“ได้ตัวคุณหนูใบ้! น้องสาวไอ้ปิติยศมาแล้วครับพ่อเลี้ยง!”
รายงานของชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำ ทำให้บุรุษหนุ่มที่นั่งหลับตาอยู่บนเก้าอี้นวดไฟฟ้าในห้องโถงขนาดใหญ่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงและหายาก ค่อยๆลืมตาขึ้นพร้อมแสยะยิ้มมุมปาก
“พาเข้ามา!”
กรีชาเจ้าของอาณาจักรไร่พญาป่าเสือ ผู้ได้ชื่อว่าร่ำรวยและทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งของภาคเหนือ แม้พึ่งอายุเพียง 29 ปี แต่ความสามารถทั้งบู๊และบุ๋นใช่จะหาตัวจับได้ง่ายๆ จึงไม่แปลกที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าพ่อแห่งภูป่าเสือ ดินแดนอันปกคลุมไปด้วยอิทธิพลมืด แหล่งซ่องสุมธุรกิจสีเทาค่อนไปทางดำทุกรูปแบบ
ไม่นานลูกน้องของเจ้าพ่อใหญ่อีกสองคนก็นำตัวเจ้าของร่างบางสูงประมาณ163เซนติเมตรเห็นจะได้เข้ามา หุ่นทรงเล็กทุกสัดส่วนยกเว้นหน้าอกกับสะโพก น้ำหนักให้ไม่เกิน43-44 กิโลกรัม แลน่าฟัดทีเดียว จับหิ้วด้วยแขนข้างเดียวได้สบาย
จำได้ว่าเคยเห็นยัยคุณหนูใบ้คนนี้ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก ปริญบิดาของเธอพามาสวัสดีคุณปู่ของเขาแต่หลังจากที่คุณปู่เสียได้ไม่นาน ปริญก็จากโลกนี้ไปเช่นกัน นับจากนั้นก็ไม่เคยได้เจอะเจอปิติยาหรือยัยคุณหนูใบ้อีกเลย ได้ยินว่าเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว ไม่ชอบออกไปไหน วันๆขลุกอยู่แต่ในไร่แม่กรองทองอย่างคนมีปมด้อย
ยอมรับว่าเธอสวยมาก แตกต่างจากตอนเด็กที่เคยพบ นัยน์ตาสีอำพัน ระหว่างสันจมูกเรียวโด่ง แสดงออกถึงความหวาดกลัวแต่แฝงความเป็นนักสู้ พยายามดีดดิ้นเพื่อให้หลุดจากพันธนาการตลอดเวลาแม้ไม่ส่งเสียงแต่ดูออกว่ามีบทผรุสวาทมากมายในสายตาคู่งาม
ตอนเด็กกับตอนโตต่างกันชะมัด ไม่ใช่แค่หน้าอกหน้าใจโตขึ้นนะ แต่กาลเวลาทำให้แววตาอ่อนโยนเอียงอายประหม่าไม่สู้คนเปลี่ยนเป็นแม่เสือสาวซึ่งถ้าพูดได้คงด่ากันจนหูชาเป็นแน่
“เธอจะโทษฉันไม่ได้นะปิติยา ก็พี่ชายเธอมันเล่นไม่ซื่อ ฉันอุตส่าห์ให้เงินมันยืมเพราะเห็นว่ามันเดือดร้อน อีกอย่างเราก็บ้านใกล้เรือนเคียง แต่แทนที่มันจะสำนึกบุญคุณ มันกลับไปร่วมมือกับไอ้เสี่ยเรืองชัยเผาโกดังเก็บผลผลิตของฉัน งานนี้พี่ชายเธอเริ่มก่อน! ถ้าอ้างเรื่องไม่มีทางเลือก ฉันว่าฟังไม่ขึ้น แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะ ถ้าเธอยอมยกที่ดินส่วนของเธอหรือทรัพย์สินส่วนของเธอใช้หนี้แทนมัน ฉันก็จะปล่อยเธอไป ฉันไม่ใช่คนใจร้ายถึงขั้นรังแกคนพิการหรอก ฉันแค่อยากได้เงินของฉันคืนก็เท่านั้น เดี๋ยวฉันจะให้คนไปเรียกพี่ชายของเธอมาที่นี่ ตกลงกันเองว่าจะเอายังไง"
"อาชา พาคุณหนูปิติยาขึ้นไปพักที่ห้องรับรอง แล้วให้คนไปส่งข่าวที่ไร่แม่กรองทอง”
ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นเจ้าพ่อแห่งภูป่าเสือ มีอิทธิพลคับที่แห่งนี้ แต่กรีชาก็ไม่เคยทำร้ายใครก่อนโดยเฉพาะเด็ก สตรี คนชรา และคนพิการ กลับกันคือช่วยเหลือด้วยซ้ำ ยิ่งธุรกิจผิดกฎหมายด้วยแล้ว เขายิ่งไม่ยุ่ง แต่ด้วยความที่อยู่ท่ามกลางดงเสือจะทำตัวเป็นแมวก็อยู่ไม่รอด ยังมีอีกหลายร้อยชีวิตที่ฝากให้เขาดูแล ดังนั้นกรีชาจึงไม่เคยระรานใครก่อน แต่! ใครก็อย่าบังอาจกระตุกหนวดพญาแห่งป่าเสือตนนี้เด็ดขาด ไม่งั้นได้ตายไม่ดีทุกราย!
สาวสวยในวัย22ปีเต็มผู้ถูกเรียกขานว่าปิติยา ไม่พอใจมากที่ถูกพาตัวมาขัง แต่ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้ ด้วยตกกระไดพลอยโจนจึงปล่อยเลยตามเลย
“ไปเจอตัวที่ไหนทำไมมีกระเป๋าเดินทาง?”
เห็นแม่บ้านลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หนึ่งใบและใบเล็กอีกหนึ่งใบขึ้นไปบนห้องรับรองกรีชาจึงเอ่ยถามอาชาซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิท
“ที่หน้าสนามบินครับพ่อเลี้ยง ไอ้ปลื้มมันกำลังจะให้น้องสาวมันหนีอย่างที่พ่อเลี้ยงเดาไว้ไม่มีผิด”
หลังจากโกดังเก็บผลผลิตถูกเผาอาชาจับคนร้ายทำได้ทันควัน เพียงแค่ใช้ปืนจ่อกะโหลกไอ้คนงานพม่าคนนั้นก็สารภาพหมดเปลือกว่าปิติยศเป็นคนจ้างวานให้วางเพลิง
ทั้งหลักฐาน พยานแน่นหนาถ้ากรีชาแจ้งความเอาเรื่องปิติยศคงไม่รอดคุก แต่ทุกคนที่ภูป่าเสือรู้ดีว่ากฎหมายทำอะไรคนชั่วบนดินแดนแห่งนี้ไม่ได้ ลูกปืนเท่านั้นที่ศักดิ์สิทธิ์!
การจับปิติยาไว้เป็นตัวประกันคือทางออกที่ดีที่สุด อย่างน้อยก็เป็นเครื่องยืนยันว่าเขาจะได้เงินคืน รวมไปถึงค่าเสียหายที่โกดังถูกเผาด้วย เพราะปิติยามีสิทธิ์ในที่ดินไร่แม่กรองทองครึ่งหนึ่ง ไม่นับทรัพย์สินอื่นๆที่ปริญยกให้ แน่นอนว่าปิติยาคงไม่เคยได้ใช้เพราะวันๆก็ขลุกอยู่แต่กับไร่
ส่วนของปิติยศมันไม่เหลืออะไรแล้ว รายนั้นติดการพนันเข้ากระแสเลือด ขอยืมเงินกรีชาก็เพื่อเอาไปใช้หนี้พนัน มันรับปากดิบดีว่าจะเลิก สุดท้ายก็เอาไปเผาในบ่อนถลำลึกกว่าเดิม ตอนนี้คงหมดหนทางจึงหันไปร่วมมือกับไอ้เสี่ยเรืองชัยผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าพ่อแห่งภูป่าเสืออีกคน อะไรที่เลวๆ อะไรที่ผิดกฎหมายไอ้เสี่ยเรืองชัยเอาหมด ศัตรูหมายเลขหนึ่งที่มันหมายหัวก็คือกรีชา
ที่ดินไร่พญาป่าเสือถ้ากรีชาบอกว่าขายพันล้านเสี่ยเรืองชัยก็กล้าซื้อ เพราะทำเลเอื้ออำนวยต่อการทำธุรกิจผิดกฎหมายทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะตั้งบ่อน ส่งยา ค้าอาวุธ ค้ามนุษย์ เก็บค่าผ่านทางส่งผู้ร้ายข้ามแดน รับรองว่าไม่เกิน2ปีคืนทุนพันล้านสบายๆ
ระหว่างที่ปิติยศชายหนุ่มวัย 28 ปี กำลังนั่งจิบไวน์อยู่อย่างสบายใจในบ้านพักส่วนตัวไร่แม่กรองทอง ข้างกายมีสาวสวยสองคนกำลังบีบนวดเอาอกเอาใจ ลูกน้องที่กรีชาใช้ไปส่งสาส์นได้รับอนุญาตให้เข้าพบ ปิติยศคิดว่าไม่ต้องเกรงกลัวกรีชาอีกต่อไป เพราะตอนนี้ไร่แม่กรองทองกำลังจะเป็นของตนแต่เพียงผู้เดียวแล้ว ถ้าขายก็ได้เงินหลายร้อยล้าน
“พ่อเลี้ยงกรีชาให้พวกเรามาบอกว่าตอนนี้คุณหนูปิติยาอยู่ในความดูแลของไร่พญาป่าเสือ และขอเชิญพ่อเลี้ยงปิติยศไปพบด้วยครับ”
ประโยคเมื่อครู่ทำให้คนที่กำลังจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบพลาดทำแก้วหลุดมือ โชคดีที่สาวสวยข้างกายช่วยรับเอาไว้ทันจึงไม่หล่นลงพื้น
“อะไรนะ! มึงพูดว่าอะไร”
“........” ลูกน้องของกรีชามองหน้ากัน แต่ไม่พูดซ้ำ
“พ่อเลี้ยงสะดวกไปพบพ่อเลี้ยงกรีชาวันนี้ไหมครับ ผมว่ารีบไปหน่อยก็ดีนะ เพราะระยะเวลาอาจส่งผลต่อความปลอดภัยของคุณหนูใบ้ หมดธุระแล้วพวกผมขอตัวก่อน”
“เดี๋ยว! พวกมึงพูดบ้าอะไร พวกมึงกำลังบอกกูว่าน้องสาวกูอยู่ที่ไร่พญาป่าเสืออย่างงั้นเหรอ ตอแหล! อย่าคิดว่ากูจะเชื่อลูกไม้ตื้นๆของนายมึง”
ก็แน่ล่ะเมื่อคืนนี้ปิติยศพึ่งหลอกปิติยาไปที่ท้ายไร่ ใช้มีดแหลมแทงหน้าท้องน้องสาวจนเป็นแผลและจับโยนลงเหวน้ำตกไปแล้ว ตอนนี้ก็รอแค่ใครสักคนไปพบศพปิติยาเมื่อถึงตอนนั้นกรรมสิทธิ์ในไร่แม่กรองทองและทรัพย์สินของปิติยาทั้งหมดก็จะตกเป็นของเขา ความจริงก็ไม่ได้อยากทำอย่างนี้แต่ในเมื่อคุยกันดีๆขอให้ขายไร่อีนังน้องใบ้มันยืนยันไม่ยอมขายท่าเดียว แล้วทางด้านคนซื้อถ้าซื้อก็จะซื้อหมด เป็นเหี้ยอะไรก็ไม่รู้มันบอกครึ่งเดียวไม่ซื้อ! แล้วอะไร? ตลกสิ้นดีไอ้พ่อเลี้ยงกรีชาเอาเรื่องอีใบ้มาอ้าง กลัวจะไม่ได้เงินคืนถึงขนาดกุเรื่องโง่ๆขึ้นมาเชียวหรือ
“ไม่เชื่อก็ตามใจ พวกเรามาบอกแค่นี้ ลานะครับ”
ลูกน้องของพ่อเลี้ยงกรีชากลับไปแล้ว แต่ทิ้งปริศนาไว้ให้ปิติยศคิดไม่ตก มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเขาฆ่าปิติยากับมือ แต่พ่อเลี้ยงกรีชาก็เป็นคนจริงพอตัว มันไม่เคยโกหก ไม่เคยพูดเล่น พูดจริง ทำจริง ฆ่าจริง! ถ้าอยากฆ่ากันไม่ใช่เรื่องยาก บุกมายิงทิ้งคาไร่นานแล้ว ไม่จำเป็นต้องหลอกให้ไปหา ความน่าจะเป็นที่พ่อเลี้ยงกรีชาจะโกหกเรื่องปิติยาคือศูนย์ แต่ก็นั่นแหละเขาพึ่งฆ่าปิติยา! แล้วปิติยาจะไปอยู่ที่ไร่พญาป่าเสือได้ยังไง?
“ถ้ารู้อย่างนี้ ฉันจะไม่ดื้อ ฉันจะจ้างบอดี้การ์ดมาด้วยอย่างที่คุณรำไพบอก” สำเนียงภาษาอังกฤษน้ำเสียงหวานใสดังขึ้นเบาๆคล้ายบ่นอุบอิบเมื่ออยู่เพียงลำพัง
ขณะที่ออเรีย หรือออเรียน่า ลูเอก้า กำลังเดินสอดส่ายสายตาหาจุดเช่ารถที่สนามบิน อยู่ๆก็มีผู้ชายกลุ่มหนึ่งเดินตรงเข้ามาหา ยอมรับว่าตั้งตัวไม่ทัน! ถึงแม้จะเคยเรียนวิชาศิลปะการต่อสู้มาบ้างก็เถอะ แต่ไม่ได้ตั้งใจเรียนเท่าไหร่เพราะปกติจะมีบอดี้การ์ดคอยดูแลตลอด หนึ่งในผู้ชายกลุ่มนั้นเข้าประชิดตัวเธอใช้ปืนจ่อที่ด้านหลัง พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“ถ้าไม่อยากให้กระสุนทะลุผิวสวยๆ กรุณาอย่าส่งเสียงขอความช่วยเหลือ หรือพยายามขัดขืนนะครับ คุณหนูใบ้!”
ถึงจะเกิดและโตที่ฝรั่งเศสแต่ออเรียมีพี่เลี้ยงเป็นคนไทย คุณรำไพสอนให้อ่าน เขียนและพูดภาษาไทยตั้งแต่เด็ก เธอเข้าใจที่ผู้ชายคนนั้นพูด แน่ล่ะมีคนเอาปืนจ่อขนาดนั้นใครมันจะไปกล้าส่งเสียง
แต่!สรรพนามที่ชายผู้นั้นใช้เรียกเธอ “คุณหนูใบ้!” คงหมายถึงปิติยาพี่สาวฝาแฝดของเธอแน่นอน จำได้ว่าตั้งแต่จ้องตากันผ่านตู้อบในโรงพยาบาลตอนคลอด หลังจากนั้นก็ไม่เคยได้เจอกันอีกเลย ปริญบิดาของเธอแยกทางกับมาดามอมาเรียและพาปิติยามาเลี้ยงที่เมืองไทย
พี่สาวของเธอตอนแรกเกิดสมบูรณ์พร้อมแข็งแรงเหมือนกับเธอทุกประการ และแม้จะมีข้อตกลงว่าแบ่งลูกกันแล้วก็ไม่ควรยุ่งเกี่ยวกันอีก แต่คนเป็นแม่อย่างไรก็ตัดลูกไม่ขาด มาดามอมาเรียจึงยังให้คนติดตามดูการเติบโตของปิติยามาโดยตลอด
จนรู้ว่าตอนปิติยาอายุ5ขวบ ได้ประสบกับเหตุการณ์สะเทือนขวัญ ปาลิตาพี่สาวต่างมารดาซึ่งเกิดกับภรรยาคนแรกของปริญจมน้ำตายต่อหน้าปิติยา เหตุการณ์นั้นทำให้ปิติยากลัวจนช็อกหมดสติ หลังจากตื่นขึ้นมาปิติยาก็กลายเป็นคนใบ้พูดไม่ได้หรือบางทีเธออาจจะไม่ยอมพูด
กระทั่งเมื่อสามเดือนก่อนมาดามอมาเรียเสียชีวิตลงอย่างสงบด้วยโรคประจำตัว ก่อนไปพบพระเจ้าท่านสั่งเสียว่าขอให้ออเรียไปหาปิติยาและพาปิติยามาไหว้หลุมศพแม่สักครั้ง นี่จึงเป็นสาเหตุที่ออเรียเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาที่นี่ "ภูป่าเสือ"
คุณเคยได้ยินทฤษฎีสัมพันธภาพของแฝดไหม? แม้จะอยู่ไกลกันคนล่ะทวีปแต่ออเรียรู้สึกถึงปิติยาตลอดเวลา ไม่ว่าปิติยาจะสุขหรือทุกข์ คล้ายความรู้สึกของทั้งคู่สะท้อนถึงกันได้ และตอนนี้ออเรียก็รู้สึกว่าพี่สาวฝาแฝดกำลังตกอยู่ในอันตราย! ไอ้ล่ำหน้าดุท่าทางขี้งกคนนั้นพูดถึงเรื่องเงินและพูดถึงวีรกรรมของพี่ชายต่างมารดา มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมคนพวกนั้นถึงคิดว่าเธอคือปิติยา แล้วปิติยาตอนนี้อยู่ที่ไหน?
ปิติยศนั่งคิดทบทวนอยู่หลายชั่วโมงจึงตัดสินใจมาหากรีชาที่ไร่พญาป่าเสือ มันอาจเป็นไปได้ว่าไอ้กรีชาเกิดอุตริอยากลองล้อเล่นบ้างสักครั้งในชีวิต หรือไม่ก็อาจเป็นไปได้ว่าอีใบ้ยังไม่ตายแล้วไอ้กรีชาเสือกช่วยมันเอาไว้ เพราะน้ำตกท้ายไร่แม่กรองทองไหลผ่านไร่พญาป่าเสือลงไปทางชายแดน
การมาเยือนไร่พญาป่าเสือในครั้งนี้ปิติยศพาดนัยสมุนมือขวามาด้วยเพียงคนเดียว เพราะถึงมาเป็นกองทัพก็ไม่มีประโยชน์ อย่างที่บอกถ้าไอ้เจ้าพ่อกรีชามันอยากจะเอาชีวิตเขาก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย
“ได้ยินว่ายัยปูเป้อยู่ที่นี่”
ปิติยศโยนหินถามทาง เมื่อเห็นกรีชาเดินทอดน่องเอื่อยๆออกมาจากเรือนน้ำชา ท่าทางมันไม่ได้รีบร้อน สวนทางกับเขาที่ร้อนจนเหงื่อโชกแล้วในตอนนี้ สาเหตุไม่ได้เป็นเพราะอากาศที่ค่อนไปทางเย็นสบายตัว
“แกมาช้าไปหน่อยนะ ฉันคิดว่าแกจะห่วงน้องสาวแกมากกว่านี้ซะอีก แต่ก็เอาเถอะ ยังไงแกก็มาแล้ว ยืนรอตรงนี้แหละ ฉันจะไปตามน้องแกมาเอง แล้วกล่อมกันดีดี เพราะถ้าคุณหนูปิติยาไม่ยอมใช้หนี้แทนแก สิทธิ์ในการดูแลเธอจะเป็นของกู! จนกว่ามึงจะหาเงินทั้งหมดมาคืนไร่พญาป่าเสือได้”
ไอ้ห่ากรีชามันต้องดูถูกกูขนาดไหนถึงขั้นว่าให้ยืนขาแข็งรอที่ลานหน้าเรือนน้ำชา ก้นของพ่อเลี้ยงปิติยศไม่มีเกียรติที่จะได้นั่งโซฟาบ้านมันอีกแล้วสินะ ไอ้เวรเอ๊ย ฝากไว้ก่อนเถอะ! แต่ที่น่ากังวลตอนนี้ไม่ใช่เรื่องไม่มีที่นั่ง เพราะจากสีหน้า แววตา รวมไปถึงคำพูดของมัน ยืนยันว่ามันได้ตัวปิติยาไว้จริงๆ
ยิ่งไปกว่านั้นคือไอ้ลูกสมุนคนสนิทที่รู้เห็นเป็นใจด้วยทุกเรื่องดันสาระแนกระซิบข้างหู
“หรือคุณหนูปูเป้จะยังไม่ตายครับนาย!”
แววตาเกรี้ยวกราดฉายวาบตรงหน้าดนัย ก่อนแปะคำว่า "เสือก" ไว้บนหน้าผาก และไม่นานสิ่งที่ปิติยศกังวลก็ปรากฏ อาชาลูกน้องคนสนิทของกรีชากำลังพาปิติยาเดินตรงมาหา
ทันทีที่ได้เผชิญหน้ากับพี่ชายต่างมารดาออเรียเห็นความวิตกกังวลในแววตาตื่นตระหนก คล้ายนักโทษที่พึ่งกระทำความผิดมาหมาดๆบางช่วงแสดงถึงความรู้สึกผิดปลอมๆ
สองพี่น้องจ้องหน้ากันอยู่สักพัก อาชาจึงหลบไปยืนห่างๆเพื่อให้พื้นที่ส่วนตัว
อีนังน้องใบ้มองหน้าด้วยความสงสัย ไม่ได้เสียใจตัดพ้ออย่างที่ควรจะเป็น ยิ่งทำให้ฉงนใจ หรือว่ามันเกลียดพี่มันจนไม่รู้สึกเสียใจน้อยใจที่โดนกระทำ แต่ไม่น่าจะเป็นไปได้เพราะปูเป้เป็นคนอ่อนแอ แต่บางครั้งมันก็ดื้อเงียบเหมือนกัน
บ่อยครั้งที่โดนรังแกสิ่งที่ปิติยาทำคือร้องไห้ เสียใจ น้อยอก น้อยใจ เหมือนคนโง่ และครั้งนี้มันควรจะเป็นอย่างงั้น นังใบ้ควรจะร้องไห้โยเยเพราะพี่ชายไม่รักและทำร้าย แต่นี่มันกลับมองเขาอย่างประหลาด หรือว่าสมองมันกระทบกระเทือน
แล้วไหนจะท่ายืนหลังตรงคอตั้งมันควรจะแสดงออกถึงความเจ็บปวดสักนิด เพราะกูแทงท้องมันจนได้แผลฉกรรจ์ รู้อย่างงี้แทงสักสิบแผลให้แน่ใจว่ามันตายแล้วค่อยโยนทิ้งซะก็ดี ไม่น่ากลัวเรื่องศพมีพิรุธเลย แทนที่จะแก้ปัญหาทั้งหมดได้ กลับยิ่งสร้างปัญหาใหญ่กว่าเดิม
“ปะ ปู ปูเป้ พี่ พี่ขอโทษนะ พี่ผิดไปแล้ว พี่ไม่มีทางเลือกจริงๆ พี่เป็นหนี้มัน ไอ้กรีชามันจะฆ่าพี่ ฮื้อ......”
ทันทีที่ปิติยศโผเข้ามาจับมือเรียวเพื่อขอร้อง ออเรียก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ช่องท้องและมีอาการคล้ายหายใจไม่สะดวก เธอสะบัดมือกลับมากุมบริเวณช่องท้องเอาไว้ ทำท่าเหมือนจะเป็นลม อาชาจึงให้ป้าแจ่มแม่บ้านที่ยืนรออยู่ใกล้ๆเข้าไปช่วยพยุง เพราะออเรียไม่ยอมให้ปิติยศแตะตัว
อาการนั้นทำให้ปิติยศไม่คิดเป็นอื่น แผลที่เขาแทงคงแผลงฤทธิ์ทำให้นังน้องใบ้เจ็บปวดจนเก็บทรงไม่อยู่
ตอนนี้ออเรียค่อนข้างแน่ใจว่าปิติยากำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างที่เธอคาดเดา ความรู้สึกบอกว่าพี่ชายต่างมารดาคนนี้ไม่ใช่คนดี ยิ่งเมื่อเห็นเขาเชื่อว่าเธอคือปิติยาด้วยแล้ว ออเรียยิ่งแน่ใจว่าตอนนี้ปิติยาไม่ได้อยู่ที่ไร่แม่กรองทองและกำลังเจ็บปวด
“ปูเป้ พี่ขอโทษปูเป้ ใช้หนี้มันให้พี่แล้วกลับบ้านเรากันเถอะนะ พี่สัญญาพี่จะกลับเนื้อกลับตัว พี่จะเลิกเล่นการพนัน พี่จะตั้งใจทำงานหาเงินมาคืนเธอ ให้โอกาสพี่อีกสักครั้งเถอะปูเป้” ปิติยศลงทุนนั่งลงกับพื้นแทบจะหมอบกราบขอร้องให้น้องสาวอภัยและช่วยเหลือ
ออเรียดูออกว่ามันเป็นการแสดง เธอเคยเรียนการแสดงเพราะครั้งหนึ่งคิดอยากเป็นดารา แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดนั้นและหันมาตั้งใจเรียนวิศวกรรมศาสตร์จนจบ ตอนนี้ก็กำลังเรียนนอกเวลาด้านกฎหมายควบวิชาจิตวิทยาด้วย เธออ่านขาดว่าพี่ชายไม่มีความจริงใจเลยแม้แต่น้อย
ระหว่างที่ปิติยศกำลังทำท่าก้มกินดินกินหญ้าอยู่นั้น กรีชาก็เดินออกมาเพื่อถามหาข้อสรุป
“ตกลงกันได้หรือยัง ปิติยาเธอจะใช้หนี้แทนพี่ชายเธอไหม”
ไอ้ล่ำหน้าดุจอมขี้งกถามหาแต่เรื่องเงินไม่สนใจความทุกข์ร้อนของใครเลย แต่ทำไมออเรียรู้สึกว่าเขาน่าไว้ใจมากกว่าพี่ชายต่างมารดา เธอส่ายหน้าปฏิเสธไม่ยอมใช้หนี้แทนปิติยศ
ไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นหนี้กันเท่าไหร่ แต่เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับออเรีย มรดกที่มาดามอมาเรียทิ้งไว้ให้มีมากถึงขนาดซื้อที่ดินทองคำของภูป่าเสือได้ทั้งหมด สักวันหนึ่งเธออาจจะตัดสินใจใช้หนี้แทนแต่ไม่ใช่ตอนนี้ หน้าที่ตอนนี้คือตามหาตัวพี่สาวฝาแฝดให้พบและพาเธอไปกราบหลุมศพมารดาด้วยกัน หวังเป็นอย่างยิ่งว่าปิติยาจะยังมีลมหายใจ
“เธอจะไม่ใช้หนี้ให้พี่ชายอย่างงั้นเหรอ งั้นฉันก็จำเป็นต้องเก็บเธอไว้ที่นี่เป็นตัวประกันจนกว่ามันจะหาเงิน 90 ล้านมาคืนฉัน เข้าใจนะ”
“90 ล้านอะไรพี่กรี! ผมยืมพี่ไปแค่60ล้านเองนะ” ปิติยศสวนขึ้นทันที ลืมบทคนเจ้าน้ำตาไปชั่วขณะเมื่อได้ยินตัวเลขที่เกินมา
“60ล้าน คือเงินที่มึงยืมกู แต่อีก 30 ล้าน คือค่าเสียหายที่มึงเผาโกดังกู และมันจะเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ ถ้ามึงยังร่วมมือกับไอ้เสี่ยเรืองชัยเล่นงานกู กูให้เวลามึงหนึ่งเดือนถ้าเงิน90ล้านไม่มากองที่ไร่พญาป่าเสือ กูจะเอาน้องมึงทำเมีย!”
โห! ต้องทำกันขนาดนี้เชียวเหรอไอ้ล่ำ พี่ไม่คืนเงินถึงขั้นต้องจับน้องสาวทำเมีย แล้วน้องสาวเขาก็เป็นคนใบ้ไม่ใช่ปกติ จิตใจทำด้วยอะไร คิดผิดหรือเปล่าที่คิดว่าเขาน่าไว้ใจมากกว่าพี่ชายต่างมารดา ป่าเถื่อนชะมัด! ที่นี่กฎหมายเข้าไม่ถึงเลยหรือยังไง ใครอยากจะทำอะไรก็ทำ อย่างงี้?
ดูจากสายตาก็พอเดาได้ว่ายัยคุณหนูนี่กำลังด่าตนสาดเสียเทเสีย แต่กรีชากลับเมินเพราะเธอเลือกอย่างนั้นเอง ก็หมายความว่าเธอยอมรับทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น
หลายวันแล้วที่ออเรียต้องรับบทเป็นคนใบ้ เธอทำได้ดีจนไม่มีใครสงสัยสักนิด แต่ในใจมันอึดอัดยังไงบอกไม่ถูก ยิ่งเวลาไอ้ล่ำหน้าดุมองเธอด้วยสายตากะลิ้มกะเหลี่ยตอนที่เธอใส่ชุดนอนตัวบางออกมายืนรับลมตรงระเบียง ออเรียแทบอยากจะกระโดดลงไปแล้วเอามือควักลูกตาดุดันแฝงไปด้วยแววลามกนั้นออกมาโยนให้ห่านในไร่กิน
หลังจากที่ออเรียสะบัดจนคอแทบหลุดเดินกลับเข้ามาในห้อง ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ป้าแจ่ม?
“พ่อเลี้ยงให้มาเชิญคุณหนูลงไปข้างล่างค่ะ”
ออเรียส่ายหน้าปฏิเสธทันทีหลังจากได้รับคำเชิญ
“พ่อเลี้ยงบอกว่าถ้าไม่ลงไปจะขึ้นมาหาที่ห้องค่ะ”
นั่นไง! ดูจากสายตาลามกเมื่อครู่ก็รู้ว่ากำลังกระสัน ผู้ชายมันก็อย่างนี้ทุกคน เลว เห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ ยิ่งบทได้เอาเปรียบผู้หญิงนี่ภูมิใจน่าดู ทุเรศที่สุด
เลือกลงมาเองยังดีกว่าในเขาขึ้นไปหาในที่ลับตาคน ออเรียเดินมานั่งที่เก้าอี้ริมสระตรงข้ามกับกรีชา และรอฟังว่าอีตาบ้าจะพูดอะไร
“เธอก็ดูไม่น่าจะเป็นคนขี้งกนะ ทรัพย์สินของเธอก็คงมีไม่ต่ำกว่า90ล้าน แล้วทำไมไม่ยอมใช้หนี้แทนพี่ชาย อยากอยู่ที่นี่เหรอ? ”
ออเรียส่ายศีรษะส่งๆ มองดาว มองน้ำ มองหิ่งห้อยไปเรื่อยไม่ได้สนใจคนพูดเท่าไหร่นัก รำคาญมากกว่าวันๆพูดแต่เรื่องเงินพูดแต่จะให้ใช้หนี้ ถังแตกหรือยังไงถึงร้อนอยากได้เงินนักหนา
“ถ้าเธอไม่ยอมใช้หนี้แทนพี่ชาย ฉันจะคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยนะ นอกจากเธออยากเป็นเมียฉัน ถึงเธอจะเป็นใบ้ฉันก็ไม่ติดหรอกนะ ถ้าเธออยากได้ฉันเป็นผัว ฉันสนองให้ก็ได้”
หลังพูดจบกรีชาก็รู้สึกเหมือนมีน้ำอุ่นๆราดลงมาที่หัว ไหลผ่านตาอาบสองแก้มลงมาเปียกถึงหน้าอก น้ำชา! โชคดีที่มันอุ่นเร็วเพราะวันนี้อากาศหนาว ไม่อย่างงั้นละก็หนังหัวลอกแน่ๆ
แค่เอาน้ำชาราดหัวไม่เท่าไหร่ แต่ที่น่าเจ็บใจคือแก้วชาที่เขาทั้งรักทั้งหวงเพราะหวานใจที่ขอห่างกันสักพักจนตอนนี้ก็4-5ปีแล้วเป็นคนซื้อให้ ถูกขว้างไปบนพื้นจนแตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี
!!!
หายใจเข้า นับหนึ่ง หายใจออก นับสอง แต่พอนับสามแล้วหันมาเอาเรื่อง ผู้กระทำก็เดินตัวปลิวเข้าไปในบ้านเสียแล้ว
“ยัยตัวแสบ!!! รอให้ครบเดือนก่อนเถอะ”
พ่อเลี้ยงกรีชาเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่ทำร้ายผู้หญิง ยิ่งไปกว่านั้นเขารักษาคำพูดเหนือสิ่งอื่นใด ช่วงนี้ยังถือว่าเธอเป็นเพียงตัวประกันจำเป็นต้องให้เกียรติ แต่ถ้าครบหนึ่งเดือนแล้วไอ้ปิติยศยังไม่เอาเงินมาคืนสถานะยัยนี่จะกลายเป็นเชลย ตอนนั้นเขามีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ เธอแหลกคาเตียงแน่!
สายตาอาวรณ์ทอดมองเศษเซรามิกเกรดดี อุตส่าห์กำชับแม่บ้านว่าให้ถนอม สุดท้ายความทรงจำสีจางของเขาก็แหลกละเอียดเพราะยัยคนนั้น!
พี่ชายยืมเงินแล้วไม่คืนแถมจ้างคนมาเผาโกดังเก็บผลผลิตของเขา น้องสาวเอาน้ำชาราดหัวแล้วโยนถ้วยชาที่เขารักมากที่สุดจนแตกไม่เหลือชิ้นดี เกิดมาเป็นพ่อเลี้ยงกรีชาไม่เคยมีใครกล้าหยามเพียงนี้ ขนาดไอ้เสี่ยเรืองชัยยังไม่กล้าทำขนาดนี้เลยต้องยืมมือคนอื่นมาทำ แล้วพี่น้องไร่แม่กรองทองทำไมถึงกล้านัก เขาคงใจดีกับคนพวกนี้เกินไป เกินไปจริงๆ!!!
กำมือเล็กทิ่มลงบนหมอนไม่ใช่แค่ครั้งเดียวแต่เล่นเอาเจ้าตัวเหนื่อยหอบ เจ็บใจจริงๆไอ้ผู้ชายปากมอม ถ้าไม่ติดว่าต้องอาศัยไร่พญาป่าเสือเป็นที่กบดานเพื่อตามหาพี่สาว ออเรียคงเอาเงินฟาดหัวนายพ่อเลี้ยงกรีชาแล้วสะบัดตูดออกไปจากที่นี่แล้ว แต่ถ้าทำอย่างนั้นอาจจะทำให้ปิติยศไหวตัว ต้องทน ต้องอดทน อดทนไว้
ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้ต้องอยู่นิ่งๆ เพื่อรอคนของคุณรำไพที่กำลังตามหาตัวปิติยาส่งข่าวมาในเร็ววัน
“พี่ปูเป้ ป่านนี้พี่จะเป็นยังไงบ้างน๊า แม่คะช่วยปกป้องคุ้มครองพี่สาวด้วยนะคะ”
