พุทธโร ธัมโม สังโฆ อายยยยย นิชาแกเกือบทิ้งชีวิตตั้งแต่วันแรกเลยหรือนี่ ฉันได้แต่ยืนรอเพื่อน ตัวแสบมารับที่สนามบิน ผ่านไป 15 นาที...00..
"นิชาจ๋าาาาา.....เพื่อนมาแล้ววววว เธอรอฉันนานไหม หิวหรือเปล่า เหนื่อยไหมจ้าคุณเพื่อน"
"โหหหห ไม่น๊านนนเลย ฉันสาบานแค่ขาเข็งจ๊ะ"
เมหรือชื่อเต็มๆ เมษา ผิวสีน้ำผึ้ง ผมดำตัวเล็ก หน้าอกหน้าใจใหญ่เกินตัวและใจเกินร้อยนะ ถ้ามีเรื่องคือพร้อมบวกแทนฉันตลอดนี่คือข้อดีของนางคือรักเพื่อนมากโดยไม่สนใจหน้าอินหน้าพรมเพราะตอนเรียนด้วยกันโดยรุ่นพี่มารังแกฉันนางคือพร้อมบวกแทน สู้ไม่สมตัวเลยเพื่อนฉันคนนี้
"เมษา ไปห้องกันเถอะนะและตอนนี้ฉันก็หิวมากแบบกินเธอเข้าไปได้ทั้งตัวเลย "
"ยัยนิชาเธอ 55 โลแล้วนะอ้วนแล้วนะจะกินอะไรอีกเดี๋ยวโดน..ไปขึ้นรถกันเถอะ" หลังจากนั่งรถถึงห้องพักที่เพื่อนสาวซื้อไว้ ลืมบอกไว้นางรวยระดับลูกคุณหนู ส่วนฉันบุญพาวาสนาส่งได้มาเป็นเพื่อนรักกันเพราะตอนเรียนคอยช่วยเหลือกันตลอดไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามจน ถึงวัยทำงาน ยัยเมษาก็ไม่เคยทิ้งฉันเลย(กว่าจะรู้ว่ายายตัวแสบเป็นลูกคุณหนูนางก็ทดสอบเพื่อนแบบกระจายเช่นกัน ยัยเมษาแสบเป็นกรดตั้งแต่เด็กๆ)
"นิชา มีอะไรขาดเหลือบอกนะชั้นอยู่ห้องถัดไปนี่เอง "
"ได้เลย..เม เดี๋ยวฉันเอาข้าวของไปเก็บก่อนนะ เดี๋ยวไปหาที่ห้องเหนื่อยมาก "
ฉันหลังจากเห็นเตียงนุ่มและแอร์เย็นทิ้งกระเป๋าและโดดลงที่นอน ไม่จัดข้าวจัดของอะไรทั้งนั้นที่นอนจ๋า นิชามาแล้ววว ภาพตัดตื่นมาอีกทีเย็นจ้าเพื่อนคิดว่าตาย ฮ่าๆๆ นางบอกเรียกกี่ทีก็ไม่ตอบรับ เราก็ยิ้มแก้เขินไปไป
"ยัยนิชา นี่ถ้าอีก 5 นาทีเธอไม่มาเปิดประตูให้ฉัน ฉันจะแจ้งนิติมางัดห้องแล้วนะ หลับหรือซ้อมตาย "
"เมย์ ฉันขอโทษ ก็มันเหนื่อยอะ จะให้เพื่อนทำไง"
"แกไปอาบน้ำแต่งตัวเลย นิชา"
"เราจะไปไหนกัน"
"ฉันจะพาเธอไปทัวแสงสีก่อนจะเริ่มงานอาทิตย์หน้าจ๊ะ"
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ฉันใส่ชุดสีดำเปิดไหล่แหวกข้างกระโปรงเสมอหูหน้าอก 46เอว32 สะโพก 44 ความแซ่บระดับตัวมัมพลัสไซร์จ๊ะ ไม่ต้องถามนะค่ะทุกคน ว่าใครเป็นคนเลือกชุดนี้มาให้นิชาใส่..00.ส่วนยัยตัวแสบค้า ชุดสีแดงเพลิงโชว์ผิวสีน้ำผึ้งผมดำขลับสวยสะกดทุกสายตาพร้อมอกหน้าใจระดับล้นจอ เอวคอด สะโพกผาย
"เม ฉันว่าชุดเรามันแซ่บไปไหม ไปเปลี่ยนกันเถอะ"
"หยุด..!!!!!เดี๋ยวนี้นะ อย่าถอยหลังกับเข้าประตูเด็ดขาดล็อคประตูจ๊ะเพื่อน เธอสวยสับแบบบดระเอียดตัวมารดามาก ไม่มีเปลี่ยนแน่นอน..ไปกันเถอะ"
"..................ไม่มีอะไรจะเถียงนางแล้ว..ก็พากันขับรถทัวรอบเมืองแสงสีตระการตาสมเป็นเมืองแห่งเศรษฐีจริงๆ สวยมาาก.. จนเรามาหยุดในบาร์แห่งหนึ่งหรูหรามากไม่ต้องห่วงนะค่ะนี่คือใครเพื่อนรักของเธอเองจ๊ะ เมษาเคลียร์ให้ยืนสวยๆ ไปเพื่อน นางเดินเข้าไปเคลียร์กับการ์ดซักครู่ การ์ดปล่อยเข้าแบบสบายๆ โอ๊ยเพื่อนเราเส้นใหญ่จริงๆ ฮ่าๆๆ หลงตัวเองในความเส้นใหญ่ของเพื่อนเราสองคนสองพระนางต่างไซร์เดินเชิดฉายทุกสายสะกดไม่ละสายตาจากเราสองคนเลยค้าา ด้วยความเขินจึงรีบเดินไปยังโต๊ะชั้นบนที่เมษาจองไว้เรียบร้อย เราสองคนเดินผ่านผู้คนชั้นล่างกลิ่นควันบุรีไฟฟ้า ผสมกลิ่นแอลกอฮอลและชิชาที่เหล่าผู้ชายอาหรับกำลังนั่งดูดกันด้วยความสบายใจ
"เมย์ เราสั่งอะไรกินกันเถอะฉันหิวมากตั้งแต่ตื่นมาก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย พลีสสส....สงสารเพื่อนตาดำๆ"
"โอเคคคค ...เธอจะทานอะไรสั่งมาเลย มีอาหารไทยและอาหรับเลือกเอานะ"
ฉันก็ไม่ค่อยหิวเท่าไรนั่งจิ้มอาหารไปสี่ห้าอย่างเองง ไม่หิวสาบานเลย หลังจากนั้นก็ฟังเพลงในบาร์ชิวๆ เริ่มสั่งเหล้ามาดื่มเป็นพันช์เบาๆ ส่วนเพื่อนฉันนั่งดูดชิช่าสบายอารมณ์นางไปเรียบร้อยจิ๊บเหล้าเบาๆ สองสาว เวลาล่วงเลยไป มีหนุ่มๆมากหน้าหลายตามเริ่มผลัดกันมาจีบฉันและยายเมย์ แต่โอ้วพระเจ้ามีแต่หนุ่มอาหรับชมว่าสวย อยู่ไทยฉันคือช้างน้ำและน้องอ้วนกลมสำหรับหนุ่มๆ ที่นี่ฉันกลายเป็นคนสวยเฉยๆโอ๊ยยยยย..ชะตาชีวิตผู้ชายผมบอนด์ตาสีฟ้าของฉันจะมาจบที่เมืองนี้ไม่ได้
อ๊ายยยย.....ขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยุ่ก็มีผู้ชายสุง 190+เดินเข้ามาพร้อมบอร์ดี้การ์ด 2 สอง ทุกสายตาดึงดูดไปที่ผู้ชายที่เดินเข้ามา สาวน้อยใหญ่กรี๊ดกันมากมาย แต่สำหรับฉันไม่ใช่เพราะกำลังช็อกอยู่จ๊ะเพราะ ผู้ชายที่มาคือผู้ชายที่ฉันเดินชนแล้วหนีเขาที่สนามบิน ทำไมโลกมันกลมเช่นนี้ และไม่พอโต๊ะเขาจอง VVIP ตรงข้ามโต๊ะเราสองคน ตาย ตาย แน่ ยายนิชาเอ้ย..อยากจะมุดดินหนีให้มันรู้แล้วรู้รอดไป แง๊..แง๊ เอาไงดี
หลังจากกลับจากสนามบิน เคลียร์งานกับลูกน้องของผม ผมก็นั่งครุ่นคิดถึงใบหน้าสวยคม ที่สะกดให้ผมนึกถึงรอยยิ้มของเธอ จนหลุดยิ้มมุมปาก ราวกับกำลังคิดถึงเหยื่ออันแสนหวาน ตากลมโตผมดำขลับ ตัวอวบ หน้าสวยจนสะกดให้ผมหันมองเธอโดยไม่สนใจเลยว่าเธอพูดอะไรกับผม แต่ใครจะสนใจละในเมื่อเธอมาวุ่นวายกับใจฉันแล้วเตรียมตัวรับมือฉันให้ดีนะแม่สาวน้อยตัวอวบของฉันจากนี้ไปเราจะต้องพบกันอีก
"แดนเนียล แกไปเช็คสายการบินวันนี้ที่มาทั้งลำให้ฉันที ว่ามีรายชื่อใครบ้างฉันต้องการรู้ว่าผู้หญิงที่เดินชนฉันทีสนามบินชื่ออะไรไปสืบมา ฉันต้องรู้ภายในวันนี้...ไป!!"
"ครับนาย..เดียวผมจัดการ แต่ว่าแม่สาวน้อยคนนี้ไปทำอะไรให้นายโกรธคับ"
"แกจะอยากรู้ไปทำไม ฉันสั่งอะไรแกก็ไปทำเถอะ หรือจะให้ฉันใช้วาดุลย์ไปแทนแกแล้วฉันไล่แกออกหะ..!!
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ครับเจ้านายเดียวผมจัดการให้คับ ไม่ต้องให้ถึงใครหรอกคับ"
หลับตาลงพักผ่อนสมองซักหน่อย.. นี่คับนาย ประวัติของเธอ น.ส.นิชาภา ณุกูลสิริ ชื่อเล่นชื่อ นิชา อายุ 27 ปี คับ ตัวเธอเป็นคนไทยบ้านอยู่ประจวบคับ
"แดนเนียล ส่งรูปทั้งหมดให้ฉันหน่อยซิ " คับนาย ผมหยิบรูปเธอ 2-3 ภาพ แม่คุณเอ๋ย หน้าอก หน้าใจ สะโพก นี่มันน่านัก พอไปเจอรูปสุดท้ายเธอใส่ชุดสั้นๆ รัดรูปผมแทบจะเป็นบ้าใครสั่งใครสอนให้เธอแต่งตัวแบบนี้ยัยเด็กคนนี้เธอต้องเป็นของฉันนิชา.
"แดนเนียล สืบมาไหมว่าเธอมาทำอะไรที่ดูไบ"
"เรียบร้อยคับเจ้านาย เธอมาหาเพื่อนของเธอชื่อ เมษา นิภานุกูล คับ เธอมาเริ่มทำงานเป็นผู้จัดการโรงแรมคับ เห็นคร่าวๆ ว่าคุณเมษา เป็นลูกเจ้าของโรงแรมที่เจ้านายมีหุ้นส่วนอยู่ด้วยคับ"
"ดีมากแดเนียล แกทำดีมาก เดี๋ยวแกเตรียมแผนงานให้ฉันที ฉันจะไปดูหุ้นส่วนฉันซักหน่อย..แต่คืนนี้เราไปผับประจำของหน่อยจะไปผ่อนคลายซักหน่อยแกจัดการให้ฉันด้วยนะ"
"คับนายผมจัดการให้"
ขณะที่ผมออกจากบ้านโดยให้วาดุลย์เป็นคนขับรถให้ผม ส่วนแดลเนียมมือขวาไปเตรียมโต๊ะที่ร้านให้กับผม ในใจผมคิดถึงแต่แม่สาวน้อยตัวอวบของผม ฉันคิดถึงเข้าให้แล้วแม่สาวน้อยของฉัน ผ่านไปไม่นานก็มาถึงผับที่จองไว้ วาดุลย์ วิ่งมาเปิดประตูให้ผม โดยที่แดนเนียลยืนรอผมอยู่ที่หน้าร้าน ผมเดินเข้าก้าวเข้าไปในร้านโดยมีหลายสายตาจับจ้องมาที่ผม ผมเบื่อและชินชากับเสียงนกกาของผู้หญิงพวกนี้ผมไม่มองพวกเธอแม้แต่หางตานอกจากเรื่องบนเตียงเท่านั้นที่พวกเธอจะได้ก้าวขามาใกล้ชิดผม ขณะที่ผมเดินไปชั้น VVIP สายตาของผมได้ไปสดุดกับร่างที่คุ้นเคยแม้เจอกันเพียงครั้งเดียวผมก็จำเธอได้ แม่สาวน้อยร่างอวบของผม บัดซบ เธอใส่ชุดอะไรมากันเนี่ย!!!..เสื้อเปิดไหล่กระโปรงแหวกข้างแถมสั้นเสมอหู ผมไม่อาจละสายตาจากเธอได้เลย ผมต้องการเธอ ไอ้ผู้ชายพวกนั้นเดินมาขายขนมจีบเธอมากมาย
“กูสั่งยิงทิ้งแม่งให้หมดซะดีไหมบังอาจมายุ่งกับแม่สาวน้อยตัวอวบของฉัน”
แต่ก็อย่างว่า ดูชุดที่เธอใส่ซิ มันน่าขย่ำซะขนาดนี้ใครจะอดใจไหวขณะที่ผมพยามข่มอารมณ์โกรธต่อเธออยู่ อย่าให้ฉันจับเธอได้นะแม่สาวน้อยตัวอวบ ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปไหนจากสายตาของฉันเลย ขณะที่ผมจ้องเธอตาเขม็ง เธอก็ดูเหมือนพยายามหลบสายตาจากผม คิดว่าผมจะจำเธอไม่ได้ใช่ไหม ฮึ..เธอคิดผิดสาวน้อยตัวอวบของฉัน..
นิชาเอ๋ย..เขาจ้องตาเขม็งขนาดนั้น เขาจำฉันได้ใช่ไหม จะทำไงดี ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่ซัดแอลกอฮอล์ไปหลายแก้วแล้วเริ่มมึนๆ หน้าแดงระเรืออาการออกไปทางเดินไม่ตรงระดับ 2 แล้ว ฮ่า ๆ
"เมษา ฉันว่าฉันมึนหัวนะแกเดี๋ยวจะไปเข้าห้องน้ำหน่อย"
"ไปซินิชา แกให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม"
"ไม่ต้องเมษา เดี๋ยวฉันรีบไปรีบมานะแกดูดชิช่ารอไปก่อนนะเพื่อน"
ผมละสายตาไปจากสาวน้อยร่างอวบของผมเสี้ยวนาที บัดซบ..เธอหายไปไหน!!! ผมลุกขึ้นกวาดสายตา ตามหาเธอทันที
"เจ้านายจะไปไหนคับ แดนเนียลถามผม ถ้าเป็นว่าที่นายหญิงเห็นหลังไวๆ ตรงไปทางห้องน้ำคับเจ้า"
ผมหันหาไปดุเจ้าแดนเนียลแล้วไม่พูดอะไร ผมเดินตามหลังเธอไปโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ อาการของเธอดูไม่ค่อยปกติเท่าที่ผมดู แต่ด้วยความเป็นห่วงที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อนผมต้องข่มอารมณ์เดินตามเธอไปก่อน
หลังจากบอกยัยเมษาเรียบร้อยว่าจะมาเข้าห้องน้ำ เริ่มจะเดินไม่ตรงทาง เริ่มมองเห็นอะไรเลือนลาง รู้สึกว่าร้อนลุ่มรางกายแบบแปลกๆ ทำมันถึงเมาง่ายจังแฮะ ฉันคิดในใจรู้สึกไม่ต้องดีเท่าที่ควร จึงพยายามเดินไปเข้าห้องน้ำและล้างหน้าตาหลังจากทำธุระเสร็จอาการของฉันยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย ทำไมแอลกอฮอล์ที่นี่มันแรงจังแรงกว่าประเทศไทยอีกหรอเนี่ย ฉันพยายามหอบร่างกายอวบๆ เดินไปให้พ้นจากห้องน้ำ แต่ยังไม่ทันพ้นห้องน้ำมีผู้ชายร่างใหญ่ยืนดักรอฉันอยู่หน้าห้องน้ำ ฉันเงยหน้ามองเขา พระเจ้า เขาคือคนที่ฉันเดินชนที่สนามบิน เขายังตามมายิงฉันทิ้งใช่ไหมขณะที่ฉันกำลังจะเดินหนี แต่อาการฉันไม่ดีเลย ตัวสั่นเทา พยายามหาที่พยุงร่างกายเพื่อยืนให้มั่นคงแต่ไม่มีที่พยุงมีเพียงร่างสูงตรงหน้ายื่นมือเข้ามาประคองฉันไว้โดยไม่พูดอะไรซักคำ ฉันอยู่ในอ้อมกอดของเขาโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้อาการของฉันมีแปลกมาก เหงื่อออกเต็มตัวเริ่มจำอะไรไม่ได้ร้อนลุ่มไปหมด หรือว่า!!!! ฉันโดนวางยา
"ขอโทษค่ะ ฉันไม่ไหว คุณช่วยพาฉันไปหาเพื่อนฉันได้ไหมค่ะ ฉันพยายามสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษกับเขา" ฉันไม่ไหวแล้วช่วยฉันด้วยค่ะ ได้โปรด ยัยเมย์ ฉันไม่ไหวแล้วแกอยู่ไหนฉัน.... ร้อน..ร้อนมาก เหงื่อที่แตกเต็มตัว ความร้อนรุ่มที่ประทุเริ่มทำร้ายให้ฉันหลุดการควบคุมตัวเองโดยไม่รู้ตัวแล้ว...
"ฮัลโหล วาดุลย์ แกเตรียมรถ กับบ้านเดี๋ยวนี้ คับนายเกิดอะไรขึ้นคับนาย แกไม่ต้องถาม!!! รีบเตรียมรถ ผมวางสายแล้วอุ้มแม่สาวน้อยร่างอวบที่เริ่มอยู่ไม่เฉย มือไม้เริ่มพันกันอย่าดิ้นซิฉันไม่เคยต้องยอมใครขนาดนี้ บ้าชิบ...
"นายคับ รถพร้อมแล้วคับ"
ผมอุ้มเธอขึ้นรถโดยให้เธอนั่งข้างๆ จับมือเธอไว้ แต่เพราะฤทธิ์ยาที่โดนมา ทำให้เธอไม่รู้ตัวว่ากำลังจะทำให้ผมหมดความอดทนอีกต่อไป
"คุณ...คูณณณ ฉันร้อน ร้อนมาก ช่วยฉันด้วยขอร้อง"
เธอเริ่มไม่อยู่เฉย เริ่มจะถลกเสื้อผ้าเลิกขึ้นมาจนจะถึงขาอ่อนอยู่แล้วปกติก็สั้นมากอยู่แล้ว จะบ้าอยู่แล้วโว๊ยยย...ราฮิม ทำไมแกต้องมาทนอะไรแบบนี้ด้วย ทั้งที่มีผู้หญิงมากมายรอเข้าแถวให้แกลากขึ้นเตียงอยู่แล้ว แต่กับแม่สาวน้อยร่างอวบคนนี้กำลังปั่นหัวให้ผมกลายเป็นบ้าโดยไม่รู้ตัว...
คูณณ...ฉาน น่ารักไหม..ร้อน..นน ไม่ไหวแล้ว..ช่วย..ยย.ฉันหน่อย..ได้โปรด....
