1

เสียงช้อนกระทบจานดังแผ่วเบาในห้องอาหารใหญ่ กลิ่นอาหารหอมกรุ่นกับกลิ่นข้าวสวยร้อน ๆ ทำให้ความหิวเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ

ดารินยืนอยู่ตรงมุมเสาตึกด้านใน เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับเข้าไปใกล้โต๊ะยาวกลางห้อง ที่นั่งตรงหัวโต๊ะคือบิดา อุดม วัฒนะโชติ ส่วนข้างๆ คือ ศิรินทิพย์ ภรรยาใหม่ของท่าน และดารกานต์ น้องสาวต่างมารดาของเธอที่กำลังนั่งกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

“ดารินหายไปไหน” อุดมเอ่ยถามภรรยา

ศิรินทิพย์เงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ

“เห็นว่ากินไปก่อนแล้วค่ะ”

“นิสัยเสีย เดี๋ยวนี้ไม่อยากกินข้าวกับครอบครัวแล้วหรือไง”

“แกคงไม่ชอบฉันน่ะค่ะ”

“เหลวไหล คุณเป็นภรรยาของผม มีสิทธิ์อะไรไม่ชอบ”

“แต่พี่รินไม่ชอบคุณแม่กับดาราจริงๆ นะคะคุณพ่อ ยังชอบทำให้เราเสียหน้าเวลามีงานอีก”

“นั่นแหละ ผมถึงไม่อยากพาไปออกงานที่ไหน มีแต่จะทำให้เสียหน้า ขนาดมีงานเลี้ยงที่บ้านก็ไม่รู้จักต้อนรับแขกเหรื่อเอาเสียเลย ดีที่มีคุณกับลูกอยู่ ไม่งั้นผมคงเสียหน้ากว่านี้”

“อย่าไปต่อว่าแกเลยค่ะ แม่ของแกก็จากไปนานแล้ว อีกอย่างแกก็ไม่เชื่อฟังคำสั่งสอนอะไรของฉัน ทำให้ฉันไม่ได้อบรมแกให้ดี”

“ถ้าแกยอมรับคุณ เชื่อฟังคำสั่งสอนป่านนี้คงได้ดีเหมือนยายดาราไปแล้ว ที่ผมไม่อยากให้แต่งงานกับตระกูลธันวากุลก็เพราะกลัวขายหน้านี่แหละ ดีที่มียายดาราเลยส่งยายดาราไปแทน คำสัญญาที่เกิดขึ้นคือให้สองตระกูลแต่งงานกัน จะส่งใครไปก็ได้” ประโยคนั้นของอุดมทำให้สองแม่ลูกยกยิ้มมุมปากอย่างสมใจ

ดารินลูบท้องตัวเองไปมา ท้องเธอร้องเบาๆ แต่เธอกัดฟันกลั้นไว้ เธอไม่ได้รับสิทธิ์ให้เสนอหน้าไปกินข้าวกับพวกเขา

ดารินกัดริมฝีปากเบา ๆ ขบคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา เมื่อก่อนเธอนอนชั้นบน แต่เพราะโดนข้อหาว่าผลักน้องสาวตกบันได บิดาโกรธมากเลยไล่มานอนเรือนคนใช้ด้านหลัง พยายามอธิบายก็ไม่มีใครฟัง ทั้ง ๆ ที่ดารากานต์เป็นคนแกล้งตกบันไดเอง

แสงแดดลอดกระจกตกกระทบโต๊ะไม้ เห็นภาพครอบครัวสามคนที่ดูอบอุ่นในสายตาคนนอก แต่สำหรับดาริน มันคือภาพที่เจ็บลึก เธอเคยนั่งตรงนั้น ครั้งหนึ่งมารดาเคยตักกับข้าวให้ บิดาเคยยิ้มให้ น้องชายเคยหยอกล้อหัวเราะอย่างสนุกสนาน แต่ทุกอย่างพังทลายตั้งแต่วันที่มารดากับน้องชายของเธอหายสาบสูญไปในป่าตอนไปเที่ยวป่าด้วยกัน ตอนนั้นฝนตกหนักมีน้ำป่า เธอไม่ได้ไปด้วยจึงรอดมาได้

ไม่มีศพ ไม่มีข่าว มีเพียงความว่างเปล่าที่กลืนกินเวลามานานหลายปี

หลังจากนั้นไม่นาน บิดาก็แต่งงานใหม่ บ้านที่เคยอบอุ่นกลายเป็นความเย็นชา เหลือเพียงเธอที่เหมือนคนแปลกหน้าในบ้านของตัวเอง

“คุณแม่ขา วันนี้หนูจะได้ติววันแรกกับครูสอนพิเศษชื่อดังค่ะ” เสียงหวานของดารกานต์ดังขึ้น

“ได้จ้ะลูก เดี๋ยวแม่ให้คนขับรถไปส่ง” ศิรินทิพย์ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ดารินมองภาพนั้นเงียบๆ ไม่ใช่เพราะอิจฉา แต่เพราะคิดถึงคำว่าครอบครัวที่เธอไม่มีอีกแล้ว

เมื่ออุดมวางช้อนและลุกจากโต๊ะ ศิรินทิพย์เหลือบตามองมาที่มุมห้อง แววตาเธอไม่ต้องมีคำพูด ก็รู้ดีว่าอย่าได้ก้าวเข้ามาในเขตของฉัน

ดารินหลบตา ถอนหายใจเบาๆ แล้วหันกลับไป

ยังครัว

ในหม้อมีแค่เศษข้าวติดก้น แต่เธอก็ยังตักมากินกับน้ำเปล่าประทังชีวิต อุ่นข้าวในเตาเล็กๆ แล้วนั่งกินเงียบๆ ข้างหน้าต่างที่มองออกไปเห็นสวนหลังบ้าน คนใช้ในบ้านเปลี่ยนเป็นพวกของสองแม่ลูกจนหมด เธออยู่ที่นี่ก็เหมือนหมาหัวเน่าตัวหนึ่ง

เธออยู่อย่างไร้ตัวตนในบ้านหลังนี้ เสียงลมพัดลอดช่องไม้เข้ามา เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ขาวโพลน

“แม่จ๋า แม่กับน้องไปอยู่ที่ไหนนะ จะเป็นตายร้ายดียังไง ทำไมข่าวคราวถึงเงียบหายไป” เธอพึมพำแผ่วเบา ราวกับฝากเสียงไปกับลม

ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะมีใครได้ยินคำของเธอ หรือบางที อาจไม่มีเลย

แสงแดดยามสายส่องลอดบานหน้าต่างเรือนคนใช้ เสียงนกกระจอกจอแจบนหลังคาดังแข่งกับ

เสียงน้ำจากก๊อก ดารินก้มตัวซักผ้าในกะละมังตามหน้าที่

ทุกเช้าเธอต้องตื่นก่อนฟ้าสาง ล้างห้องน้ำ กวาดบ้าน ถูพื้น เตรียมอาหารเช้า แล้วหลบอยู่หลังห้องครัวตอนทุกคนในบ้านกินข้าว เธอไม่มีสิทธิ์ขึ้นไปชั้นบน ไม่ได้แตะของใช้ราคาแพง และไม่ได้รับ

เงินเดือนหรือค่าใช้จ่ายใด ๆ จากบ้านหลังนี้เลย

“อาศัยอยู่กินก็ต้องทำงานตอบแทน” คำพูดของศิรินทิพย์ฝังในใจตั้งแต่วันแรกที่ถูกย้ายลงมาอยู่เรือนคนใช้

คนในบ้านต่างรู้ดีว่าเธอไม่มีใครให้พึ่งพึง จึงรุมกันกลั่นแกล้งสารพัด เพราะทุกคนกลายเป็นคนของแม่เลี้ยงไปหมดแล้ว

อุดม วัฒนะโชติ หมกมุ่นอยู่กับธุรกิจบริษัทรับเหมาขนาดใหญ่ ออกจากบ้านตั้งแต่เช้า กลับมาตอนดึก โทรศัพท์ดังไม่หยุด ทั้งชีวิตเขาเต็มไปด้วยตัวเลขและเอกสาร ไม่มีเวลามองว่าลูกสาวแท้ ๆ คน

หนึ่งกำลังถูกกลั่นแกล้งอยู่ในบ้านของตัวเอง

เมื่อใดที่มีคนพูดถึงชื่อของเธอต่อหน้าเขา ศิรินทิพย์ก็มักจะทำเสียงเศร้า ๆ

“ฉันสอนเท่าไรก็ไม่เชื่อฟังค่ะ ดื้อเงียบ ไม่ยอมสุงสิงกับใคร แถมยังชอบแกล้งน้อง คอยกลั่นแกล้งน้องอยู่เรื่อย ทุกคนในบ้านก็เห็น”

“คุณก็จัดการให้เรียบร้อยสิ คุณก็เป็นแม่นะ ผมให้อำนาจการจัดการแก่คุณแล้ว” อุดมพูดปัดเพราะเหนื่อยกับงาน นั่นเท่ากับการมอบอำนาจให้ภรรยาใหม่จัดการทุกอย่างในบ้าน รวมถึงเรื่องเงินและค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ของสมาชิกในบ้านด้วย

เธอกลายเป็นคนใจร้าย ไม่เคารพแม่เลี้ยง และชอบรังแกน้องสาว เพื่อน ๆ ของดารากานต์ต่างเข้าใจเช่นนั้น รวมถึงเพื่อน ๆ คุณหญิงคุณนายทั้งหลายของศิรินทิพย์ก็เข้าใจเช่นนั้นไปด้วย

ยามค่ำคืนมาถึง เมื่อความเงียบเข้าปกคลุม ดารินแอบร้องไห้อยู่บนเตียงเล็กๆ ของตัวเอง ถึงชีวิตจะมืดมนเพียงใด เธอยังมีสิ่งหนึ่งที่เธอยึดเอาไว้ คือการตั้งใจเรียน

ทุกคืนหลังเสร็จงานบ้าน เธอจะนั่งอ่านหนังสือจนดึก เธอรู้ดีว่าไม่มีใครส่งเสียให้เรียนต่อ ถ้าอยากไปต่อให้ได้ เธอต้องพึ่งตัวเอง

เมื่อมหาวิทยาลัยประกาศรับสมัครสอบชิงทุน ดารินตั้งใจอย่างเต็มที่ เธออ่านหนังสือทุกวัน ตั้งใจอย่างแน่วแน่ เพื่อสอบให้ได้

ในวันที่ประกาศผล เธอแทบไม่เชื่อสายตา ชื่อของเธออยู่ในรายชื่อผู้ได้รับทุนเต็มจำนวนจนจบปริญญาตรี

เธอน้ำตาซึมอยู่หน้าบอร์ดประกาศ ในหัวมีเพียงเสียงของแม่ที่เคยพูดไว้ตอนเด็ก

2

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ขอให้ใจสู้เข้าไว้ แล้วทุกอย่างจะประสบความสำเร็จ”

ในขณะที่ใครหลายคนมีครอบครัวคอยซับเหงื่อให้ เธอกลับมีเพียงความอดทนเป็นเพื่อน เธอเก็บจดหมายทุนไว้แนบอกแน่น แล้วเดินกลับบ้านเงียบ ๆ ด้วยความหวัง

หลังจากนั้นดารินก็ตั้งใจเรียน เป้าหมายคือไม่ใช่แค่เรียนให้จบ แต่เธอต้องเรียนให้เก่งด้วย เพื่ออนาคตจะได้มีบริษัทดีๆ รับเข้าทำงาน และออกไปจากบ้านหลังนี้สักที

ชีวิตในมหาวิทยาลัยคือช่วงเวลาที่ดารินคิดว่าตัวเองจะได้หายใจอย่างอิสระที่สุด หลังจากต้องอยู่ภายใต้เงาของศิรินทิพย์และดารกานต์มาหลายปี

เธอทุ่มเทกับการเรียนอย่างหนัก รักษาเกรดเฉลี่ยเอาไว้ จนได้ทุนอย่างต่อเนื่อง ปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัย ดารินได้รู้จักกับหมอภีม รุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน ตอนนั้นเขาเพิ่งจบและทำงานเป็นแพทย์ประจำบ้าน เขาอบอุ่น สุภาพ และมักคอยช่วยเหลือเธออยู่เสมอ

สำหรับดาริน เขาคือ “แสง” ที่เข้ามาในชีวิตที่มืดมน

ทุกครั้งที่หมอภีมมารับหลังเลิกเรียน ดารกานต์มักจะโผล่มาด้วยรอยยิ้มใสซื่อ

“พี่ภีมขา ขอดาราติดรถไปด้วยได้ไหมคะ” เสียงหวานและแววตาออดอ้อน เชื่อมใจคนฟังได้เสมอ ภีมเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นน้องสาว จึงไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง

ดารินไม่อยากขัดใจ เพราะคิดว่าเธอกับดารกานต์ก็คือพี่น้อง แต่ไม่นานนัก เธอก็เริ่มสังเกตสายตาของภีมที่มองน้องสาวต่างไปจากเดิม

วันหนึ่ง ดารินได้ยินเพื่อนพูดแว่ว ๆ ในโรงอาหาร

“เห็นหมอภีมไปกินข้าวกับดาราหลายครั้งแล้ว สองคนนี่ไม่ธรรมดาแล้วล่ะ”

“ไหนว่าหมอภีมจีบดารินคนเป็นพี่ไง”

“น่าจะอยากจีบน้องเลยเข้าทางพี่มากกว่า ตอนนี้หมอภีมสนใจแต่ดารานะ ไม่เห็นสนใจดารินเลย”

หัวใจเธอเหมือนถูกบีบแน่น แต่ยังพยายามไม่เชื่อ จนกระทั่งวันนั้น วันที่เธอตามไปหาภีมที่โรงพยาบาล และเห็นภาพเขากับดารากานต์นั่งอยู่ด้วยกันที่มุมห้องกาแฟและเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันตลอด ไปไหนมาไหนด้วยกัน คบหากันอย่างเปิดเผยและประกาศความสัมพันธ์ว่าคบหากันเป็นแฟน

ดารินช็อกที่ได้รับรู้ เธอจึงดักรอเขาเพื่อเอ่ยถามความจริง

“พี่หมอคะ รินขอคุยด้วยหน่อยสิคะ”

“ได้สิ” ภีมตอบเสียงสุภาพแต่ท่าทีห่างเหิน

“พี่หมอคบกับดาราเหรอคะ”

“ใช่” เขาตอบโดยไม่ลังเล

“แล้วเรื่องของเราล่ะคะ”

“เรื่องของเราไม่เคยมีอะไรนะ พี่ก็แค่เอ็นดูเธอเหมือนน้องสาว เธอเองก็ไม่ควรรังแกหรือทำร้ายดาราอีก”

“รังแกเหรอคะ” ดารินเอ่ยถามเสียงขื่น ภีมคืออีกคนที่เข้าใจว่าเธอเป็นคนที่ชอบรังแกน้องสาวตัวเองอย่างนั้นเหรอ

“ใคร ๆ เขาก็รู้ว่าเธอเลวร้ายชอบรังแกน้องสาว เมื่อก่อนพี่คิดว่าเธอใสซื่อไร้เดียงสา เพราะเธอสร้างภาพ แต่ตอนนี้พี่ตาสว่างแล้ว”

“พี่ภีมคิดว่ารินเป็นคนเลวร้ายแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ”

“คนเราน่ะ รู้หน้าไม่รู้ใจ ทำเป็นใสซื่อที่แท้ก็มั่ว”

“มั่ว มั่วอะไรคะ”

“อย่าคิดว่าพี่ไม่เห็นว่าเธอขึ้นรถไปกับผู้ชายหลายคน ดารากับคุณน้าทิพย์เล่าให้ฟังหมดแล้วว่าเธอทำตัวเหลวแหลกเพียงใด คุยกันก็ดี วันนี้พี่ขอร้องอย่าให้เธอมายุ่งกับพี่อีก พี่รังเกียจผู้หญิงเลวร้ายแล้วก็มั่วผู้ชายแบบเธอเต็มกลืน” เขาพูดจบก็เดินจากไป ปล่อยให้ดารินยืนช็อกอยู่ตรงนั้น เขาไปรู้อะไรมา ทำไมถึงได้พูดจารุนแรงขนาดนี้

ช่างเถอะ! ในเมื่อเขาเข้าใจแบบนั้น เธอก็ควรตัดใจซะ ชีวิตต้องยืนหยัดต่อไป

เสียงประกาศชื่อบัณฑิตดังต่อเนื่องกลางลานกว้างของมหาวิทยาลัย ดอกไม้สีสดและลูกโป่งรูปหัวใจเต็มไปทั่วบริเวณ ผู้ปกครองยิ้มทั้งน้ำตา มอบช่อดอกไม้ให้ลูกหลานด้วยความภาคภูมิใจ

แต่ในมุมหนึ่งที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ดารินยืนอยู่เงียบ ๆ กับช่อดอกไม้เล็ก ๆ ที่เธอซื้อมอบให้ตัวเองในวันสำเร็จการศึกษา

วูบหนึ่งเธอยังหวังให้บิดาไปงานรับปริญญาของเธอ อยากให้ท่านเห็นความสำเร็จของเธอ แต่ท่านก็ไม่มา เธออุตส่าห์เอาเอกสารวันที่สำเร็จการศึกษาและวันรับปริญญาบัตรไปวางไว้บนโต๊ะ แต่สิ่งที่ได้กลับคืนมากลับว่างเปล่า ท่านคงเห็นแล้วและโยนทิ้งถังขยะไปแล้วแน่ ๆ เธอวางเด่นขนาดนั้นจะไม่เห็นได้ยังไงกัน

เธอสวมชุดครุยเรียบร้อย ผมถักเปียเรียบหอมกลิ่นแชมพูจาง ๆ สายตาของเธอมองผู้คนที่มีครอบครัวอยู่รายล้อม ทุกคนต่างหัวเราะ ยิ้มกว้าง ถ่ายรูปกันไม่ขาดสาย แต่สำหรับเธอ วันนี้ไม่มีใครเลยสักคน

ไม่มีบิดา ไม่มีมารดา ไม่มีน้องชาย ไม่มีแม้แต่เพื่อนที่รัก คนสมัยนี้คบกันแค่เงิน เธอเป็นแค่นักเรียนทุนจน ๆ ที่ไม่มีใครเหลียวแลหรืออยากคบหาด้วย

เมื่อเรียนจบถึงเพิ่งรู้ว่าน้องสาวไฮโซของเธอบอกทุกคนว่าเธอคือลูกคนใช้ในบ้าน ปีนขึ้นไปบนเตียงบิดาจนได้กลายเป็นลูกอีกคน เลยกลายเป็นพี่สาวนอกสมรส บิดาแค่ให้ใช้นามสกุลก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว ไม่แปลกที่ภีมจะรังเกียจเธอ ทั้ง ๆ ที่เรื่องทุกอย่างไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย แต่เธอก็คร้านที่จะอธิบายให้ใครฟัง ใครอยากจะเชื่อยังไงก็เรื่องของเขา อธิบายไปก็เปล่าประโยชน์ คนทั้งโลกเชื่อเช่นนั้น เธอคงต้องอธิบายจนปากเปียกปากแฉะ ไม่เป็นอันทำอะไร ช่างมัน ความจริงก็คือความจริง เธอรู้อยู่แก่ใจ

ลมอ่อนพัดผ่านใบหน้า ดารินสูดหายใจลึก ๆ พยายามบังคับรอยยิ้มให้คงอยู่ แม้หัวใจจะหนักเหมือนมีหินทับ เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ

“อย่างน้อย เราก็ทำได้แล้วนะ”

เธอเดินออกจากบริเวณงาน เพราะไม่มีเหตุผลให้เธออยู่ต่ออีก

แต่จังหวะที่กำลังเดินเลี้ยวตรงทางริมสวนก็ชนกับร่างสูงของใครบางคนเข้าอย่างจังจนของในมือหลุดร่วง

“ขอโทษค่ะ!” ดารินรีบก้มเก็บเอกสาร

“ไม่เป็นไรครับ ผมต่างหากที่เดินไม่ดูทาง” เสียงทุ้มอบอุ่นดังขึ้นเหนือศีรษะ

เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วต้องชะงัก ชายในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศยืนอยู่ตรงหน้า เขาสูงใหญ่ในท่วงท่าสง่างาม ดวงตาคมลึกใต้หมวกปีกขาวกำลังมองมาด้วยแววสุภาพและอบอุ่น

“ขอโทษจริง ๆ ค่ะ” เธอก้มศีรษะอีกครั้ง ก่อนจะรีบก้มลงเก็บแฟ้มในมือ

ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ แล้วก้มลงช่วยเก็บเอกสารให้

“ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็ต้องขอโทษเหมือนกัน”

เธอชะงัก เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ จนหัวใจเธอสั่นไหวอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“ขอบคุณค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

เธอรับแฟ้มคืน ก่อนเดินจากไปอย่างสุภาพ แต่แววตาของเขายังคงมองตามอย่างไม่อาจละสายตาได้

เธอไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นคือ ระฟ้า ธันวากุล นายทหารหนุ่มผู้เป็นว่าที่คู่หมั้นของเธอตามข้อตกลงระหว่างสองตระกูล ที่เธอไม่เคยได้รับรู้แม้แต่น้อย เพราะน้องสาวได้แย่งคู่หมั้นคนนี้ไปเสียแล้ว

และเขาเองก็ไม่รู้ว่า หญิงสาวในชุดครุยที่เดินชนเมื่อครู่ คือผู้หญิงที่ถูกกำหนดไว้ให้เป็นคู่ชีวิตของเขาตั้งแต่แรก

ระฟ้ามองตามแผ่นหลังบางที่เดินลับหายไปในฝูงคน สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากประหลาดใจเป็นความสนใจลึก ๆ อย่างไม่เข้าใจตัวเอง

“ผู้หญิงคนนั้น” เขาพึมพำเบา ๆ

แต่เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง

“พี่ใหญ่! น้องอยู่ทางนี้ค่ะ!” รุ้งฟ้าเรียกพี่ชายเสียงใส นั่นทำให้เขาต้องหันไปสนใจน้องสาวแทน

เสียงเครื่องบินทหารก้องกังวานเหนือฟ้า เมฆหนาทึบบดบังแสงอาทิตย์ยามบ่ายขณะเฮลิคอปเตอร์ลาดตระเวนของกองทัพเคลื่อนผ่านแนวเขตชายแดนไทยและประเทศเพื่อนบ้าน เสียงคลื่นลมแรงปะทะตัวเครื่องจนสั่นสะเทือน

3

พันตรีระฟ้า ธันวากุล ในเครื่องแบบพร้อมออกรบ แววตาแน่วแน่ เขาคือหนึ่งในหน่วยรบพิเศษ หน่วยรบที่ถูกฝึกมาอย่างเข้มงวดที่สุดในกองทัพ ทั้งการจู่โจม การรบประชิดตัว การเอาชีวิตรอดในทุกสภาพพื้นที่

ภารกิจครั้งนี้เป็นการสกัดกั้นขบวนลักลอบขนยาที่ชายแดนเหนือ หน่วยของเขาได้รับคำสั่งให้เข้าปฏิบัติการกลางดึกในพื้นที่ภูเขาสูงชัน ฝนตกหนัก และอากาศหนาวเหน็บจนหายใจแทบไม่ออก

“หน่วยหนึ่ง รายงานสถานการณ์” เสียงวิทยุแทรกขึ้นมาในหูฟัง

“พบนักค้าประมาณหกคน กำลังลำเลียงของ” เสียงตอบจากลูกทีมดังกลับมา

“ทุกหน่วยเตรียมเข้าประชิด เป้าหมายอยู่ห่างไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตร” ระฟ้าพูดเสียงเรียบแต่มั่นคง

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาในโคลน เสียงหายใจของลูกทีมถูกควบคุมอย่างมีวินัย ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

“ระวัง!” ระฟ้าตะโกนสั่งก่อนจะผลักลูกทีมหลบหลังโขดหิน เขาตอบโต้อย่างแม่นยำ แต่ใน

วินาทีนั้นเขาเข้าช่วยเหลือลูกน้องจนได้รับบาดเจ็บแทน

เลือดไหลซึมเปื้อนเครื่องแบบ เขายังฝืนลุกขึ้น คุ้มกันให้ลูกทีม จนแนวข้าศึกแตกพ่าย แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ เสียงระเบิดแว่วมาไกล ๆ ก่อนสติจะดับวูบไปในความมืดมิด

หลายชั่วโมงต่อมา เฮลิคอปเตอร์พยาบาลทหารบินกลับเข้าสู่ฐาน เสียงเจ้าหน้าที่เร่งตะโกนเรียกหมอสนามดังระงม

“คนเจ็บรายนี้ ถูกกระแทกอย่างแรง มีแผลทะลุชายโครง! สัญญาณชีพต่ำมาก!”

เมื่อถูกส่งถึงโรงพยาบาลทหารกลางกรุง แพทย์ใช้เวลาหลายชั่วโมงในการผ่าตัดช่วยชีวิต ระฟ้ารอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แต่ไม่รู้สึกตัวอีกเลย