• ACTION •
ก่อนที่ผมจะเดินหน้าเป็นคนเหี้ยๆ แบบนี้ ผมก็เคยเป็นไอโง่มาก่อน…
โง่ที่รักแบบไม่ลืมหูลืมตา โง่แบบชนิดที่ว่าเขาไม่เคยรักก็ยังรักเขา โง่แบบที่ว่า ยอมแม้ว่าเธอจะเคยนอกใจไปนอนกับคนอื่น ..โง่แบบที่คิดว่าสักวันเธอจะหันมารักผมบ้าง
แต่ก็นั่นแหละ… ทุกอย่างมันเป็นแค่เรื่องในอดีตไปแล้ว ผมในวันนี้ ไม่ใช่ผมในวันนั้นอีกแล้ว อะไรที่ว่าเลวอะไรที่ว่าชั่ว มีเหรอที่ดีเดย์จะไม่ทำ….
“มึงออกมายังเนี่ย?”
“เออ.. กำลังจะออกไปแล้ว” หนุ่มหล่อที่เพิ่งดันตัวลุกจากที่นอน พูดบอกกับเพื่อนของเขาที่โทรเข้ามา
“ออกเหี้ยอะไร เสียงยังงัวเงียอยู่เลยไอสัต รีบมา!”
“เออ รู้แล้ว”
วันนี้เป็นวันเปิดร้านของบอส เพื่อนสนิทในวงเหล้าของดีเดย์ ซึ่งแน่นอนว่างานใหญ่แบบนี้ไม่มีพลาดแน่นอน สำหรับคนเจ้าสำราญแบบเขาแล้ว
@Big Boss เวลา23.20น.
“นั่นไง แม่งมาละไอเวร..” เสียงบอสพูดบ่นกับเพื่อนในโต๊ะเมื่อเห็นว่าดีเดย์เดินทางมาถึง หลังจากที่เขาโทรหาไปเมื่อช่วงสองทุ่ม
“คอนโดมึงก็อยู่แค่นี้ไอห่า กว่าจะมาได้”
“เหี้ย~ สาวเต็มร้านเลย” ดีเดย์ไม่ได้สนใจคำพูดของบอสเลยสักนิด เพราะในเวลานี้มีสาวสวยมากมายที่เรียกความสนใจของเขาอยู่
คืนนี้ต้องได้สักคนกลับคอนโดล่ะวะ…
“อีส้มๆ เมียเก่ามึงก็มาด้วย นั่งอยู่โต๊ะหน้าดีเจ..” บอสพูดพรางใช้ปากชี้ไปตำแหน่งที่ว่า
“เมียห่าอะไร ..แค่แวะมาเอากันสองสามทีเอง” ดีเดย์ส่ายหัวพรางเบะปากให้กับคำพูดนั้นของบอส ก่อนจะเริ่มมาบรรเลงเหล้าที่วางอยู่ด้านหน้า
อึก อึกๆ!
เพล้ง!
เสียงแก้วหล่นแตกเรียกความสนใจของคนในร้านและคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ของโต๊ะนั้น ซึ่งก็เป็นโต๊ะที่อยู่ติดกับโต๊ะที่ดีเดย์นั่งอยู่
อะไรกัน ยังไม่เที่ยงคืนเลย เมาแล้วเหรอวะ.. “…”
“บาเบลจ๋า~ ไปเอาที่โกยขยะมาเก็บเศษแก้วให้ลูกค้าหน่อยจ้ะ^^” บอสตะโกนเรียกสาวสวยเด็กเสริฟ์ในร้าน หวานใจของเขา “เอาแก้วใหม่มาด้วยนะครับ~”
“ค่ะพี่บอส~” เธอตอบรับคำสั่งของเจ้านายก่อนที่จะวิ่งเอาบิลอาหารไปเสียบไว้ที่บาร์แล้วรีบนำอุปกรณ์ไปเก็บกวาดเศษแก้วตามที่นายจ้างสั่ง
“นี่แก้วใหม่ค่ะ ..ระวังเท้านะคะ^^” เธอพูดบอกกับลูกค้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเริ่มจัดการงานตรงหน้า
“ระวังมือนะครับคนเก่ง^^” เสียงอ้อล้อของบอสสะกิดต่อมความรำคาญของดีเดย์ จนเขาต้องละสายตาจากจอมือถือ ขึ้นมามองหน้าเด็กเสริฟ์สาว ที่เพื่อนสนิทของตนหม้ออยู่
เขาจ้องมองสาวสวยในชุดเด็กเสริฟ์เก็บเศษแก้วอย่างให้ความสนใจ เพราะใบหน้าของเธอดูคล้ายใครคนหนึ่งที่เขารู้จัก…
เคยพาขึ้นคอนโดหรือว่าเคยเห็นที่ไหนวะ? “…” เขาครุ่นคิดอยู่นานจนเธอทำงานตรงหน้าเสร็จ และวิ่งกลับไปที่หลังร้าน
“มองเหี้ยอะไร ..คนนี้ห้ามเด็ดขาด” ผมรีบห้ามความคิดของไอชั่วทันที เมื่อเห็นว่ามันมองจ้องน้องบาเบลราวกับจะกลืนกิน
“น้องเขาชื่ออะไรวะ?”
“กูบอกว่าไม่ได้ไง นั่นแฟนกู..”
“แฟนเหี้ยอะไร.. เมียมึงนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์นู่น” ดีเดย์พูดดับฝันลมๆ แล้งๆ ของบอสลง
“มึงห้ามยุ่งกับหวานใจกูเด็ดขาด!” น้องเขาไม่คู่ควรกับผู้ชายเหี้ยๆ อย่างพวกผมหรอก ยิ่งไอเหี้ยเดย์ยิ่งไม่คู่ควรเลย น้องเขาควรไปเจอผู้ชายดีๆ และมีชีวิตที่สดใสมากกว่า
“กูแค่คุ้นหน้าเฉยๆ แต่จำไม่ได้ว่าเคยเจอที่ไหน?” ดีเดย์พูดบอกกับเหตุผลของเขา
“อย่าบอกนะว่า.. มึงลากน้องบาเบลของกูขึ้นห้องแล้วอ่ะ!?” บอสตะโกนถามอย่างสิ้นหวัง
“บาเบลเหรอ? ..ชื่อคุ้นจังวะ”
“เอาดีนะเว้ย กูไม่เล่นแล้วนะ?” บอสเอ่ยถามอย่างสงสัย
“ไม่ใช่.. กูไม่เคยพาขึ้นคอนโด แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นหน้าที่ไหน”
“โอ๊ย~ โล่งใจ” บอสถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะพูดบอกเรื่องที่พอรู้เกี่ยวกับบาเบลให้เพื่อนของเขาฟัง
“บ้านน้องเขาอยู่แถวนี้ มึงก็คงบังเอิญเจอที่ร้านข้าวต้มหรือไม่ก็ที่ห้างล่ะมั้ง”
“บา เบล ..บาเบล” ดีเดย์พูดย้ำชื่อนั้นพรางนึกคิด ก่อนที่เขาจะยกมุมปากขึ้นเมื่อนึกออกว่าเคยได้ยินชื่อนี้ และเห็นหน้าของเธอที่ไหน “หึ”
น้องสาวของอีชั่วนี่เอง โลกกลมจริงๆ …
“ยิ้มเหี้ยอะไรของมึง..” รอยยิ้มร้ายๆ ของดีเดย์ ราวกับมีแผนชั่วบางอย่างในหัวนั้น ทำบอสผู้เป็นนายจ้างของสาวสวยใจคอไม่ดี
“เด็กเสริฟ์เลิกงานกี่โมงวะ?”
“ถามทำเหี้ยอะไร กูบอกแล้วไงว่าไม่ได้!”
“หรือมึงจะให้กูเดินไปถามน้องเขาเอง?”
เมื่อเห็นว่าบอสเงียบนิ่งไม่ยอมปริปากพูด ความใคร่รู้ของหนุ่มหล่อก็ลากเขาให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินตรงไปหาสาวสวยที่กำลังยืนรับออเดอร์อยู่โต๊ะใกล้ๆ
“ไอเหี้ยเดย์!” เสียงบอสเรียกห้ามเพื่อนของเขา แต่ก็ไม่อาจรั้งความอยากรู้ของเขาลงได้
หมับ!
แขนของคนตัวเล็กถูกคนตัวสูงที่เดินปรี่เข้ามาหาเธอจับโดยไม่ได้ขออนุญาต…
“เลิกงานกี่โมง?”
“คะ?”
“ถามว่าเลิกงานกี่โมง” ดีเดย์เอ่ยถามย้ำกับคำถามเดิม ส่วนสาวสวยก็แปลกใจที่จู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้ามาถามเรื่องส่วนตัวของเธอเช่นนั้น
“เอ่อ.. ขอโทษนะคะ แต่หนูทำงานอยู่” เธอดึงแขนของตัวเองออกจากมือของเขาอย่างระวัง และเมินกับสิ่งที่เขาเอ่ยถาม พรางนึกกลัวผู้ชายแปลกหน้าคนนี้
“น่าสนใจแฮะ..” ดีเดย์พูดออกมาพรางยกยิ้มมุมปาก
แค่เห็นหน้าของเด็กนี่ ความชั่วที่พี่สาวของเธอทำไว้ก็หวนกลับคืน ชักจะอยากเอาคืนแล้วสิ…
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
ตลอดทั้งคืนผู้ชายคนนั้นเอาแต่จ้องมองฉัน จนเริ่มสงสัยว่าเขาต้องการอะไรจากฉันกันแน่...
สายตาของดีเดย์ทำให้คนตัวเล็กนั้นกลัวเขาจนคิดว่าจะออกจากร้านก่อนถึงเวลาเลิกงาน เพื่อไม่ต้องพูดคุยกับคนน่ากลัวที่พยายามจะเข้าหาเธอ
“พี่กระต่ายคะ หนูขอกลับบ้านก่อนเวลาได้ไหมคะ พอดีต้องรีบกลับไปจัดการธุระที่บ้านน่ะค่ะ”
เธอเอ่ยปากขอกับแฟนสาวของบอสเจ้าของร้านโดยตรง ซึ่งเธอก็อนุญาตทันที เพราะปกติแล้วบาเบลไม่เคยขอลาหยุดหรือเข้างานสายเลย “ได้จ้ะ กลับบ้านดีๆ นะ พรุ่งนี้เจอกัน”
“ขอบคุณค่ะพี่กระต่าย..”
เมื่อถึงเวลาที่เด็กในร้านเริ่มเก็บโต๊ะเก็บเก้าอี้ ดีเดย์ก็กวาดตามองหาเด็กสาวคนนั้นอีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นว่าเธอเดินอยู่ในร้านแล้ว ซึ่งมันก็ทำให้เขาสงสัยจนต้องลุกเดินไปที่บาร์ เพื่อส่องดูว่าเธอยังอยู่หลังร้านหรือเปล่า
“หาอะไรเดย์..” กระต่าย แฟนของบอสที่นั่งอยู่ที่บาร์เอ่ยถาม
“เอ่อ.. หาเด็กเสริฟ์ที่ชื่อบาเบลอ่ะ อยู่หลังร้านเหรอ?”
“อ๋อ บาเบลขอกลับก่อน …น่าจะออกไปทางหลังร้านแล้ว”
“อ๋อ ขอบใจนะกระต่าย”
เมื่อได้ยินแบบนั้น ดีเดย์ก็ครุ่นคิดว่าจะเอายังไงต่อ กับเรื่องที่เขากำลังสนใจอยู่ในเวลานี้...
“ไอเดย์ไปไหน ไอเดย์! ไอเหี้ยเดย์!~” เสียงบอสเรียกหาเดย์ที่เดินออกจากร้านไปโดยไม่บอกไม่กล่าวเพื่อนในโต๊ะ ซึ่งท่าทางของเขาก็ดูจะรีบร้อนเอามากๆ
ร้านก๋วยเตี๋ยวก่อนถึงบ้าน...
นี่เป็นร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำที่แม่ของฉันชอบ ซึ่งก่อนจะเข้าบ้าน ฉันก็ต้องซื้อติดมือไปให้แม่ตลอด...
เธออาศัยอยู่ที่บ้านกับแม่ของเธอสองคน ส่วนพี่สาวตัวแสบนั้นก็หนีหายออกจากบ้านไปเมื่อสองปีก่อน และก็ไม่ได้ยินข่าวคราวของเธออีกเลย
บีบีมทิ้งไว้เพียงแค่หนี้ก้อนโตที่เธอสร้างไว้ ซึ่งในเวลานี้ ทั้งแม่และเธอก็ต่างต้องช่วยกันหาเงินมาใช้หนี้แทนพี่สาว
“เฮ้อ~ พรุ่งนี้ต้องจ่ายค่าอะไรบ้างนะ”
เธอพูดพรางนึกถึงค่าใช้จ่ายของวันพรุ่งนี้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้นับรวมยอดจนจบ เจ้าหนี้ของพี่สาวเธอก็โทรมาทวงเงิน..
ครืดด~
"ฮาโหลค่ะพี่ส้มๆ .."
"เงินพรุ่งนี้อย่าลืมนะ นัดแล้วต้องเป็นนัดด้วย อย่าให้ต้องโทรมาตาม น่าเบื่อ.."
"ค่ะ พรุ่งนี้หนูจะจัดการให้นะคะ" เธอตอบกลับเสียงหงอย พรางนึกน้อยใจกับโชคชะตาของตัวเองที่แสนจะอาภัพ
@บ้านบาเบล เวลาตีหนึ่ง...
เมื่อเดินกลับมาถึงที่บ้าน ก็เห็นว่ามีรถเก๋งคันหรูมาจอดอยู่หน้าบ้านของฉัน ซึ่งคนที่เปิดประตูลงจากรถมา ก็เป็นคนที่ฉันหนีเขามาจากที่ร้าน
“รู้บ้านฉันได้ไงเนี่ย? “
“ก็เคยมา..” ดีเดย์พูดตอบน่ากวน
“มีอะไร?” บาเบลถามชายแปลกน่ากลับท่าทางไม่เป็นมิตร
“น้องสาวบีบีมใช่ไหม”
“…”
“ได้ข่าวว่ายัยนั่นหนีออกจากบ้านไปแล้ว คนเขาตามหากันให้วุ่นเลย”
“...มีธุระอะไรกันแน่”
“ฉันมาทวงหนี้ ..ยัยนั่นขโมยเงินฉันไปสองแสน จ่ายมา”
“บีบีมไม่ได้อยู่ที่นี่”
“รู้แล้ว”
“รู้แล้ว แล้วมาที่นี่ทำไม”
“เธอเป็นน้องยัยนั่น ก็ใช้หนี้มาสิ ..เอาเงินฉันคืนมา”
ผมไม่ได้อยากได้เงินสองแสนนั่นคืนหรอก แต่อยากแก้แค้นเพื่อความสะใจมากกว่า ดูท่าเด็กคนนี้น่าจะเป็นผู้รับเคราะห์ความชั่วของพี่สาวได้ดี สมกับที่ยัยตัวแสบนั่นทำไว้กับผม
“ฉันไม่มีหรอกนะ เงินเยอะขนาดนั้น จะไปหาที่ไหนมาให้”
“งั้นให้ฉันเข้าไปทวงกับแม่เธอดีไหม?”
“ก็บอกว่าไม่มีไง บีบีมมันเป็นหนี้ก็ไปทวงกับมันสิ แค่นี้ฉันกับแม่ก็ไม่มีเงินจะกินข้าวกันอยู่แล้ว ฮึกๆ”
“งั้นก็ไปทำงานใช้หนี้สิ.. “
“ขอร้องล่ะนะ แม่กับฉันไม่รู้เรื่องนั้นจริงๆ อย่ามาทวงเอากับพวกเราเลย ฮึกๆ”
หากให้แม่รู้ แม่ต้องไปกู้หนี้ยืมสินเขามาช่วยใช้ให้บีบีมอีกแน่ แค่นี้ก็ลำบากจะตายอยู่แล้ว...
“งั้นก็ได้ ...เดี๋ยวฉันไปแจ้งความเอาแล้วกัน ฉันมีหลักฐานทั้งหมดว่ายัยนั่นขโมยเงินฉันไป”
“ฮึกๆ”
“รอเห็นพี่สาวเธอโดนจับเข้าคุกแล้วกันนะ...”
“…”
“หรือถ้าเกิดเปลี่ยนใจ พรุ่งนี้ก็ไปหาฉันที่คอนโด DC sansiri ก่อนหกโมงเย็นนะ ...ฉันมีงานให้เธอทำใช้หนี้”
เมื่อพูดจบดีเดย์ก็เดินกลับขึ้นรถไป ก่อนจะขับรถออกจากหน้าบ้านของบาเบลไป...
“ใครมาเหรอบาเบล?” เสียงแม่วัยสูงอายุที่อยู่ภายในบ้านตะโกนถามกับลูกสาวคนเล็ก
“เขาแค่มาถามทางน่ะแม่...” เธอพาแม่ของเธอเดินกลับเข้าไปด้านในบ้าน
“วันนี้กลับบ้านเร็วจัง แม่คิดว่าจะกลับถึงตีสองซะอีก”
“วันนี้เลิกเร็วจ้ะ ..หนูซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้แม่ด้วยนะ”
“ก๋วยเตี๋ยวเหรอ ..อ๋อจริงสิ พรุ่งนี้แม่ขอตังซื้อข้าวสารหน่อยได้ไหมลูก พอดีข้าวหมดถังแล้ว”
“...ได้จ้ะแม่”
ฉันเคยคิดว่าความยากจนเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดที่พระเจ้ามอบให้กับฉัน แต่ตอนนี้ฉันได้รู้แล้วว่า การที่ต้องแบกรับปัญหาแทนคนอื่นมันแย่ยิ่งกว่าความจนซะอีก...
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
เช้าวันรุ่งขึ้น…
วันนี้ฉันรีบตื่นตั้งแต่แปดโมง เพื่อออกไปเฝ้าร้านขายเสื้อผ้า งานอีกหนึ่งงานที่ฉันทำควบคู่ไปกับงานตอนกลางคืน ที่ร้านของพี่กระต่าย
ร้านเสื้อผ้า…
วันนี้เป็นวันที่เงินเดือนออก บาเบลจึงรีบมาที่ร้านแต่เช้า เพื่อมาเปิดร้านก่อนเวลา…
ในระหว่างที่ทำงานอยู่ ฉันก็คิดถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่ตลอด ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ปัญหาของฉัน แต่ฉันกลับเอามันออกจากหัวไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ถึงจะหลุดพ้นจากสิ่งนี้ได้…
ข้อความจากเบอร์แปลก… “อย่าลืมนะ เจอกันที่ DC sansiri แจ้งกับพนักงานที่ล็อบบี้ข้างล่างว่ามาหา คุณดีเดย์ เดี๋ยวเขาจะพาเธอขึ้นมา”
“ใครบอกว่าจะไปกัน ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ” เธอพูดขึ้นกับตัวเอง เมื่อเห็นข้อความจากผู้ชายคนเมื่อคืน
ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้เธอกดดันกับเรื่องที่ครุ่นคิดอยู่ ข้อความที่เขาส่งมานั้น ดูจะมั่นใจมากว่ายังไงเธอก็จะไปหาเขาในที่สุด…
“ฉันไม่ไปหรอก ..มันใช่เรื่องของฉันที่ไหนล่ะ”
@DC sansiri เวลาห้าโมงครึ่ง…
ผมนั่งรอยัยเด็กนั่นอยู่ทั้งวัน ซึ่งดูเหมือนว่าเวลาของเธอใกล้จะหมดแล้ว อีกครึ่งชั่วโมง …แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
“ยังไงเธอก็ต้องมา..”
ดีเดย์ลุกขึ้นจากเตียงนอน ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำจัดการร่างกายของตัวเองให้สะอาด เพื่อรอต้อนรับสาวสวยที่กำลังจะเดินทางมาหาเขา…
ซู่!~
หนุ่มหล่ออาบน้ำอย่างสบายใจ ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที ก็เป็นจังหวะที่เขาเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี และดูเหมือนเสียงแห่งชัยชนะจะดังขึ้นอย่างที่เขาคิดไว้
ครืดด~ (นิติ)
“ครับ?”
“เธอมาแล้วค่ะ ให้พาขึ้นไปเลยไหมคะ?”
“พาขึ้นมาได้เลยครับ….”
ดีเดย์กดวางสายจากนิติข้างล่าง ก่อนจะยกยิ้มออกมา เพราะทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาวางแผนไว้
“หึ.. มาถูกจังหวะพอดีเลย เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จซะด้วย”
ติ๊ง!
เสียงกดกริ่งหน้าห้องเรียกให้ชายหนุ่มเดินไปเปิดประตู ในสภาพที่เขาใส่เพียงแค่ผ้าขนหนูตัวเดียวออกไปต้อนรับเธอ…
แก๊ก!
“..!”
เขาทำให้สาวที่ยืนอยู่หน้าประตูตาเบิกโต เมื่อเห็นว่าเขาอยู่ในสภาพที่อันตรายแบบนั้น…
“เข้ามาสิ…”
“แต่งตัวให้เสร็จก่อนได้ไหม เดี๋ยวฉันรออยู่หน้าห้อง”
“เข้ามารอข้างใน..”
“แต่..”
“เธอมาสายนะ…” ชายหนุ่มแสดงสีหน้ากดดัน
“เฮ้อ~” สุดท้ายบาเบลก็จำใจก้าวขาเข้าห้องของเขาไป ซึ่งเธอก็ใช้เวลาในช่วงยี่สิบนาทีสุดท้ายตัดสินใจกับเรื่องนี้
และเธอก็จำได้ว่า เมื่อคืนดีเดย์พูดบอกกับเธอถึงเรื่องงานที่จะให้ทำใช้หนี้ เธอเลยคิดว่าจะทำงานที่เขาสั่งเพื่อผ่อนผันหนี้สองแสนของพี่สาวที่สร้างไว้
พอวินขับมาส่งที่นี่ฉันเองก็ตกใจเหมือนกัน ที่คอนโดที่นี่หรูหราขนาดนี้ แต่พอขึ้นมาข้างบนแล้วกลับหรูหรากว่าที่คิดไว้ซะอีก ไม่รู้ว่าบีบีมไปรู้จักผู้ชายที่มีฐานะดีคนนี้ได้ยังไง…
“นั่งก่อนสิ..”
“บีบีมขโมยเงินไปได้ยังไง ทำไมถึง…”
“ยัยนั่นเคยคบกับฉัน น่าจะสักสองปีที่แล้ว…”
“คุณเป็นแฟนเก่าบีบีมเหรอ..”
“ใช่.. ยัยนั่นคบกับฉันเพราะฉันรวย แต่เที่ยวไปเอากับคนอื่นไม่ไว้น่าผัว…พี่เธอมันชั่ว”
เขาพูดออกมาอย่างอัดอั้นและเน้นคำว่าชั่วใส่หน้าสาวสวยผู้รับเคราะห์ ก่อนจะเดินไปเทวิสกี้ที่บาร์ดื่ม เพื่อปรับอารมณ์ของตัวเองให้ร้อนยิ่งขึ้น…
“คุณไม่ไปแต่งตัวหรอกเหรอ?”
“เธอมีอะไรอยากถามอีกหรือเปล่าล่ะ ยังสงสัยอะไรอยู่ไหม เกี่ยวกับเงินที่เธอต้องใช้หนี้แทนพี่สาว”
“ฉันมาที่นี่ เพราะคุณบอกว่ามีงานให้ทำ เพื่อแลกกับหนี้ที่บีบีมติดอยู่”
“แน่นอน เธอมาถึงแล้วหนิ ยังไงก็ได้ทำงานอยู่แล้วล่ะ…”
“แต่เรื่องเวลาน่ะ ฉันกลัวว่าเวลามันจะไม่พอ เพราะเก้าโมงฉันต้องไปเปิดร้าน ปิดร้านอีกทีก็ห้าโมงเย็น ตอนหกโมงก็ต้องไปทำงานที่ร้านพี่บอส”
เธอพูดแจ้งงานประจำกับเขาที่ทำอยู่ เพราะเวลาของเธอมันมีไม่พอที่จะทำงานเสริมอีกงาน และเธอก็ไม่รู้ว่างานที่เขาจะให้ทำมันต้องเริ่มกี่โมง และเลิกงานเวลาไหน
“งานยุ่งจริงๆ แฮะ..”
“งานที่ว่าจะให้ทำใช้หนี้ มันต้องทำทุกวันหรือเปล่า แล้วต้องทำกี่วัน ..จะหักหนี้ให้ครั้งเท่าไหร่ ฉันอยากรู้รายละเอียดเกี่ยวกับงานที่ว่า…”
“ก็ต้องทำหลายครั้งเลยล่ะ ..อาจจะครั้งล่ะสอง สามชั่วโมง หรือครึ่งวัน…แต่ดูเหมือนเธอจะคิวงานแน่นนะ เอาไงดี?”
ดีเดย์พูดพรางทำท่าทางครุ่นคิดหาคำตอบ… “งั้นเธอก็ลาออกสักที่แล้วกัน เลือกเอาว่าจะลาออกงานเช้าที่ทำอยู่ หรือว่างานที่ร้านไอบอส”
“จะออกได้ยังไงล่ะ งานเช้าฉันได้เงินเดือนตั้งเก้าพัน ส่วนงานร้านพี่บอสก็…”
“ฉันให้เธอเดือนละสองหมื่น..”
“…” ค่าจ้างที่เขาจะให้มันหยุดเธอไว้ เพราะมันมากกว่างานเช้าที่เธอได้รับถึงสองเท่า
“สองหมื่นสำหรับงานนี้ เลือกเอาว่าจะลาออกที่ไหน แล้วมารับงานนี้” สองหมื่นถ้าเธอไม่เอาก็โง่แล้ว …แต่ถึงจะเอาก็โง่อยู่ดีนั่นแหละ
“งานอะไร ทำไมเงินเยอะจัง?”
“เธอมีเวลาตัดสินใจแค่วันนี้นะ ถ้าเธอไม่เอา ฉันมีคนอื่นรอสัมภาษณ์งานอยู่…” พูดจบดีเดย์ก็กระดกเหล้าในแก้วที่เพิ่งเติมใส่เข้าไปจนหมด
อึกๆ!
“…” เงินเดือนสองหมื่นต่อเดือนมันก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่ว่ามัน… “บอกรายละเอียดเกี่ยวกับงานหน่อยได้ไหม ว่าต้องทำอะไรบ้าง?”
แม้จะสนใจเงินเดือนที่เยอะแต่เธอก็ไม่สามารถตกลงรับทำงานในทันที เพราะยังสงสัยเกี่ยวกับงานที่ว่า…
“ฉันจะบอกก็ต่อเมื่อเธอตอบตกลงรับงานแล้วเท่านั้น…”
“…”
เขาใช้วิธีนี้เพื่อกดดันให้เธอรีบตอบรับงานที่เขาเสนอไป ซึ่งมันก็ได้ผล บาเบลดูคิดไม่ตกกับข้อเสนอนี้
“ถ้าไม่อยากทำก็ไม่เป็นไร กดลิฟต์ลงไปชั้นหนึ่งได้เลย..”
“ทำค่ะ ตกลง” เธอหลุดปากพูดออกไปโดยไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วนเพราะจำนวนค่าจ้างที่เยอะกว่าเดิม
ดีมากยัยหนู งั้นวันนี้มาเริ่มงานกัน หวังว่าเธอจะครางดีกว่าพี่สาวของเธอนะ…
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
