ร่างบางก้าวเดินลงจากรถแท็กซี่ แหงนหน้ามองป้ายชื่อบ้านเพื่อนอันเป็นจุดมุ่งหมายของตน แล้วมองลอดรั้ว   อัลลอยด์ของตัวบ้านเข้าไปเห็นรถยุโรปสีดำสนิทจอดอยู่หลายคัน มีบอดี้การ์ดชุดดำหลายคนยืนเฝ้าอยู่ในบริเวณบ้านบอกให้รู้ว่ามีคนที่สำคัญมากอยู่ในบ้านนั้น แสดงว่าเพื่อนเธอคงเดินทางกลับมาถึงเมืองไทยแน่แล้ว...

หญิงสาวตรงเข้าไปกดกริ่งด้วยลักษณะการเดินที่ไม่มั่นคงนัก เพราะความรวดร้าวจากแผลที่ได้รับจากการต่อสู้กับคนที่ทำร้ายตนเองสดๆ ร้อนๆ นั้นทำให้เจ็บปวดทุกครั้งที่ย่างก้าวเดินไป นิ้วมือเรียวเล็กกดห้ามเลือดจากแผลที่มุมปาก น้ำตารินไหลคลอหน่วยตา... แม้อยู่ในสภาพที่น่าอายเหลือเกินที่ต้องมาต้อนรับการกลับบ้านเพื่อนที่แต่งงานไปอยู่แลตโกเวีย[1]มาหลายเดือนแต่เธอก็เลือกที่จะเอาตัวเองในสภาพนี้มาหาเพื่อน เพราะมีเพียงแค่ไอยวรินทร์เท่านั้นที่ช่วยเธอได้...

รปภ. ของบ้านที่รู้จักเธอดีก็นำเธอเดินเข้าตัวบ้านของ  พลโทกอบกิจบิดาของเพื่อนสนิท เมื่อมาถึงห้องรับแขก           ไอยวรินทร์ก็เดินเข้ามาเธอ เพราะรู้อยู่แล้วว่าเธอจะมาหาเวลานี้...

“ยัยกิ๊บ!” น้ำเสียงแรกที่ไอยวรินทร์เรียกเธอแต่มันหาใช่เสียงแห่งความดีใจไม่... มันคือน้ำเสียงตกใจเมื่อเห็นสภาพของกวินตรามากกว่า... “แกเป็นอะไร ทำไมถึงเป็นอย่างนี้”          ไอยวรินทร์เดินเข้ามาจับเพื่อนไว้ แตะเนื้อตัวที่มีรอยแดงปื้นๆ ตามตัว และแผลได้เลือดในบางส่วน

“อัยย์ ช่วยฉันด้วย” กวินตราพูดเสียงแผ่ว น้ำตาไหลออกมาราวกับทำนบพัง โชคดีเหลือเกินที่ไม่มีใครอยู่ตรงนี้... เพราะคงไปนั่งเล่นที่สวนหลังบ้านกันหมด ไม่อย่างนั้นเธอคงได้อับอายมากกว่านี้หลายเท่า

“ไป ไปทำแผลก่อน ใจเย็นๆ นะยัยกิ๊บ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแก ฉันช่วยแกแน่” ไอยวรินทร์พาเพื่อนสาวเดินขึ้นห้องนอนของตนเองที่อยู่ชั้นสองที่แม้ว่าตนเองจะไม่อยู่แต่ก็มีคนดูแลอย่างดี...

ไอยวรินทร์ทิ้งกวินตราไว้ในห้องนอน แล้วไปหา      กล่องปฐมพยาบาลแล้วรีบกลับมาทำแผลให้เพื่อน ทักษะในการทำแผลของเธอค่อนข้างดีพอสมควร เพราะอยู่บ้านมีแต่พี่ๆ ผู้ชาย นอกนั้นยังเปิดบริษัทบอดี้การ์ด คนที่สนิทชิดเชื้อพบปะกันมีเรื่องให้เจ็บเนื้อเจ็บตัวมาหลายสาเหตุ จนรู้จักเป็นอย่างดีว่าแผลแต่ละชนิดจะต้องรักษาอย่างไร...

“ขอบใจแกมากนะอัยย์” กวินตราบอกอย่างขอบคุณ

“แล้วแกจะเล่าให้ฉันฟังได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น แกจะให้ฉันช่วยอะไร” คนเป็นเพื่อนถามอย่างร้อนใจเป็นห่วงเนื่องจากไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นเพื่อนมีสภาพเช่นนี้

“แกจำที่ฉันบอกในวันที่แม่เลี้ยงฉันแต่งงานใหม่ได้ไหมว่าฉันไม่ชอบพ่อเลี้ยงตัวเอง แล้วไอ้พ่อเลี้ยงนั่นมันก็ออกลายอย่างที่เห็นนั่นแหละ มันจะข่มขืนฉัน แต่ฉันสู้มันได้ พอออกจากห้องมาก็เจอกับแม่เลี้ยงจังๆ เลย”

“โอย ตายๆ ชีวิตแกทำไมมันเหมือนนิยายเข้าไปทุกที” คิ้วของไอยวรินทร์ขมวดเป็นปม... “ให้ฉันเดานะ ไอ้พ่อเลี้ยงแกต้องบอกแม่เลี้ยงแกว่า แกยั่วมันก่อน แล้วแม่เลี้ยงแกก็เชื่อใช่ไหม” คนที่รู้จักครอบครัวเพื่อนดี เพราะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเดา...

เมื่อกวินตราพยักหน้า ไอยวรินทร์ก็ถอนหายใจออกมาดังๆ

ครอบครัวของไอยวรินทร์อยู่กันพร้อมหน้า รักและสามัคคีกัน แต่ครอบครัวของกวินตรากลับตรงกันข้าม เพราะชีวิตของเธอไม่ต่างจากซินเดอเรลล่าเลย... หลังจากที่บิดาของ     กวินตราเสียชีวิตตอนเธออยู่ปีหนึ่ง ยังดีที่มีพี่ชายค้ำหัว มรดกที่ได้จึงไม่โดนแม่เลี้ยงฮุบไปหมด แต่พี่ชายของกวินตราก็เลือกผู้หญิงมากกว่า เขาไปอยู่กับแฟนที่ต่างประเทศไม่สนใจน้องสาว กรรมนั้นก็สนองให้เขาเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตพร้อมๆ กับแฟนตามหลังพ่อไป ห่างกันแค่เพียงสามเดือนเท่านั้น...

สุดท้ายกวินตราไม่เหลือใครเลย แต่ก็ยังมีสมบัติที่พ่อเหลือไว้ให้คือเงินสดเล็กน้อยในบัญชี และสิทธิ์ที่จะอยู่บ้านร่วมกับแม่เลี้ยงและน้องๆ อีกสองคนที่เป็นลูกติดของแม่เลี้ยง กวินตรายังพึ่งตัวเองได้ไม่มากเพราะยังเรียนอยู่ เธอจึงตั้งใจเรียนและอยู่บ้านนั้นแม้จะไม่ถูกกันกับแม่เลี้ยงเท่าไหร่... ตอนนี้เรียนจบยังไม่นานนัก งานก็หาไม่ได้เธอจึงต้องอยู่ที่บ้านต่อจนเกิดเรื่องขึ้นมา

“ใช่ แล้วแม่เลี้ยงฉันก็ไล่ฉันออกจากบ้าน” กวินตราเอ่ยแค้นๆ

“ได้ไง แกมีสิทธิ์ในบ้านหลังนั้นนี่... จะไล่กันง่ายๆ ได้ยังไง”

“ไม่มีหรอก... บ้านนั้นพ่อยกให้แม่เลี้ยงไม่ได้ยกให้ฉัน แต่ว่าในพินัยกรรมให้ฉันอยู่ด้วยได้... ฉันกับพี่กัสได้แค่เงินสดเพราะพ่ออยากให้เป็นทุนการศึกษา ท่านคงไม่คิดว่าฉันจะมีปัญหากับแม่เลี้ยงหรอก เพราะตอนอยู่ต่อหน้าพ่อแม่เลี้ยงฉันดีกับฉันเหมือนไม่ได้มีปัญหาอะไรกันเลย แล้วก่อนพ่อตายพี่กัสก็ยังไม่ตาย พินัยกรรมมันถึงออกมาอย่างนั้นไง”

“ถ้าอย่างนั้นแกออกมาดีกว่า อยู่นั่นคงได้เป็นเมียพ่อเลี้ยงแกสักวัน แล้วแกจะให้ฉันช่วยอะไร บอกมาได้ไม่ต้องเกรงใจนะกิ๊บ” ไอยวรินทร์บอกเพื่อน

“ฉันมาที่นี่เพื่อขอให้แกช่วยนั่นแหละ เพราะว่า            ไอ้พ่อเลี้ยงของฉันมันเป็นพวกผู้มีอิทธิพล ฉันคิดว่ามันต้องขายยาหรือทำอะไรที่ผิดกฎหมายด้วยแน่ๆ เพราะบ้านมีผู้ชายหลายคนมาป้วนเปี้ยน แต่ละคนก็หน้าตาน่ากลัว... วันนี้ฉันทำมันไว้เยอะ ตอนนี้ไม่รู้ว่ามันฟื้นหรือยัง หรือว่าตายแล้วก็ไม่รู้...

ยัยอัยย์ฉันอยู่เมืองไทยไม่ได้แล้ว... ฉันอยากไปอยู่เมืองนอก ไปอยู่ในที่ที่อิทธิพลมืดของมันไปไม่ถึง เพื่อความปลอดภัย แกช่วยรับรองให้ฉันไปอยู่ประเทศเดียวกันกับแกได้ไหม ฉันจะไปหางานทำที่นั่น หรือหาไม่ได้ ฉันก็อยู่ได้หลายปี เพราะเงินยังเหลือเยอะ” กวินตราจับมือเพื่อนไว้ขอร้องอย่างไม่อาย... รู้ว่าหากไปแลตโกเวียคงจะมีชีวิตที่ปลอดภัยขึ้น เพราะกฎหมายที่นั่นเข้มงวด แต่ก็ไม่ง่ายนักที่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะย้ายไปอยู่ที่นั่นได้ง่ายๆ เธอจึงต้องอาศัยเพื่อนช่วยเหลือ

“ได้ ฉันจะให้สามีฉันจัดการให้... แกได้กลับไปแลตโกเวียพร้อมฉันในอีกสี่วันแน่นอน แกไปอยู่กับฉันที่นั่นเลยก็ได้... เดี๋ยวค่อยหาทางขยับขยาย”

“ขอบคุณแกมากนะอัยย์” น้ำตากวินตราจะไหลอีกรอบ เพราะซึ้งใจเพื่อน

“ขอบคุณอะไรกันแก... ตอนเราเป็นเพื่อนกัน มีแต่แกที่ดูแลฉัน ดีกับฉันมาตลอด ฉันหนีเที่ยวเมื่อไหร่แกก็ออกรับกับ    ที่บ้านแทนฉันทุกครั้ง แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันนะกิ๊บ ฉันช่วยแกได้ทุกอย่างละน่า อย่าเกรงใจ” ไอยวรินทร์ตบไหล่เพื่อนเบาๆ “ว่าแต่แกไม่ได้เอาอะไรมาเลยใช่ไหมนี่”

“ไม่ได้เอามา ฉันรีบออกมาเลย กลัวพวกมันจับตัวไว้... แต่ฉันก็เสียดายของของฉัน อยากไปเก็บของตั้งหลายอย่าง แต่ฉันไม่กล้าเข้าไป”

“ไป ฉันจะขนการ์ดจากบริษัทของพ่อไปสักสิบห้าคน... เอาการ์ดของชีคซาอิดไปด้วยอีกสิบคน ฉันจะพาแกไปเอาของเอง งานนี้ไม่มีใครกล้าหือแน่”

ไอยวรินทร์ดึงแขนเพื่อนให้ลุก จะรีบพาไปให้ได้เดี๋ยวนี้เลย กวินตราเองก็ต้องการกลับไปเอารูปครอบครัวและสิ่งของต่างๆ ที่เป็นสิ่งเตือนความทรงจำติดตัวไป เพราะเธอคงไม่ได้กลับไปที่บ้านนั้นอีกแล้ว... ครั้งนี้เธอคงตัดใจจากบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เด็ก เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

ยังไม่ทันที่สองสาวจะเดินไปถึงประตูห้อง         บานประตูไม้สักก็ถูกเคาะและเปิดออกเสียก่อน... ชีคคามูนาก้าวเข้ามาแล้วก็เอ่ยทักกวินตราด้วย ท่านรู้จักว่าเป็นเพื่อนของ     ไอยวรินทร์ตั้งแต่ตอนที่มีงานจัดเลี้ยงงานแต่งงานไอยวรินทร์แล้ว

“หนูกิ๊บ เป็นอะไรลูก ทำไมหน้าเป็นอย่างนั้น แล้วนี่กำลังจะไปไหนกัน” แม่สามีถาม... ไอยวรินทร์ถึงนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้เป็นคนตัวเปล่าเล่าเปลือยลุยได้ถึงไหนถึงกันเหมือนเมื่อก่อน เพราะตอนนี้เธอมีสามีที่ขี้หวงมากๆ มีแม่สามี มีคนที่บ้านอีก ที่สำคัญภายใต้หน้าท้องแบนๆ ของเธอยังมีชีคซาอิดน้อยๆ วัยเดือนกว่าอยู่ด้วย เธอจะออกบู๊ง่ายๆ ดั่งใจไม่ได้อีกแล้ว ถ้าไม่ได้รับความเห็นพร้อมจากทุกคน

งานนี้เห็นทีต้องเล่าเรื่องกวินตราให้ชีคคามูนาฟัง คนรักความยุติธรรมอย่างท่าน จะต้องช่วยเธอกับกวินตราจนถึงที่สุดแน่นอน...

[1]สหรัฐแลตโกเวีย คือประเทศสมมติที่ผู้เขียนจินตนาการขึ้นมาโดยสมมติว่าเป็นประเทศเพื่อนบ้านของสหรัฐอาหรับอิมิเรตส์ ซึ่งเป็นดินแดนทะเลทราย ประกอบไปด้วยสี่รัฐคือรัฐราสอัลไมคาราฟปกครองโดยชีคซาอิด รัฐคอรีเยาะห์ปกครองโดยชีควาดิม รัฐมูซอรอฟปกครองโดยชีคอับดุลลา และมีเมืองหลวงคือรัฐแลตโกเวียปกครองโดยองค์สุลต่านชื่อประเทศแลตโกเวีย ชื่อบุคคลและสถานที่ต่างๆ ในนิยายเรื่องนี้เป็นจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น

“แม่จะช่วยทุกอย่างหนูกิ๊บ ไม่ต้องกลัว... ทำกันอย่างนี้ได้ไง” หลังจากที่ฟังกวินตราเล่าจบ ชีคคามูนาก็รู้สึกเคืองโกรธคนที่ทำร้ายกวินตราขึ้นมามากมายหลายเท่า เพราะท่านรักและเอ็นดูกวินตราอยากได้มาเป็นสะใภ้คนเล็กตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรกในงานแต่งงานไอยวรินทร์กับลูกชายคนโตของตนเองแล้วด้วยซ้ำพอได้รับรู้ชีวิตที่เลวร้ายของหญิงสาวที่หาความสุขไม่พบตลอดตั้งแต่มารดาของตนจากไปก็รู้สึกสงสารเหลือเกิน

กวินตราไหว้ขอบคุณชีคคามูนา... ท่านดึงร่างบอบช้ำนั้นมากอดไว้ เอ็นดูระคนสงสารเหลือเกิน

“เอาอย่างนี้ เราไปขนของหนูกิ๊บมาวันนี้เลย... แม่เข้าใจว่าของพวกนั้นมันสำคัญกับความรู้สึกนะลูก แล้วพวกเอกสารต่างๆ ด้วย ต้องเอามาทำเรื่องเข้าแลตโกเวีย เดี๋ยวแม่จะพาไปเอง เอาคนไปอารักขาเยอะๆ แต่ไม่บอกคนอื่นว่าเราไปบ้านหนูกิ๊บกัน แม่จะบอกว่าเราจะไปช็อปปิ้งกับหนูกิ๊บ ส่วนอัยย์แม่ว่าไม่ต้องไปดีกว่าไหมลูก ชีคซาอิดคงไม่อยากให้ออกไปไหนหรอก”

ท่านชีคคามูนาก็พูดถูก ตั้งแต่แต่งงานกับชีคซาอิดไป เขาก็หวงไอยวรินทร์ราวกับไข่ในหิน ยิ่งรู้ว่าเธอท้องอ่อนๆ เขาก็ยิ่งเพิ่มความรัก ความห่วง ความหวง มากกว่าเดิมเป็นสองเท่า... เขาคงไม่ปล่อยให้เธอไปไหนไกลตาแน่ หญิงสาวยินดีให้มารดาของสามีพากวินตราไปจะดีกว่า และกวินตราเองก็อายไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องนี้มากด้วย ให้เหตุการณ์มันออกมาว่าทั้งสองคนไปซื้อของด้วยกันจะดีกว่า

“อัยย์ฝากด้วยนะคะคุณแม่ ยัยกิ๊บเชื่อมือคุณแม่ ท่านเจ๋ง อย่างนี้เลย” ไอยวรินทร์ยกนิ้วโป้งให้เพื่อน ยกย่องมารดาสามีที่ดูท่าทางกระฉับกระเฉงอย่างกับวัยรุ่นจนพวกเธอยังอาย ท่านเรียนรู้ทุกอย่าง ทันโลกทันเหตุการณ์ทุกอย่าง นอกจากนั้นท่านยังเป็นผู้ใหญ่ที่มีเมตตามาก จากการที่ได้เรียนรู้กันมาทำให้เธอไม่เสียใจเลยที่ตนเองได้แต่งงานเข้าไปอยู่ในครอบครัวชีคซาอิด แม้ว่าตอนแรกมันจะเป็นเรื่องจับพลัดจับผลูก็ตาม

ตอนแรกนั้นไอยวรินทร์ส่งชื่อเข้าชิงโชคจนได้รับรางวัลไปเที่ยวแลตโกเวีย แต่ดันพลาดท่าไปสลับตัวกับคนที่ทำสัญญาจะไปเข้าในฮาเร็มของชีคซาอิด เมื่อเข้าไปและก็ออกจากฮาเร็มนั้นไม่ได้อีกตลอดชีวิต มีเพียงผู้หญิงคนเก่าก่อนในฮาเร็มเท่านั้นที่กระเด็นกระดอนออกมาทุกคนหลังจากที่ชีคซาอิดขอแต่งงานกับไอยวรินทร์ เพราะเธอต้องการให้เขาแต่งงานกับเธอเพียงคนเดียว ซึ่งเขาก็ยอมทำตาม ตอนนี้ไอยวรินทร์มีความสุขมากกับชีวิตแต่งงาน มีชีวิตเล็กๆ ถือกำเนิดขึ้นจากความรักของเธอกับสามี

ชีคคามูนาก็มีความสุขไม่แพ้กันที่ได้ลูกสะใภ้คนโตน่ารักถูกใจหายห่วงกับลูกชายไปได้หนึ่งคน แต่อีกหนึ่งคนนั้นยังห่วงอย่างมาก นั่นคือชีควาดิมลูกชายคนเล็กที่ยังไม่ยอมรักใครอีกหลังจากที่คนรักเก่าเสียชีวิตไป... ท่านชีคคาวัยกลางคนมองหน้ากวินตราแล้วนึกอยากให้หญิงสาวเข้ามาช่วยทำให้ชีควาดิมลืมคนรักเก่าได้

ความคิดของท่านโลดแล่น บางทีท่านอาจจะให้ความช่วยเหลือกวินตราถึงที่สุด เพื่อแลกกับการที่จะให้กวินตราทำอะไรบางอย่างให้ท่าน... แต่ถึงกระนั้นหากกวินตราไม่ยอมตกลงด้วยท่านก็คงช่วยหญิงสาวอยู่ดี เพราะถูกชะตาเหลือเกิน อยากจะได้มาเป็นลูกสะใภ้คนเล็กเหลือจะกล่าว เพราะมีลูกชายอยู่สองคน มีศรีสะใภ้ที่เป็นเพื่อนรักกัน ครอบครัวคงจะแน่น     แฟ้นหาไหนเปรียบไม่ได้อีกแน่...                                                   แต่ความฝันของท่านจะเป็นจริงได้ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่า   กวินตราจะรับข้อตกลงของท่านหรือเปล่าเท่านั้น และท่านก็เชื่อเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะรับข้อเสนองามๆ ที่ท่านกำลังจะเสนอให้ยามที่จะได้อยู่ด้วยกันสองคน

ไอยวรินทร์ส่งมารดาของสามีกับเพื่อนสนิทออกไปพร้อมการ์ดขบวนใหญ่ แล้วก็เดินมาเล่นที่สวนร่มรื่นหลังบ้าน เพราะรู้ว่าสามีกับพ่อแม่พี่ชายของตนเองอยู่ที่นั่นทั้งหมด และกำลังคุยกันเรื่องเครียดเกี่ยวกับนะดาเด็กสาวเพียงคนเดียวที่อยู่ในฮาเร็มของสามีเธอแต่เขาเลี้ยงดูนะดามาอย่างน้องสาวและสัญญากับนะดาว่าหากนะดาอายุครบยี่สิบเอ็ดเขาจะแต่งงานกับนะดา เพื่อพานะดาออกมาใช้ชีวิตในโลกภายนอกตามปรกติ ไม่ต้องอยู่ในฮาเร็มอย่างระแวดระวังภัย

สามีของไอยวรินทร์แต่งงานกับนะดาไม่ได้ตามสัญญาเพราะเขามีไอยวรินทร์แล้ว และเธอไม่มีวันยอมรับหากเขาจะมีภรรยามากกว่าหนึ่งคน... ชีคซาอิดสามีของเธอจึงหาคนที่ไว้ใจได้ที่สุดมาแต่งงานกับนะดา เพื่อคุ้มครองนะดาจากภัยร้ายจากคนใกล้ชิดที่จะคุกคามเด็กสาว...              

ไอยวรินทร์เดินไปที่หลังบ้านอีกครั้ง เพื่อฟังผลการประชุมเครียดว่าคนที่จะต้องแต่งงานกับนะดาคือใคร ระหว่างพี่ชายฝาแฝดของเธอ หรือว่าพี่ชายคนโต

แต่เธอคิดว่าน่าจะเป็นพี่ชายคนโต เพราะไม่ชอบคนแลตโกเวียจนมารดาของเธอแอบแช่งว่าขอให้ได้แต่งงานกับสาวแลตโกเวีย... ว่ากันว่าคำพูดแบบนี้ของพ่อแม่ศักดิ์สิทธิ์หนักหนา เธอจะได้พิสูจน์ก็ตอนนี้แหละว่าจริงหรือเปล่า

บ้านของกวินตราอยู่ในหมูบ้านจัดสรรรอบบ้านรายล้อมด้วยบ้านหลังใหญ่ของคนที่มีฐานะมีอันจะกิน... บ้านของเธอมีความทรงจำดีๆ ระหว่างครอบครัวอบอวลอยู่ แม้ในระยะหลังๆ เธอแทบจะไม่มีความสุขเลยยามต้องอยู่ เพราะสิ้นบิดา สิ้นพี่ชาย แม่เลี้ยงก็ไม่อยากให้เธออยู่บ้านนี้อีกจึงพยายามขับไล่เธออยู่หลายครั้งทั้งทางตรงทางอ้อม แต่เธอก็ยังอดทนเพราะหางานทำไม่ได้จึงยังไม่ย้ายออกมา จนเกิดเรื่องจึงตัดใจที่จะก้าวเดินออกจากบ้าน เหลือเพียงความทรงจำดีๆ เอาไว้ในใจแทน

เมื่อกลับมาที่บ้านอีกเธอก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อพบว่าข้าวของของเธอถูกเก็บออกมากองอยู่หน้าบ้านเพื่อรอรถเก็บขยะมาเก็บ หญิงสาวถลาลงจากรถตู้รีบไปเก็บข้าวของเหล่านั้นทั้งร้องไห้ทั้งเก็บอย่างไม่อายใคร กรอบรูปที่กระจกแตกบาดมือเธอก็ไม่สนร้องไห้ไปเก็บไป ตุ๊กตาตัวโปรด ไดอารี่กองใหญ่ ข้าวของแห่งความทรงจำถูกเก็บออกมาทิ้งราวกับว่าเป็นขยะทั้งที่มันมีค่ามากกว่าเงินทองมากมาย

“หนูกิ๊บ พอเถอะๆ ให้คนช่วยเก็บดีกว่า ดูสิ มือเลือดออกไปหมดแล้ว” ชีคคามูนาลงจากรถมารั้งเธอเอาไว้ให้มีสติมากขึ้น ท่านเรียกคนมาเก็บของช่วยเธอแล้วนำไปไว้ที่ท้ายรถตู้

“เดี๋ยวกิ๊บเก็บเองดีกว่าค่ะ” ของไม่ได้มีเยอะมาก แค่กรอบรูปเก่าๆ และตุ๊กตา กับกล่องไดอารี่เท่านั้น หญิงสาวนึกได้ว่าที่ไม่ได้เอาออกมาจากบ้านคือตู้เซฟตู้เล็กที่เธอใส่สมุดบัญชีธนาคารและเครื่องเพชรชิ้นเล็กๆ ที่มารดาเคยให้เอาไว้ เธอถามรปภ. ที่หน้าบ้านก็รู้ว่าไม่มีใครอยู่เพราะพาพ่อเลี้ยงเธอไปหาหมอกันหมด ก็ยังดีที่มันแค่เจ็บหนักไม่อย่างนั้นกวินตราคงได้มาสู้คดีฆ่าคนตายอีกคดีแน่ๆ

ระหว่างนั้นมีรถขนแก๊สขับวนมาเข้าซอยหน้าบ้านเธอมาพอดี จึงมีการบีบแตรไล่รถตู้สามคันของชีคคามูนาที่จอดขวางอยู่ก่อนหน้า...

“ของหมดแล้ว หนูกิ๊บไปเลยหรือยัง จะได้บอกคนย้ายรถเลย”

“ยังเลยค่ะ มีตู้เซฟเล็กที่ซ่อนไว้ที่ผนังห้อง แต่เขาคงไม่เห็นเลยไม่เอาออกมาด้วย เดี๋ยวกิ๊บต้องเข้าไปเอา คุณแม่นั่งบนรถไปรอที่ลานจอดรถหน้าปากซอยก่อนก็ได้ค่ะ” หญิงสาวขอให้ท่านไปรอก่อนเพราะถนนหน้าบ้านไม่กว้างมากนัก และบริเวณหน้าบ้านเธอก็มีรถจอดเต็มหมดแล้ว ไม่มีใครเอารถออก คงเพราะว่าเรียกรถพยาบาลมารับพ่อเลี้ยงเธอจึงไม่มีใครเอารถออกจากบ้านทำให้ไม่เหลือพื้นที่ให้รถตู้ได้จอด

“งั้นเดี๋ยวแม่ให้คามินตามไปช่วยดีกว่า ไม่อยากให้หนูเดินเข้าไปคนเดียว เดี๋ยวเกิดอันตรายขึ้นมา” ท่านสั่งให้บอดี้การ์ดประจำตัวตามกวินตราเข้าไปเพราะเป็นห่วงในความปลอดภัยของหญิงสาว แล้วชีคคามูนาก็ขึ้นรถตู้ไปรออยู่ที่อื่นเพราะรถส่งแก๊สบีบแตรไล่หลายรอบเหลือเกิน...

กวินตาพยักหน้าให้บอดี้การ์ดหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินตามเข้าบ้านมาแล้วเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องนอน

การมีคามินมาก็ทำให้เธอค่อนข้างโล่งใจอยู่เหมือนกันเพราะเหตุการณ์ร้ายๆ ที่เพิ่งเกิดทำให้เธอผวาที่จะเดินในบ้านนี้เพียงลำพัง มือเล็กเปิดประตูห้องนอนตนเองแล้วเดินเข้าไป เธอก็ต้องตกใจเป็นครั้งที่สอง เมื่อเห็นแม่ใจ แม่นมของเธอนอนสลบอยู่ที่ห้องนอนของเธอ

“แม่ใจ แม่ใจ” เธอรีบเข้าไปดูแม่ใจ คามินนั่งลงข้างๆ แตะนิ้วเรียวที่ชีพจรของตรงบริเวณลำคอของแม่ใจแล้วก็       พยักหน้าให้หญิงสาวได้โล่งใจ

“ยังมีชีวิตอยู่” เสียงทุ้มตอบกลับมา แล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน มองรอบๆ ห้องที่ถูกรื้อของจนกระจัดกระจายแล้วหยิบได้ผ้าขนหนูไปชุบน้ำมาช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาคนแก่ เพราะกวินตราทำอะไรไม่ถูก

แม่ใจเป็นแม่บ้านคนเดียวที่รักและเอ็นดูเธอ เรียกได้ว่าเป็นพวกของเธอคนเดียวที่เหลือในบ้าน ท่านยังอยู่ที่บ้านหลังนี้ได้เพราะว่าท่านช่วยดูแลลูกๆ ของแม่เลี้ยงเธอจนน้องเลี้ยงของเธอติดแม่ใจเหมือนเธอ แม่เลี้ยงเธอจึงเก็บท่านไว้

“ไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากนะ คงจะโดนทำร้าย แล้วก็ตกใจสลบ” คามินพูดขึ้นลอยๆ เช็ดตัวเช็ดหน้าไปพักหนึ่งแม่ใจก็ขยับตัวและลืมตาขึ้นมา ท่านชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นกวินตรา แม่นมวัยกลางคนลุกขึ้นนั่งโผเข้ามากอดเธอ สองแขนเหี่ยวๆ โอบรัดร่างเล็ก แนบแน่นด้วยความอาดูร

“คุณกิ๊บ แม่คุณ ตอนคุณกิ๊บไปแม่ใจปกป้องของรักของคุณหนูไม่ได้ คุณอักษรกับคุณมุกดาให้คนมาขนไปทิ้งหมดเลยค่ะ” แม่ใจรีบบอก นางมาทันแค่ตอนที่กวินตราเอาโคมไฟตีหัวอักษรพ่อเลี้ยงจนนอนขยับไม่ได้อยู่บนเตียงและแม่เลี้ยงของเธอกลับมาจากข้างนอกมาโวยวายยกใหญ่ จนแม่ใจขึ้นบนบ้านมาตามเสียง ตอนนั้นกวินตาคว้าได้เพียงกระเป๋าสตางค์ใบเดียวเอ่ยลาแม่ใจแล้วก็วิ่งออกจากบ้านไปเลย

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ใจ กิ๊บยังมาเก็บได้ทัน มันทำอะไรแม่ใจกันคะ แม่ใจเจ็บมากไหม”

“แม่ใจมาขอร้องไม่ให้คุณมุกดามาเอาของไปทิ้ง แต่คุณมุกดาไม่ยอม เธอโกรธมากเพราะเชื่อคุณอักษรว่าคุณกิ๊บยั่วคุณอักษรก่อน หาว่าคุณกิ๊บเนรคุณ ให้อยู่บ้านนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะเป็นตัวอันตราย เธอช่างไม่รู้จักคิดเลยเอาแต่หลงสามีใหม่จนหน้ามืด ก่อนเธอพาคุณอักษรไปหาหมอและก็สั่งให้คนเอาของในห้องนี้ไปทิ้งให้หมด แล้วแม่ใจมาขวางไว้ มันก็เลยตีแม่ใจ แม่ใจหลับไปนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้” หญิงชราเล่าทั้งน้ำตา คับแค้นใจแทนคุณหนูที่เป็นทายาทของเจ้าของบ้านแท้ๆ แต่โดนใครที่ไหนก็ไม่รู้ไล่ออกจากบ้านแล้วจะไปอยู่ที่ไหนอย่างไรได้เมื่อมีแค่ตัวคนเดียวอย่างนี้

“โธ่ พวกมันเลวจริงๆ”

“มันร้ายกาจเกินคำบรรยายเหลือเกิน เพื่อนบ้านบอกว่าตำรวจกับคนแปลกหน้ามาเที่ยวด้อมๆ มองๆ บ้านเราหลายรอบแล้ว... คุณมุกดาชักศึกเข้าบ้านจริงๆ เลย แล้วนี่ก็เชื่อว่าคุณกิ๊บไปให้ท่าผัวตัวเอง ไม่รู้ว่าจะรักจะหลงกันไปถึงไหน แล้วนี่    คุณกิ๊บจะทำอย่างไรคะ แม่ใจได้ยินคุณมุกดาบอกว่าเธอจะไม่ให้คุณกิ๊บอยู่บ้านหลังนี้อีกแล้ว” แม่ใจถาม ดวงตาใต้กรอบแว่นสายตายาวผินมามองคามินแล้วย้อนมองหญิงสาวด้วยสายตามีคำถาม ด้วยอยากรู้ว่าหนุ่มรูปงามน้ำใจมากล้นที่ช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาให้ตนจนตื่นตัวขึ้นมาเป็นใคร

“เอ่อ... นี่คือคุณคามินบอกดี้การ์ดของแม่สามียัยอัยย์ค่ะแม่ใจ ออกจากบ้านไปกิ๊บก็ไปหาอัยย์ แล้วก็จะกลับมาเอาของแต่กลัวไม่ปลอดภัยเลยให้คนพามา กิ๊บจะไปอยู่กับยัยอัยย์เพราะที่นี่ไม่อบอุ่นปลอดภัยสำหรับกิ๊บอีกต่อไปแล้วค่ะ แม่ใจไปอยู่กับกิ๊บไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยชวน แต่ก็ต้องชะงัก เพราะคิดว่าตนเองไปขออาศัยคนอื่นก็ลำบากใจพอแล้ว พาแม่ใจไปอีกคนคงยาก

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณกิ๊บจะไปอยู่ตั้งเมืองนอกเมืองนา แม่ใจคงตามไปไม่ไหว แม่ใจจะกลับไปอยู่ต่างจังหวัดกับลูกหลานดีกว่า ไม่มีคุณกิ๊บอยู่บ้านนี้แม่ใจก็คิดว่าแม่ใจหมดหน้าที่กับการทำงานที่บ้านหลังนี้แล้ว”

“ได้ค่ะแม่ใจ งั้นแม่ใจก็ควรไปวันนี้พร้อมกิ๊บเลยดีกว่านะคะ รีบกลับจะได้ไม่โดนพวกมันทำร้ายอีก เดี๋ยวรีบลงไปเก็บของก่อนเลยนะคะ เดินไหวไหม”

“ไหวค่ะ ไหว มันตีแค่แถวๆ ทัดดอกไม้ป้า ป้าเลยมึนไปเลย ถ้าสู้คงเจ็บตัวมากกว่านี้” นางบ่นงึมๆ ขยับลุกขึ้นยืนลำบากเล็กน้อยเพราะไม่ได้กระฉับกระเฉงเหมือนสาวๆ อาการเจ็บและมึนเล็กน้อยทำให้เชื่องช้าลงไปอีก