• ACTION •
เหตุผลที่โซ่ไม่ยอมพูด : ตั้งแต่เด็กโซ่เป็นคนที่ฟันยื่นออกมานอกปากเข้าขั้นรุนแรง ถึงขั้นไม่สามารถที่จะหุบปากให้สนิทได้ และการที่รูปลักษณ์ของเขาเป็นแบบนั้นก็ทำให้โซ่โดนเพื่อนกลั่นแกล้งตั้งแต่ชั้นปฐมจนถึงมัธยมปลาย เขาเลยเอาแต่อมฟัน เอามือปิดปากและไม่ยอมพูดเก็บตัวอยู่หลังห้องเงียบๆ ไม่สุงสิงกับใคร และมันก็ทำให้เขากลายเป็นเด็กอ่อนแอและขี้กลัว โดนเพื่อนในห้องคอยกลั่นแกล้งอยู่ประจำ
...ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับโซ่ทำให้เขาไม่กล้าที่จะเปิดปากหรือเปล่งเสียงออกมาให้ใครได้ยิน เพราะกลัวว่าคนอื่นจะเห็นฟันที่น่ารังเกียจนั้นของตน จนทำให้เขามีฉายาในโรงเรียนว่าใบ้ และไม่มีใครรู้ชื่อเล่นของเขาเลย นอกจากชื่อจริงที่ปักอยู่ที่เสื้อนักเรียนตรงหน้าอก (ลวิตร เกรียงธนัตถ์) แต่ก็มีเพียงเธอคนนั้นที่ไม่เคยมองว่าเขาแปลกประหลาดหรือน่ารังเกียจอย่างที่คนอื่นพูดเลย แต่กลับกันเธอมองคนพวกนั้นที่คอยกลั่นแกล้งเขาต่างหากที่น่ารังเกียจ ไม่น่าเข้าใกล้ยิ่งกว่าโซ่ซะอีก
6ปีก่อน..
ห้องเรียนวิทยาศาสตร์ ในห้องเริ่มเบาเสียงลงเมื่อใกล้ถึงเวลาที่ครูประจำวิชาจะเข้าสอน แต่ก็มีเสียงของเด็กเกเรหลังห้องดังอยู่ไม่หยุด...
“พูดดิไอใบ้! พูดดิวะ!” เด็กเกเรพูดพลางผลักไหล่ของคนขี้กลัวเต็มแรง หนำซ้ำยังมีมือของเด็กเกเรอีกสองสามคน รุมตีหัวของโซ่เล่นด้วยความสนุกอีกด้วย และพวกเขาก็ไม่ได้คิดว่าเรื่องที่ทำนั้นเป็นเรื่องที่ผิดหนำซ้ำยังมองว่าเป็นความเท่ห์ที่เด็กเกเรอย่างเขาควรจะทำกับคนอ่อนแอ
“ฟันหรือเล็บตีนหมาวะไอเหี้ย โคตรน่าเกลียดเลยไอสัต ฮ่าๆ” เพชรหัวโจกของเด็กเกเรหลังห้องพูดขึ้นในขณะที่เขานั่งอยู่บนโต๊ะเรียนของโซ่
“เห้ย! พวกมึงเป็นเหี้ยอะไรนักเนี่ย?!” เสียงห้าวของเด็กสาวในชุดมอปลายที่นั่งอยู่หน้าห้องพูดขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาที่หลังห้องเพื่อสงบเสียงน่ารำคาญนั้น “มึงจะแกล้งไอใบ้มันทำไมนัก ก็รู้อยู่ว่ามันไม่พูด” หัวหน้าห้องสาวใจกล้าพูดดุเด็กเกเรที่ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหารังแกเพื่อนร่วมชั้นอยู่
“จะดุทำไมเนี่ยเป๋า บอกดีๆ เราก็เงียบให้แล้ว” เพชรพูดอย่างใจเย็นกับสาวที่ตนชอบ
กระเป๋ามองหน้าของเพชรอย่างเอือมระอา ก่อนจะหันไปดุเพื่อนชายที่นั่งก้มหน้าอยู่อย่างคนขี้ขลาด “แล้วมึงเป็นบ้าอะไร นั่งให้มันแกล้งอยู่ได้ ลุกมานี่!” ว่าแล้วเป๋าก็กระชากแขนของโซ่ลุกขึ้นพาไปนั่งที่หน้าห้องกับเธอ เพราะเห็นว่าโซ่นั้นปกป้องตัวเองไม่ได้ แล้วภาพนั้นมันก็ขัดใจเธอมากสุดๆ ที่เห็นว่าเขาเป็นผู้ชายแต่กลับอ่อนแอกว่าเธอที่เป็นผู้หญิงซะอีก
นอกจากกระเป๋าจะไม่กลัวเด็กผู้ชายในห้องแล้ว เธอยังเด็ดขาดมากอีกด้วยกับการที่จะจัดการเรื่องไม่ถูกต้องนี้ และเพราะความใจกล้านั้นทำให้เธอได้เป็นหัวหน้าห้องและกลายเป็นประธานนักเรียนหญิงคนแรกของโรงเรียนที่เพอร์เฟคไปซะทุกอย่างทั้งหน้าตาและความสามารถและมีความเป็นผู้นำสุดๆ เธอคอยจัดการเรื่องในโรงเรียนได้ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่องในหน้าที่ของเธอ แถมเธอยังเป็นขวัญใจทั้งรุ่นเดียวกันและรุ่นน้องอีกด้วย ไม่เว้นแต่ผู้หญิงด้วยกันก็ยังพากันรุมชอบเธอ
@วันปัจฉิมปี2560
ในวันปัจฉิมที่นักเรียนชั้นมอสาม และมอหกของโรงเรียนจะต้องอำลาเพื่อนๆ ในชั้นเรียนและรวมไปถึงชุดนักเรียนที่ตนใส่อยู่ด้วย เพื่อที่จะก้าวเข้าไปสู่ในช่วงต่อไปของชีวิตที่โตขึ้น
“เป๋า เขียนเสื้อให้เราหน่อยดิ” เพชรเดินมาพร้อมปากกาและดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ
“หันหลังมา” กระเป๋าดึงปากกาที่มือของเพชรไป ก่อนที่จะเขียนคำสั้นๆ ลงที่เสื้อด้านหลังของเขา (ลาก่อน)
“เดี๋ยวเป๋า...” เพชรเรียกหยุดกระเป๋าไว้เมื่อเธอเขียนเสร็จและยื่นปากกาคืนให้กับตน “อ่ะ เราให้”
ดอกไม้ช่อโตที่เพชรเตรียมมาถูกยื่นไปยังด้านหน้าของผู้หญิงที่เขาปลื้มมาเป็นเวลานาน แต่ไม่กล้าที่จะจีบเพราะรู้ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงทั่วไปที่เขาจะได้มาครอบครองง่ายๆ แม้ว่าเขาจะเป็นขวัญใจของผู้หญิงในโรงเรียนนี้แต่ก็ไม่ใช่กับกระเป๋าเพื่อนร่วมชั้น
“ขอบใจ” ถึงแม้ว่าจะเป็นคำสั้นๆ ห้วนๆ แต่มันก็ทำให้คนที่ได้ยินนั้นยิ้มไม่หุบถึงจะรู้ว่าเธอไม่ค่อยชอบขี้หน้าของตัวเองก็ตาม แต่เพียงแค่ได้มอบมันให้กับเธอ ก็ทำให้ใจของคนเกเรฟูขึ้นมาได้
วันนี้ฉันมองหาไอใบ้ทั้งวัน ไม่รู้ว่ามันหายหัวไปแอบอยู่ที่ไหน ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันเรียนจบแท้ๆ “เห็นไอใบ้ป่ะ?” กระเป๋าถามหากับเพื่อนในห้องของเธอ ซึ่งก็ไม่มีใครรู้ว่าโซ่หายไปอยู่ที่ไหน จนเธอเริ่มออกตามหาเขาทั่วโรงเรียนด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะโดนเด็กเกเรแกล้งอยู่ในที่ลับตาคนอีก เหมือนที่เคยเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง...
หลังตึกเรียนอาคารสาม...
ณ.มุมอับที่ลับตาคนแบบนี้ กลับมีเด็กผู้ชายในชุดมอปลายคนนึงนั่งยองๆ อยู่ ในขณะที่มือของเขาก็ขย้ำเศษอาหารเพื่อเอาให้กับหมาแม่ลูกอ่อนที่มาแอบคลอดลูกอยู่หลังตึก “อ่ะ...” เสียงแผ่วเบานั้นทำคนที่แอบฟังอยู่ตื่นเต้นเอามากเมื่อได้ยิน
“ไอใบ้! เมื่อกี้มึงพูดเหรอ?” กระเป๋าเอ่ยถามด้วยท่าทางตกใจ เพราะตั้งแต่เรียนกับโซ่มาตั้งแต่มอหนึ่ง จนจบมอหกก็ยังไม่เคยได้ยินเสียงของเขาเลยแม้แต่แอะเดียว
คนตัวสูงรีบส่ายหัวตอบกลับพร้อมกับเดินถอยหลังหนีจนชิดกำแพงด้วยความหวาดกลัว “...”
“เพื่อนเขากินเลี้ยงกันอยู่ที่ห้อง มึงมาทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย?” กระเป๋าเอ่ยถามในฐานะหัวหน้าห้องเมื่อเห็นว่าเพื่อนหายออกมาจากห้อง
“...” โซ่ชี้ไปที่หมาเพื่อบอกว่าตนเอาข้าวมาให้มัน
''เอาข้าวมาให้หมาเหรอ?''
“...” พยักหน้าตอบกลับด้วยแววตาของคนขี้ขลาด
กระเป๋าสังเกตเห็นว่ามือของโซ่เลอะข้าวอยู่เลยเดินไปเปิดก๊อกและลากสายยางมาหาโซ่ แต่ท่าว่าโซ่กลับนั่งลงที่พื้นและยกแขนขึ้นป้องกันด้วยความหวาดกลัว เพราะเขาคิดว่าเธอกำลังจะฉีดน้ำใส่เขาเหมือนกับที่เด็กคนอื่นๆ เคยทำ เสียงหัวเราะของเด็กพวกนั้นเมื่อแกล้งให้เขากลัวมันดังก้องอยู่ในหัวจนไม่อาจลืม ความระแวงจึงผุดขึ้นเพราะคิดว่าเธอจะทำเช่นนั้น
“เฮ้อ~” ท่าทางขี้กลัวของเขาทำให้เธอหงุดหงิดเล็กๆ แต่มันก็เป็นสิ่งที่เธอเข้าใจได้ เพราะรู้ว่าเขาเจอเรื่องแบบนั้นอยู่ตลอด ก็ไม่แปลกที่เขาจะกลัวเธอ ''เอามือมานี่'' ว่าแล้วกระเป๋าก็คว้ามือข้างที่เลอะของโซ่มาล้างน้ำให้ อย่างไม่รังเกียจเศษอาหารที่ติดอยู่ที่มือของเขาเลยแม้แต่น้อย ''ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้อยู่ มึงจะใช้ชีวิตยังไงฮะ กูนึกไม่ออกเลย'' กระเป๋าพูดพลางส่ายหัวด้วยความสงสัย และแม้จะเป็นคำพูดที่ไม่ได้ไพเราะแต่ก็แฝงไปด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง
“...” โซ่ยังคงเงียบและนิ่งอยู่ตลอด จนกระเป๋าล้างมือให้ตนเสร็จ
“ลุกขึ้น กลับไปกินเลี้ยงกับเพื่อนที่ห้อง” เธอบอกกับโซ่ก่อนจะหันหลังเดินไปเพราะคิดว่าเขาจะทำตามคำสั่ง แต่ก็ต้องหยุดและหันกลับมามองเมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามมา “มาสิวะ!”
“...” โซ่ปัดมือไล่เพื่อบอกให้กระเป๋านั้นกลับไปเพราะเขาจะไม่เดินตามเธอกลับไปที่นั่น
“ก็ไปด้วยกันสิ”
“...” ส่ายหัวตอบกลับ
“จะเอายังไง จะแอบอยู่ที่นี่จนถึงเวลาครูปล่อยกลับบ้านเลยใช่ไหม!?” กระเป๋าถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดและท่าทางไม่พอใจ ซึ่งคำตอบของคนขี้ขลาดก็ยังคงพยักหน้าสั้นๆ เช่นเดิม “งั้นก็ตามใจ!”
ช่วงเย็น...
ในเวลาที่ทุกคนกลับบ้านกันจนหมดแล้ว ก็เป็นเวลาที่โซ่จะเดินกลับบ้านของตนเหมือนกับทุกๆ วัน การเรียนจบของเขามันแสนลำบากมาก เขาเลยไม่คิดที่จะเรียนต่อและออกมาทำงานรับจ้างเลี้ยงดูยายแบบเรียบง่าย และไม่คิดที่จะต่อมหาวิทยาลัยเหมือนกับเพื่อนๆ คนอื่นเพราะฐานะที่ยากจนและเรื่องหนักใจที่ตนเจอตั้งแต่เริ่มเข้าเรียน ถึงแม้ว่าตนจะมีเกรดเฉลี่ยที่ดีติดท็อปสามของห้องทุกปีก็ตาม...
บ้านโซ่...
เมื่อกลับมาถึงบ้านซอมซ่อของตน เขาก็ต้องตกใจที่เห็นว่ากระเป๋าเพื่อนร่วมชั้นเรียนมานั่งคุยอยู่กับยายของตนที่บ้าน
“ไงโซ่ กลับมาบ้านแล้วเหรอ?” โซ่แสดงท่าทางตกใจและหวาดกลัวมากเมื่อได้ยินว่ากระเป๋าเพื่อนร่วมชั้นของตน เรียกเขาด้วยชื่อเล่นที่เขาไม่เคยพูดบอกใครมาก่อน “งั้นเดี๋ยวหนูกลับก่อนนะคะยาย ไว้มาเยี่ยมใหม่นะคะ” กระเป๋ายกมือขึ้นไหว้ยายของโซ่อย่างสุภาพ ก่อนจะเดินสวนกับโซ่ออกจากบ้านไป
“เพื่อนเองมารอตั้งพักใหญ่แล้ว ทำไมเพิ่งกลับมาฮะ?” เสียงยายแก่ที่มีลักษณะฟันเหมือนกันกับโซ่เอ่ยถามหลานชายของตน แต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรจากเขา หนำซ้ำเขายังมีท่าทางไม่พอใจที่ยายเอาเรื่องของตนไปบอกกับคนอื่นอีกด้วย
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[กด💛 เพิ่มเข้าชั้น✅ คอมเมนท์ให้กำลังใจ😍 และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
ตอนนี้ฉันได้รู้ความเป็นอยู่ของโซ่กับยายแล้ว และก็เรื่องที่น่าทึ่งสุดๆ เลยคือ ไอบ้านั่นกำลังจะไปรับจ้างทำงานก่อสร้างหลังจากที่เรียนจบได้วุฒิมอหกมาแล้ว ...นั่นแหละที่ทำให้ฉันอยากจะบ้าตาย นอกจากที่มันไม่คิดจะทำให้ชีวิตของตัวเองและยายดีขึ้นแล้ว มันยังยินยอมให้ความลำบากครอบงำชีวิตของมันและยายไปตลอดชีวิตอีกด้วย
บ้านของกระเป๋า เวลาต่อมา...
“ช่างแม่ง ชีวิตใครชีวิตมันเว้ย! เรียนจบแล้วก็แล้ว” กระเป๋าพูดบอกกับตัวเอง เพราะหน้าที่หัวหน้าห้องและประธานนักเรียนของเธอจบสิ้นลงแล้ว และเธอก็ไม่ควรใส่ใจหรือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเพื่อนร่วมชั้นขี้ขลาดคนนั้นอีก
ในห้องนอนที่เงียบสนิทของกระเป๋า แม้ว่าจะนอนหลับตานิ่งอยู่บนเตียงนุ่มกว้าง เธอก็ไม่อาจเลิกคิดถึงเรื่องกวนใจนั้นได้เลย “...!”
กึก กึก กึก
กระเป๋าวิ่งลงมาชั้นล่างของบ้าน เมื่อคิดบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนั้นได้ และคิดว่ามันน่าจะเป็นทางออกที่ดีสำหรับเพื่อนร่วมชั้นของเธอ “เตี่ย มินิมาร์ทเรารับเด็กพาร์ทไทม์ไหม?” เสียงห้าวของเด็กสาวเอ่ยถามพ่อของเธออย่างให้ความสนใจ
“ไม่ได้รับ เตี่ยรับแต่พนักงานประจำ” พ่อของกระเป๋าเอ่ยตอบ
“เตี่ยไม่สนใจจะรับเด็กพาร์ทไทม์หน่อยเหรอ?” ฉันคิดว่านี่น่าจะเป็นทางออกที่ดี เพื่อให้ไอใบ้มันได้เรียนต่อ และมีรายได้เลี้ยงตัวเองกับยายของมันในเวลาเดียวกัน
“ลื้อถามทำไม?”
กระเป๋าพูดอธิบายเรื่องที่เธอนั้นกำลังให้ความสนใจอยู่กับเตี่ยของเธอฟัง ซึ่งเตี่ยของเธอก็เป็นคนขี้สงสารไม่ต่างกันกับลูกสาวของตน จึงตบปากรับคำกับเธอไปในสิ่งที่เธอขอร้อง แต่กว่าที่เธอจะชักจูงให้โซ่มาทำงานพาร์ทไทม์ที่มินิมาร์ทของเธอนั้นไม่ง่ายเลย เพราะเขาไม่อยากที่จะเรียนต่อแล้ว และกลัวว่าจะต้องเจอกับเรื่องหนักใจนั้นอีก เหมือนกับที่เขาเจอมาทั้งชีวิต
บ้านของโซ่...
“มึงเรียนต่อเถอะนะไอโซ่ กูขอร้องล่ะวะ” กระเป๋าพูดขอร้องโซ่ด้วยใบหน้าสิ้นหวังหลังจากที่พูดขอร้องเขาอยู่หลายสิบครั้ง ก่อนจะพูดให้คำสัญญากับเขาเพื่อให้โซ่เข้าใจในความหวังดีของเธอ “กูจะปกป้องมึงเอง จะไม่ให้ใครรังแกมึง เพราะงั้นมึงเรียนต่อเหอะนะ มึงไม่อยากเห็นยายอยู่บ้านหลังใหญ่ใช้ชีวิตสบายเหรอวะ ท่านแก่แล้วนะเว้ย” มือน้อยสองข้างเขย่าแขนของโซ่ไม่หยุดเพื่อรบเร้าให้เขาทำตามที่เธอขอร้อง
“...” โซ่ส่ายหัวตอบกลับในความหวังดีของเพื่อนสาวหัวหน้าห้อง
“เพราะฟันมึงใช่ไหม...” กระเป๋าพูดถึงสิ่งที่คิดว่าน่าจะเป็นต้นตอของเรื่องนี้
“...” เขายกมือขึ้นปิดปากเมื่อได้ยินกระเป๋าพูดถึงฟันที่น่ารังเกียจของตน
“งั้นเดี๋ยวกูพามึงไปจัดฟันเอง” ว่าแล้วกระเป๋าก็ลากโซ่ขึ้นซ้อนท้ายรถมอไซของเธอเพื่อขับไปยังคลินิกทันตกรรมใกล้ๆ นั้น
คลินิกทันตกรรม...
โซ่ยังคงขัดขืนจนวินาทีสุดท้ายและเมื่อเข้าไปถึงด้านในห้องหมอนั้น กว่าจะยอมอ้าปากให้หมอก็ใช้เวลาทำใจอยู่เป็นชั่วโมง เมื่อเขายอมใจอ่อนหมอก็ได้พบกับปัญหาใหญ่ของโครงสร้างฟันที่เขาเป็นอยู่ ก่อนจะเรียกกระเป๋าเข้ามาด้านในห้องตรวจเพื่อบอกข่าวดีกึ่งข่าวร้ายกับกระเป๋า
“ทำได้ครับ แต่อาจจะต้องมีค่าใช้จ่ายเยอะสักหน่อย” เสียงหมอหนุ่มพูดบอกกับกระเป๋าที่เข้ามาอยู่ในห้องตรวจด้วยเนื่องจากต้องการสื่อสารกับหมอโดยตรง เพราะรู้ว่าเพื่อนของเธอไม่อ้าปากพูดคุยกับหมอแน่นอน
“ประมาณเท่าไหร่คะหมอ?” สีหน้าของเด็กสาวเอ่ยถามพลางตั้งใจฟัง
“ค่าใช้จ่ายคร่าวๆ อยู่ที่สามแสนครับ”
“ฮะ!? ไอโซ่! ฟันมึงเป็นเหี้ยอะไรเนี่ย!” กระเป๋าหันมาดุโซ่ที่นั่งหน้าหงอยอยู่ที่เตียงทำฟัน เพราะเงินจำนวนมากนั้นทำให้เธอคิดมาก แต่ความขี้สงสารปนขี้เสือกของเธอนั้นมันทำให้เธอปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปไม่ได้จริงๆ “แบ่งจ่ายได้ใช่ไหมคะหมอ”
“ได้ครับ”
“แผนการรักษากี่ปีคะ”
“คร่าวๆ ที่สี่ปีครับ”
“เฮ้อ~ งั้นทำเลยค่ะหมอ” ฉันเกลียดความขี้เสือก ขี้สงสารของตัวเองสุดๆ ...สัญญาเลยว่าไอใบ้จะเป็นคนสุดท้ายที่ฉันเข้าไปยุ่งวุ่นวายด้วยในชีวิต
@มหาลัย เมื่อ5ปีที่แล้ว
ในช่วงที่เข้าเรียนมหาลัยที่นี่แรกๆ ไอโซ่มันก็คอยเดินตามตูดฉันอยู่ตลอดเพราะกลัวว่าจะมีคนล้อ หรือกลั่นแกล้งมันเหมือนกับตอนที่มันเรียนที่โรงเรียนเก่า ซึ่งที่มหาลัยนี้ก็พอมีเพื่อนเก่าที่มาเรียนต่อที่นี่กันอยู่บ้าง
“ทำไมมาคบกับไอใบ้แบบนี้อ่ะเป๋า เสียภาพพจน์หมด” เสียงแหลมหูของเพื่อนเก่าพูดขึ้นพร้อมกับทำท่าทางดูหมิ่นและมองเหยียดโซ่
“ขอไปเรียนก่อนนะ ไปไอโซ่” เป๋าขี้เกียจที่จะอธิบายและสนทนากับคนที่เอาแต่ตั้งแง่ใส่ชายผู้น่ารังเกียจ ทั้งที่จริงแล้วก็ไม่ได้มีใครอยากที่จะเกิดมาโดยมีน่าตาที่แย่แบบเป็นจุดเด่นแบบนี้ และเธอก็ไม่อยากเห็นโซ่เพื่อนร่วมชั้นขี้ขลาดของเธอยอมแพ้ต่อชะตาชีวิตของตัวเองตั้งแต่ยังไม่เริ่มสู้
“เดี๋ยวๆ มันไปจัดฟันมานี่หว่า” เพื่อนสาวอีกคนพูดขึ้นเมื่อสังเกตเห็นว่ามีเหล็กบางอย่างที่ติดอยู่ที่ฟันของโซ่โผล่ออกมา “มึงไปเอาเงินที่ไหนมาจัดฟันเนี่ยไอใบ้ ได้ข่าวว่าที่บ้านมึงจนไม่ใช่เหรอวะ?” ผู้หญิงที่มีใบหน้าสวยหวานแต่กลับพูดพลางหัวเราะเยาะในความจนนั้นของเขา
เป๋าคว้าแขนโซ่ก่อนที่จะดึงเขาเข้ามายืนแอบอยู่ด้านหลัง และพูดบางอย่างกับเพื่อนสาวร่วมห้องคนเก่านั้นด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่ไม่เป็นมิตร “มันไปขอเงินมึงมาจัดฟันเหรอ หรือว่ามันเอาฟันไปเฉาะหน้ามึงถึงได้พูดว่ามันแบบคนไร้สมองแบบเนี่ย ...มึงสวยนะกิ๊บ แต่ปากมึงเหี้ยไปหน่อย” เมื่อพูดฉะหน้าเพื่อนเก่าจนจบประโยคเป๋าก็ดึงมือของโซ่พาเดินออกจากพื้นที่หน้าอึดอัดนั้น
“เหอะ สงสัยอีเป๋ามันคงจะปิ๊งฟันของไอใบ้แน่ๆ ถึงได้ทำตัวปกป้องกันแบบนั้น” กิ๊บพูดขึ้นกับเพื่อนอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน เมื่อเป๋าและโซ่เดินจากตรงนั้นไป
@ขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้าน ในช่วงหลังเลิกเรียน
ในโบกี้ที่คนแน่นเอี้ยดและไม่มีที่ว่างให้นั่ง คนทั้งคู่ต้องอาศัยการยืนจับห่วงตลอดสายเพื่อรอช่วงที่มีคนลงและมีพื้นที่ว่างให้นั่ง หรือถ้าแย่ไปกว่านั้นก็อาจจะยาวไปจนถึงสถานีที่เป็นปลายทาง
โชคดีที่วันนี้ฉันหัวใส พาไอใบ้แวะร้านขายยาเพื่อซื้อแมสใส่ก่อนไปมหาวิทยาลัย วันนี้เลยไม่ค่อยมีคนสังเกตฟันมันเท่าไหร่ แต่คนคงแปลกใจว่ามันใส่แมสทำไมทั้งวี่ทั้งวัน (ในช่วงนั้นยังไม่เกิดการระบาทของโควิด การใส่แมสเลยดูแปลกตา) “เมื่อยแขนชิปหาย เมื่อไหร่จะถึงบ้านวะ ง่วงจะตายแล้ว หาว~” นักศึกษาสาวหาวจนน้ำตาเอ่อคลอขึ้นตา
และการที่เธอโหนห่วงรถไฟนานๆ นั้นก็ทำให้เธอปวดไหล่จนต้องเปลี่ยนเป็นเกาะบางอย่างที่อยู่ต่ำกว่านั้นแทน หมับ! แขนเล็กโอบเอวหนาของโซ่ก่อนจะขยับไปยืนใกล้ร่างกายของเขามากยิ่งขึ้น เพื่อซบหน้าลงที่ไหล่กว้างนั้นงีบหลับ “กูของีบแป๊ปนะ จับกูไว้ด้วยเดี๋ยวกูล้ม”
การที่เธอทำดีกับผมแบบนี้ นอกจากที่ผมจะเกรงใจเธอมากๆ แล้ว มันยังทำให้ผมใจสั่นกับการกระทำของเธออีกด้วย เพราะเธอไม่เคยระวังตัวเลยเวลาอยู่กับผม การจับเนื้อต้องตัวจนไปถึงการกอดที่เธอทำอยู่นี่ ทั้งที่ก็รู้ว่าที่เธอทำแบบนั้น เธอไม่เคยคิดอะไรกับผม แต่กับผมแล้ว..ผมไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันกับที่เธอรู้สึกเลย
เ ข า เ รี ย ก ค ว า ม รู้ สึ ก แ บ บ นี้ ว่ า ต ก ห ลุ ม รั ก ห รื อ เ ป ล่ า ค รั บ . . .
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[กด💛 เพิ่มเข้าชั้น✅ คอมเมนท์ให้กำลังใจ😍 และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
6ปีต่อมา... ณ.ปัจจุบัน
ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้กระเป๋ายังคงช่วยเหลือและดูแลโซ่อยู่ตลอด ตั้งแต่ตอนเข้าเรียนที่มหาลัยจนกระทั้งเข้าทำงานที่เดียวกัน ที่ที่มีประธานบริษัทอย่างกระเป๋า เพราะด้วยความเป็นผู้นำและหัวหน้าคนนั้น ทำให้เธอเลือกที่จะเดินทางไปยังเป้าหมายใหญ่ที่เธอตั้งไว้ และถึงตอนนี้จะยังเป็นบริษัทเล็กๆ อยู่ก็ตาม แต่เธอก็สามารถบริหารงานได้และดูแลลูกน้องได้เป็นอย่างดี
นอกเหนือไปจากนั้นแล้วโซ่ที่กลายเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของเธอก็ไม่สามารถเข้าทำงานที่อื่นได้ เพราะถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เปิดปากพูดออกมาเลย แม้ว่าฟันจะกลับเข้าสู่ภาวะปกติและถอดเหล็กจัดฟันออกแล้วก็ตาม แต่โซ่ก็ยังคงตามติดเป็นลูกกระจ๊อกและทำตัวเป็นเงาของกระเป๋าอยู่ตลอดไม่ห่าง ตอนนี้เขาเลยมีฐานะทางบริษัทคือผู้ช่วยของกระเป๋าและควบตำแหน่งฝ่ายบัญชีอีกด้วย เพราะโซ่เป็นคนเดียวที่กระเป๋าไว้ใจเรื่องเงินมากที่สุด และมันก็เป็นทางเดียวที่จะทำให้เพื่อนของเธอนั้นมีงานทำ และใช้สิ่งที่เรียนมาให้เกิดประโยชน์
“ไอโซ่มันหายหัวไปไหนของมันวะ?” เสียงห้าวของกระเป๋าโวยวายอยู่ในโซนห้องทำงานชั้นล่างของบ้าน ที่ที่รวมพนักงานฝ่ายต่างๆ ไว้ครบ ทั้งฝ่ายบัญชี ฝ่ายการตลาด ฝ่ายประชาสัมพันธ์ และแอดมินคอยติดต่อคุยงานกับลูกค้ารายย่อยอีกสามคน ซึ่งมีเพียงฉากกั้นห้องไว้เท่านั้น เลยสามารถได้ยินถึงกันเพียงแค่ตะโกนถาม
“หนูเห็นพี่โซ่ขับรถออกไปข้างนอกนะคะ ตั้งแต่ตอนเก้าโมงแล้ว” น้องพราวฝ่ายประชาสัมพันธ์พูดตอบกับบอสของเธอ กระเป๋ารับเธอเข้ามาทำงานเพราะเห็นว่าเธอเป็นเด็กน่ารักและขยัน อีกทั้งยังเคยมีประวัติเรียนโรงเรียนมัธยมเดียวกัน แม้จะไม่เคยเห็นหน้าเธอที่โรงเรียนแต่เพราะสายใยพี่น้องร่วมสถาบันจึงทำให้พวกเขาเข้ากันได้ดี
“ไปไหนของมันวะ ไลน์หาก็ไม่ตอบ” ตอนนี้ไอโซ่มันได้ใบขับขี่รถยนต์มาแล้ว ซึ่งกว่าจะสอบได้ก็ยากลำบากมากๆ พอได้มาก็หายหัวไปแต่วัน ไม่ใช่ไปขับรถทุ่มใครเข้าแล้วล่ะ...
“มาแล้วเนี่ยบอส~” เสียงของน้องโจฝ่ายการตลาดตะโกนขึ้นเมื่อเห็นว่าโซ่เดินเข้ามาด้านในบ้าน พื้นที่นั่งทำงานของทุกคนในลุกแปลกตาไปจากเดิม
“มึงหายหัวไปไหนมา!?” เป๋าเอ่ยถามเสียงดังเข้มกับเพื่อนของเขาที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางเจี๋ยมเจี้ยม
“...” ชี้ไปที่ทรงผมของตนเพื่อบอกว่าเขานั้นออกไปตัดผมมา
“งุ้ย~ แฟนพราวออกไปตัดผมมานี่เอง” สาวรุ่นน้องฝ่ายประชาสัมพันธ์พูดขึ้นตาเป็นประกายเมื่อเห็นทรงผมใหม่ที่เข้ากับใบหน้าของโซ่มากกว่าทรงเก่าที่เขาตัดอยู่ประจำ “พี่โซ่ตัดทรงนี้หล่อจัง^^”
“^^” ใบหน้าเขินอายของชายหนุ่มเจี๋ยมเจี้ยมเมื่อได้ยินคำชม
“ใครเลือกทรงผมให้ ไปบอกช่างเขาว่าอะไร?” เป๋าเอ่ยถามเสียงห้าวอย่างสงสัยพลางใช้มือขยี้ผมบนหัวของโซ่ และใช้สายตาพินิจพิจารณาอยู่นานกับทรงผมใหม่นั้น
คนตัวสูงล้วงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาก่อนจะเปิดรูปทรงผมให้เป๋าดู เพื่อบอกให้เธอรู้ว่าเขานั้นยื่นรูปนี้ให้กับช่างตัดผม (ทรงทูบล็อก) “...”
ปกติเวลาที่มันจะออกไปไหนต้องลากฉันไปตลอด รวมถึงตอนตัดผมก็ด้วย ซึ่งฉันก็บอกให้ช่างตัดลองทรงนักเรียนสั้นให้มันตลอด สงสัยว่ามันจะไม่ชอบทรงนั้นแล้ว เลยไปเองโดยที่ไม่พาฉันไปร้านตัดผมด้วย “ไม่ชอบทรงที่กูบอกช่างให้ตัดประจำใช่ไหม?”
“...” โซ่ส่ายหัวสีหน้าไม่พอใจ เพราะเขาไม่เคยชอบทรงผมทรงนั้นเลย แต่ก็พูดบอกกับเธอไม่ได้
“ฮ่าๆ แล้วมึงก็ทนตัดมาตั้งหกปีเนี่ยนะ ไอควายเอ๊ย ฮ่าๆ” เธอขำให้กับเพื่อนของเธอที่ยอมตัดทรงผมที่ตัวเองไม่ถูกใจนานถึงหกปี เพียงเพราะตัวเองไม่ยอมพูด และใช้ให้เธอเป็นกระบอกเสียงแทน เลยได้ทรงตามใจเพื่อนมาตลอดหกปีเต็ม “มึงทำหน้าไม่พอใจกูทำไมฮะ?! ก็มึงไม่ยอมพูดบอกช่างเขาเองอ่ะ” เป๋าพูดด้วยใบหน้ากวนๆ
โซ่ไม่ได้พูดอะไรตอบกลับเพราะรู้ว่าไม่ใช่ความผิดของเธอที่เลือกทรงผมไม่ถูกใจให้แต่เป็นเพราะตนที่ขี้ขลาดไม่กล้าพูดบอกช่างตัดผม
“...” เขายื่นซองขาวให้กับเป๋าเพื่อเคลียร์หนี้สินที่ติดค้าง
“อะไร?” เมื่อเปิดออกมาก็เห็นว่าด้านในเป็นเงินจำนวนหนึ่งที่เยอะพอควร “ค่าอะไร?” โซ่ยีฟันและชี้ไปที่ฟันของเขาเพื่อบอกให้เธอรู้ ว่าเขาต้องการจ่ายค่าทำฟันที่เป๋าเคยจ่ายค่ารักษาให้กับตนเมื่อหลายปีก่อน เพื่อคืนมันให้กับเธอทั้งต้นแล้วก็ดอกเบี้ย “ค่าทำฟันเหรอ? มึงนี่มันรู้จักบุญคุณคนจริงๆ ขอให้เจริญๆ นะเพื่อน” จุ๊บ~ เป๋ากดหัวของคนตัวสูงลงมาจุ๊บที่หน้าผากด้วยความดีใจที่เพื่อนของเธอเป็นคนดีและไม่ลืมบุญคุณคน
การกระทำที่ไม่ได้คิดอะไรของคนตัวเล็กทำให้โซ่นั้นเขินหูแดงไม่หยุด จนต้องรีบเดินหนีออกมาด้านนอกเพื่อมาสงบสติอารมณ์และสีหน้าของตน เพื่อไม่ให้คนอื่นนั้นจับได้ว่าเขาแอบคิดเกินเลยกับเพื่อนสนิท ในขณะที่อีกคนนั้นก็เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานและกรีดนิ้วนับเงินอย่างมีความสุข.. “สามแสนห้า ดอกเบี้ยห้าหมื่นเลยเหรอวะ โอโห้! มึงให้ดอกเบี้ยกูเดือนละเกือบเจ็ดร้อยเลยเหรอเนี่ย เหี้ยโคตรคุ้มเลย ฮ่าๆ”
ฉันคิดไว้อยู่แล้วว่าการลงทุนกับไอโซ่ไม่มีทางเสียเปล่าแน่ ตอนนี้ฉันช่วยให้มันเรียนจบมีงานทำได้สำเร็จแล้ว จะเหลือก็แค่เรื่องบ้านใหม่ของมันที่ทำเรื่องกู้อยู่ตอนนี้ กับเรื่องทำให้มันอ้าปากพูดออกมานี่แหละ เพราะฉันรู้มาจากยายว่ามันไม่ได้เป็นใบ้ และมันก็พูดได้แต่เพียงแค่มันไม่ยอมพูดออกมาก็เท่านั้น...
ครืดด~
“เออว่าไงเยียร์?” เป๋าพูดตอบรับกับเพื่อนปลายสายที่โทรเข้ามาหา
“กินเลี้ยงห้องเรามาเปล่าเนี่ย?” เพื่อนสนิทในวัยเด็กของเป๋าเอ่ยถามเพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ พวกเขาจะนัดเจอกันกับเพื่อนเก่าห้องมอหกทับหนึ่ง
“มีใครมาบ้างอ่ะ?”
“เดี๋ยวกูส่งรายชื่อให้มึงในกลุ่มแชทแล้วกัน มาด้วยนะมึง” เยียร์พูดย้ำเป๋าเพราะต้องการให้เธอมาในงานเลี้ยงวันนั้น
“เออๆ”
“อย่าลืมพาไอใบ้มาด้วยนะ”
“แหม่~ เห็นว่ามันเป็นคนขึ้นมาหน่อยล่ะสนใจมันขึ้นมาเชียวนะ” เป๋าพูดแซวเพื่อนสาวของเธออย่างสนิทสนม
“กูอยากเห็นตัวจริงมันเฉยๆ อยากรู้ว่ามันจะหล่อเหมือนในรูปที่มึงถ่ายลงสตอรี่ไอจีหรือเปล่า?”
กระเป๋าชอบแอบถ่ายรูปภาพของโซ่ลงในสตอรี่ไอจีของเธอ เพราะท่าทางโง่ๆ ซื่อบื้อของเขาที่ดูตลกจนอยากจะแบ่งปันลงโซเชียล และนั้นมันก็ทำให้เพื่อนเก่าร่วมชั้นที่กดติดตามกระเป๋าอยู่ เห็นพัฒนาการของโซ่มาตลอดว่าเขาไม่ใช่ ‘ไอใบ้’ คนเดิม
“เออๆ อีกกี่วันอ่ะ”
“วันเสาร์หน้า อีกประมาณเจ็ดวัน”
“โอเคเจอกัน” แน่นอนว่างานกินเลี้ยงเพื่อนร่วมห้องจะขาดหัวหน้าห้องแสนสวยอย่างฉันไปไม่ได้แน่นอน
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[กด💛 เพิ่มเข้าชั้น✅ คอมเมนท์ให้กำลังใจ😍 และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
