว่าหนูดาวจะเอายังไง จะมาเป็นคนใช้บ้านอาไปตลอดชีวิตหรือไง” เขาพยามชี้ทางให้เธอ
“ถ้าอาเพลิงไม่อยากให้หนูอยู่ด้วย หนูไปก็ได้” เธอพูดอย่างน้อยใจ
“จะไปไหน” เพลิงตะวันขวางเอาไว้ ยิ่งพูดยิ่งไปกันใหญ่ คำถามของเขาทำให้เธอประชดออกไปในทันที
“ไปไหนก็ได้ บางทีอาจจะขายตัว เค้าบอกว่าได้เงินดี เผื่อมีเงินมาใช้หนี้อาเพลิง จะได้ไถ่บ้านกับที่ดินกลับคืนมา ว้าย!!!”
“พิมพ์ดาว” เพลิงตะวันกระชากร่างเล็กมาหา เขารู้สึกโมโหที่ได้ยินเธอพูดเช่นนั้น
“ก็อาเพลิงไม่รับหนูอยู่ด้วย ถ้าไม่รับก็ปล่อย” คนจนตรอกอย่างเธอพยายามคิดหาทางเอาตัวรอด
..เพลิงตะวันไม่ใช่ญาติ ไม่มีอะไรเกี่ยวพันกันทางสายเลือด กรรณิกาก็ไม่ใช่ญาติเหมือนกัน แล้วจะให้เธอบากหน้าไปพึ่งใครที่ไหน ตอนนี้เธอนึกออกแค่สองคนนี้เท่านั้น
“ใครสั่งใครสอนแบบนี้ คิดบ้าอะไรจะไปขายตัว”
“หนูอยากได้บ้านคืน แล้วจะให้ทำยังไง” เธอเสียงดังใส่เขา พยายามดึงดันออกจากมือหนาที่รั้งเธอเอาไว้
“คิดอะไรต่ำๆ น่าสังเวช” เพลิงตะวันบดกรามจนเป็นสันนูน เขายอมรับว่าโมโหแทบหักคอสวยๆ ของคนตรงหน้าเมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้
“ปล่อยนะ น่าสังเวชก็ไม่ต้องมายุ่งกับหนู” เมื่อโดนตำหนิก็อยากจะหนีหน้า ไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปบ้าง แต่อับอายเมื่อโดนต่อว่า
“บอกให้พอยังไงเล่าพิมพ์ดาว ทำไมดื้อแบบนี้” เพลิงตะวันพยายามดึงรั้งเอาไว้ แต่เด็กสาวกลับดิ้นหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย
“ปล่อยสิ ปล่อยหนู อย่ามายุ่ง”
“ถ้าอยากขายก็ขายให้อา อาจะซื้อเอง” เขาตะโกนลั่น เขย่าร่างเธอจนหัวสั่นหัวคลอน
“อาเพลิง!!!” พิมพ์ดาวครางอย่างคาดไม่ถึง แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร ริมฝีปากร้อนแรงก็บดขยี้ลงมาบนกลีบปากจิ้มลิ้มเสียก่อน
เขาทำเพียงเพื่อลงทัณฑ์คนปากดี แม้จะคิดแค่นั้นจริงๆ แต่ความหวานละมุนก็ทำให้ชายหนุ่มหัวหมุน แทบไม่อยากผละห่าง
“อื้อ... อ่อยนะ”
“ต้องการแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องไปขายตัวให้ผู้ชายหน้าไหนหรอก ขายให้อาแล้วกัน” เพลิงตะวันตวัดอุ้มร่างเล็กขึ้นพาดบ่า เธอดิ้นรนไปจนสุดทางจนหอบแฮกๆ เมื่อเขาโยนเธอไปที่เตียงกว้าง
“ปล่อยหนูนะ ปล่อยสิ”
“ยัยเด็กดื้อ” เพลิงตะวันหวดมือกับสะโพกกลมกลึงด้วยความโมโห เขาไม่เคยเห็นพิมพ์ดาวดื้อแบบนี้มาก่อน
กรี๊ดด!!! เสียงกรีดร้องของพิมพ์ดาวมาพร้อมกับเรือนกายแข็งแกร่งที่ทาบทับลงมาจนเธอหนีไปไหนไม่ได้ เขากักเธอเอาไว้ใต้ร่าง เสียงลมหายใจหอบรุนแรงด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ
“ปล่อยหนูนะ หนูไม่ขายตัวให้อาเพลิงหรอก หนูจะขายให้คนอื่น จะเอาเงินมาใช้หนี้” เด็กสาวพูดด้วยอารมณ์ล้วนๆ อย่างไรเธอก็คือเด็กสิบแปดที่ยังคิดอะไรไม่เป็น
“หุบปากเดี๋ยวนี้นะพิมพ์ดาว!!!” เพลิงตะวันตวาดลั่น เขาแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่ อยากจะบีบคอสวยๆ ของเธอให้หักคาเตียง
“ไม่หยุด หนูไม่ อื้อ...” เสียงพูดกลายเป็นเสียงอื้ออึงในลำคอ
เพลิงตะวันหน้ามืดด้วยความโมโห เขากระชากเสื้อผ้ายัยเด็กเหลือขอออกจนขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี ผิวเนื้ออ่อนนุ่มใต้ร่มผ้าปรากฏแก่สายตาโดยพลัน
“อาจะทำให้เรารู้ว่าขายตัวมันเป็นยังไง ต่อไปจะได้คล่อง”
“ว้าย! กรี๊ดด...” พิมพ์ดาวกรีดร้องเสียงหลงเมื่อเขาซุกใบหน้าลงมายังซอกคอหอมกรุ่น เขาไม่ได้ทำรุนแรง แต่บดเบียดหนักหน่วง กักเธอเอาไว้ไม่ให้ไปไหน “อื้อ...” เธอเบี่ยงหน้าหลบเขาก็ตามไปซุกไซ้ใบหน้าอีกด้าน จนร่างน้อยอ่อนแรง
เพลิงตะวันแค่จะสั่งสอนคนใต้ร่าง เพราะเมื่อครู่เขากำลังโมโหและหน้ามืด เสื้อผ้าอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย และร่างกายของเขาที่เปลือยเปล่าตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ทำให้สิ่งที่คิดเอาไว้คราแรกเริ่มไม่เหมือนเดิม
ร่างเย้ายวนที่นอนหอบหายใจจนทรวงอกสะท้านอยู่ใต้ร่าง ทำให้เขาระงับใจไม่อยู่ มือหนาค่อยๆ เลื่อนไปสัมผัสกับพวงแก้มแดงเรื่อของวัยสาว
“อาเพลิง อย่ารุนแรงนะคะ หนูไม่เคย อื้อ...” พิมพ์ดาวตัวสั่นห้ามปรามอย่างหวาดหวั่น หนีไปไหนก็ไม่พ้น ติดอ้อมแขนของเขาที่กักเอาไว้อย่างคุกคาม
“อย่าอวดดีกับผู้ชายอีก” เหมือนจะเตือน แต่เพลิงตะวันกลับหักห้ามใจตัวเองไม่อยู่
ริมฝีปากจิ้มลิ้มถูกริมฝีปากร้อนบดคลึงลงมาอย่างอ่อนหวาน เพลิงตะวันรู้สึกร้อนวาบไปทั่วร่าง เรือนกายของเด็กสาววัยสิบแปดเย้ายวนจนเขาอดใจไม่ไหว
พิมพ์ดาวเกร็งตัวในคราแรกที่โดนบดจูบ แต่สัมผัสของอาหนุ่มไม่ได้รุนแรงจนต้องหวาดกลัวอย่างที่คิด กลับเรียกร้องให้เธอกระโจนตาม ความวาบหวามทำให้ร่างบางสั่นสะท้าน เธอค่อยๆ ผ่อนคลาย ปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาแนบชิดลงมาอย่างเผลอไผล
เพลิงตะวันรู้สึกรุ่มร้อนไม่เป็นตัวของตัวเอง ร่างเกือบเปลือยหอมกรุ่นที่อ่อนระทวยปรือตามองเขาอยู่ใต้ร่างทำให้สุดจะหักห้ามใจ เขาดึงอาภรณ์ที่ยังค้างคาออกจากร่างขาวผ่องจนหมดสิ้น แนบกายร้อนระอุลงไปทาบทับกายบางสั่นระริก ริมฝีปากจุมพิตบางเบาคล้ายปลอบประโลมเหมือนปีกผีเสื้อโบยบิน
ไร้คำพูดโต้ตอบและถกเถียงกันอีก ต่างฝ่ายต่างเบียดร่างเข้าหากันแทบสนิทเป็นเนื้อเดียว ริมฝีปากอ่อนหวานถูกบดคลึงจนแดงเรื่อ ปากจิ้มลิ้มหอบสะท้านน่าเอ็นดู เพลิงตะวันเกลี่ยนิ้วโป้งคลึงเคล้าบางเบากับปากน้อยๆ ด้วยกิริยาอ่อนโยน เขามองสบตาปรือเยิ้มของเด็กสาว ลมหายใจสะดุดด้วยความปรารถนาที่ร้อนรุ่มเข้ามาในอก
เพลิงตะวันเริ่มจุมพิตเธออีกครั้งตั้งแต่หน้าผากนูนเกลี้ยงไร้ไฝฝ้า มือหนาปัดปอยหน้าม้าออกไปข้างๆ ผมทรงนี้ทำให้เธอดูอ่อนวัย ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนกำลังพรากผู้เยาว์ ทั้งๆ ที่เธออายุสิบแปดแล้ว
พอริมฝีปากร้อนรุ่มแนบลงมาอีกครั้ง เธอก็หลับตาพริ้ม รู้สึกร้อนวาบที่เปลือกตาทั้งสองข้าง ซ้ำๆ อยู่แบบนั้น ลมหายใจร้อนแรงของเขาเป่ารดหน้าเธอถนัดถนี่
จมูกเล็กถูกเขางับเล่นอย่างหยอกเย้า พิมพ์ดาวลืมตามองก็เจอกับดวงตาทรงเสน่ห์ของอาหนุ่ม เขาหอมแก้มกรุ่นซ้ายขวา เธอหลับตาพริ้มอีกครั้ง เผยอริมฝีปากเพราะนิ้วของเขาที่เกลี่ยอยู่กับปากจิ้มลิ้ม คล้ายกระตุ้นให้เธอตอบรับสัมผัสอันดูดดื่มของปากร้อนที่ประทับลงมา
“อื้มม...” ครางรับด้วยน้ำเสียงรัญจวนใจ
จากการทุ่มเถียงกลายเป็นบทพิศวาสที่ดึงดูดเข้าหากันได้อย่างประหลาด เพลิงตะวันซุกไซ้ใบหน้ากับซอกคอหอมกรุ่นของเด็กสาววัยกำดัด ยิ่งสัมผัสยิ่งหลงใหล ยิ่งจมเขาสู่วังวนเสน่หายากจะต้านทาน
“อาเพลิง...” พิมพ์ดาวครางเสียงระโหยเมื่อเขาดูดรวบยอดอกอิ่มของเธออย่างหน่วงหนัก กายด้านบนหยัดขึ้นเสนอให้เขาด้วยความเสียวซ่าน เสียงครวญคร่ำร่ำร้องดูจะเป็นการเรียกร้องให้เพลิงตะวันยิ่งสัมผัสกับปทุมถันงดงามของสาวน้อยมากยิ่งขึ้นไปอีก
“พิมพ์ดาว...” เพลิงตะวันครางเรียกชื่อสาวน้อยด้วยความความต้องการที่อัดแน่นอยู่ในกายแกร่ง ร่างกายของสาวน้อยหอมหวาน กรุ่นกลิ่นจรุงจิต ไม่ว่าจะสัมผัสสูดดมไปตรงส่วนใดก็ทำให้หัวใจของเขาปรารถนามากขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ความปรารถนาแห่งบุรุษคุโชนผงาดกล้าอยู่ตรงหน้าขาแกร่ง พิมพ์ดาวยังคงหลงมัวเมากับสัมผัสแสนวาบหวามของเขาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
“อื้อ... อาเพลิง” กายสาวบิดเร่าด้วยความกระสันซ่าน ยิ่งเมื่อริมฝีปากเกลี่ยปลายลิ้นสากร้อนไปตามหน้าท้องเนียนละเอียด ยิ่งทำให้เธอแขม่วหน้าท้องอย่างรัญจวนใจ
เพลิงตะวันจ่อลิ้นกับสะดือบุ๋มน่ารัก พิมพ์ดาวดีดดิ้นไม่เป็นตัวของตัวเอง เธอรู้สึกทรมานแทบขาดใจ ลมหายใจเริ่มหอบโยนตามอารมณ์เสน่หาที่ได้รับ และเพียงแค่ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดที่เนินบุปผาชาติ ร่างเปลือยอ่อนหวานถึงกับแข็งทื่อด้วยความหวั่นไหวอย่างประหลาด
“อาเพลิง ตรงนั้น อื้อ...” พิมพ์ดาวจิกมือกับศีรษะของอาหนุ่ม ในขณะที่เธอทิ้งศีรษะกดลงกับหมอนแทบจมหายเมื่อเขาแยกขาเธอออกแล้วไซ้ปากเข้าไปลามเลียเนินสาวอันหอมกรุ่น
ลิ้นที่ไล้เลียประสานกับเสียงน้ำหวานที่ไหลรินรัญจวนใจและน่าอายนัก พิมพ์ดาวหน้าแดงจัด ผิวแก้มของเธอร้อนเห่อลามไปถึงใบหู ร่างกายของเธอก็เช่นกัน มันร้อนวูบวาบเหมือนคนกำลังจะเป็นไข้
“อาเพลิง หนูใจจะขาดแล้วค่ะ อย่าทรมานหนูอีกเลยนะคะ” พิมพ์ดาวเว้าวอนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ยิ่งเมื่อเขาลามเลียกลีบกายสาวหอมกรุ่นด้วยปลายลิ้นสากร้อนจนฉ่ำชื้น กลีบดอกไม้แสนสวยแรกแย้มที่ไม่เคยถูกภมรหนุ่มสัมผัสแตะต้องมาก่อนกำลังถูกคลี่ออกด้วยนิ้วแกร่ง ที่คอยเกลี่ยไล้สลับกับการดูดกลืนหยาดน้ำหวานไม่ยอมละห่าง เสียงร่ำร้องของพิมพ์ดาวยังดังต่อเนื่องทันทีที่นิ้วแกร่งค่อยๆ สอดแทรกเข้าสู่เรือนกายสาว เธอถอยสะโพกหนี รู้สึกถึงความอึดอัดเจ็บแปลบที่ฝังเข้ามาดังสิ่งแปลกปลอมที่ไม่คุ้นชิน
“เจ็บค่ะอาเพลิง หนูเจ็บ อ๊า...” เพลิงตะวันเลื่อนนิ้วแกร่งเข้าออกบางเบา เขากุมสะโพกงอนงามของสาวน้อยเอาไว้ ก่อนจะก้มใบหน้าลงแนบชิดตวัดไล้เลียกลีบกายสาวอย่างต่อเนื่อง เมื่อเขาไม่ขยับรุกเร้าเอาแต่ใจ แต่กลับปรนนิบัติให้เธอหลั่งรินหยาดน้ำหวานออกมาแทน
พิมพ์ดาวจึงทิ้งศีรษะลงบนหมอนใบโตอีกครั้ง เธอหอบหายใจร้อนแรงด้วยความรู้สึกทั้งเหนื่อย เสียวซ่านแปลกแยก หวั่นไหว หวาดกลัวและรัญจวน ความรู้สึกมากมายตีกันวุ่นวายไปหมดจนเธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกไหนมากกว่ากัน ความเจ็บแปลบที่ได้รับค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความซาบซ่านจนต้องเผยอริมฝีปากครวญครางออกมา ยิ่งหยาดน้ำหวานไหลซึมออกมามากเท่าไหร่ นิ้วของเขายิ่งแทรกสอดเข้าไปได้ล้ำลึกมากขึ้นไปอีก
เพลิงตะวันเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง ใครๆ มักบอกว่าเด็กสาววัยขบเผาะนั้นหวานเลิศล้ำ ดั่งอาหารอันโอชะ คำพูดนั้นไม่ผิดไปเลยสักนิด เมื่อเขาได้เชยชิมพิมพ์ดาว
เขาไม่ใช่สุภาพบุรุษที่แสนดี ในเมื่อมีสาวน้อยมายั่วอารมณ์อยู่เช่นนี้ แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้วเขาพร้อมยืดอกรับผิดชอบ เพราะเขาไม่ใช่พระอิฐพระปูน เป็นผู้ชายคนหนึ่งซึ่งมีความต้องการทางเพศไม่แตกต่างไปจากคนอื่นๆ อีกเหตุผลหนึ่งคือการอยากครอบครอง เขาหวั่นว่าเธอจะทำตามที่ปากพูดจริงๆ ทำอย่างไม่ตรึกตรองหรืออยากประชด เขาคงทนไม่ได้ถ้าจะมีผู้ชายคนไหนมาทำแบบนี้กับร่างกายของเธอ ต้องเป็นเขาคนเดียวและคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำแบบนี้กับเธอได้
“อื้อ...” พิมพ์ดาวหยัดกายขึ้นรับนิ้วที่ถอดถอนออกในคราแรกก่อนจะผลักดันเข้ามาใหม่ในกายเธอ ความเจ็บตึงเสียวซ่านปนเปกันจนเธอต้องสะบัดหน้าไปมาบนหมอน เพื่อบรรเทาความรู้สึกอันล้ำลึกที่ไม่เคยพานพบมาก่อนจวบจนบัดนี้
“อาจะพยายามไม่ทำให้เธอเจ็บ เด็กน้อยแสนหวาน...” นับว่าเป็นประโยคไม่กี่ประโยคที่เพลิงตะวันเอ่ยออกมา น้ำเสียงของเขาปลอบประโลมและมุ่งมั่น
พิมพ์ดาวผงกศีรษะขึ้นมองสบสายตาอันร้อนแรงทรงเสน่ห์คู่นั้นอย่างเลื่อนลอย หยาดเหงื่อไหลโซมไปทั่วใบหน้าและเรือนร่าง ยิ่งเขาขยับนิ้วเข้าออกมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งไม่เป็นตัวของตัวเอง
“อาเพลิง หนู หนู” เธอไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกที่ได้รับว่าอย่างไรดี ยิ่งเมื่อเขาก้มลงดูดปุ่มเกสรนารีสีหวาน เธอยิ่งตัวสั่นระริก แทบจะขาดใจ ได้แต่ร้องครางสะท้านไปทั่วเตียงกว้าง หยัดกายร่อนสะโพกให้เขาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ก่อนจะได้ยินเสียงหวีดร้องที่ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ และเธอเพิ่งค้นพบว่ามันเป็นเสียงของเธอเอง เสียงหอบของเธอฟังดูเหน็ดเหนื่อยรุนแรง
