เสียงซอพื้นบ้านลอยล่องกลางหมู่บ้านในหุบเขา บรรยากาศอบอุ่นในยามเย็นอบอวลด้วยกลิ่นไม้ กลิ่นฟืน และควันข้าวหลามที่ปะทะกันเป็นม่านหมอกจาง ๆ
กลางลานไม้ไผ่หน้าเรือน ยายจันทรานั่งบนเสื่อใบตอง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแต่แววตาสงบนิ่ง เธอมองดูงานแต่งเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นตามคำสัญญาเก่าที่เคยให้ไว้กับเพื่อนรักผู้ล่วงลับ...ยายสายหยุด
เด็กสาววัยสิบเจ็ดในผ้าซิ่นเรียบ ๆ นั่งนิ่งหน้าแดงอยู่ข้าง ๆ หญิงชรานั้น...คือแสงฟ้า หลานของยายสายหยุด ผู้ไม่เหลือใครอีกในโลกใบนี้
และชายหนุ่มผู้สวมเสื้อม่อฮ่อมที่แม้จะยืนไม่ค่อยตรงนักเพราะฤทธิ์เหล้าในงานเลี้ยง แต่ดวงตากลับไม่พร่าไหวเลย...คือ เขต อายุยี่สิบเอ็ด ผู้ยอมแต่งงานตามคำสัญญา เพราะรักยายและสงสารเด็กสาวที่ไม่เหลือใครในบ้านอีกแล้ว
“มาอยู่กับยายนะคนดี เป็นสาวเป็นนางอยู่คนเดียวไม่ปลอดภัย จะได้ช่วยดูแลกัน” เสียงยายจันทราเอ่ยกับแสงฟ้าหลานสาวเพื่อนรักด้วยความเอ็นดู เพราะในอดีตเคยสัญญาว่าจะให้หลานแต่งงานกัน
วันนี้สัญญานั้นเป็นจริง
ค่ำคืนล่วงเข้าห้องไม้ใต้หลังคามุงจาก เสียงงานเลี้ยงเงียบลงเหลือเพียงลมเย็นกับเสียงจิ้งหรีด
แสงฟ้านั่งตัวตรงที่มุมเสื่อ ห่มผ้าห่มบาง ๆ มือกำชายผ้าแน่น เขตเดินโซซัดโซเซเข้ามา หยุดยืนมองเด็กสาวที่นั่งเงียบอยู่ตรงมุมห้อง
“ไม่ต้องกลัวนะฟ้า...พี่แค่เมา แต่ยังมีสติอยู่ เธอยังเด็กพี่ไม่ทำอะไรเธอหรอก แค่แต่งงานให้เธอมาอยู่กับยายของพี่เท่านั้น พรุ่งนี้พี่ก็จะไปเป็นทหารแล้ว” เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนตะแคงอีกฟากของห้อง
“คืนนี้นอนเถอะ พรุ่งนี้พี่ต้องออกเดินทางแต่เช้า” เสียงเขาพูดแผ่วเบา แต่กลับอบอุ่นเหมือนตะเกียงในความมืด แสงฟ้าหายเกร็งไปมาก ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบ้าง
รุ่งเช้า เสียงไก่ขันปลุกคนในหมู่บ้านก่อนแสงแรกจะพ้นขอบฟ้า
เขตสะพายกระเป๋าผ้าใบเก่า ก้มกราบยายจันทราเงียบ ๆ หน้าบ้านไม้ที่เพิ่งกลายเป็นเรือนหอเมื่อคืนนี้
แสงฟ้ายืนส่งเขาพร้อมกับยายจันทรา
“เดินทางปลอดภัยนะคะพี่เขต”
เขตวางมือบนศีรษะของเธอเบา ๆ แล้วส่งยิ้มจาง ๆ ให้เธอ
“ดูแลตัวเองด้วย พี่จะขยันเขียนจดหมายมาหา”
“ค่ะ” เธอรับคำ แล้วร่างสูงนั้นก็เดินลับลงทางดินแดงสายแคบ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นใบไม้ เปลวแดดเช้า และหัวใจเด็กสาวคนหนึ่งที่เพิ่งกลายเป็นภรรยาในนาม
จดหมายฉบับแรกจากแดนทหาร
ถึง แสงฟ้า
พี่เขียนจดหมายฉบับนี้จากชายป่าทางเหนือ ตอนนี้พี่กับพวกพ้องถูกส่งมาประจำที่ชายแดน เพราะช่วงนี้เกิดการปะทะเล็ก ๆ หลายจุด พี่ไม่เป็นอะไรนะ แค่เหนื่อยบ้างตามประสาทหารใหม่
ทุกเช้าต้องตื่นตีห้า วิ่งบนดินแห้งจนฝุ่นจับหน้า เสียงปืนฝึกกลบเสียงนกร้องจนชินหู แต่พอมีเวลานั่งพัก พี่ก็คิดถึงบ้าน คิดถึงยาย...และคิดถึงเธอ
ฟ้าสบายดีไหม อยู่กับยายจันทราเป็นยังไงบ้าง ยายคงขยันตำพริกทำแกงเหมือนเดิม
พี่ไม่ได้ลืมสัญญานะ ว่าจะเขียนหาฟ้าเสมอ พอได้นั่งเขียน พี่ก็รู้สึกว่าเรายังอยู่ใกล้กัน
อย่าลืมตอบจดหมายนะ
พี่เขต
จดหมายตอบจากแสงฟ้า
ถึงพี่เขต
ฟ้าสบายดีค่ะ ยายก็แข็งแรงดี ทุกเย็นเรานั่งตำหมากด้วยกัน ฟ้าหัดสานตะกร้ากับยายด้วยค่ะ ถึงจะยังเบี้ยว ๆ อยู่แต่ยายบอกว่าสวย
ฟ้าดีใจที่พี่เขียนจดหมายมานะคะ อ่านแล้วเหมือนพี่อยู่ใกล้ ๆ เลย
เวลาพี่พูดถึงเสียงปืนกับฝุ่น ฟ้าก็นึกภาพตาม…ไม่รู้จะช่วยอะไรได้ แต่ฟ้าจะสวดมนต์เผื่อพี่ทุกคืน ขอให้พี่ปลอดภัย
ตอนนี้มีแมวจรตัวหนึ่งมานอนใต้ถุนทุกวัน ฟ้ากับยายเลยแบ่งข้าวให้มัน กลางคืนมันชอบมานอนบนตักยายค่ะ
พี่เขตอย่าลืมดูแลตัวเองนะคะ ฟ้ารออ่านจดหมายฉบับต่อไปค่ะ
ฟ้า
จดหมายจากแนวป่าและควันไฟ
ถึงแสงฟ้า
พี่เพิ่งกลับจากลาดตระเวน ได้พักแค่ไม่กี่วันก่อนจะถูกส่งไปอีกจุดหนึ่ง ฟ้าไม่ต้องห่วง พี่ยังปลอดภัยดี พี่ส่งเงินเดือนไปให้ฟ้ากับยายใช้แล้วนะ พี่เองมีเบี้ยเลี้ยงอยู่แต่ในป่าไม่ได้ใช้เงินอะไร ฟ้ากับยายจะได้ไม่ลำบาก
ช่วงนี้มีเสียงปืนบ่อย แต่พี่เริ่มชินแล้ว สิ่งที่ไม่ชินคือเวลานอนคนเดียวในป่า มันเงียบจนคิดถึงคนทรงนั้น
พี่อยากเห็นตะกร้าที่เธอสานจัง ต่อให้เบี้ยวพี่ก็คงว่าเป็นตะกร้าที่สวยที่สุด
อย่าลืมกินข้าวตรงเวลา อย่าทำงานหนัก พี่ฝากยายด้วยนะ
เขียนมาหาพี่บ่อย ๆ นะ พี่อ่านทุกคำ ถ้ามีเวลาจะรีบตอบจดหมายของเธอในทันที
พี่เขต
แสงฟ้าอ่านเนื้อความในจดหมายให้ยายจันทราฟัง นานมากกว่าเขตจะตอบจดหมาย แต่เขาก็ตอบทุกฉบับ เมื่อเขามีโอกาสได้ส่งมันกลับมา
ความผูกพันค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในระยะห่างระหว่างหมู่บ้านกลางป่ากับชายแดนอันห่างไกลความเจริญ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แสงฟ้ากับเขตยังคงเขียนจดหมายถึงกันเสมอ ถึงจะนานมากกว่าจะได้รับจดหมายแต่ละฉบับ แต่ทุกถ้อยคำที่ผ่านมือ...ยังคงมีความหมายเหมือนเดิม
เขตในวัยยี่สิบเจ็ด ถูกส่งไปประจำการในหลายประเทศ ป่าเขตร้อน ทะเลทราย หรือเมืองหนาวไม่มีที่ไหนที่เขาไม่ผ่าน แต่ไม่ว่าร่างกายจะอยู่มุมใดของโลก ใจของเขาก็ยังวนเวียนอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางป่า
ยายจันทราป่วยหนักมากค่ะพี่เขต ฟ้าไม่รู้จะทำยังไงดี... ถ้อยคำจากจดหมายฉบับล่าสุดส่งมาถึงเขาล่าช้ากว่าปกติหลายเดือน และนั่นทำให้เขตตกใจเป็นอันมาก
เขตตัดสินใจยื่นใบลาออกจากราชการทหารในทันที แล้วรีบเดินทางกลับหมู่บ้านโดยไม่รีรอ
บ้านไม้หลังเดิมไม่เปลี่ยนไปมากนัก ยกเว้นเพียงอย่างเดียวยายจันทราไม่ได้นั่งรอเขาที่ชานเรือนอีกแล้ว
เสียงฆ้องเสียงกลองในงานศพดังก้องในอก เขตเดินเข้าไปเงียบ ๆ ไม่ได้บอกใครว่าเขาจะกลับมา แต่เสียใจที่ไม่ได้กลับมาดูใจยายตอนป่วยหนัก ทำให้เขารู้สึกผิดไม่น้อย
แสงฟ้าในชุดดำ ยืนอยู่ข้างโลงศพยาย ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำจากการร้องไห้ แต่สวยจับใจ
หญิงสาววัยยี่สิบสองในสายตาเขต ไม่ใช่เด็กน้อยกะโปโลในชุดซิ่นเบี้ยว ๆ อีกต่อไป
เธอเป็นหญิงสาวเต็มตัว ผิวเนียนขาว ผมดำยาวสลวย รอยยิ้มเศร้าของเธอในยามนี้ช่างอ่อนหวานและบาดใจ
เขตรู้ตัวทันทีว่าใจของเขาสั่นสะท้านเพียงใดที่ได้สบประสานสายตากับเธอ
หลังเสร็จงานศพ ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงัด
“พี่เขตกลับมาจริง ๆ ด้วย...” เสียงของแสงฟ้าเบาแต่หนักแน่นอยู่ในลำคอ
เขตไม่พูดอะไร เขาแค่มองเธอนิ่ง ๆ เหมือนกำลังซึมซับอะไรบางอย่าง
“ยายรอพี่จนวันสุดท้ายเลยนะคะ”
“แล้วเธอล่ะ ฟ้า...”
“ฟ้าก็รอพี่เหมือนกันค่ะ” คำตอบสั้น ๆ แต่หนักอึ้งในอกของเขต จนเขาต้องเบือนหน้าไปซ่อนอาการบางอย่างที่ไม่ควรเผยออกมาตรงนี้
“พี่แย่มาก เอาแต่ทำงาน ไม่ได้กลับมาดูแลยายเลย”
“แต่พี่เขตส่งเงินมาให้พวกเราใช้จ่ายตลอด พี่ทำดีที่สุดแล้วนะคะ พี่ไปทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นเสียหน่อย”
“ปลอบใจพี่เหรอ” เขาเลื่อนมือไปโยกศีรษะของเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู เธอยิ้มให้เขา ไม่อยากให้เขาคิดมาก
ยามค่ำ...เขานั่งอยู่ริมชานบ้าน สายลมป่าพัดกลิ่นหญ้าและดอกไม้แห้งโชยมาตามลม
ประตูไม้แง้มออก แสงฟ้าในชุดอยู่บ้านเดินออกมาอย่างเงียบ ๆ แล้วนั่งลงข้างเขาโดยไม่พูดอะไร ทั้งสองนั่งเงียบอยู่อย่างนั้น...ใจเต้นคนละจังหวะ แต่สั่นเท่ากัน
เสียงจิ้งหรีดร้องแว่วในค่ำคืนหลังฝนตก กลิ่นดินชื้นและใบไม้เปียกยังอบอวลอยู่รอบบ้านไม้หลังเก่า แต่ถูกซ่อมแซมเป็นอย่างดี
“ฟ้ามีจดหมายของยายจะให้พี่อ่านจ้ะ ยายฝากไว้ก่อนตาย” เธอยื่นจดหมายให้เขาเปิดอ่าน
“นี่เป็นจดหมายที่ยายฝากให้ฟ้าเขียนไว้ก่อนจะเสีย ยายพูด ฟ้าจดให้ค่ะ…เป็นลายมือฟ้า แต่เป็นเสียงของยายจริง ๆ” เขตรับมาเปิดออกด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย
ตัวอักษรที่เขาเห็นคุ้นเคยเป็นลายมือแสงฟ้า แต่เพียงอ่านข้อความแรก หัวใจเขาก็สั่นสะเทือน
ถึงเขต หลานรักของยาย
ถ้าเอ็งได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แปลว่ายายไปแล้ว
เอ็งไม่ต้องเสียใจนะ ที่ไม่ได้กลับมาทันดูใจยาย
ยายรู้ว่าเอ็งรักยาย เอ็งทำดีที่สุดแล้ว
ส่งเงิน ส่งจดหมาย ไม่เคยขาด…แค่นั้นยายก็ภูมิใจมากที่สุดแล้ว
เอ็งเป็นหลานที่ดี เป็นชายชาติทหารที่ยายรักที่สุดในโลก
แต่จากนี้ไป… ยายอยากขออย่างนึง ขอให้เอ็งดูแลฟ้าต่อจากยายให้ดีด้วย ยายเคยสัญญากับยายของฟ้าเอาไว้ ยายไม่อยากผิดคำสัญญา
ฟ้าเป็นเมียแต่งของเอ็ง ถึงจะจากกันหลายปี แต่เขาไม่เคยมีใคร และไม่เคยมองใคร
เด็กคนนี้อยู่กับยายมาตลอด ดูแลยายอย่างดีทุกวัน ฟ้าเหมาะจะเป็นเมียของเอ็ง เป็นเมียที่ดี
ยายจันทรา
เขตอ่านจบแล้วเงียบไปนาน
เขาไม่พูดอะไรอยู่หลายนาที จนแสงฟ้าเริ่มจะเอ่ยปาก เขาก็พูดขึ้นเบา ๆ ก่อน
“ฟ้าเขียนตามคำยายนะจ๊ะ” เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ในจดหมายยายอวยเธอเสียเยอะแยะ กลัวเขาจะหาว่าเธอเขียนลงไปเอง
“พี่รู้” ที่เขามั่นใจว่าข้อความในจดหมายนี้ยายเป็นคนสั่งเสียจริงๆ เพราะชาวบ้านในหมู่บ้านต่างชมแสงฟ้าให้เขาฟังไม่ขาดปาก ตั้งแต่ในงานศพของยาย จนเขาอดภูมิใจเสียไม่ได้ที่ได้เธอมาเป็นภรรยา แต่เสียใจที่ไม่ได้กลับมาดูใจยายนี่แหละ มันติดค้างอยู่ในอก สลัดอย่างไรก็ไม่หลุดสักที ดังนั้นเขาจะทำตามคำขอของยายเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตาย ดูแลแสงฟ้าให้ดี ตอบแทนที่ตลอดหลายปีมานี้เธอดูแลยายของเขาอย่างดี เสียสละตัวเองให้เขาได้ไปเผชิญโลกกว้าง
“พี่จะไม่กลับไปเป็นทหารอีกแล้วฟ้า…” เธอหันขวับมามองเขา แววตาเต็มไปด้วยคำถาม
“เพราะฟ้าเหรอจ๊ะ พี่ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้ ฟ้าโตแล้วดูแลตัวเองได้” เธอไม่อยากให้เขาทิ้งอาชีพที่รัก
“พี่จะอยู่ที่นี่…อยู่กับเธอ อยู่ที่บ้านไพรของเรา อยู่ในบ้านหลังที่ยายสร้าง อยู่ข้าง ๆ คนที่ยายฝากไว้ ไม่ใช่เพราะยายสั่งเสียอะไรหรอก แต่พี่ทำงานมาหลายปี ไปหลายที่ก็อยากจะลงหลักปักฐานสักที เธอก็โตแล้ว ไม่ใช่เด็กเหมือนในตอนนั้น พี่อยากมีลูกน่ารักๆ กับเธอสักคน” เขาพูดจบก็หันไปสบตาเธอช้า ๆ มือหนาเลื่อนขึ้นมาจับมือบางของเธอไว้แน่น
“พี่จะดูแลฟ้าแทนยายเอง ตอนนั้นเธอยังเด็ก พี่ยังอยากให้เธอโตกว่านี้อีกหน่อย และพี่ก็อยากไปทำงานเก็บเงินสักก้อน เราจะได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวอย่างไม่อัตคัดขัดสนหรือลำบาก พี่คิดว่าจะได้กลับมาดูแลยายกับเธอให้ดี แต่ไม่คิดว่ายายจะมาด่วนจากไปเสียก่อน” เขาพูดเสียงเศร้า
“พี่อยากมีลูกกับฟ้าเหรอคะ” แสงฟ้าเอ่ยถามอย่างเขินอาย
“ใช่น่ะสิ” เขาจับแก้มสาวเอาไว้ ก่อนจะมองเธออย่างลึกซึ้ง
“พี่รักษาพรหมจรรย์เพื่อเธอเลยนะ” เขาขยับเข้าหา หัวใจหนุ่มเต้นแรง ไฟพิศวาสในกายลุกขึ้น และแก่นกายของเขาก็กำลังตื่นตัว โหยหิวน้ำหวานจากร่องของเธออย่างเต็มที่
กลับมาเจอกันอีกครั้งเขาเห็นผู้ชายคนอื่นมองเธอตาเป็นมันก็รู้สึกหึงหวงจนต้องตวัดสายตามองผู้ชายพวกนั้นอย่างดุดัน พวกมันถึงหยุดมองเมียเขา แต่แสงฟ้าไม่ได้สนใจหรอก เธอดีกับทุกคน พูดดีกับทุกคน เมียของเขาเป็นคนมีน้ำใจ และมนุษยสัมพันธ์ดี เขาเข้าใจ แต่นั่นแหละ ต่อจากนี้ไปเขาจะไม่ยอมให้ใครมามองเมียของเขาด้วยสายตาวาบหวามแบบนั้นอีก เขามองเธอได้คนเดียวเท่านั้น
ความเงียบหลังจดหมายจบลง ทิ้งไว้เพียงเสียงลมหายใจที่สั่นไหว และสายตาที่ไม่ยอมละจากกัน
เขตเลื่อนมือมากุมมือแสงฟ้าไว้แน่น แววตาคมทอดมองเธออย่างลึกซึ้ง ริมฝีปากหยักเอ่ยแผ่วเบา
“ฟ้า...พร้อมจะเป็นเมียของพี่ไหมหรือยัง”
แสงฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นถี่ ใบหน้าแดงเรื่อ เธอเม้มปากนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ อย่างเขินอาย
เขตไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงลุกขึ้น ยืนเต็มความสูง แล้วก้มลงช้อนร่างบางขึ้นอุ้มอย่างง่ายดาย แสงฟ้าเบิกตากว้าง กอดคอเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ใจเต้นแรงจนแทบระเบิด
เขาอุ้มเธอเข้าไปในห้องไม้ เงียบงัน มีเพียงแสงตะเกียงรางเลือนส่องเงาร่างทั้งคู่บนฝาไม้ไผ่
เขตวางเธอลงบนฟูกนอน มือหนาลูบผมยาวของเธอเบา ๆ
“ฟ้าเขินเหรอ” เธอพยักหน้า ไม่กล้าสบตาเขา
เขตก้มลงจูบหน้าผากเธอแผ่วเบา ก่อนจะไล้จูบลงมาที่แก้ม ผิวขาวของเธอร้อนผ่าว
“ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะเบามือที่สุด” เขาใช้ปลายนิ้วปลดผ้าถุงของเธอออกช้า ๆ ในขณะที่ตัวเขาเองก็ค่อย ๆ ถอดเสื้อม่อฮ่อมออก เผยร่างกำยำที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากการรบ เมื่อเขาขยับเข้าใกล้ แสงฟ้าเห็นบางสิ่งชัดเจนเต็มตา
ท่อนเนื้อของเขตที่ตื่นตัวเต็มที่ชูชันอยู่ตรงหน้าเธอ ขนาดของเขาทำให้ดวงตาเธอเบิกกว้าง
“มัน...ใหญ่จังค่ะ...” เธอพูดเสียงสั่น เขตยิ้มบาง ๆ อย่างเขินในแบบผู้ชายจริงใจ
“พี่ไม่เคยนอนกับใครเลยนะฟ้า พี่เก็บพรหมจรรย์ไว้ให้เธอคนเดียว” แสงฟ้าสบตาเขา ก่อนจะรู้สึกเขินอายอย่างที่สุด
เขากดเธอลง พรมจูบทั่วใบหน้าหวาน สลัดอาภรณ์ทั้งของเขาและเธออกจากกันจนเปลือยเปล่า
คืนนั้นร่างของเธอถูกแนบประสานกับร่างเขาอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากสัมผัสกันด้วยอ่อนหวาน มือของเขตลูบไล้ไปทั่วกายบางอย่างหวงแหน
เขาสอดกายเข้าไปอย่างช้า ๆ จนเธอสะดุ้งร้องเสียงเบา น้ำตาซึมออกมาที่หางตา
“เจ็บเหรอ...พี่ขอโทษ”
“เจ็บค่ะ ของพี่เขตใหญ่มากเลยนะคะ” เธอที่นอนอ้าขารับท่อนเนื้อของเขาผงกศีรษะขึ้นมอง เห็นว่าความแข็งแกร่งฝากฝังลงมาแต่แค่นิดเดียว เธอก็เจ็บเจียนตาย
เขาก้มลงจูบซับน้ำตาให้เธอ ลูบไล้เนื้อตัวปลอบโยนอย่างอ่อนโยนที่สุด
แสงฟ้ากอดเขาไว้แน่น ยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ยังมีน้ำตาในตา
“อดทนนิดนะ พี่ก็เจ็บเหมือนกัน ร่องฟ้าตอดพี่แน่นมาก มันยัดไม่เข้าเพราะฟ้าไม่เคยมีใคร และพี่ก็ไม่เคยมีใครเหมือนกัน” เขาอดกลั้นไม่ยอมมีอะไรกับผู้หญิงคนไหนเพราะสำนึกว่าแต่งงานแล้ว
“ไม่เป็นไรค่ะพี่เขต...แค่พี่อยู่กับฟ้า ฟ้าก็ไม่กลัวอะไรแล้ว พี่ทำเถอะจ้ะ” เธอยิ้มให้เขา เขาก็จูบซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน เขาพยายามกดแทรกเข้าไปจนมันเกินกว่าครึ่ง เธอเจ็บมากแต่ก็กัดฟันทน รับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งที่เสียบเข้ามาจนร่องสาวแทบฉีกขาด
เพียงไม่นานเสียงครางแผ่วเบาก็แทนที่เสียงจิ้งหรีดในยามค่ำคืนนั้น ร่างสูงใหญ่แข็งแกร่งโยกคลอนอยู่เหนือร่างบางเป็นจังหวะจะโคน
“ฟ้าอ้าขากว้างๆ หน่อยคนดี พี่อยากเข้าให้ลึกกว่านี้”
“ฟ้าเจ็บค่ะพี่”
“อดทนหน่อยนะ ครั้งต่อไปสัญญาว่าจะทำให้เจ็บน้อยกว่านี้จนไม่เจ็บเลย” เขาพอรู้ผู้หญิงไม่เคยยังไงก็ต้องเจ็บด้วยกันทั้งนั้น แต่ครั้งต่อๆ ไปเขาจะแก้มือให้เธอเสียวซ่านจนร้องครางเพียงอย่างเดียวแน่นอน
ใต้ผืนหลังคาบ้านไม้กลางไพร ความรักของคนสองคนได้ผูกพันกันแน่นแฟ้นอย่างไม่มีสิ่งใดกั้นอีกต่อไป
“อ๊า... พี่เสียวมากฟ้า เหมือนจะเสร็จ”
“ฟ้าก็เสียวจ้ะ ทั้งเจ็บทั้งเสียว”
“พี่ขอแรงๆ เป็นจังหวะสุดท้ายได้ไหม มันเสียวมากอยากกระแทกแรงๆ” เขาร้องขอก่อนจะขยับโยกเร็วๆ แรงๆ ไม่กี่ครั้งก็แตกพร่า แสงฟ้ารับน้ำรักสีขาวขุ่นของเขาจนหมด ดูดกินจนไม่เหลือ
เขาถอดท่อนเนื้ออวบใหญ่ออกจากร่อง แสงฟ้าก้มมองร่องสาวที่บวมแดงและมีน้ำรักปนเลือดไหลออกมา
“เจ็บจังค่ะ” เธอซี้ดปาก
“พี่ขอโทษที่ทำให้เจ็บ เดี๋ยวพี่พาไปล้างตัวนะ” เขาอุ้มเธอไปล้างตัวที่นอกชาน แล้วพากันมานอนกอดกันบนเตียงจนเผลอหลับไปด้วยความเพลีย
เสียงไก่ขันดังแว่วจากท้ายหมู่บ้าน ลมหอบกลิ่นหญ้าเปียกและน้ำค้างโชยผ่านหน้าต่างไม้
เขตขยับตัวลุกจากฟูกเงียบ ๆ ก่อนจะห่มผ้าให้แสงฟ้าที่นอนหลับอยู่ข้างกาย
ใบหน้าหวานซบหมอนหลับตาพริ้ม ผมยาวสลายบนแผ่นหลังขาวเนียน เขาอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นเธอยังหลับสนิท ท่าทางคงเพลียจากเมื่อคืน
“เมื่อคืนพี่ทำรุนแรงไปหน่อย…” เขาเอ่ยเสียงแผ่วกับตัวเอง
เขาคลี่เสื้อม่อฮ่อมใส่แล้วเดินออกจากห้อง เปิดประตูลงเรือนไปอย่างเงียบเชียบ
เขตเริ่มก่อฟืน ใส่ข้าวสารในหม้อ และเตรียมไข่กับผักที่มีอยู่ เท่าที่หาได้ในครัว มือหยาบแต่เคลื่อนไหวอย่างมั่นคง ชำนาญและใจเย็น
วิถีชีวิตแบบทหารยังติดตัวเขามาเสมอ ในขณะเดียวกัน เขาสังเกตเห็นหลายอย่างในบ้านข้าวของชำรุด คิดว่าจะปรับปรุงให้ดีขึ้นในอนาคต
ถ้าจะเริ่มต้นชีวิตครอบครัวกันจริง ๆ แบบที่บอกเขาก็ต้องทำตัวเป็นสามีที่ดีด้วย
เขาจะใช้วิชาทหารมาสร้างบ้านให้เธอ ให้มันแข็งแรง มีที่กักน้ำ มีเตาใหม่ มีที่นั่งทำครัวดี ๆ เธอจะไม่ต้องอยู่แบบลำบากอีกแล้ว
เสียงบานประตูเปิดเบา ๆ ทำให้เขตหันไปมอง
แสงฟ้าในชุดนอนสีซีดยืนอยู่หน้าประตู ยิ้มอ่อนให้เขา แววตายังงัวเงียแต่น่ารักจนหัวใจเขาเต้นแรงอีกระลอก
“พี่เขตตื่นแต่เช้าเลยนะคะ”
“พี่ว่าฟ้าคงเพลีย...เลยอยากให้ตื่นมาเจอกับข้าวหอม ๆ ก่อน” เขาหยอก
แสงฟ้ายิ้มเขิน ๆ เดินมานั่งยอง ๆ ข้างกองฟืน ก้มลงดมกลิ่นกับข้าวในหม้อ
“น่ากินจังค่ะ” เขตกวักมือเรียก
“มากินด้วยกันเลยสิ” แต่เธอส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ผ้าคลุมไหล่ที่พาดไว้ไหลลงเล็กน้อยจนเห็นลำคอขาวระเรื่อ
“เช้า ๆ ฟ้าชอบไปอาบน้ำก่อนค่ะ แล้วค่อยมากินข้าว ตอนเช้าอาบน้ำแล้วทำให้มีแรงรู้สึกสดชื่นด้วยค่ะ เดี๋ยวค่อยกลับมากิน ถ้าพี่เขตหิว กินก่อนได้เลยนะคะ”
“งั้นพี่ไปด้วยสิ พี่เองก็อยากอาบน้ำตอนเช้ากับฟ้าเหมือนกัน เขาไม่แพ้อากาศหนาว เรียกว่าร่างกายทนทานกับทุกสภาพอากาศ เธอคงเหมือนกัน ติดนิสัยอาบน้ำตอนเช้า หนาวแค่ไหนก็คงชิน”
แสงฟ้าหันไปมองเขาแต่ไม่ได้ปฏิเสธ เธอยิ้มเบา ๆ แล้วเดินนำออกไปทางหลังบ้าน
เขตมองแผ่นหลังเธอที่เดินผ่านรั้วไม้เตี้ยไปทางทางเดินดินเล็ก ๆ ที่นำสู่ลำธาร หัวใจชายหนุ่มเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงน้ำไหลจากลำธารเย็น ๆ กำลังจะกลายเป็นบทบรรเลงบทใหม่ของเช้าวันใหม่ที่สดใส
ลำธารเล็ก ๆ หลังบ้านพลิ้วไหวไปด้วยแสงแดดยามเช้า น้ำเย็นใสราวกระจกสะท้อนใบหน้าของแสงฟ้าที่กำลังย่อตัวล้างหน้าเบา ๆ
เขตเดินตามลงมา มองเธออย่างเอ็นดู แสงฟ้าในชุดผ้าถุงสีหม่นที่ชุ่มน้ำแนบเนื้อ ทำให้หัวใจชายหนุ่มสั่นไหวอีกครั้ง เขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ เอ่ยถามเสียงทุ้มแผ่ว
“เมื่อคืนร่องเจ็บมากไหม” แสงฟ้าชะงัก ใบหน้าแดงก่ำ เธอกัดริมฝีปาก ไม่ตอบในทันที แต่พอเขาย่อตัวลงมาข้าง ๆ และจับมือเธอเบา ๆ ดวงตาคมมองด้วยความห่วงใย เธอก็พยักหน้าช้า ๆ
“ขอพี่ดูหน่อยนะคนดี พี่อยากเช็กว่าเจ็บมากไหม”
“พี่เขตจะดูจริงๆ เหรอคะ” เธอเอ่ยถามตาโต
“ให้ดูหน่อย เดี๋ยวพี่ช่วยทำให้หายเจ็บ”
“ทำยังไงคะ” แสงฟ้าถามพาซื่อ
“ก็ให้พี่ดูหน่อยสิ เดี๋ยวพี่จัดการให้”
แสงฟ้าเม้มปากแน่นด้วยความอาย แต่สุดท้ายก็ขยับตัวเอียงเล็กน้อยให้เขาดู ผ้าถุงถูกยกขึ้นช้า ๆ ใต้สายน้ำใสเย็น
เขตมองเพียงครู่ ใจทั้งห่วงทั้งรักร่องสวยของเธอมีรอยบวมแดงนิด ๆ ตามคาด
“พี่ขอโทษนะฟ้า…เมื่อคืนพี่ใจร้อนเกินไป ต่อไปพี่จะเบามือกว่านี้” แสงฟ้าก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเขา แต่หัวใจกลับอบอุ่นอย่างประหลาด
“แยกขาให้พี่หน่อย” เขาพูดเสียงแหบพร่า ใช้มือดันขาของเธอให้แยกออกจากกัน เธอหนีบขาเล็กน้อยก่อนจะหลับตาปี๋ยอมให้เขาแยกขาออกจากกัน
เขตก้มหน้าลงไปตรงหว่างขาก่อนที่จะใช้ลิ้นลามเลียร่องสาวของเธอเบาๆ
“อื้อ... พี่เขตทำอะไรคะ”
“ช่วยทำให้ดีขึ้นไงครับ” เขาเหลือบสายตาขึ้นมองสบตาคนที่ก้มลงมองที่หว่างขาของตัวเอง เธอหน้าแดงเมื่อสบตากับเขา สายตาหลุบมองลิ้นสีแดงจัดที่กำลังตวัดเลียตรงร่องสาวแดงฉ่ำแล้วใจสั่นรัว
“ดีขึ้นไหม พี่ทำแบบนี้” เขาเอ่ยถามพลางตวัดเลียไล้ระรัวขึ้น เธอร้องครางเสียงหลง ก่อนจะกระตุกร่างเกร็งค้าง น้ำรักหยาดเยิ้มอุ่นร้อนไหลออกมาให้เขาดูดกลืนจนหมดสิ้น
